Η ΔΥΣΦΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΔΡΕΝΑΛΙΝΗΣ ΚΑΙ Ο ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΘΑΡΡΟΥΣ

9 Μαρτίου, 2010 § 1 σχόλιο


Στο πεδίο της σωματικότητας, τα λόγια είναι φτωχά στο να προσπαθήσουν να αναλύσουν τις σχέσεις εξουσίας και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς που διαπερνούν τις σάρκες μας, πόσο μάλλον να ιχνηλατήσουν «σωματικούς» Λόγους που είναι κυριαρχικοί και διαχωριστικοί.

Η αδρεναλίνη είναι μία ουσία που εκκρίνεται σε περιπτώσεις όπου το σώμα μας πρέπει να βρεθεί σε κατάσταση διέγερσης, λόγω κινδύνου, και να αντιδράσει, να σκεφτεί, να κινηθεί πιο γρήγορα και αποτελεσματικά. Ως επαναστατικά υποκείμενα είναι αμέτρητες οι φορές που βρισκόμαστε σε τέτοιες συγκυρίες, συχνά σε βαθμό που να έχουμε συνηθίσει / ενσωματώσει το «άκουσμα» της ουσίας αυτής.

Πολλές φορές σε συντροφιές, θεωρείται αυτονόητη η επιθυμία ενός σώματος να δοκιμαστεί σε καταστάσεις ακραίας έκκρισης αυτής της ουσίας, ή ακόμα και σε καταστάσεις πρόγευσης αυτής. Συχνά η υλικότητα σωμάτων δεν επιτρέπει την δοκιμασία αυτή, η απλά το σώμα μπορεί πολιτικά να συμφωνεί με την διαδικασία, αλλά η αισθητική εμπειρία αυτής να προσλαμβάνεται ως δυσάρεστη. Σε κάποια υποκείμενα, η επιθυμία αυτή γεννιέται σε ορισμένου πολιτικού πλαισίου συγκυρίες, ή και ποτέ, ή και πάντοτε.

Ο διαχωρισμός στις συντροφιές μας ξεκινά από την ονοματοδοσία της αυτονόητης επιθυμίας για αδρεναλίνη ως «θάρρος», λειτουργώντας εκβιαστικά για πολλά συντροφικά σώματα. Η κεκτημένη αυτή ταχύτητα, εμποδίζει την ελεύθερη πολιτική και αισθητική ζύμωση προκαλώντας το εξής παραδειγματικό δίπολο: Από τη μία κάποια σώματα καταλήγουν να βιώνουν έντονες καταστάσεις σε οποιαδήποτε συγκυρία -συχνά δίχως κριτική επεξεργασία-, και από την άλλη, άλλα σώματα εκτοπίζονται στο πεδίο της αδράνειας, πιστεύοντας ότι «δεν είναι ικανά» για τέτοιες δοκιμασίες.

Ο Πολιτισμός καταστέλλει και διαχωρίζει τα σώματά μας με το «βάπτισμά» τους ως «μάχιμα» ή ως «νωχελικά», εκτοπίζοντας όλους εκείνους τους σωματοποιημένους συλλογισμούς, που ως διαδικασίες ανήκουν ακόμη στη σφαίρα του αδιανόητου: Πολύ απλά, το «μυαλό» (ο δυτικός «Νούς») θα αποφασίζει για τις πράξεις του σώματος, συχνά κατασκευάζοντας ταυτότητες.

Αντιδρώντας σε αυτή την διαπίστωση, θα αφήνουμε τα σώματά μας να λυσσάξουν σε κάθε συγκυρία που αυτά θα κρίνουν ως ηδονική, δυνητικά καταστρεπτική και έξαλλη, δίχως να υπακούμε σε ταυτότητες που μας έχουν επιβληθεί από κοινωνικά πλέγματα εξουσίας. Η συγκυρία, το τυχαίο, και η πολιτική διαπίστωση της κάθε στιγμής, θα πετάξουν το μπαλάκι στο χάος που κρύβεται μέσα μας. Σε αυτή την ομορφιά δεν χωράνε ούτε «μάχιμοι» ούτε «θεωρητικοί» Λόγοι και ταυτότητες. Το «θάρρος» και η «υποχρέωση» είναι έννοιες εχθρικές, και Πολιτισμένες στον μέγιστο βαθμό της υπόστασής τους.

Η ΔΥΣΦΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ

4 Μαρτίου, 2010 § 9 Σχόλια


Κατά την διάρκεια της ενασχόλησής τους με τις επαναστατικές διαδικασίες, τα υποκείμενα εκτός από τις αντίστοιχες πρακτικές, τις ανθρώπινες σχέσεις, τις ηδονές και τις λύπες, έχουν να διαβούν μέσα από το μονοπάτι της ανάγνωσης και της αφομοίωσης κειμένων που έχουν γραφτεί από συντρόφους, φιλοσόφους, πολιτικούς και ούτω καθ’ εξής.

Πολλές φορές, η Αυθεντία τέτοιων θεωρητικών εκφράζεται μέσα από κείμενα εξαιρετικής περιπλοκότητας, που υποχρεώνουν τον αναγνώστη -εφόσον δεν είναι κάτοχος διδακτορικού- να περάσει μέσα από ώρες προκαταρκτικών μελετών όψιμων θεωρητικών ώστε και να αφομοιώσει τις βάσεις πάνω στις οποίες εκφραστήκαν οι ύστεροι Λόγιοι, αλλά και να «εξασκήσει» το σώμα του με skills ορθολογιστικής Δυτικής σκέψης και κατανόησης.

Συχνά παράγονται τέτοιοι διαχωρισμοί κατά την διάρκεια κουβεντών. Αντί ο ομιλητής να παρουσιάσει ένα μεστωμένο προσωπικό συμπέρασμα στο οποίο να έχουν πρόσβαση όλοι μέσω της απλότητάς του, ανακαλεί τα γραπτά (ή απλά το όνομα) κάποιου/κάποιας θεωρητικού, χρήζοντας την μισή συντροφιά ανίκανη να συνεχίσει να παρακολουθεί την πορεία της κουβέντας και συντηρώντας την φασιστική υποχρέωση του πολιτισμού μας περί των «διαβαστερών και μελετηρών σωμάτων». Άλλωστε όποιος θέλει να καταλάβει, ας βάλει τον κώλο του κάτω να διαβάσει, έτσι? (Θυμίζει σε κάποιον άλλον το σχολείο αυτή η φάση?). Αρκετές φορές, η ικανοποίηση που παράγεται έχει να κάνει με το κατόρθωμα της ακριβούς μεταφοράς του Λόγου της αυθεντίας που επικαλείται ανά περίσταση, παρά με την ηδονή της ανθρώπινης επικοινωνίας και ζύμωσης.

Η ιεροποίηση του διαβάσματος από τον πολιτισμό μας, δεν έχει αμφισβητηθεί από τους ριζοσπαστικούς χώρους, καθώς θεωρείται αυτονόητη η συνθήκη ότι όλα τα σώματα είναι ικανά να αφιερώσουν χρόνο στο διάβασμα. Δεν λαμβάνεται υπ’ όψιν καθ’ όλου η πιθανότητα η ανάγνωση να φέρνει δυσφορία σε κάποιο σώμα, είτε για λόγους αισθητικής, είτε για λόγους που πηγάζουν από την υλικότητα του εκάστοτε σώματος. Επιπλέον, η ταξική/κοινωνική διάσταση του ζητήματος διαφαίνεται σημαντική: Πολύ απλά, για να αφιερώσεις χρόνο στο να εξασκήσεις μακροπρόθεσμα ικανότητες ανάγνωσης και αφομοίωσης, απαιτείται αρκετός ελεύθερος χρόνος και καθαρό μυαλό, πράγμα που τα προλεταριακά και τα ποικίλως καταπιεσμένα σώματα δεν μπορούν / δεν επιθυμούν να διαθέσουν έτσι ώστε να «ξεστραβωθούν».

Η Μεταμοντέρνα Αντίσταση προτάσσει την παύση κάθε αναφοράς σε οποιουδήποτε είδους Αυθεντία, παρά μόνο στην άμεσα κατανοητή (και άρα αδιαμεσολάβητη) εγκυρότητα του προσωπικού βιώματος, του παραδείγματος, ακόμη και του παιχνιδιού με τις σωματικότητές μας. Την επιστροφή και την επανοικειοποίηση της έμφυτης συναισθητικής ικανότητας μεταξύ των σωμάτων μας. Την έλλειψη πειθαρχείας στην χρήση του γραπτού και προφορικού λόγου. Τακτικές που και δεν αποκλείουν κανένα υποκείμενο από το να γίνει μέρος των συντροφικών σχέσεων που επιθυμεί, αλλά και δημιουργούν μια οικουμενική συνθήκη που ξεπερνά και αποδομεί την συνθήκη του κατορθώματος.

Όπως ο ετεροσεξισμός θεωρεί όλα τα σώματα ως straight, έτσι και η διάκριση με βάση την ικανότητα, θεωρεί όλα τα σώματα ικανά / με την επιθυμία να εμπλακούν σε διαδικασίες «μόρφωσης». Κάθε φορά που σε μία συντροφιά, κάποιος Λόγος ή γνώση θεωρείται αυτονόητα κατεκτημένη, εγκαθιδρύεται ο διαχωρισμός και η κυριαρχία.

Where Am I?

You are currently viewing the archives for Μαρτίου, 2010 at Postmodern Resistance.

Αρέσει σε %d bloggers: