Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ (Alex C’s THEORY OF EVERYTHING)

10 Μαρτίου, 2015 § Σχολιάστε


lexikon 2

[ Alex C ]
Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ (Alex C’s THEORY OF EVERYTHING)

«Ερωτας και Θάνατος — Πως να καταστρέφουμε Νόρμες και Προτώκολλα»
——————————————————————————————————

Εδω μαγκες, ΔΕΝ ΕΧΕΙ «too long to read», εδω εχει ΣΤΡΩΣΙΜΟ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΗ για ενα 5λεπτο διαβασμα που αφορα μια Προσπελάσιμη Αιωνιοτητα.

Ειναι το ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΕΧΩ ΓΡΑΨΕΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ.

Καντε μου την χαρη αγαπες, και ****διαβαστε το ΟΛΟ***. Το κρατησα οσο πιο Λακωνικο μπορούσα.

Θα μιλησω για τον ερωτα και τον θανατο, ως μια οντοτητα, ως μια έκφανση ενιαίου τοπίου.

——————————————————————————————————
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:

ΚΕΦΑΛΑΙΟ «ALPHA» – Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΕΓΩ ΩΣ ΣΚΟΠΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΣΤΙΓΜΗ.

1. ΟΡΙΣΜΟΣ «ΠΡΟΤΩΚΟΛΛΟΥ» ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ (Hollywood) ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΕΞ (Porno)
—- 1α. ΤΟ ΦΕΤΙΧ ΩΣ ΜΗ-ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΟ «ΣΠΑΣΙΜΟ» ΠΡΟΤΟΚΩΛΟΥ ΚΑΙ ΝΟΡΜΩΝ

2. ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΓΙΑ ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΠΡΟΤΟΚΟΛΛΟΥ
—- 2α. ΤΟ ΣΩΜΑ ΩΣ «Νεο-Εγκέφαλος», ΕΡΓΑΛΕΙΑΚΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΠΡΑΞΗΣ

3. ΟΡΙΣΜΟΣ «ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥ ΕΓΩ» – ΔΗΛΑΔΗ ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ «Ego Death»

4. ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥ ΕΓΩ

5. Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥ ΕΓΩ, ΤΟ «ΤΑΞΙΔΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ» ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΚΑΙ ΠΟΣΟ ΒΟΗΘΑ ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΥΦΗΣ ΤΗΣ ΠΕΡΣΟΝΝΑΣ ΤΗΣ ΚΑΘΕΜΙΑΣ ΜΑΣ

6. ΑΧΡΗΣΤΑ ΑΚΡΑ: Ο «Ανθρωπος» ως ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ ΜΙΑΣ ΜΑΙΜΟΥΣ ΜΕ ΕΝΑΝ ΑΓΓΕΛΟ — Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΠΟΥ ΕΝΕΧΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΩΝ 2 ΑΚΡΩΝ ΔΙΧΩΣ ΤΗΝ ΜΕΣΗ ΟΔΟ.

7. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΚΟΠΟ ΤΗΣ ΣΠΙΡΙΤΣΟΥΑΛ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ ΣΤΗ ΖΩΗ — Ο ΤΕΛΙΚΟΣ ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ «ΒΕΤΑ» – Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΕΓΩ ΩΣ ΜΕΣΟΝ ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΕΠΙΠΕΔΟ

1. Η ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΔΙΥΣΜΟΥ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ — Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΩΣ ΤΟΠΙΟ ΠΟΥ ΑΝΤΛΟΥΜΕ ΑΙΣΘΗΤΙΚΕΣ, ΗΘΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΚΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΕΦΑΡΜΟΣΤΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ.

2. ΠΡΟΣΓΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΣΤΟ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΒΙΩΜΑ — ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.

3. ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΑΚΙΑ.
——————————————————————————————————

ΚΕΦΑΛΑΙΟ «ΑΛΦΑ»

1. ΟΡΙΣΜΟΣ «ΠΡΟΤΩΚΟΛΛΟΥ» ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ (Hollywood) ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΕΞ (Porno)

Προτόκωλλο και νόρμες βρίσκουμε και σε διαδικασίες καθαρά σεξουαλικές, αλλά και σε διαδικασίες πιο ρομαντικες (όχι με την έννοια του «ρομάντζου», όμως).

Τα προτόκωλλα στο σεξ, έχουν δημιουργηθεί, αναπαράγονται και επιβάλλονται σε κάθε γενιά (ειδικά μετά την εμφάνιση του Διαδικτύου στις ζωές μας) λόγω της διασποράς του mainstream Πορνό στις ζωές μας. Θέλοντας και μη, η επαφή μας με τέτοιου είδους τέχνη, μας προκαλεί μια -συνειδητή ή και όχι- επιθυμία να μιμηθούμε αυτό που είδαμε, ωστε να νιώσουμε ότι «το κάνουμε σωστά».

Το άσχημο σε αυτό, είναι ότι επιτρέπουμε στον Εγκέφαλο, να πάρει τα ηνία στην πράξη, να προσπελάσει μνήμες στο θέμα «σεξ», και να μην αφήσει το υπόλοιπο Σώμα να λειτουργήσει ως Νεο-Εγκέφαλος, αποκτώντας προτωβουλίες, σωματικές σκέψεις, και σωματικούς συνειρμούς.

Ξέρουμε όλες, ότι αυτό που έχει εγκαθιδρυθεί ως νόρμα, είναι μια πολύ συγκεκριμένη σεξουαλική πρακτική, σχετικά με το (α) τι αποτελεί «σεξ», (β) τι αποτελεί «κορύφωση-οργασμό» και πόσο ‘απαραίτητο’ ειναι για να θεωρηθει legit σεξουαλική πράξη (γ) την ‘σειρα’ με την οποία τα 2 ή και παραπάνω σώματα θα ακολουθήσουν συγκεκριμένες πρακτικές, ώστε αυτό που κάνουν να αισθανθούν ότι ειναι το ‘σωστό σεξ’, έτσι όπως πρέπει να γίνεται.

Αυτό, προκαλεί την επεμβατική σκέψη περί ικανοποίησης του/των συντρόφων της στιγμής, περί επίδοσης, καθώς και περι θεμάτων coolness.

Ενα απλό παράδειγμα «προτοκώλλου» στο σεξ, είναι η ακολουθία «φάσωμα-τσιμπούκι-διείσδυδη-οργασμοι-αγκαλίτσα μετα το τέλος». Αν κατσουμε και αναλογιστούμε τις άπειρες δυνατότητες των σωμάτων μας, αυτό αποτελέι μια καταθλιπτική πραγματικότητα σχετικά με το πόσο περιορίζουμε τις όμορφες υπάρξεις μας σε κάτι θλιβερά απλοϊκό και -κατα την άποψή μου- φασιστικώς ύπουλα επιβαλλόμενο.

Ενα τελευταίο -αλλά το πιο κρίσιμο- παράδειγμα, είναι το γεγονός ότι η Διείσδηση, θεωρείται η μόνη σεξουαλική πρακτική που ορίζει το «κανονικό σεξ», εξορίζοντας όλα τα άλλα παιχνίδια στο κρεββάτι είτε ως «προκαταρκτικά», είτε ως «ατσούμπαλους πειραματισμούς».

Δεν ειναι τυχαία η συχνοτατη χρήση της λέξης «έχω ολοκληρώσει με το Χ άτομο», ως σινιάλο του ότι «φτάσαμε και στην διύσδηση». Μια εμμονή με αυτήν την πράξη, που αγνοεί κάθε πιθανότητα αγγίγματος όμορφων εμπειριών με άλλους τρόπους/τεχνικές.

—- 1α. ΤΟ ΦΕΤΙΧ ΩΣ ΜΗ-ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΟ «ΣΠΑΣΙΜΟ» ΠΡΟΤΟΚΩΛΟΥ ΚΑΙ ΝΟΡΜΩΝ
Η διεισδηση, λοιπόν, ως το μονο legit σεξ, δημιουργεί τον κινδυνο να νομισουμε οτι το σπασιμο του προτωκολου ειναι τα κάθε είδους «φετιχ».

Όχι, δεν ειναι.

Τα φετιχ δημιουργηθηκαν απο επιθυμίες ανθρωπων να εμπλουτίσουν το σεξουαλικό και ερωτικό Παιχνίδι, και απο την θεληση τους να σπασουν νορμες. Οι νόρμες όνως σπάνε, αλλά δυστυχώς, δεν καταφερνουν ρήξεις σε υπάρχοντα Προτώκολλα, πόσο μάλλον την «απωλεια του εγω» που θα αναλύσω παρακάτω.

Προτώκολλα υπάρχουν και στα φετίχ (άπειρες ταμπέλες και εκεί), και άλλωστε η «απωλεια του εγω» μπορει να γίνει μεσω ενός Απλου Ιεραποστολικου Σεξ 2 λεπτων, διοτι η ουσία του και ο ορισμός της απώλειας εγώ, βρίσκεται μέσω της απόλυτης πρακτικής Αποδόμησής, όπως θα περιγράψω αμέσως παρακάτω:

2. ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΓΙΑ ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΠΡΟΤΟΚΟΛΛΟΥ
Να διευκρινίσω -και ειναι ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΑΤΟ- ότι εδώ ΔΕΝ θα αναφερθώ στο ΚΛΙΣΕ του ερωτα «να κανει shutdown ο εγκέφαλος και να αναλαβει ΜΟΝΟ του το σωμα». Οχι. Εννοώ την πλήρη επέκταση της εγκεφαλικής διαδικασίας σε ολόκληρη τη σάρκα μας. Συμπεριλαμβανομένου ΚΑΙ του εγκεφάλου, απλώς αφαιρώντας το Μονωπόλιό του σχετικά με τέτοιου είδους διαδικασίες.

Λοιπόν: Το προτωκολλο σπαει με τον ανθρωπο που θα αποτρεψει τον εγκεφαλο να δραματουργησει την ερωτικη πραξη. Η εγκεφαλική σκέψη, θα παψει να δημιουργει σεναρια, θα παψει να προσπαθει να μαντεψει σεναρια της πραξης για να ικανοποιησει και να ικανοποιηθει, θα παψει να ανατρεχει στην τραπεζα μνημης του ωστε να βρει πρακτικες απο πορνο και παρελθοντικες πραξεις (πρωτοκολλου η και μη).

Εντελει, ο εγκεφαλος θα σηκωσει τα χερια ψηλα, και θα διαμοιράσει τις ικανότητές του, σε ‘εγκεφάλους’ του σώματος που έχουμε βάλει σε χειμερία νάρκη σχεδόν από την γέννησή μας!

Το σωμα ολοκληρο θα αρχίσει να αναλαμβανει την ικανοτητα της σκεψης, του συνειρμου, της φαντασίας, και άλλων διαδικασιών που ο εγκέφαλος τις μονοπωλούσε ως «δικές του». Μιλάω και αναφέρομαι στην Σωματική Συνειδητότητα (consiousness).

Με μικρό κίνδυνο να ξεφύγω απο το θέμα, έχω χρησιμοποιήσει αυτήν την τεχνική, ακόμη και στην συγγραφή Ποίησης: Δεν επιτρέπω να Δημιουργώ με εργαλείο μόνο την γκρίζα σάρκα του εγκεφάλου. Παράγω ποίηση και απο την κοιλίτσα μου, και απο τα χέρια μου — απο κάθε κομμάτι μου που αποτελεί την ολότητά μου.

Επιστρέφοντας στο θέμα μας, το σωμα θα αρχισει να σκεπτεται, να φαντάζεται, να κάνει συνειρμούς (ηθική-αισθητική), να παιρνει πρωτοβουλιες, να επανεπισκεπτεται σωματικες μνημες -ως «Νεο-Εγκεφαλος» αυτη τη φορα – και ετσι, η σκεψη του «Νεο-Εγκεφάλου» ειναι adhoc ταυτόχρονα και πράξη.

3. ΟΡΙΣΜΟΣ «ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥ ΕΓΩ» – ΔΗΛΑΔΗ ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ «Ego Death»
Και φτάνουμε στο σημαντικότερο -πρακτικά- σημείο του κειμένου μου:
Εντάξει όλες αυτές οι θεωρίες βρε Άλεξ, αλλά ΠΡΑΚΤΙΚΑ, πως φτάνουμε σε αυτά τα Τοπία συνειδητότητας ωστε να αντλήσουμε εργαλεία και να τους δώσουμε σάρκα, κάνοντάς τα λειτουργικά?

Η Απώλεια του Εγώ μπορεί να λάβει χώρα με Διαλογισμό, χρήση Ψυχότροπων Ουσιών (κυρίως ψυχεδελικών και εμπαθογενών, αλλά όχι περιορισμένη σε αυτά μόνον), μέσω του Σεξ, του Ερωτα, σύγχρονων μορφών Νηστείας, μέσω τεχνικών εκγύμνασης σώματος, και πολλών άλλων τεχνικών. Η καθεμιά μας, οφείλει να μελετήσει εις βάθος, ωστε να βρει την τεχνική που της ταιριάζει, ή και τον συνδιασμό τεχνικών.

4. ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥ ΕΓΩ
Προσωπικα, το καταφέρνω με χρηση Μανιταριών Ψιλοκυβίνης, με Διαλογισμό, με Συνειδητά Όνειρα, και με έντονη άσκηση σε συνδυασμό με νηστεία. Εδω, θα τονίσω και τον Ερωτα Διχως Προτοκωλλο ως τεχνική, αλλα αυτό στο επόμενο μέρος. Αλλά ας μπούμε στο ψητό.

Μπαίνοντας στην ψυχεδέλεια, το κλειδί για την πορεία προς την διάλυση του εγώ, είναι η ΣΤΑΔΙΑΚΗ ΑΠΩΛΕΙΑ ΜΝΗΜΩΝ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΜΑΣ, ΣΤΗΝ ΟΛΟΤΗΤΑ ΤΗΣ.

Αρχιζουμε να ξεχνάμε ποιοί είμαστε, πού είμαστε, τι είναι «αυτό» στο οποίο είμαστε, την γλώσσα μας, την έννοια του «σώματος», ακόμη και πολυ βασικές έννοιες, όπως «ζωη» και «θάνατος». Η διαδικασία, όπως θα περιγράψω παρακάτω, είναι αγωνιώδης, διότι το Εγώ αντιστεκεται αντιδραστικά, σαν μικροαστός που δεν θέλει να αμφισβητίσει την κοσμοθεωρία του!

Το Εγω, φοβάται τον θάνατό του. Κατα την διαδικασία της απώλειάς του, προσπαθεί να κρατηθεί απο ότι γνωστο και γνώριμο μπορεί τριγύρω του, ώστε να αποφύγει το αναπόφευκτο! Η κοινωνία μας, μας εμφυσά το ιδεολόγημα ότι η Ταυτότητά μας, είναι το πιό σημαντικό πράγμα στο σύμπαν.

Ακόμη και οι πιο αλτρουιστές άνθρωποι, θα φοβηθούν μπροστά στο ενδεχόμενο να απωλέσουν το ΤΙ είναι οι ίδιοι, και να μείνουν μια γυμνή συνειδητότητα διχως ιδιότητες και ταυτότητα, η οποία απλως θα παρατηρεί την γυμνή της ανυπαρξία (παράδοξο, αλλα κατορθωτό).

Όταν φτάσουμε στον Θάνατο του Εγώ, είμαστε σε φάση «σκέπτομαι άρα υπάρχω» και τίποτε παραπάνω. Είμαστε ένας «Ανθρωπος Διχως Ιδιότητες» (βλέπε βιβλιο).

Είμαστε μια εμβρυακή συνειδητότητα, η οποία παραδόξως παρατηρεί την ανυπαρξία της, και βρίσκεται προσωρινά σε ένα τοπίο, το οποίο -πάλι παραδόξως- προσδίδει στην εμπειρία την αίσθηση της Αιωνιότητας.

Πολύς κόσμος θα προσέδιδε την λανθασμένη έννοια «Φώτιση» σε αυτή την κατάσταση/τοπίο του νου μας, αλλά επειδή το Φως έχει χρησιμοποιηθεί ανα τους αιώνες απο θρησκείες και πολιτικές που μου είναι εχθρικές, δεν θα το κάνω.

Προσωπικά, σαν Αλεξ, θα έλεγα ότι εκείνο το τοπίο, δεν μας διδει μήτε φώτιση, μήτε σκότος: Είναι ένα τοπίο (που δυσκολα περιγράφεται μετα την επιστροφή απο εκει), το οποιο -όσο θυμαμαι- η μονη λέξη που μπορω να του προσάψω είναι η «Πληρότης μέσω της Ανυπαρξίας».

5. Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥ ΕΓΩ, ΤΟ «ΤΑΞΙΔΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ» ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΚΑΙ ΠΟΣΟ ΒΟΗΘΑ ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΥΦΗΣ ΤΗΣ ΠΕΡΣΟΝΝΑΣ ΤΗΣ ΚΑΘΕΜΙΑΣ ΜΑΣ

Επιστρέφοντας στην κανονικότητα μετά από αυτήν την απίστευτη εμπειρία, βιώνουμε κάτι το καταπλητικό:

Οι μνήμες σχετικά με την Ταυτότητά μας, αρχίζουν και επανέρχονται μια-μια, ουσιαστικά βάζοντάς μας στην εμπειρία μιας ‘γέννησης’. Κάτι το οποίο –εκτός από πολύ χρήσιμο σε εμάς για να δούμε ποιά μερη της ταυτότητάς μας είναι αποτέλεσμα κοινωνικών πιέσεων και τεχνολογιών– είναι και πολύ συγκινητικό, διότι είναι ξεκάθαρα μια εμπειρία Φοινικαs-esque, όπου μετά την ΑΠΟΛΥΤΗ απο-συναρμολόγησή μας, συναρμολογούμεθα ξανά, αλλά αυτή τη φορά, έχοντας διώξει την σκόνη που περιέχουν τα ταυτοτικά μας ‘γρανάζια’.

Επίσης, βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας, την Υφη της Εννοιας «περσόννα», το μάταιο της συντήρησης μιας ταυτότητας (ακομη και εαν αυτη κρινεται ως επαναστατική), καθώς και την σημαντικότητα του να είμαστε FLUID (μη-μονολιθικοί) στις επιτελέσεις μας. Το να ‘λικνιζόμαστε’ στην ζωή, είναι από τα πιο σοβαρά -και ταυτόχρονα διασκεδαστικά- στοιχεία της υπάρξεώς μας!

Δεν θα ήθελα να εμβαθύνω σε αυτην την διαδικασία επαναγέννησης, διότι αποτελεί υλικό για ολόκληρο κεφάλαιο, λόγω της έντονης σημασίας της ως διαδικασία, αλλά και της έντονης πρακτικότητάς της όταν ενσωματώσουμε τα συμπεράσματα στην καθημερινότητά μας.

6. ΑΧΡΗΣΤΑ ΑΚΡΑ: Ο «Ανθρωπος» ως ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ ΜΙΑΣ «ΜΑΙΜΟΥΣ» ΜΕ ΕΝΑΝ «ΑΓΓΕΛΟ» — Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΠΟΥ ΕΝΕΧΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΩΝ 2 ΑΚΡΩΝ ΔΙΧΩΣ ΤΗΝ ΜΕΣΗ ΟΔΟ.

Αρχικα, πρέπει να επισημάνω, το πόσο ΕΠΙΚΥΝΔΙΝΟ είναι να θεωρούμε ως σωστη προσέγγιση το να γίνουμε «σπιρίτσουαλ» όντα, τα οποία θα ίπτανται μονίμως 10 εκατοστά απο το έδαφος, και θα έχουν μια κάποια απώλεια επαφής με την κοινωνική αλλά και σαρκική πραγμάτικότητα, μη ικανα να εφαρμοσουν και να ενσαρκωσουν οτι μαθαινουν απο την απωλεια του εγω στην καθημερινη ζωη, και ΕΙΔΙΚΑ στα ΠΑΘΗ και ΗΔΟΝΕΣ και ΠΑΡΑΝΟΜΙΕΣ μας.

Είναι ακριβώς ο αντίστροφος κίνδυνος απο το να είμαστε «μαιμουδες».
Ως «μαιμούδες», ορίζω τα πλασματα (και καταστάσεις/φασεις και εκφανσεις του εγω, που υφιστανται και ταυτοχρονως οριζονται συνήθως με την εκδήλωση/υπαρξη εντωνως παγιωμενων ταυτοτητων, αρα ιεραρχιών, ανελευθερίας και ΥΠΕΡΗΦΑΝΙΑΣ/ελλειψης ταπεινοτητας μπροστα στο ματαιο της υπαρξης [δηλαδη]στην ΚΡΙΣΙΜΗ ΠΟΙΟΤΗΤΑ της αναγνώρισης της σημαντικότητας της υπαρξης της επιλογής του αγνωστικισμου ως θεση και αποψη σχετικά με τον Θανατο.

Ως «μαιμούδες», συνήθως παραμένουμε κλειστόμυαλα ‘θετικιστές’, αγνοώντας τον κίνδυνο του ότι η Επιστήμη είναι ένα είδος Θρησκείας, και μη προσπαθώντας να βρούμε μια ΠΡΟΣΩΠΟΠΟΙΗΜΕΝΗ διαδρομη προς την ΔΙΚΗ μας αλήθεια.

Δεν υπάρχει, λοιπόν, κανένας λόγος να προσπαθούμε να γίνουμε γκουρού και να φτάσουμε μια κάποια θέωση μεσω της Αγγελικής προσέγγισης. Η ζωή βρίσκεται στον συνδυασμό της μαιμούς με τον άγγελο. Δηλαδη, του Ανθρώπου.
7. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΚΟΠΟ ΤΗΣ ΣΠΙΡΙΤΣΟΥΑΛ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ ΣΤΗ ΖΩΗ — Ο ΤΕΛΙΚΟΣ ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ.

Το συμπερασμα είναι απλό, αλλά δώστε βάση, διότι μου πήρε 12 χρόνια μελέτης για να το πάρω χαμπάρι:

Η πραγματικη φιλοσοφια ή σπιριτσουαλιτι θα πρεπει να εχει ως τελικο σκοπο της την απολυτη πρακτικη, την απολυτη κοινωνικοποιηση, εμπνευση κ δημιουργικοτητα, και την απολυτη ηδονη.

Με αυτά τα εργαλεία, μπορούμε να προχωρήσουμε σε Επαναστατικές διαδικασίες, οι οποίες θα είναι φρέσκιες, και δεν θα εμπεριέχουν Ιδεολογίες. Έτσι, μετά το κάθε επαναστατικό/καταστροφικό βήμα, το επόμενο θα συνδιαμορφώνεται εκείνη την στιγμή, στα συντρίμμια του παρελθόντος.

Τέρμα οι ‘επαναστατικές βίβλοι’. Το Βίωμα και το Προσωπικό, είναι οι νέοι πυλώνες της επανάστασης.

Και κάτι Τολμηρό απο πλευράς μου:

Στα όμορφα τοπία που περιγράφω (νοητικά/σωματικά/επαναστατικά), να αναφέρουμε την πιθανότητα της καταργησης της ποιησης και της τεχνης ως «αχρηστα σχηματα παρελθόντος», σε μια παροντική κατασταση/ζωη που δεν θα τις εχει πλεον αναγκη.

Ποιός χρειάζεται την τέχνη, όταν το Παρόν είναι μονιμως δημιουργικά καταστροφικό?

Όταν η τέχνη δείξει σημάδια ότι πάει να αυτο-καταργηθεί, μάγκες, θα ξέρουμε ότι είμαστε σε πολύ σωστά μονοπάτια!

—-
1. Η ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΔΙΥΣΜΟΥ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ — Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΩΣ ΤΟΠΙΟ ΠΟΥ ΑΝΤΛΟΥΜΕ ΑΙΣΘΗΤΙΚΕΣ, ΗΘΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΚΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΕΦΑΡΜΟΣΤΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ.

Ας μιλησουμε για το πως η απωλεια του εγω γινεται απο σκοπός, ένα μέσον για κατι σημαντικότερο και μεγαύτερο:

Οταν 2 απολεσθεντα εγω ενώνονται μεσω του σεξ/ερωτα (παραδοξο) ουσιαστικα μιλαμε για 1 απολεσθεν εγω (τα δυο κορμα-μη μπερδευτω εδω), που φτανει ενα επιπεδο παραπερα, και συνειδητοποιει πιο προχωρημενα πραγματα:

Την ματαιοτητα του δυισμου στην σφαιρα της υπαρξης μας/κοινωνια. Η ενωση των 2 γυμνων εγω, ειναι μια παρατηρηση εξω απο τον χρονο, πανταχου παρουσα και παντοδυναμη, που ξερει/παρατηρει την καθε ανθρωπινη αγωνια, τον καθε ανθρωπινο πονο και μοχθο ανα τα χρόνια, ξερει το βασανο της υπαρξης.

Εγω σε αυτην την ‘καταστασιακη υπαρξη’ προσευχομαι.

Αυτο επικαλουμαι.

Για χαρη του διαλογιζομαι.

Για να το αγγιξουν ολοι πολεμαω τις θρησκειες.

Για να ζησουν, ασκητεύω.

Ποτε δεν γυρνας ιδιος απο αυτη την πραξη, απο αυτον τον ερωτα διχως σεναριο. Απο αυτα τα σωματα που ενωθηκαν διχως ο εγκεφαλος να ασκει μοναρχία στην πραξη αυτή, όντας το κυρίαρχο και μοναδικό όργανο που φιλοξενεί συνειδητότητα.

Επιστρεφεις στα καθημερινα, όντας περισσότερο ελεύθερος, και λιγότερο φοβισμένος.

Μόνη ελευθερία ο έρωτας — μόνος φίλος, ο θάνατος.

2. ΠΡΟΣΓΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΣΤΟ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΒΙΩΜΑ — ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.

ΑΣ ΠΡΟΣΓΕΙΩΘΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΙ ΠΙΣΩ ΠΑΛΙ ΣΤΙΣ ΠΕΡΣΟΝΝΕΣ ΜΑΣ!

Οταν λοιπον καποιος στρειτ μας ξαναπει οτι το σεξ φτιαχτηκε για την αναπαραγωγη του ειδους, και οτι αυτος ειναι ο σκοπος του ανθρωπου, μην τσαντιστητε.

Νιωστε ανακουφιση που ξερετε οτι υπαρχουν συμπαντικου μεγεθους λοιπες περιπετειες και λιμανια, και μην απορησετε που πολλες φορες τους λεμε breeders. Mille merci για την κατασκευή της σάρκας!

Ετσι, και εμεις και εσεις, θα βιωσουμε ολα αυτα τα ομορφα που εγραψα επανω. Αλλα και να μην ειχαμε γεννηθει, σε εκεινα τα τοπια θα βρισκομασταν παλι.

Οποτε, no need to stress περι θανάτου.

Προσοχή όμως, καθώς οπως προειπα, δεν υπαρχει λογος για υπερηφανιες, καθως αυτες μας ενυσχιουν τα εγω μας😉

3. ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΑΚΙΑ.

Ξαναλέω:

Μόνη ελευθερία ο έρωτας — μόνος φίλος, ο θάνατος.

xoxo, Alex C

ΣΥΝΟΜΩΣΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΛΟΓΙΚΗ

28 Φεβρουαρίου, 2013 § 2 σχόλια


noone

Η ΛΟΓΙΚΗ, ειναι ενα απο τα αμέτρητα πιθανα μοτιβα συνειρμών των σωμάτων μας, το οποίο όμως χαίρει μοναδικής επικύρωσης απο τον Πολιτισμό μας. Οποιοδήποτε άλλο μοτίβο αλληλουχίας ιδεών, δεν επικυρώνεται ως επιστημονικό, ως αληθινό –ή, στην καλύτερη περίπτωση, δεν εγκρίνεται ως εργαλείο σκέψης για επιστημονικές πρακτικές. Πολύ απλά, ό’τι άλλο, δεν υπάρχει.

Η λογική είναι αριστοκρατία. Η λογική είναι η παρέλαση των υποστηρικτών απολυταρχικών καθεστώτων. Η λογική είναι αρρενωπή. Η λογική είναι ο χαμός της αναρχίας. Η λογική είναι ο λόγος που ψάχνουμε την αιτία της δυστυχίας μας σε οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτήν.

Προφανώς, ο συνειρμός της λογικής, ταυτίζεται με την έννοια της Νηφαλιότητας, καθώς και με την έννοια των Σώων Φρένων, δηλαδή της Νευροτυπικής κατάστασης στον τομέα της Ψυχικής Υγείας. Κοινώς, ο «λογικός» άνθρωπος (αυτός που σκέφτεται και δρα «λογικά») είναι αυτός που μετατόπισε το Χριστιανικό ιδεολόγημα της «Παρθενιάς» από τα σεξουαλικά του όργανα προς τον εγκέφαλό του, και επιπροσθέτως, δεν είναι «τρελός» από την «φύση» του.

Πηγαίνοντας ένα βήμα παραπέρα, παρατηρούμε ότι για να είναι κάποιος κοινωνικά παραγωγικός, για να βρει δουλειά και για να επιβιώσει, οφείλει να κατασκευάζει αποκλειστικά Λογικές Περσόννες μέσω τεχνολογιών πειθάρχησης, ειδάλλως καταδικάζεται στο περιθώριο, στον εγκλεισμό, ή ακόμη και στον μη-εθελοντικό θάνατο. Ο άνθρωπος έδωσε όρκους πίστης στην θρησκεία της λογικής (αργότερα θα δούμε ότι η θρησκεία είναι η Επιστήμη), πολύ πριν εμφανιστούν στον πλανήτη οι οργανωμένες θεϊστικές θρησκείες όπως τις ξέρουμε σήμερα. Η σκληρότητα του αγνώστου του Θανάτου, και η γεμάτη φόβο ζωή, τον έστρεψε προς δομές ιεράρχησης και εξουσίας, εγκαταλείποντας την νηνεμία της παράδοσης και του συλλογικού. Έτσι, μέσα από ένα –καθόλου τρελό- ταξίδι στην Ιστορία, ο άνθρωπος συγκροτούταν ως Homo Neurotypicus. Οι Εξαιρέσεις κάθε τόπου και χρόνου, απλώς έχουν μια γενεαλογία επίμονης ενσωμάτωσης στον Homo Neurotypicus, που συνεχίζεται δίχως τελειωμό, θέτοντας το ενδιαφέρον ερώτημα: Θα βρεθεί στιγμή στο μέλλον όπου η ύπαρξη και ο ορισμός του «άλλου» ως τέτοιου, θα πάψει να είναι δυνατή?

Μην με παρεξηγήσετε: Σε καμμια περίπτωση δεν εννοώ ότι υπάρχει μόνο ένα δίπολο είδους συνειρμών στον άνθρωπο, τύπου «Λογικό/Παράλογο» ή «Λογική/Τρέλλα». Όπως θα πληκτρολογήσω παρακάτω, υπάρχουν αρκετές τεχνολογίες στην ύπαρξή μας –μοτίβα συνειρμών- τις οποίες σε καμμία περίπτωση δεν θα ιεραρχήσω, ούτε θα τις τοποθετήσω εξ’ορισμού απέναντι από την λογική: Απλώς υπο τις παρούσες πολιτισμικές συνθήκες, υπάρχουν στην σκιά της, και είναι καταδικασμένες να μην βοηθούν νέες μορφές επιστήμης να παρατηρήσουν, να εξηγήσουν, να τμήσουν και να αναποδογυρίσουν τον κόσμο γύρω μας αλλά και τον κόσμο μέσα στα σώματά μας.

Οι εφευρέσεις του ανθρώπου έχουν μια συγκεκριμένη και κατεγραμμένη Ιστορία. Διαβάζοντας ανάμεσα στις γραμμές της, μπορούμε να συναρμολογήσουμε συμπεράσματα για το ποιόν της Επιστήμης, καθως και να ψηλαφίσουμε τα όριά της, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι η ίδια –αλλά και οι πιστοί της- εμμένουν στην ιδέα ότι η εξέλιξή της και οι δυνατότητές της είναι ατέρμονες, θυμίζοντας τρομακτικά την πολύ βολική «αμέθεκτη» φύση του θεού των χριστιανών.

Η κάθε πρωτολεια εφεύρεση του ανθρώπου βασίστηκε στην σχέση της υλικότητάς του με αυτο που αποκαλούσε «φύση». Ο τροχός εφευρέθηκε επειδή κάποια στιγμή, κάποιος, εβαλε τα πράγματα κάτω και αντιληφθηκε τη σχέση του κυκλικού σχήματος με την βαρύτητα (πολύ πριν της δώσει καν ονομασία). Οι (1)παρατηρήσεις του, τα (2)πειράματα και τα (3)αποτελέσματα (Επιστήμη) είχαν τον άνθρωπο ως κέντρο, καθ’ότι χρησιμοποίησε τις αισθήσεις του για να διαβεί αυτό το τρίπτυχο. Μέσα στο χάος πληροφορίας που είναι το Σύμπαν, οι αισθήσεις μας δημιουργούν ένα πτωχό «κάδρο» προκειμένου να υπάρξουμε, κάδρο το οποίο απέχει μακράν από οποιαδήποτε αντικειμενική αλήθεια (εάν υπάρχει). Συμπερασματικά, η κάθε εφεύρεση του ανθρώπου, είναι μια υλική προβολή των ικανοτήτων/περιορισμών του, και σε καμμία περίπτωση κάποιο αποτέλεσμα κάποιας αντικειμενικής εξέτασης κάποιας δήθεν αντικειμενικής πραγματικότητας. Οι εφευρέσεις του ανθρώπου αντικατοπτρίζουν το πως βλέπει το Σύμπαν υποκειμενικά.

Το ΓΙΓΑΝΤΕΙΟ πρόβλημα ξεκινά με το ότι ο άνθρωπος χρησιμοποίησε τις εφευρέσεις καθεαυτές, για να παρατηρήσει λεπτομερέστερα –κατ’ αυτόν- τον κόσμο γύρω του, και τις έκανε εργαλεία παραγωγής θεωριών, συμπερασμάτων, κλπ. Αντι να αντιληφθεί τον περιορισμό του να παρατηρείς ένα σύστημα ΜΕΣΑ στο οποίο ανήκεις, ανήγαγε το υλικό σε φορέα της Αλήθειας. Φτάνοντας στο σήμερα, οι τρομερά περίπλοκες τεχνολογίες που απολαμβάνουμε, διατρέχονται από το ίδιο σφάλμα, διότι γενεαλογικά η αλυσίδα δεν έσπασε ποτε: Όπως το μικροσκόπιο κάποτε βασίστηκε στην ανθρώπινη όραση, έτσι ακριβώς, τα μαθηματικά (που ειναι Εφεύρεση κατ’εμέ και πολλούς άλλους) βασίστηκαν σε περίπλοκους ανθρωποκεντρικούς συσχετισμούς, η Ιατρική δεν ξεπέρασε ποτέ τον κρυφό της πόθο για Αθανασία, και τα πειράματα στο CERN προσπαθούν να «κοιτάξουν» σε τόσο εξωτικά μικρής κλίμακας τοπία μπας και βρουν καναν προγραμματιστή πίσω από το simulation της ζωής. Επιστημονικές επιθυμίες οι οποίες όλες διατρέχονται απο την υποκειμενική φύση της ανθρώπινης παρατήρησης, απο την πιο απλη έως την πιο περίπλοκη.

Αφού λοιπόν συμπερασματικά η επιστήμη ποτέ δεν θα είναι αντικειμενική διότι δεν μπορεί να βγεί έξω από το αντικείμενο παρατήρησής της, έχει τους εξής αυτοσκοπούς: 1.Την συνεχή περιπλοκοποίησή των μέσων και συμπερασμάτων της, 2.Την συνεχή ψευδο-αποκωδικοποίηση της φόδρας του χωρο-χρόνου (αφου ανήκει σε αυτό το σύστημα που προσπαθεί να «κρακάρει»), 3.Την συνεχή αύξηση της περιπλοκότητας της διαμεσολάβησης ενός σώματος από κάθε τι άλλο (τεχνολογίες και κοινωνική δικτύωση), 4.Την διατήρηση μιας ουτοπικής ελπίδας ότι κάποτε θα μας λύσει όλα τα προβλήματα (συμπεριλαμβανομένου και του θανάτου), 5. Την δημιουργία κυρίαρχων λόγων περί κανονικοτήτων σχετικά με τα σώματά μας (duh).

Αξίζει να αναφέρουμε ότι ακόμη και σε περιπτώσεις όπου μια πτυχή της ανάγνωσης του όλου απο την επιστήμη αντικρούει μία άλλη, η ίδια έχει φροντίσει να τις κανονικοποιήσει, ονομάζοντας την συνθήκη «Παράδοξο – Paradox». Άλλωστε ο Νο1 κανόνας περί των κανόνων, είναι ότι υπάρχουν πάντοτε εξαιρέσεις.

Δυστυχώς για τους Νευροτυπικούς, όσο και να ψηλαφείται η φόδρα του χωροχρόνου, πολλοί άνθρωποι γουστάρουν να ασχολούνται με τα Νοήματα. Γουστάρουν να εναποθέτουν τα δικά τους νοήματα επάνω σε λέξεις και πράγματα που βρήκαν ήδη βαπτισμένα και επεξηγημένα όταν ήρθαν σε αυτόν τον πλανήτη, ανατρέποντάς τα. Μέσα στην Ασχήμια ενός κόσμου που ο αληθινός θάνατος είναι ο κάθε ορισμός, αυτοί είναι Κουκλάρες. Και μέσα στο ζόφο ενός κόσμου που θέλει να είναι Νευροτυπικός, αυτοί έχουν Ψυχολογικά Προβλήματα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΝΟΠΛΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΠΟΥ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΚΑΝ

13 Φεβρουαρίου, 2013 § Σχολιάστε


Σχετικα με το θεμα των ενοπλων συντροφων που συνελληφθησαν και βασανιστηκαν, σας παραπέμπω σε αρθρο που εγραψα παλαιότερα και πιστεύω ότι ταιριάζει.

 

Αλληλεγγύη στους ένοπλους αντάρτες, στους ένοπλους ληστες και στον Ιλλεγκαλισμό.

 

Λινκ του παλιού άρθρθου: Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

Η ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΟΝ ΜΠΑΤΣΟ ΚΑΙ Ο ΜΗ-ΠΟΛΙΤΗΣ

22 Οκτωβρίου, 2012 § 1 σχόλιο


 

Στην μητροπολιτική πραγματικότητα, είναι συχνό φαινόμενο η εξακρίβωση στοιχείων η ακόμη και η προσαγωγή ατόμων από τους μπάτσους, με αφορμή την «ιδιαίτερή» τους εμφάνιση, την παρουσία τους σε δημόσιους χώρους ή και (όπως πρόσφατα) την παρουσία τους σε «κοιτίδες τρομοκρατίας» όπως αρέσκονται να αποκαλούν τα Εξάρχεια οι χείρες της ίδιας εξουσίας που εκτελεί κυριαρχικά τα άνωθι.

Συχνά όλες και όλοι έχουμε βρεθεί σε μία τέτοια θέση, και η αντιμετώπιση ενός τέτοιου συμβάντος από πλευράς μας περνά αρκετές φορές μέσα από ατομικίστικες διαδρομές. Η επιτέλεση του «αγανακτισμένου πολίτη» απέναντι στον μπάτσο, ζητώντας ευγενικά τον λόγο για τον οποίο μας ζητά ταυτότητα, η μακιαβελικής εμπνεύσεως ερώτηση «γιατί μου ζητάτε ταυτότητα? έχει συμβεί κάτι?», η δήλωση «εγώ στη δουλειά μου / στο σπίτι μου πήγαινα» και σε εξαιρετικές περιπτώσεις η απαίτηση να μας παραδώσει «τον αριθμό του» ώστε να τον χρησιμοποιήσουμε υποτίθεται για να καταγγείλουμε κάποια «αντιδημοκρατική συμπεριφορά του» αργότερα, δεν είναι τίποτα παραπάνω από μία δημοκρατικότατη συμπεριφορά πολίτη, η οποία μπορεί σε μοριακό πλαίσιο να μας γλιτώσει από ένα μεταμεσονύχτιο τράβηγμα στην ΓΑΔΑ, αλλά σίγουρα δεν αποτελεί σπόρο για μία συλλογικότερη πολιτική απείθεια η οποία εφόσον επικοινωνηθεί κατάλληλα, μπορεί να ασκήσει πολιτική με τους δικούς μας όρους.

Μη αποδεχόμενοι την δημοκρατική πολιτική συγκρότηση του υποκείμενου «πολίτης», οφείλουμε να προσθέσουμε και να επικοινωνήσουμε μία νέα μορφή καθημερινής συλλογικής αντίστασης μέσα στην μητροπολιτική μετα-μοντέρνα φυλακή. Με συλλογικούς (ποιοτικά και αριθμητικά) όρους, μπορούμε να αρνηθούμε να παραδώσουμε οποιαδήποτε ταυτότητά μας σε έλεγχο μπάτσου στον δρόμο. Ο αριθμός του δεν μας αφορά, καθ’ ότι δεν επιλέγουμε να κινηθούμε μέσω διαμεσολαβημένων διαδικασιών για να εκφράσουμε την εκδίκησή μας (την εκδίκησή μας την εκφράζουμε ευθέως – δεκαετίες τώρα).   Σε γενικευμένο πογκρόμ, μπορούμε συλλογικά να αρνηθούμε να παραδώσουμε οποιοδήποτε στοιχείο μας. Μαζικές προσαγωγές προς την ΓΑΔΑ καθημερινά σίγουρα θα παραδίδανε ένα αδιαμεσολάβητο μήνυμα προς το Υπουργείο ΠΡΟΠΟ, και εφόσον επικοινωνούταν πολιτικά και προταγματικά, θα έφτανε στο επίπεδο μιας καθημερινής κυψέλης αντίστασης στο μικρο-επίπεδο των παιχνιδιών εξουσίας μέσα στην πόλη. Υπερβολικές «ασεβείς» επιτελέσεις από πλευράς μας που θα δημιουργούσαν δυσμενή συνθήκη για την σωματικότητά μας, ειδικά όταν αυτές λαμβάναν χώρα σε ατομικό επίπεδο και προτού η ιδέα αυτού του άρθρου κάποτε είναι μια πολιτική πραγματικότητα, θα μπορούσαν να αποφευχθούν για την ώρα.

Η εξέγερση του Δεκέμβρη έγραψε ιστορία στα πλαίσια της πολιτικής ανυπακοής, με δεκάδες πολίτες να παύουν την επιτέλεση του «πολίτη» και, απελευθερώνοντας εξεγερμένους που πιάστηκαν προσωρινά όμηροι στα χέρια των μπάτσων, γιουχάροντας πολιτικές κινήσεις των ΥΜΕΤ, και πετώντας γλάστρες από τα μπαλκόνια στα εξάρχεια έγιναν έμπνευση για τον εμπλουτισμό των καθημερινών, «εξω-κινηματικών» στιγμών (αν υφίστανται τέτοιες) της καθημερινότητας όλων μας.

Η καταστροφή αυτού του πολιτισμού και η ταυτόχρονη γεννεσιουργία του επόμενου, ο οποίος θα είναι πιο κοντά στην απελευθέρωση του ανθρώπου από την εκμετάλλευση και τις συγκεντρωτικές δομές κυριαρχίας, συμβαίνει και εκρηκτικά, αλλά και με μία υφέρπουσα καυτή ανάσα που εκπνέεται από τους εξεγερμένους, τις εξεγερμένες και τα εξεγερμένα αυτής της πόλης, εκλύοντας δυσωδίες ελευθερίας προς τα εξευγενισμένα ροζ ρουθούνια των κυρίαρχων.

Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

24 Σεπτεμβρίου, 2012 § 1 σχόλιο


Image

Αν η Τέχνη γεφυρώνει τη Σιωπή με τη Φιλοσοφία, τότε τα σύγχρονά της εργαλεία αξίζει να γίνουν η εισαγωγική παράγραφος για τις σκέψεις περί αναζήτησης τρόπου ορισμού των εργαλείων μιας πιθανής Επανάστασης. Της ανεύρεσης τρόπου ύπαρξης της στον χωροχρόνο μας, με την ονομαστική επισήμανση των υποκειμένων, της θεώρησης και των πόρων που θα την ενσαρκώσουν.

Οι καλλιτεχνες της συγχρονης εποχης δεν πρεπει να περιλαμβανουν στη δημιουργια τους την επισημανση της προελευσης των επιρροων τους. Η μεταμοντέρνα τέχνη είναι κατι πολύ παραπάνω από εννοιολογικό παζλ που έχει ως κομματια του, υπάρχοντα έργα. Είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από μετα-τέχνη που χρησιμοποιεί υπάρχοντα έργα ως μετα-νότες, μετα-χρώματα, μετα-σχήματα κλπ. Είναι ουσιαστικά η απέκδυση του παλαιού έργου από τον δημιουργό του και το μετέπειτα γύρισμα της φόδρας ανάποδα, η τμήση του έργου σε κομμάτια και η επανένωση τους, η αποσυναρμολόγησή του και η επανεγκατάσταση, ο θάνατός του και η επανίδρυσή του.

Όλα αυτά συμβαίνουν σε μιά εποχή που η ολική επανίδρυση του Υπάρχοντος κυρίαρχου Πολιτικού Συστήματος μοιάζει πιο αδύνατη από ποτέ: Η έλλειψη υπάρχουσας εναλλακτικής που θα μπορούσε να γίνει ανεκτή από την κοινωνία. Η έλλειψη κάποιου Σιδηρούν Παραπετάσματος είναι πιο εκκωφαντική από τις εποχές που χώριζε τον κόσμο.

Μια έλλειψη που στο μυαλό των μεγαλύτερων γενιών καθιστά νικηφόρο το πείραμα του Καπιταλισμού.

Όμως, όσον αφορά τις νέες γενιές, έχουμε να κάνουμε με άτομα που η έλλειψη εναλλακτικής τα κατέστησε εν δυνάμει επαναστατικότερα υποκείμενα. Η έλλειψη πολιτικής εναλλακτικής προκαλεί και έλλειψη κατασκευής «ιδεολογιών», και χαρίζει αποκλειστικά στα νέα παιδιά την απάντηση στο ΠΩΣ θα εφαρμόσουν πρακτικά την υπαρξιστική (έως και μηδενιστική) φιλοσοφική θεώρηση, ως το μοναδικό πλέον όπλο σκέψης που μπορεί να εφαρμοστεί πρακτικά στο Υπάρχον. Το νέο  «κεφάλαιο του Μαρξ» της εποχής μας, είναι η απόλυτη απουσία του.

Από τις μεγαλύτερες γενιές ακούγεται ότι οι νέεοι σκέφτονται και δρούν έτσι λόγω κάποιας «έλλειψης ρεαλισμου» και επειδή είναι «κακομαθημένα». Ξεχνάνε όμως ότι κοινωνικά αυτά τα άτομα υπάρχουν σε μια συνθήκη όπου το «No Future» δεν είναι πια τραγούδι, αλλα ρεπορτάζ ειδήσεων.

Ξεχνάμε ακόμη ότι –ηθικά- είναι τα μόνα άτομα στην κοινωνία που δεν φέρουν κανένα μερίδιο ευθύνης για την τρέχουσά της παρακμή. Το ότι αυτά τα παιδιά δεν έχουν εκλογικεύσει ακόμη το ανήθικο του να αναπαράγεσαι και να γεννάς υπό τις παρούσες συνθήκες, είναι σύμπτωση και θέμα χρόνου. Για αυτά τα άτομα, η ολική επανίδρυση του Υπάροντος είναι κάτι κοντινό και (κυριολεκτικά) χειροπιαστό. Το σιδηρούν παραπέτασμα διασχίζει τα σώματά τους. Η Ιδεολογία πλέκει τις αρνήσεις τους. Τα μανιφέστα αντιμετωπίζονται όπως τους αρμόζει, με τη δύναμη της σιωπής τους. Ο Ρεαλισμός τους όταν εκφράζεται, κανεις δεν τολμά να είναι κάπου γύρω, ως αυτήκοος μάρτυρας.

Ο ίδιος ο παλιός κόσμος θα σαπίσει και θα αποσυντεθεί γύρω τους, διότι θα είναι αυτοί που θα σπρώξουν την κοινωνία μακριά από τις δομές και τα πλέγματά της. Έξω από το σώμα της. Διότι μία είναι η μοναδική περίπτωση Επανάστασής της κοινωνίας:  Η ίδια της η κατάργηση.

Η ΔΡΟΜΙΣΙΑ ΝΕΑ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ: Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

1 Σεπτεμβρίου, 2012 § Σχολιάστε


 

Κάποιες πρώτες σκέψεις: Προειδοποιώ ότι η λέξη «ίσως» υπερχρησιμοποιήθηκε, αλλά είναι αργά, και το άρθρο έχει μορφή «λίστας». Αρκετά πρόχειρο διότι βιάστηκα να καταγράψω ιδέες πριν τις ξεχάσω – αλλά αρκετά σημαντικό διότι κατάφερα να σπάσω την πολιτική σιωπή μου σχετικά με το φαινόμενο της χρήσης της «Χρυσής Αυγής» απο την Δημοκρατία ως νέο θεσμό καταστολής και παραπλάνησης, στους καιρούς του Επιθανάτιου Ρόγχου του Καπιταλισμού.

Οι τελευταίοι μήνες είναι ζοφεροί για κάθε αντιφασίστα, αναρχικο και ελευθεριακό άτομο. Παρατηρήσαμε την είσοδο της Χρυσής Αυγής στην βουλή, με ένα τρομακτικό ποσοστό κόσμου να τους εχει ψηφίσει…

ΣΚΕΨΕΙΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΟΤΙ ΜΠΗΚΕ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ (ΑΝ ΚΑΙ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΔΡΑΣΗΣ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ):

  • Σαν πολιτικό μόρφωμα, θα συμμορφωθεί με τις βουλευτικες διαδικασιες και θα γλυκαθεί από τα βουλευτικα προνομια (και αρα θα απομακρυνθει απο την βαση της – βασικά θα δημιουργηθεί το δίπολο Βάση – Κόμμα).
  • Λόγω του άνωθι, ίσως να χασει το δηθεν «κυρος» της απο υποκείμενα που στραφηκαν σε αυτην λογω γενικης απογοητευσης με το πολιτικο συστημα της δημοκρατιας, με τους πολιτικούς, καθώς θα αφομοιωθεί στη βουλευτικη και πολιτική πραγματικοτητα.
  • Σε αντιθεση με τη βαση της, ανωτερα στελέχη ξέρουν πάρα πολύ καλα οτι πλεον ειναι κομματι, οργανο, και εποχιακος δακτυλος της δημοκρατιας. Εξηγώ:

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΟΤΙ Η Χ.Α. ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΣΗΜΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΥΤΟΝΟΜΟΣ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟΣ ΟΦΙΣ:

ΤΟ ΝΕΟ ΚΟΛΠΟ ΠΟΥ ΕΠΙΝΟΗΣΕ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: Η καταστολη των μπατσων σε κινητοποιήσεις, δημιουργούσε αντιμπατσικές αντιδρασεις στον κοσμο και μικρή συμπάθεια προς τον Αναρχικό Χώρο. Αντιθέτως, η πολιτοφυλακή της Χ.Α. στις ημερες μας (παρ’όλο που δολοφονεί πιο ορατά), κανει το αντιθετο: Ο «λαος» τους βλεπει ως «κοινους, λαϊκούς ανθρώπους» που τους προστατεύουν και με militant πράξεις προφυλάσσουν τον Εθνικό Κορμό. Η Δημοκρατια δυστυχώς καταλαβε οτι αυτού του είδους η καταστολη την βολευει πολύ περισσότερο απο την Αστυνομικη… Οι μπάτσοι πλέον είναι ξεπερασμένοι, και μην εκπλαγείτε αν δουμε Χρυσαυγίτες να επιτηρούν αριστερόστροφες και αναρχικές πορείες ως εξτρα μονάδα αντιμετώπισης του χάους μας.

ΟΙ ΛΟΓΟΙ ΠΟΥ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΝΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΝΕΟ ΚΟΛΠΟ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ:

  • Φτάνουν οι καιροι οπου τα νεα μετρα θα γονατισουν οριστικά τον λαο: Η δημοκρατία στρεφει την προσοχη και την οργη της μαζας απο τις τραπεζες και τους Ευρωπαϊκούς θεσμους που μας βάζουν σε συνθήκες πτώχευσης, προς τους αποδιοπομπαιους τραγους (για την ωρα μετανάστες.)
  • Σε πολύ νεαρα, μπερδεμενα υποκειμενα διχως πολιτική, κοινωνική και ιστορική παιδεια, τους προσφερει μια δηθεν επαναστατικη, raw επιλογη που την βολεύει, μακρια απο αναρχιες και αλλα επικυνδινα προς το υπαρχον.
  • Τα Μ.Μ.Ε. προωθουν την Χ.Α. συνειδητά και καθόλου ως φαινομενο με επικριτική επίγευση:  Το περιστατικο με τον βιαστη πακιστανο στηριχθηκε στην εθνικη του ταυτοτητα και δεν υπήρξε καμμία ανάλυση στο έμφυλο επίπεδο και το ζοφερο της πραξης του Βιασμού ως τέτοιο. Αντιθετως, περιστατικα οπως ο επανηλλειμένος βιασμος της βουλγαρας κοπελίτσας απο ελληναρά 60χρονο, δεν αναφερθηκε απλως ΠΟΥΘΕΝΑ.
  • Όταν δεν θα υπαρχουν νεα μετρα να παρουσιαστουν, ή γινει μια ξαφνικη αλλαγη (πχ ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσια κ επιτάχυνση χρεωκοπίας με μοντέλο Τσάβεζ μετά), η Δημοκρατια μεσω των ΜΜΕ θα τους ξεχασει, δεν θα ειναι πια χρησιμοι.

ΜΕΛΛΟΝ

  • Θα ηρωποιηθούν χρυσαυγιτες που θα συλληφθουν σε δικα τους μπαχαλα, και επειδη ταυτόχρονα ειναι και στην βουλη, θα εχουν βημα τις διαδικασιες της αλλά βήμα και στα ΜΜΕ ωστε η «ηρωιοποιηση» αυτή θα εξελιχθει σε δηθεν επαναστατικότητα και αρα μεγαλυτερη δημοτικοτητα του πολιτικού μορφώματος αυτού.
  • Ο Χωρος μας, λογω του οτι εκ πολιτικης φυσεως ειναι εξωθεσμικος και αντι-ΜΜΕ δεν θα μπορεσει καθολου να απαντήσει σε αυτό…

ΛΥΣΕΙΣ (Η ΜΑΛΛΟΝ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΛΥΣΕΩΝ)

  • Το να ξανασκεφτει ο Αναρχικός Χώρος το αντι-ΜΜΕ ειναι μια δυσκολη κουβεντα που δεν θα παρουσιασει διαθεσεις για επανεξεταση της στασης αυτης.
  • Η εξωθεσμικη δραση μας, θα περασει απαρατηρητη την εποχη που τα ΜΜΕ αποτελουν πλεον 100% μεσο προπαγανδας της δημοκρατιας (τουλάχιστον παλιά ήταν 90%).
  • Ο Χώρος επειδη εχει μια αξιοπρεπη μεθοδολογία απεύθυνσης, που αποφευγει λαικϊσμους και παιδομάζωμα, θα χασει μεγαλο τμημα νεολαιας που λογω των ανωθι επιχειρηματων δεν εχει την υπομονη να ακουσει και να αφομοιωσει αναρχοκομμουνιστικες ιδεες. Απλα αναζητά φανατισμένα, επικλήσεις στο συναισθημα, κατι που ο χωρος πανω-κατω το αποφευγει, και καλα κανει.
  • Η καταθλιψη και το ρακος των επαναστατικων υποκειμενων θα γινει τροχοπεδη για ευρεση λυσεων. Η ανεργία που μας γαμάει όλους δεν βοηθάει, επίσης.
  • Στην Ελλάδα υπαρχει δημοκρατης κοσμος που νομιζει οτι «τα ακρα συναντιωνται», και επομενως –βλακωδως- ταυτιζει την Χ.Α. με τον Αναρχικό Χώρο. Δυσκολο να φτασουν στα αυτια του κόσμου αυτού καινουριες αναλυσεις μας, που θα αποδυκνειουν οτι δεν ειμαστε ελεφαντες. Και –ειλικρινά- δεν νομιζω οτι ο χωρος θα εχει διαθεση να αποδειξει κατι αυτονοητο για πολλους, αυτονόητο ακομη και για άτομα περιφεριακά, η εντελώς έξω απο αυτον…

ΨΗΓΜΑΤΑ ΘΕΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ: ΕΞΕΓΕΡΣΙΑΚΕΣ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ

  • Υπαρχει μια σιωπηλη Αριστεροστροφη μαζα που εχει τρομοκρατηθει κ μουδιασει απο την φαινομενικά αυτόνομη ανοδο του φασισμου (συμπεριλαμβανομενου του χωρου).
  • Αν, και αυτο ειναι μεγαλο ΑΝ, το Αριστερόστροφο αυτό κομμάτι της κοινωνίας καταλαβει οτι η Χ.Α. στην Ελλαδα ειναι Όργανο της Δημοκρατιας, και οχι αυτονομος ποταμος τυπου γερμανια πριν τον Χιτλερ, ισως (μεγαλο ΙΣΩΣ) αλλαξει σταση σιγα σιγα, βγει στους δρομους και αποκτησει όνειρα και προθεσεις για εξεγερσιακο μελλον.
  • Αν κλιμακωθει η βια και η πολιτικη καφριλα, ισως να αρχίσει η συνειδητοποιηση οτι ζουμε εναν νεου τυπου εμφυλιο απο τον γενικο πλυθησμο… Μιλούσαμε για Εμφύλια κατάσταση από παλαιότερα, αλλά τώρα μόνο η κούτρα του λαουτζίκου ίσως να ψυχανεμιστεί ότι αυτό δεν ήταν ποιητική αδοία, αλλα μεστωμένη πολιτική ανάλυση.
  • Η απειλη της ανοδου σε δύναμη και επιρροή της Χρυσής Αυγής, ισως δημιουργησει νεα ευρυτερα Αντιφασιστικά μορφωματα με τασεις ενωτικες του αριστεροστροφου συνεχους, με επιτελους καλους ορους.
  • Ίσως η ανωθι ενωτικοτητα να επικεντρωθει στο εξωθεσμικό, και να απωλέσει ψευδαισθήσεις περι «αλλαγής απο μέσα» μιας και που ο Φασισμός ΕΙΝΑΙ το «μέσα» της Δημοκρατίας πλέον…
  • Όταν η κατασταση χειροτερεψει ακόμη περισσότερο για ολους οικονομικα σε 3-5 μηνες, η Χ.Α. θα βρισκει νεους στόχους. Πιθανόν να αρχίσει να δημιουργείται ισχυρό αισθημα τρομοκρατιας στον πληθυσμο, διοτι δεν θα ξερει ποιος θα ειναι ο «επόμενος». Αυτό, θα αποτελέσει ενα αφυπνιστικο σοκ και για αυτούς που σιωπούν συνένοχα, αλλά και για αυτούς που για ακατανόητους λόγους ψήφισαν Χ.Α. Τέτοιοι πληθυσμοί είναι: Ομοφυλοφιλοι και λοιποί LGBT του Δημοκρατικού φάσματος, που οι πολιτικές ενσωμάτωσης που στήριζαν, δεν τους άφηναν να ριζοσπαστικοποιηθούν και να δούν το αβγό του φιδιού. «Ανάπηροι» – που δεν θα ξέρουν από που τους ήρθε, υποκείμενα που η αισθητική τους είναι επαναστατική και ιδιαίτερη, άτομα που ανήκουν σε υποκουλτούρες underground/chaotic (punk, μουσικές ομάδες, πρεζάκια, ιλλεγκαλιστές της καθημερινότητος). Ακόμη και Έλληνες σκουρόχρωμοι που δεν θα προλάβουν καν να «δείξουν ταυτότητες» στις Πολιτοφυλακές των Χρυσαυγιτών. Με μία λεξη, όλα τα «άλλα».
  • Σε τετοιους καιρους, (και μια φορα στα 60 χρονια) νεες μορφες τεχνης ξεπηδουν, οπου δημιουργουν νεες συνειδήσεις, και ισως να δώσουν σπίθα ώστε να σκαριφησουν λιγο την κοινωνικη πραγματικοτητα…
  • Άν ο χωρος βρει μια καινουρια μεθοδολογια απευθυνσης, καθως και καλωσορισματος νέου κόσμου σε αυτον, ισως (το χιλιοστό ισως) να ανακτησει κοσμο του δεκεμβρη. Δυστυχώς αυτο, απαιτει φοβερη και εν-τω-βάθει αυτοκριτικη, κατι το οποιο δυσκολα ο χωρος το κανει – ειδικα σε τοσο ζοφερους καιρους.
  • Ειναι ευκαιρια για τον Χωρο (αν και λειπω πολυ καιρο, δεν ξερω τι παιζει) να σταματησει περιστατικά και ατμοσφαιρες διάσπασης.
  • Τελος, αλλα παντα το πιο σημαντικο, το στοιχειο της Ιστορικης Εκπληξης: Καποιο γεγονος που κανεις μας δεν μπορει να προβλεψει, το οποιο θα μας εκτιναξει σε εξεγερσιακα μονοπατια εντελως αχαρτογραφητα, και θα ξαναζησουμε το αισθημα ελευθεριας του να καταστρεφεις, χτιζοντας καινουριες δομες ανα βημα, εξω απο κλειστα συστηματα ιδεολογιων. Ανοικτα μυαλα, ανοικτο μελλον, ανοικτες πιθανοτητες και ΚΑΝΕΝΑ ΚΟΛΛΗΜΑ ΜΕ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΟΥ ΝΑ ΕΠΑΝΕΞΕΤΑΣΟΥΜΕ ΑΞΙΑΚΕΣ ΜΑΣ ΣΤΑΣΤΕΙΣ Κ ΑΠΟΨΕΙΣ, ΠΟΥ ΚΡΥΒΕΙ ΤΗΝ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ UPDATE ΣΤΙΣ ΘΕΩΡΙΕΣ ΚΑΙ ΠΡΑΞΕΙΣ ΜΑΣ, ΓΡΑΦΟΝΤΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑ.

Το μέλλον ανήκει στην επανάσταση. Η χρήση του Φασισμού ως όπλο της Δημοκρατίας και του Καπιταλισμού, είναι αποδεικτικό στοιχείο του Επιθανάτιου Ρόγχου του.

Λίγο υπομονή, αλλά μην ξεχνάμε ότι δεν γίνεται τίποτα με προσευχές.

Κειμενο απο φιλικο μπλογκ και περσοννα!

9 Ιουνίου, 2012 § Σχολιάστε


 

 

Ο φιλος απο το μπλογκ http://a-politiko.espivblogs.net/ μου εστειλε ενα αποσπασμα του Βob Βlack επειδη πιστεψε οτι θα μου αρέσει και έχει δικιο!

 

Διδαχτήκαμε την αλφάβητο της μιζέριας, τη γραμματική της υποταγής. Από πολύ μικροί, μάθαμε να βλέπουμε τον κόσμο μέσα από αυτή. Αναγκαστήκαμε να υποτάσσουμε τα όνειρά μας σε αυτή, να μολύνουμε τις ελπίδες και την ψυχή μας με αυτή.
Δεχτήκαμε αδιαμαρτύρητα ότι ο χρόνος μας είναι κάτι που μπορεί να πουληθεί και να αγοραστεί. Ότι το ίδιο ισχύει για τη δημιουργία μας, για τη σκέψη μας, για το ίδιο μας το σώμα. Πιστέψαμε κάθε λέξη από τα γαμημένα ψέματά τους και σκύψαμε παθητικά το κεφάλι, παραδίνοντας τις ζωές μας στο φάντασμα της δουλειάς. Κι αυτό σιγά σιγά κατάπιε κάθε συστατικό των ζωών και των ονείρων μας, μέχρι που δεν έμεινε τίποτα για εμάς τους ίδιους.
Η μηχανή που σκοτώνει τον πλανήτη κινείται με καύσιμο το δικό μας αίμα, τα τείχη που μας κρατούν φυλακισμένους είναι χτισμένα με τα δικά μας κορμιά, οι εφιάλτες που υποβιβάζουν τη ζωή μας σε επιβίωση είναι κατασκευασμένοι από τα δικά μας όνειρα.
Αν αυτό είναι η πραγματικότητα, τότε ας χαθούμε στην φαντασία. Αν αυτό είναι το σωστό, τότε ας κάνουμε το λάθος. Να σκεφτούμε, να μιλήσουμε και να πράξουμε λάθος.
Να φωτίσουμε το μέλλον μας με τις φωτιές της κόλασής τους.

Απο μελλοντικο τραγούδι:

«Αυτο που απαιτει ο κοσμος – σεβας στα νιατα μας / τοξικα φρικια και λουμπεν φωνες, να συνηθισουνε τα ματια σας.»

«Αυτο που απαιτει ο κοσμος – ζωή όχι επιβίωση / να παίζει στις παλάμες του και όχι στα ζάρια, την ακουσμενη θλιβερή του ζωή.»

Αρέσει σε %d bloggers: