ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΑ ΤΕΧΝΗΣ

29 Οκτώβριος, 2010 § 2 Σχόλια


Ενα τμήμα κειμένου απο κάτι που γράφω…

 

2

Ας γενικεύσουμε την προσωπική μας ιστορία σε συμπεράσματα για το πως γεννήθηκε ένας καλλιτέχνης.

Θα ασχοληθούμε με άτομα που άνηκαν από μικρά στην κατηγορία του «αλλου» από μικρή ηλικία. Εμφανώς ομοφυλόφιλοι, άσχημοι, ανάπηροι, μετανάστες, φτωχοί, ανίκανοι, φοβισμένοι. Γενικότερα, όλα τα άτομα που απο μικρή ηλικία δεν είχαν την τύχη να βιώσουν συναισθήματα ασφάλειας, αγάπης, ευεξίας και την αίσθηση του «ανήκειν».

Αυτά τα άτομα, όντας εξοστρακισμένα από την κοινωνία των ζωντανών, πέρασαν πολύ χρονικό διάστημα μόνα τους. Σε αυτό το χρονικό διάστημα, είχαν την ευκαιρία (1) να σκεφτούν πολυ1 καθώς και (2) να παρατηρήσουν λεπτομερειακά την κοινωνία των ζωντανών. Η παρατήρηση αυτή ήταν λεπτομερειακή σε εξαντλητικό βαθμό, απ’ ευθείας ανάλογο με την πύρινη ανεκλπήρωτη επιθυμία του να άνηκαν στο σύστημα σχέσεων του αντικειμένου παρατήρησής τους.

Ανάλογα με το γούστο του κάθε ατόμου (καθώς και τον παράγοντα της τυχαιότητας), το κάθε άτομο εστίασε την παρατήρησή του σε διαφορετικό πεδίο. Άλλοι παρατηρούσαν τους ήχους της κοινωνίας των ζωντανών. Άλλοι τις εικαστικότητές της. Άλλοι τα δράματα που πλέκονταν. Άλλοι τα θέματα που εκφράζονταν, ή ακόμη και τις τεχνικές έκφρασης του καθημερινού λόγου. Ουσιαστικά, η επιλογή αυτή ήταν μια πρωτόλεια κατευθυντική γραμμή προς την μελλοντική επιλογή ενός ή παραπάνω θεσμισμένων καλλιτεχνικά αντικειμένων (τραγούδι, θέατρο, εικαστικά, ποίηση, performance art κλπ).

Μια κρίσιμα σημαντική στιγμή και ίσως η κοσμογονία της καλλιτεχνικής δημιουργίας (γενεαλογικά μιλώντας) για το άτομο, ήταν η στιγμή που συνηδειτοποίησε ότι δεν μπορεί να έχει την πολυτέλεια να αναπαράξει τα δεδομένα και τους καρπούς της παρατήρησής του όντας μέλος της κοινωνίας των ζωντανών, καθώς τα χρόνια περνούσαν, και συνέχιζε να είναι ένα εξοστρακισμένο «άλλο».

Μία επιλογή έμενε μόνον: Να αρχίσει να κατασκευάζει στο φαντασιακό του νέες φόρμες και σχήματα προσκείμενα στο πεδίο που παρατηρούσε. Για παράδειγμα, ένας επίμονος παρατηρητής των σχεσιακών δραμάτων της κοινωνίας, θα άρχιζε να κατασκευάζει στο μυαλό του σενάρια δραμάτων που πλέκανε μεταξύ τους φανταστικοί χαρακτήρες. Θα δημιουργούσε στο φαντασιακό του προσωπικότητες με αναλυτικότατα βιογραφικά, να συμμετέχουν σε μεταξύ τους συγκρούσεις, συγκερασμούς, παύσεις και λήξεις. Μια πρώιμη δραματουργία. Επίσης, θα πέρναγε ώρες στο δωμάτιό του, μιμούμενος έναν τσακωμό μεταξύ φίλων και την μετέπειτα συνθηκολόγησή τους. Αυτό θα ήταν το καταφύγιό του. Ειρωνικά, το πλέγμα εξουσίας που τον απέρριψε και τον έστειλε στην σφαίρα της μοναξίας, είναι το συγκεκριμένο Αυτό που αναπαρίσταται στο μυαλό του και στον προσωπικό του χώρο-σκηνή, με μια προσωποποιημένη διαδρομή προς την κοινωνική ‘αλήθεια’, καθώς η προαναφερθείσα μοναξιά, επηρρεάζει τα φαντασιακά αυτά σενάρια, κάνοντάς τα να αποκλίνουν από την μετριότητα της καθημερινότητας και να πλησιάζουν μια λιγότερο παστέλ αλληλουχία συμβάντων και αισθητικές φόρμες.

Και φτάνουμε στην στιγμή που το παιδάκι αυτό, ως έφηβος (ή και λίγο νωρίτερα / αλλά ίσως και λίγο αργότερα) γίνεται το υποκείμενο ‘καλλιτέχνης’:

Είναι η στιγμή που συνεδητοποιεί ότι στην κοινωνία των ζωντανών, υπάρχουν κάτι περίεργοι άνθρωποι που λέγονται «καλλιτέχνες», και ουσιαστικά συγκροτούν την ταυτότητά τους εξασκώντας ακριβώς αυτό, που το παιδάκι είχε ως καθημερινό εργαλείο επιβίωσης. Και όχι απλώς αυτό, αλλά το παρουσιάζουν υπερήφανα στην κοινωνία των ζωντανών ως το Έργο τους, με τα βλέμματά τους έτοιμα να κατασπαράξουν αυτό που ουσιαστικά αυτοί κατασκεύασαν: Τον τρόπο, δηλαδή, που το υποκείμενο που εξορίστηκε στην σφαίρα του θανάτου (καλλιτέχνης) κάνει ένα επιλεκτικό re-construction τμημάτων της πραγματικότητας, ωστε να ανιχνεύσει και να επικυρώσει αλήθειες της ζωής (κοινωνία).

Με δυό λόγια: Το πώς ο θάνατος, παρατηρεί την ζωή.

 

Κοινωνία = Ζωή

Τέχνη = Θάνατος

 

1 Να σημειωθεί ότι η έντονη και συνεχόμενη σκέψη που αναφέρεται στο κείμενο δεν υποννοεί ανάπτυξη μεγαλύτερης ευφυίας από τα άτομα της κοινωνίας των ζωντανών. Αντιθέτως, η εστίαση πρέπει να γίνει στην ένταση της σκέψης και στην ποιοτική της σύνδεση –σχεδόν γεννεσιουργική- με το εργαλείο της φαντασίας. Ο γράφων του κειμένου δεν αρέσκεται στο να δείχνει σημαδια πίστης στην ευφυία ούτως ή άλλως.

Λάβδανον

22 Οκτώβριος, 2010 § 3 Σχόλια


Από την ποιητική συλλογή «Λάβδανον» που έγραψα το 2010, και θα εκτυπώσω με τη βοήθεια πρίντερ μέσα στο 2011.

 

ωμέγα

Συνειρμικά, η έννοια της νηφαλιότητας, μου φέρνει στον νου την λέξη «μαχαίρι». Τα περιγράμματα των σωμάτων διακρίνονται εύκολα και ο αέρας φρενίτιδα κουβαλάει. Το τελευταίο χαμόγελο δεν κρύβει καμία υπόσχεση. Από όλα τα βλέμματα θάνατος ξεφυτρώνει. Την ήττα μας δεν την παραδεχόμαστε. Κατά την διακοπή λοιπόν της νηφαλιότητας -με όποιον τρόπο- επανερχόμαστε στην αέναη και λυσιτελή παραγωγή φτηνών πορνό για τους έξυπνους του διαστήματος, πλέκουμε τα δράματά μας, με νύχια δεν κουρευόμαστε και φροντίζουμε για την καταγραφή των άνωθι εις τους αιώνας των αιώνων αμήν.

 

2

Ενηλικιωθήκαμε και πράγματι εκυρήχθη πόλεμος σε κάθε τι ωραίο, κάθε τι ηδονικό, αλλά κυρίως προς σύμπασες τις ιριδίζουσες απολαύσεις που καρεκλοκενταυρικά αυνανίζονταν δίχως να δημιουργήσουν ανατροφοδοτήσεις εμετών, σπασμένο δόντι μέσα σε όνειρο, παχύρρευστο μαύρο αίμα και πάλι παρανομώ.

 

 

16

Στα τοπία της εξαίρεσης,

του άλλου

και του μη αντιλήψιμου,

ορθογραφεί το σώμα μας

μεταμεσονύκτια γράμματα της ασφάλτου.

Ενωμένοι, στον τόπο του εγκλήματος

που έχει για θύμα του

τον αέρα,

αλληλέγγυοι στην έλλειψη ταυτότητας

της μίας και του άλλου,

σφίγγουμε τις χαρμανιάρικές μας κοιλιές,

αγνοούμε προσωρινά την επέλαση των χαπιών

στων ονείρων μας την πλεκτάνη

και παραμένουμε με ξινά δάκρυα και ελπίδες,

κολλημένοι

με το βλέμμα στον ουρανό.

Πακέτο η μέλλουσα βροχή.

Το περιπολικό που περνάει,

προκαλέι την παυλοφική ανόρθωση

της σπονδυλικής μας στήλης,

αλλά ταυτόχρονα και μια υπενθύμιση

ότι πηγάζουν υφές από εκεί,

δούρειοι ίπποι των ψευδαισθήσεων,

ευηπόληπτοι πολίτες,

χάη και σπέρμα.

 

 

17

Είναι φορές που αυτόματα,

με το ταξίδι χίλιων καφέ κόκκων

από την Πατησίων στην μύτη μας

και τούμπαλιν,

το βίωμα ενός Αγίου

διεκδικεί την θέση του σε κάδρο τραπεζαρίας.

Διαγράφει στίγματα ενοχών,

στα ερμηνευτικά του σχήματα

εμπεριέχεται ο λόγος για το συνάχι

και ο πόνος στα έντερα,

κρυφή πληγή,

το αγκίστρι της απελπισίας,

αλλά ταυτόχρονα,

και το πολυτελές χαρτί,

πάνω στο οποίο γράφτηκαν

τα απομνημονεύματα ενός Αγίου.

 

 

13

Εχθρός μας δεν είναι η αντανάκλαση του άλλου. Εντοπίζω λίβελλους ακατανόησης και μέριμνας μονοπάτια σε αυτή την ερμητική αποδοχή της άσκοπης δημιουργίας. Εχθρός μας είναι η εχθρότης. Εχθρός μας είναι η πεπερασμένη θάλασσα. Εχθρός μας είναι η επαμφοτερίζουσα αισθητική της στρόφιγγας του αστυνομικού, πνίξιμο οικοκυρικών και νεύμα και όφις. Ο μοναδικός εχθρός μας, είναι το ίδιο μας το θύμα.

 

6

Μου λές απείθαρχα λόγια όπως κάτι που δεν καταλαβαίνω.

Η εικόνα από το μέλλον.

Και το παράσημο της παρακμής, φορεμένο στα μαύρα μπουφαν

των συντρόφων που αγάπησα.

 

 

 

8

θλιμμένες υπάρξεις είμαστε

λυγερές και σκυφτές μορφές,

σκεφτικές μέσα στην αυτιστική

τους επαναστατική ύπαρξη

θλιμμένος, σκεφτικός και γκρι,

σαν ζωγραφισμένος με μολύβι μια Κυριακή

θέλω να’ μαι

ώστε η κάθε άκαμπτη,

άρρωστη

και νοσηρή μου εικαστικότητα

να πέσει πάνω σου και να

σαμποτάρει την κατεσταλμένη

χοροεσπερίδα της μελανής

υπάρξεώς σου

 

Αντίο για σήμερα.

ΕΜΦΥΛΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

21 Οκτώβριος, 2010 § 3 Σχόλια


Εκτος από πολιτικοί και οικονομικοί, υπάρχουν και έμφυλοι πρόσφυγες.

Πρόσφατα δημοσιεύτηκε ένα άρθο στην εφημερίδα Rolling Stone της Ουγκάντα, στο πρωτοσέλιδο της οποίας δημοσιεύονται 100 ονόματα και διευθύνσεις ομοφυλόφιλων και λεσβιών, με την προτροπή «κρεμάστε τους». Η ομοφυλοφιλία στην Ουγκάντα εκτός από κοινωνικά έκνομη, είναι και νομικα, καθώς αυτή η συμπεριφορά τιμωρείται με φυλάκιση. Σε συνεντεύξεις για το ζήτημα, πολιτικοί παράγοντες της χώρας δήλωσαν ότι η εφημερίδα «καλώς έπραξε» διότι η ομοφυλοφιλία είναι «παράνομη, ανήθικη και προσβάλλει την κουλτούρα της χώρας».

Από την στιγμή που δημιουργήθηκε αυτή η νομοθεσία, υπάρξαν πολλές φυλακίσεις, βασανιστήρια και δολοφονίες queer σωμάτων. Επιπλέον, αντρικές «διορθωτικές» συμμορίες κυνηγούν και βιάζουν ομαδικά λεσβίες έτσι ώστε να τις βάλουν στον δρόμο της κανονικότητας.

Δυτικές χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, δεν δέχεται την παραπάνω κατάσταση ως λόγο αντάξιο για πολιτικό άσυλο, διότι «θα αρχίσουν να δηλώνουν όλοι ομοφυλόφιλοι» ώστε να μεταναστεύσουν στην Ευρώπη. Επιπλέον, όσοι κατάφεραν να γίνουν μετανάστες και να προσπαθήσουν για μια καλύτερη ζωή στην Δύση, εξοστρακίζονται και απομονώνονται από τις εδώ ομοεθνείς κοινότητές τους, στέλνοντάς τους σε μία ακόμη πιο εξαθλιωμένη και μοναχική ζωή. Φρίκη.

Αυτά τα σώματα είναι φυλακισμένα σε τόπους που δεν ανέχοναι καν την ύπαρξή τους. Οι αναπνοές τους τιμωρούνται με μια μοίρα χειρότερη από θάνατο.

Εδώ να σημειωθεί ότι οι προ-αποικιακές κοινωνίες της Αφρικής δεν είχαν κανένα πρόβλημα με την ομοφυλοφιλία. Ίσα-ίσα, υπήρχε μια θέση στην κοινωνία για αυτούς τους ανθρώπους ως πνευματικές περσόνες ή ως δάσκαλοι. Όλα άλλαξαν μετά την κατάκτηση από τους Χριστιανο-Ευρωπαίους.

Και εμείς, από μια άλλη γωνιά της γης, παρατηρούμε αυτήν την κατάσταση δίχως να μπορούμε να κάνουμε κάτι. Μόνο να αναγνωρίζουμε ότι είμαστε σώματα με λιγότερη σημασία από όλα τα κατατρεγμένα. Σώματα που κατατρέχονται και από τους άλλους κατατρεγμένους. Σώματα που δεν συνιστούν λόγο για άσυλο.

Είμαστε οι τελευταίοι.

 

Υστερόγραφο: ΚΑΛΕ!!!! Καλε-καλε!! Τι διαμάντι βρήκα πάλι στο Youtube??

Έναν πάστορα στην Ουγκάντα να εξηγεί γιατί η ομοφυλοφιλία πρέπει να μην γίνει ποτέ νόμιμη. Απολαύστε το τραγικό:

Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ

5 Οκτώβριος, 2010 § 7 Σχόλια


Είμαστε μια γενιά που γαλουχήθηκε με τον κυνισμό, τον ατομισμό και ένα είδος φιλοδοξίας που δεν αφορούσε στην διαμοίραση της ηδονής, αλλά στην όσο το δυνατόν απορρόφησή της από το περιβάλλον (ανθρώπινο και φυσικό). Όταν οι γονείς μας ήταν παιδιά, κοινωνικοποιούνταν στους δρόμους και τις αλάνες, και εκτόνωναν μεγατόνους ενέργειας μέσα από παιχνίδι, συγκινήσεις, αδρεναλίνη και ατυχήματα. Η δική μας γενιά, είχε να αντιμετωπίσει την αποστείρωση, η οποία δεν προήλθε από την ζωή στην πόλη (η οποία μια χαρά ενδιαφέρουσα μπορεί να γίνει), αλλά από την εμμονή των γωνέων να μεγαλώσουν το παιδί τους σε ένα περιβάλλον δίχως ρίσκα. Οι πολιτικές του φόβου που αναπαράγονται στις σύγχρονες κοινωνίες, ωθήσαν τους γονείς να μας μεγαλώσουν σε μία φούσκα.

Βγαίνοντας από την φούσκα του σχολείου, μπήκαμε σε μία μεγαλύτερη, και πιό ασφαλή: Το πανεπιστήμιο.

Προσωπικά, ως αναρχικός φοιτητής σε σχολή καλών τεχνών, βίωσα 4 χρόνια στα οποία τα χρήματα μου έρχονταν δίχως να κάνω καμμία προσπάθεια (διότι στο παιδί δεν πρέπει να λείψει τίποτα – άσε που το παιδί είναι και τεμπέλης), έκανα καταλήψεις και αγωνίστηκα δίχως να έχω τίποτα να χάσω πέρα από την βαρεμάρα, παρήγαγα τέχνη και απόλαυσα ψυχότροπες ουσίες κάθε είδους. Είμαι σίγουρος ότι δεν είμαι ο κανόνας στο μοντέλο της φοιτητικής ζωής, αλλά πιστεύω ότι κάθε φοιτητής στην Ελλάδα, έζησε τα καλύτερα χρόνια της ζωής του εκεί μέσα.

Και φτάνουμε στο σημείο όπου για όλους σκάνε όλες οι φούσκες. Η ενηλικίωση.

Δεν θα επικεντρωθώ στα αυτονόητα χαστούκια της ζωής, όπως στο γεγονός ότι πρέπει να βρούνε όλοι δουλειά μέσα σε ένα σύστημα που προωθεί την απληστία και τον αμοραλισμό προκειμένου κάποιος να πετύχει. Δεν θα επικεντρωθώ ούτε στις πολιτισμικές διδαχές που καταπιέζουν τους πάντες και αφορούν στο φύλο και την σεξουαλικότητα, την ψυχική υγεία, την καθαριότητα, την αποφυγή ψυχότροπων ουσιών και την ευφυία.

Όσο η τεχνολογία επικεντρωνόταν στο πως θα μας συνδέει όλο και περισσότερο, εμείς καταφέραμε να αποσυνδεθούμε από τον κοινωνικό ιστό. Επίσης, όσο τα μηχανήματα γίνονται πιό έξπυνα, εμείς γινόμαστε πιό χαζοί.

Η γενιά μας, αποτελείται από άτομα που δεν μπορούν να πούν σε έναν φίλο τους ότι τον αγαπάν και θα είναι δίπλα του, καθ’ ότι ντρέπονται. Άλλοι, μέσα από ατομικίστικες ψευδαισθήσεις, πιστεύουν ότι αυτά είναι «χίπικα» πράγματα, και πρωοθούν ένα πλαίσιο σκληράδας στις φιλίες τους. Πολλοί, αν και θα ήθελαν να εκφραστούν έτσι, δεν το κάνουν διότι φοβούνται ότι θα χάσουν την φιλία αυτή, επειδή ανιχνεύουν ότι στην εποχή μας το να κάνεις φίλους και να τους κρατάς απαιτεί τις ίδιες τεχνικές όπως το Sex and the City προέβαλλε για τον έρωτα και το σεξ: Εξουσία, ευφυία, ιεραρχίες και τεχνάσματα.

Καθημερινά νιώθω ότι στους ανθρώπους που αγαπώ και θαυμάζω περισσότερο, πρέπει να είμαι ήπιος με την έκφρασή μου, διότι απειλούμαι διαρκώς από την πιθανότητα να ξενερώσουν με τις τακτικές μου. Νιώθω ότι οφείλω να ρίχνω μια αόρατη πετονιά και να την τραβάω πίσω στα κατάλληλα χρονικά τοπία, ώστε να μήν χάσω αυτές τις φιλίες που μέχρι στιγμής δεν τους έχει επιτραπεί να παράξουν σχεσιακό πλούτο.

Έχω βιώσει με ορισμένους ανθρώπους το εξοργιστικό γεγονός του να είναι ενθουσιασμένοι μαζί μου στην αρχή της γνωριμίας μας (ενώ ήμουν επιφυλακτικός λόγω της νέας γνωριμίας) και όταν τους γνώρισα καλά και ενθουσιάστηκα, απομακρύνθηκαν και ψυχράνθηκαν. Κοινως, επειδή δεν είχαν κάτι να κατακτήσουν πλέον, εφυσηχάστηκαν. Φοβερή ηθική περιβάλλει τις φιλίες στην εποχή μας.

Απαιτείται πολύ λιγότερο θάρρος απο αυτό που χρησιμοποιούμε στους δρόμους και τις συγκρούσεις προκειμένου να χτίσουμε ποιοτικές σχέσεις. Χρειάζεται μια στοιχειώδη προσπάθεια, καθώς και μια προσεκτικότερη διαχείρηση των μεταμοντέρνων σκέψεων, που καμμιά φορά με την φαινομενολογία τους τείνουν να πετάνε στα σκουπίδια κάθε αξία που δίνει λίγο φως στην ανθρωπότητα κατά την πορεία της στον πλανήτη αυτόν. Ναι, οκ, ούτε σε εμένα αρέσουν τα «ιερά» και τα «αξιακά», αλλα την φιλία την αντιμετωπίζω ως έναν από τους κατασκευαστικούς λίθους της πραγματικότητάς καθεαυτής, πόσο μάλλον των κοινωνικών σχέσεων και των αγώνων.

Ας αφήσουμε την οπτική ότι οι εγκάρδιες και φιλέσπλαχνες σχέσεις (εκεί που αξίζει) είναι «so 70s», και ας ξαναπροσεγγίσουμε με θάρρος αυτούς που αγαπάμε. Οι καιροί που θα έρθουν θα είναι τόσο πολιτικά και κοινωνικά σκληροί, που εάν δεν έχουμε τις σχεσιακές βάσεις, δεν θα καταφέρουμε καν να αντισταθούμε. Πάνω απ’ όλα, ας εμπλουτίσουμε την καθημερινότητα με τέχνη που θα την μιμηθεί η ζωή, ας διαμοιράσουμε την ηδονή, και –ακόμη και εάν η πολιτικότητα κάποιου τον κάνει να μην πιστεύει στο «ανθρώπινο», ας προσπαθήσει τουλάχιστον να καταλάβει τι εννοούν οι διπλανοί του με αυτό, και ας βουτήξει μέσα του.

Εκτός από τους οργανωμένους πολιτικούς αγώνες της αναρχίας, θα βάλω τα δυνατά μου ώστε αυτοί να στηρίζονται σε μια καθημερινότητα γεμάτη ηδονές της επικοινώνησης της ζωής. Τέλος η απομόνωση.

Ζούμε στην χειρότερη εποχή που θα μπορούσε να υπάρξει. Και εάν δεν θέσουμε τις βάσεις για τις μελλοντικές κοινωνίες, οι υλικότητές μας δεν θα είναι παρούσες για να το βιώσουνε.

Το μέλλον.

Υ.Γ. Για τις ερωτικές σχέσεις δεν θέλω να εκφραστώ καν. Καν.

Where Am I?

You are currently viewing the archives for Οκτώβριος, 2010 at Postmodern Resistance.

Αρέσει σε %d bloggers: