ΤΟ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΑ ΤΗΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ

26 Οκτώβριος, 2008 § 6 Σχόλια


Συζητώντας με έναν διαδικτυακά γνωστό μου περί του εάν η έννοια της ψυχικής ασθένειας είναι ένα κοινωνικό κατασκεύασμα, μου δήλωσε ότι ο αυτισμός που βιώνει είναι κάτι που όχι απλά του το διαγνώσαν γιατροί, αλλά κάτι που παρατηρεί ότι τον επηρεάζει σε θέματα αντίληψης πραγματικότητας και πράξης, και εντοπίζει όντως διαφορές με υποτιθέμενα «υγιείς» ανθρώπους. Το ερώτημά του σε εμένα λοιπόν ήταν πως γίνεται εγώ να υποστηρίζω κάτι τέτοιο, αμφισβητώντας την εμπειρία του, και χαρακτηρίζοντας την ασθένειά του μύθευμα.

Αρχικά, οι Καπιταλιστές Γιατροί αυτού του συστήματος, καθώς και όλο το ερευνητικό προσωπικό όλων αυτών των καιρών, κατά κάποια διαβολική σύμπτωση, εντοπίζουν και βαφτίζουν ασθένειες, όλες εκείνες τις συμπεριφορές που θα χαρακτηρίζονταν ως αντιπαραγωγικές. Ουσιαστικά, τα σύνολα της αισθητηριακής εμπειρίας ενός ανθρώπου ο οποίος δεν μπορεί να προσαρμοστεί στο -πραγματικά- άρρωστο σύστημα που ζούμε, βαφτίζονται «παθολογίες», και ανάλογα με την συμπτωματολογία, τοποθετείται και μία ταμπελίτσα η οποία δηλώνει την αντίστοιχη ασθένεια.

Ύστερα, σε μία φανταστική κοινωνία όπου ο χρόνος του ανθρώπου δεν έχει να κάνει με την οποιαδήποτε παραγωγικότητά του, οι άνθρωποι δεν θα χωρίζονταν σε ψυχικά υγιείς και μη, αλλά θα υπήρχε ένα πλουραλιστικό φάσμα ανθρώπινης αντίληψης, αφού και η τρέλα του καθενός δεν θα του ήταν τροχοπέδη για τίποτα, αλλά και το υποτιθέμενα υγιές μυαλό ημών θα είχε εκφράσει ελεύθερα όλες του τις παρεκκλίσεις από την τωρινή κοινωνική νόρμα. Ποιος ξέρει? Ίσως η Σχιζοφρένεια (κατάσταση που εμπειρικά θυμίζει 99% την ψυχεδέλεια από ενθεογενή) να επεκτεινόταν και η κοινωνία αυτή να τρίπαρε ελεύθερα.

Ποιος μας λέει ότι αυτό το σύστημα δεν έχει καταστείλει την φυσική ψυχεδέλεια του ανθρώπου και ότι οι λίγοι που δεν άντεξαν να προσαρμοστούν, φυλακίζονται στα λευκά κελιά των ψυχιατρείων?

Οι «επικίνδυνες» ταμπέλες, όπως η ασθένεια που λέγεται Ψύχωση (αγγλικά: Psychosis), οι οποίες λόγω των παραισθήσεων, της έλλειψης αντίληψης και της συγχυσμένης συνειδητότητας μπορεί να προκαλέσουν βίαιες συμπεριφορές, ουσιαστικά τονίζουν την ανικανότητα προσαρμογής του υγιούς μυαλού στο άρρωστο πολιτικά και πολιτισμικά περιβάλλον, συγχύζοντας το από όλες τις απόψεις.

Το Ιατρικό Καπιταλιστικό Καθεστώς έχει φτάσει στο σημείο να θεωρεί διαταραχή της συμπεριφοράς την επαναστατικότητα του υποκειμένου, δίδοντας της το όνομα «Αντικοινωνική Διαταραχή Προσωπικότητας – Antisocial Personality Disorder». Διαβάζοντας το λινκ για την περιγραφή αυτής της… ασθένειας, θα δείτε ότι ουσιαστικά φωτογραφίζει τα επαναστατικά υποκείμενα.

Οι Ψυχίατροι λοιπόν, είναι οι μπάτσοι στην έμφυτη ψυχεδέλεια του ανθρώπινου όντος, που όταν εντοπιστεί ακόμη και μετά από όλη την εξουσιαστική καταστολή, θανατώνεται οριστικά με τον εγκλεισμό και την νάρκωση.

Η λεγόμενη «συμβουλευτική» υπηρεσία (κοινώς Ψυχολόγοι) είναι ουσιαστικά η «κοινωνικά αποδεκτή» από την Mainstream κοινωνία στρατηγική, ώστε ο κάθε άνθρωπος να συνεχίζει να αντέχει την παράνοια αυτού του συστήματος και των τρεχουσών κοινωνικών σχέσεων χωρίς να χάσει τα λογικά του. Οι Ψυχολόγοι λοιπόν, φροντίζουν να κρατούν το άτομο σε μία παραγωγική συνθήκη, παίζοντας τον ρόλο του δημοτόμπατσου της κατεσταλμένης μας ψυχεδελικής ύπαρξης.

Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΥΠΑΡΚΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

23 Οκτώβριος, 2008 § 6 Σχόλια


Είναι γεγονός πλέον ότι η συνειδητότητα του αυτό-γκόλ του συστήματος οικονομικής και πολιτικής εξουσίας που ζούμε, έχει περάσει σε μία εντονότερη συνθήκη, αν λάβουμε υπ’ όψιν το απλό γεγονός ότι πλέον εκφράζεται λεκτικά, από λογής καθεστωτικά και μη, μέσα ενημέρωσης, όλου του πλανήτη.

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, συχνά μέσα προπαγάνδισης, εκφράζουν όλο και εντονότερα τις ανησυχίες τους για το γεγονός της επερχόμενης ολοκληρωτικής οικονομικής κατάρρευσης, δρώντας -ειρωνικά- ως καταλύτες, αφού ο πανικός που δημιουργούν, στρέφει τους μικροαστούς σε έλλειψη «εμπιστοσύνης», και επομένως σε ρευστοποιήσεις και μετριοπαθείς καταναλωτικές πρακτικές.

Η συνθήκη αυτή, αν και στοχεύει στον φόβο, βοηθά στο να σπαρθεί ένα φαντασιακό «Πτώσης του Καπιταλισμού», ουσιαστικά επηρεάζοντας και την πραγματικότητα των επιλογών του κάθε πολίτη-ανθρώπου. Ο καπιταλισμός πρόκειται όντως να καταρρεύσει (κατά την γνώμη του κάφρου που γράφει αυτό το blog, τουλάχιστον) και η ιστορικότητα του πλανήτη είναι ανεπαρκής ώστε να υποδείξει τι θα ακολουθήσει, καθότι ποτέ η οικονομία δεν ήταν τόσο παγκοσμιοποιημένη, και καθότι οι νέες γενιές των δυτικών αστικών δημοκρατιών, δεν έχουν ζήσει ποτέ την έννοια της απόλυτης ύφεσης και -γιατί όχι- του πολέμου. Η διαδικτυακή συνειδητότητα και κομμούνα μιας μεγάλης μερίδας της σημερινής νεολαίας (εκτός Ελλάδας – εδώ το Internet είναι μόνο για αστεία βιντεάκια) μπορεί να κάνει χρήση της ευέλικτης κοινωνικής αλληλεπίδρασης των πολιτών του κυβερνοχώρου, και να προπαγανδίσει την κατάλληλη συνθήκη για την «ημέρα μετά».

Η εργατική τάξη, καθώς και οι μετα-μοντέρνοι προλετάριοι (νεόφτωχοι που προσκύνησαν τα δάνεια των τραπεζών) θα πρέπει να διαλύσουν κάθε μορφής εθνικισμό και κομματική προσκόλληση, εφόσον θέλουν πραγματικά να καταστρέψουν κάτι και να περάσουν σε μία καινούρια εποχή.

Οι φοιτητές θα πρέπει να απαγκιστρωθούν από την μικρογραφία της ελληνικής κομματικής συνθήκης που είναι το κάθε ΑΕΙ-ΑΤΕΙ και να ξεφύγουν από το αντιδραστικό πρότυπο του επαναστάτη φοιτητή με τον φραπέ.

Οι άνθρωποι που επιλέγουμε να ζούμε σε μία πολιτικά αντιεξουσιαστική συνθήκη, θα πρέπει να σκεφτούμε ότι πλησιάζει η ώρα ενός βίαιου, τελεσίδικου κοινωνικού ανταγωνισμού.

Τέλος, η φαντασία μας, και η δίψα για ελευθερία πρέπει να κατασκευάσουν λογής πρωτοβουλίες, οι οποίες και θα ξεγράψουν αντιδραστικοποιήσεις και την λογική της μη-βίας, αλλά και θα προσπαθήσουν να έχουν την κατάλληλη απεύθυνση, ώστε το μεγάλο πείραμα των εξουσιαστών που λέγεται Καπιταλισμός να είναι και το τελευταίο.

Εξαιρούνται οι κάθε λογής αντιδραστικοί νεοφιλελεύθεροι (αλήθεια, θα μείνουν άραγε αρκετοί τέτοιοι?), οι φασίστες, οι χριστιανοί, και τα εξουσιαστικά όργανα, βεβαίως-βεβαίως.

Ο ΑΥΤΟΜΑΤΙΣΜΟΣ ΩΣ ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

11 Οκτώβριος, 2008 § Σχολιάστε



Ο άνθρωπος από την αρχή της ιστορίας έως και σήμερα, μειώνει όλο και περισσότερο τον ελεύθερό του χρόνο ποσοτικά, αλλά και αλλοτριώνει ποιοτικά τις στιγμές του μέσω της επανάληψης, της ρουτίνας, και της απομάκρυνσής του από τους δημόσιους χώρους.

Η καθημερινή ζωή στην μετα-μοντέρνα κοινωνία, περιλαμβάνει πρακτικές, αισθητικές αλλά και μέσα αυτοματισμού. Η επαναληπτική ρουτίνα του σχολείου, της εργασίας, των υποχρεώσεων. Η άμεση δράση-αντίδραση μεταξύ του ανθρώπου και του υπολογιστή, και η άμεση εξυπηρέτηση από το ρομπότ-εξυπηρετητή (ATM, εκδοτήρια).

Οι πρακτικές, αισθητικές, αλλά και τα μέσα αυτά του αυτοματισμού, εισάγονται και στην προσωπική σφαίρα του κάθε ανθρώπου, στην επικοινωνία του με άλλες ατομικότητες, αλλά ακόμα και στις εγκεφαλικές του διαδικασίες.

Λαμβάνει χώρα λοιπόν, ένας «προγραμματισμός» που προέρχεται από τους εξουσιαστές (οι οποίοι λατρεύουν αυτό το μοντέλο μετα-μοντέρνας σκλαβιάς) και συντηρείται/αναπαράγεται από τις κοινωνίες, εισαγόμενος και στις κοινωνικές σχέσεις.

Λογικό λοιπόν η κοινωνία και οι ατομικότητες να μην δέχονται συμβάντα, ανθρώπους και αισθητικές που ξεκουρδίζουνε την χιτλερικά μελωδική τονικότητα της συλλογικής υπόστασής μας.

Λογικό λοιπόν η ρουφιανιά, ο εθνικισμός και το βόλεμα να είναι ο μεταμοντέρνος σταυρός του κάθε αλλοτριωμένου μεταμοντέρνου «πιστού».

Λογικό λοιπόν ο χαμένος ελεύθερος χρόνος να είναι ένα μεταμοντέρνο «εκκλησιαστικό χαράτσι».

Λογικό λοιπόν, ο αυτοματισμός να είναι ο μεταμοντερνος «εκκλησιασμός» του κάθε πολίτη-πιστού.

Ας γίνουμε λοιπόν ο κόκκος άμμου στο ρολόι τους, η κατσαρίδα μέσα στο νοικοκυριό τους, η ομοφυλοφιλία στον Χριστό τους, το bug στο καλοστημένο λογισμικό τους, ώστε και να ενδυναμώσουμε την επαναστατική δυναμική της ατομικότητάς/συλλογικότητάς μας, αλλά και για να προκαλέσουμε μακελειό στην συντήρηση της μετα-μοντέρνας βιομηχανικής παραγωγής που λέγεται «πλανήτης γη».

Η ΟΥΤΟΠΙΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΡΑ

8 Οκτώβριος, 2008 § 1 σχόλιο


Εδώ και χρόνια, υποστηρικτές του καπιταλισμού, φιλήσυχοι πολίτες, αντιδραστικά στοιχεία, γονείς και δάσκαλοι, τραγουδάν ένα σκοπό ο οποίος σε μέσες άκρες συνοψίζεται στα εξής:

«Δεν βαριέσαι. Σοσιαλισμοί/Αναρχίες/Κομμουνισμοί κτλ είναι ουτοπίες βρε παιδιά! Ο καπιταλισμός έχει ευκαιρίες για όλους! Είναι το πιο ελεύθερο σύστημα που θα μπορούσαμε να έχουμε! Όποιος εργαστεί σκληρά, θα τα καταφέρει!»

Αν και πιστεύω ότι ο σοσιαλισμός και ο κομμουνισμός είναι όντως ουτοπικά συστήματα, και ούτως ή άλλως περιέχουν εξουσιαστικές δομές και (βασίζονται στον) κρατισμό, θα ήθελα να επικεντρωθώ στο κατά πόσο ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΟΠΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ.

Με δυο λόγια, το Αμερικάνικο Όνειρο (ουσιαστικά το καπιταλιστικό ουτοπικό ψευδο-φαντασιακό) συνοψίζεται στα εξής:

1. Σπούδασε και ξανα-σπούδασε για να είσαι διαπιστευμένα επαγγελματίας.

2. Γίνε ο καλύτερος επαγγελματίας στον χώρο σου (πατώντας πτώματα)

3. Πάρε τον παχυλό μισθό σου

4. Πάρε και ένα ωραιότατο στεγαστικό δάνειο από μια τράπεζα.

5. Παντρέψου και κάνε 2,5 παιδιά.

6. Αγόρασε το σπίτι των ονείρων σου (?).

7. Δούλευε όλη την υπόλοιπή σου ζωή για να πληρώνεις λογαριασμούς.

8. Πλήρωνε λεφτά για θέματα υγείας συνέχεια, ουσιαστικά για να επεκτείνεις την ζωή σου άσκοπα.

9. Πάρε σύνταξη στα γεράματα, και ΠΑΜΕΕΕ!!! Απόλαυσε την ζωή!

10. Δίδαξε στα παιδιά σου το δόγμα 1-10. Επανέλαβε.

Αν υπάρχει κάτι ουτοπικό στα κεφάλια τους, αυτό δεν είναι τα όποια συστήματα και διαδικασίες είναι απομακρυσμένα από την ηθική του ξοδεύειν, αλλά το ίδιο το σύστημα που υπηρετούν.

Αν υπάρχει κάτι ουτοπικό είναι το ότι η «άνεση», τα «κομφόρ», τα μεγάλα μεγέθη στα πάντα και η μεγάλη ποσότητα στα πάντα, φέρνει την ευτυχία.

Αν υπάρχει κάτι ουτοπικό είναι το ότι οι τράπεζες υπάρχουν για να προστατεύουν και να επενδύουν υπεύθυνα τα χρήματα των πολιτών.

Αν υπάρχει κάτι ουτοπικό είναι το ότι σε αυτό το σύστημα ο καθένας επιλέγει συνειδητά το πόσο παραγωγικός θα είναι, ώστε να απολαμβάνει και τις αναλογικές ανέσεις.

Αν υπάρχει κάτι ουτοπικό σε αυτό το σύστημα είναι ότι προάγει την ελευθερία.

Αυτό το σύστημα είναι ένα ψέμα. Μία απάτη. Βασίζεται στην εκτύπωση χρήματος που αμέσως σημαίνει χρέος του κράτους στις κεντρικές τράπεζες. Βασίζεται στην απληστία και στον φασισμό λίγων ατομικοτήτων που κινούν τα νήματα. Βασίζεται στο μούδιασμα της κοινωνίας και στην αντιδραστικοποίησή της μέσω των υποτιθέμενων προνομίων της ελεύθερης αγοράς.

Τώρα που το σύστημα αυτό κλυδωνίζεται, είναι οι κατάλληλοι καιροί για να συζητηθούν τα εξής:

1. Πως δύναται να επιταχυνθεί η κατάρρευση του καπιταλισμού, ώστε να μην προλάβει να ανακάμψει. Με μαζικές αποταμιεύσεις? Με δυνατότερη κατανάλωση? Ή με τον μετριασμό της αγοραστικής κίνησης?

2. Τι κινήσεις πρέπει να γίνουν κοινωνικά (τοπικά, αλλά και σε παγκόσμιας κλίμακας συζήτηση των ευρύτερων αναρχικών/αυτόνομων/αντεξουσιαστικών/ριζοσπαστικών χώρων), ώστε η κοινωνία να μην στραφεί σε λύσεις Χίτλερ, αλλά προς μία πορεία αυτονομίας, τουλάχιστον.

3. Πώς να δείξουμε περισσότερο τώρα από ποτέ, ότι οι έννοιες πατρίς-θρησκεία-οικογένεια είναι εγκληματικά μορφώματα διεστραμμένων εγκεφάλων, και πώς να μειώσουμε την αφομοίωση και αναπαραγωγή τους.

Το καπιταλιστικό «τοίχος του Βερολίνου» πέφτει αυτές τις μέρες, με τις ΗΠΑ σε κατάσταση πανικού, την Ευρώπη σε κατάσταση χεσίματος, και μια Ισλανδία με κρατικοποιημένες τράπεζες και ένα νόμισμα που υποτιμήθηκε στο 95%. Η Ισλανδία συγκεκριμένα έλαβε βοήθεια από την Ρωσία.

Ας μην περιμένουμε εκείνη την περίοδο όπου τα πράγματα θα έπρεπε να έχουν ήδη ξεκινήσει.

Επανάσταση σύντομα.

ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΚΑΙ Η ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ ΑΠΟ ΜΕΣΑΖΟΝΤΕΣ, ΚΟΜΜΑΤΑ, ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ

7 Οκτώβριος, 2008 § Σχολιάστε



Από την αρχή της ιστορίας ο άνθρωπος είχε την τάση να παρατά τα προνόμια της αυτονομίας του και είτε να τα φορτώνει σε εκπροσώπους, είτε να τα πολλαπλασιάζει, εκπροσωπώντας.

Δεν γνωρίζω τους λόγους για αυτό το τόσο εύκολο ξεπούλημα της αξιοπρέπειας, αλλά μπορώ να γράψω κάποιες σκέψεις για την άμεση δράση, καθώς και για μορφές συλλογικοτήτων που διέπονται από αντι-ιεραρχικές ιδέες και πρακτικές.

Η ΑΜΕΣΗ ΔΡΑΣΗ

Η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση που προωθούν οι εξουσιαστές, είναι η αδυναμία του ανθρώπου να δράσει όπως το επιθυμεί κοινωνικά ώστε να απελευθερώσει μία ή παραπάνω επιθυμίες του, και επομένως να «αλλάξει τα πράγματα». Ελπίζω να γίνεται κατανοητό ότι μόνο μέσω της ενσάρκωσης μιας επιθυμίας μπορεί η κλισέ αυτή φράση να οριστεί ως πραγματική.

Οι οποιοιδήποτε μεσάζοντες (κόμματα, εκπρόσωποι, φορείς, «η πολιτεία»), σπάζοντας την αμεσότητα μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας του κάθε ατόμου, κατακερματίζουν ουσιαστικά την πραγμάτωση των επιθυμιών του, και εντέλει και τις ίδιες τις επιθυμίες του.

Η τρέχουσα κατακερματισμένη πολιτικοκοινωνική πραγματικότητα αυτή, μέσω ενός πανέξυπνου φαύλου κύκλου, καταλήγει να παίρνει ιδεολογικές προεκτάσεις στην πλειοψηφία των ατόμων του κόσμου που ζούμε. Εννοώ ότι η πραγματικότητα αυτή, καταλήγει να περιορίζει πλέον την ζωή του υποκειμένου, μην φτάνοντας καν να δημιουργήσει ένα φαντασιακό μιας άμεσης δράσης.

Ας προσπαθήσουμε όλοι να επαναφέρουμε το ψυχεδελικό εναγκάλιασμα του φαντασιακού με το πραγματικό.

ΜΟΡΦΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑΣ

Δεν κατανοώ γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι ο άνθρωπος έχει «από την φύση του» ηγετικές τάσεις ή ότι οι άνθρωποι «χρειάζονται ηγέτες».

Η απλή μορφή αντι-ιεραρχικής συλλογικότητας προτείνει ένα μοντέλο λειτουργικό και επιθυμητικά ευρύ. Κανείς δεν έχει θεσμικά περισσότερες ευθύνες, μεγαλύτερη ισχύ γνώμης, επιρροή στους άλλους. Άτυπες τάσεις για κάτι τέτοιο που πιθανόν να προκύψουν, συζητούνται και αντιμετωπίζονται ξεκάθαρα και φωτεινά.

Από τον καθένα σύμφωνα με τις ικανότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του. Ο καθ’ ένας έχει την απόλυτη ευθύνη για τον εαυτό του ως ατομικότητα, αλλά και ως μέλος μιας συλλογικότητας.

Έρχονται καιροί που η κατάρρευση οικονομικών και πολιτικών πραγματικοτήτων, θα καταστήσει αναγκαία μια κάποια μορφή αυτόνομης πολιτικής ύπαρξης σε μεγάλη μερίδα πληθυσμού που η μόνη σχέση της με τον αναρχικό χώρο περνούσε μέσα από τα καθεστωτικά ΜΜΕ. Και επειδή σε χαλεπούς καιρούς οι κοινωνίες έχουν βγάλει Χιτλερ(ς), θα ήταν αξιοπρόσεκτο και εύστοχο να διαποτίζονταν κοινωνικές ομάδες με βασικές αρχές αυτόνομης δράσης και συνήδεισης, ώστε την ώρα που όλα καταρρέουν να έχουν αυτή την σκέψη σε ένα μέρος του μυαλού τους ελπίζω μη-αδρανές.

Η ΡΟΥΦΙΑΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΦΙΛΗΣΥΧΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ

6 Οκτώβριος, 2008 § Σχολιάστε


Η ρουφιανιά ως φαινόμενο σε μία κοινωνία απαντάται στα πιο φασίζοντα, κατεσταλμένα επιθυμητικά, και αλλοτριωμένα υποκείμενα (δηλαδή σε μεγάλη μερίδα του πληθυσμού).

Μου φαίνεται υπερβολικά δύσκολη η προσπάθεια καταγραφής της νοητικής διαδικασίας των ατόμων αυτών κατά την συγκεκριμένη πράξη (και όχι μόνο), και δεν θα το προσπαθήσω.

Μπορώ όμως να αναφερθώ στην επιθυμία μου να είμαι ενάντιος σε τέτοιες προσωπικότητες βίαια.

Οι προσωπικότητες αυτές προφανώς αναπαράγουν την αντίληψη για την πραγματικότητα και την κοινωνία που τόσο εύκολα έχουν αφομοιώσει από την εξουσία, και ουσιαστικά η ρουφιανιά είναι το προσωπικό μουσικό όργανό τους που το παίζουν σε στιγμές -κατ’ αυτούς- παραφωνίας.

Η παρτιτούρα όμως η οποία έχουν στο κεφάλι τους είναι κατασταλτική, μη – ανθρώπινη, εξευτελιστική και ανελεύθερη.

Καιρός λοιπόν να επιτεθούμε και στους μαέστρους αυτής της τόσο αηδιαστικά μελωδικής συμφωνίας, αλλά και στους οργανοπαίκτες της που αναλαμβάνουν άτυπα χρέη μπάτσου κατά το δοκούν (τους). Επίσης, ας κάψουμε κάθε μορφής παρτιτούρες.

Αλληλεγγύη στους συλληφθέντες από άτυπους μπάτσους.

Αλληλεγγύη και σε όλους τους συντρόφους-αγωνιστές.

Η ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΜΕΘΗΣ ΑΠΟ ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΚΑΙ Η ΔΑΙΜΟΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ

5 Οκτώβριος, 2008 § 2 Σχόλια


Η περίπλοκη σχέση του ανθρώπου με τις ψυχότροπες ουσίες έχει ουσιαστικά ξεκινήσει με την παρουσία του σε αυτόν τον πλανήτη. Αμέτρητες καταγραφές παρουσιάζουν πολιτισμούς του παρελθόντος να έχουν οργανική χρήση των ουσιών αυτών, και μάλιστα πολύ συχνά ενταγμένη στην κοινωνική σφαίρα. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα η χρήση μανιταριών ψιλοκυβίνης (Psilocybe Cubensis) από τους Μάγιας, αλλά και η δυνατή σύνδεση των ανατολικών λαών με την Κάνναβη (=μπάφοι).

Η αρνητική κοινωνική συνείδηση απέναντι στις ψυχότροπες ουσίες, καθώς και η απαγόρευση τους, είναι πρόσφατο -για την ιστορία- φαινόμενο, και υπογραμμίζει έντονα τα σχέδια των εξουσιαστών για την πνευματική καταστολή των ανθρώπων.

Ψυχεδελικές ενθεογενείς ουσίες όπως η κάνναβη, τα μανιτάρια ψιλοκυβίνης, το LSD, το DMT, με την ικανότητα τους να διαποτίζουν τον ανθρώπινο εγκέφαλο με «φίλτρα» τα οποία μπορούν να δώσουν μια ευρύτερη αντίληψη για αυτό που αποκαλούμε «πραγματικότητα», αλλά και μία πιο καθαρή αντίληψη για το μόρφωμα που αποκαλούμε «Δυτικός Πολιτισμός», παραμένουν στην παρανομία, με το επιχείρημα ότι, αν και δεν είναι ουσίες που μπορούν να προκαλέσουν εθισμό, δύναται να ξυπνήσουν ψυχωτικά επεισόδια σε ανθρώπους που πιθανόν να έχουν την τάση αυτή.

Για άλλη μια φορά, η προληπτική πολιτική του φόβου, σε όλο της το μεγαλείο (βλέπε AIDS).

Σε περίπτωση που η χρήση ψυχεδελικών ουσιών ήταν διαδεδομένη στον πολιτισμό αυτό, η κατάσταση θα ήταν αρνητική για τους εξουσιαστες: Αφενός η αίσθηση του χρόνου θα επανα-οικιοποιούταν από τον καθένα, και αυτό θα καθιστούσε τα πράγματα «αντιπαραγωγικά», και αφετέρου τα συμπεράσματα και οι αισθητικές που θα προέκυπταν από τις εμπειρίες αυτές, θα ήταν κάθετα αντίθετες με αυτό που συμβαίνει γύρω μας. Και βεβαίως, σε μαζικό επίπεδο αυτό θα ήταν επικίνδυνο για το σύστημα.

Ναρκωτικές ουσίες όπως το αλκοόλ και η ηρωίνη, τσιτωτικές ουσίες όπως η κόκα και η νικοτίνη που όντως μπορούν να δημιουργήσουν μια σχέση εξάρτησης, προωθούνται από τα κράτη (νομίμως και μή) ώστε να δημιουργούν σε ανθρώπους καταπιεστικές συνθήκες απόγνωσης σε αναζήτηση για την ουσία που επιθυμούν. Η παρανομία κάποιων ουσιών (όπως η ηρωίνη) και βοηθά στο να καταστέλλονται χειρότερα οι χρήστες αυτής της ουσίας που επιθυμούν καθημερινή χρήση, αλλά και να ενισχύεται η οικονομία του εκάστοτε κράτους από τα έσοδα της «αγοράς» αυτής.

Βλέπουμε λοιπόν, ότι η απαγόρευση των ουσιών βοηθά στην καταστολή της συνειδητότητας, της φαντασίας και της επιθυμίας του ανθρώπου, και από την σκοπιά της έλλειψης ψυχεδέλειας, αλλά και από την σκοπιά της συντήρησης των «εθισμών». (Τα εισαγωγικά τα βάζω διότι πιστεύω ότι οι κοινωνικές συνθήκες ορίζουν τον εθισμένο, όχι μία ουσία. Για φανταστείτε να γινόταν παράνομο το τσιγάρο ΣΗΜΕΡΑ…)

Από την άλλη, ατομικότητες του αναρχικού χώρου έχουν την -σεβαστή για τις προθέσεις τους- άποψη, ότι «τα ναρκωτικά» (sic) συντελούν αρνητικά στην επαναστατικότητα του υποκειμένου.

Αρχικά, να δηλώσω ότι δεν μπορεί ένας αντικρατικός χώρος να ακολουθεί το κρατικό «λεξιλόγιο» και να βάζει όλες τις ουσίες στο ίδιο τσουβάλι αποκαλώντας τις «ναρκωτικά». Ναρκωτικές ουσίες είναι αυτές που καταστέλλουν το νευρικό σύστημα και δύο παραδείγματα είναι η πρέζα, και το ΑΛΚΟΟΛ (διότι υπάρχει η άποψη ότι ο επαναστάτης, την μπυρίτσα του την πίνει…. τα άλλα είναι τα «κακά»).

Δεύτερον, δεν υπάρχει καμμία κριτική στο πως η παρανομία ορισμένων ουσιών δημιουργεί την αντι-κουλτούρα αυτή που τόσο απεύχονται. Σε περίπτωση που το αλκοόλ γινόταν παράνομο αύριο, οι περισσότεροι θα γινόμασταν ακριβώς όπως οι χρήστες ηρωίνης που οι κοινωνίες αποκαλούν αφοριστικά «πρεζάκια», και δεν υπερβάλλω καθόλου αν σκεφτούμε το πόσες φορές καταναλώνουμε αλκοόλ την εβδομάδα, και τι θα γινόταν αν δεν το βρίσκαμε και εάν η τιμή ενός ποτηριού εκτοξευόταν στα 50 ευρώ!!!

Επομένως, βγάζοντας το αλκοόλ απ’ έξω, επειδή δεν κατανοούν ότι δεν δημιουργεί πρόβλημα (φανερό) λόγω της νομιμότητάς του, έχουν πέσει στην παγίδα των εξουσιαστών περί ηθικής και νομιμότητας στις ουσίες.

Επίσης, για όσους λένε ότι το αλκοόλ απλά σε ζαλίζει, ενώ το χασίς είναι… ναρκωτικό και σε στέλνει, να παραθέσω ότι πεθαίνουν ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ άνθρωποι ετησίως από την χρήση του αλκοόλ και τις προεκτάσεις αυτής της χρήσης, ενώ από την αρχή της ιστορίας μέχρι σήμερα, οι θάνατοι από χασίς, ήταν:

0 (ναι καλά διαβάσατε, μηδέν)

(επίσης θέλει μυαλό για να αντέξεις την ψυχεδέλεια, αν όταν την ακούς σου σκάνε οι σκέψεις του πόσο σφιχτοκώλης και κρυφο-αλλοτριωμένος είσαι, εννοείται ότι θεωρείς το αλκοόλ «άκακο» που σε κάνει να ΜΗΝ σκέφτεσαι. Κρυφο-Έλληνα…)

Τελειώνοντας, θα προέτρεπα τους ανθρώπους να επανακατακτήσουν τις απόψεις τους για το τι θα πει «θέτω το σώμα μου υπό συγκερασμό με μία ουσία», να μελετήσουν καλά το www.erowid.org και να αποφεύγουν το αλκοόλ, την πρέζα, το κάπνισμα και την κόκα. Επίσης να προσέχουν τα νοθευμένα.

Where Am I?

You are currently viewing the archives for Οκτώβριος, 2008 at Postmodern Resistance.

Αρέσει σε %d bloggers: