ΕΚΦΥΛΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΣΗ

25 Δεκέμβριος, 2008 § Σχολιάστε


herm

Προτού η ετεροκανονική κυριαρχία αρχίσει να χαράσσει τα ζοφερά παιδέματά της στις επιφάνειες των νεαρών σαρκών -όχι πρίν τα 3-, επιτελείται μία έκφυλη συνθήκη, τα μέρη και οι αισθητικές της οποίας, καθιστούν σαθρή -αν και όχι μελλοντικά αναποτελεσματική- την όποια προσπάθεια για «από τα πάνω» έμφυλο προσανατολισμό.

Οι κραδασμοί του σώματος, ελεύθεροι από κάθε είδους βιοπολιτική προπαγάνδιση, ενσαρκώνουν όλες εκείνες τις επιθυμίες που αργότερα ο πολιτισμός θα καταστήσει κατεσταλμένες.

Τα υποκείμενα που προσανατολίστηκαν προς την σφαίρα του αντικανονικού, θα υποστούν έκτακτη μετ-εκπαίδευση στον χώρο των ομοκανονικοτήτων.

Η οποιαδήποτε ελπίδα λοιπόν για προσπάθεια προς μία έκφυλη απεκπαίδευση των σωμάτων μας, απαιτεί την υιοθέτηση της τεχνολογίας εκείνης, η οποία μέσω ενός ταξιδιού επιστροφής στον χρόνο, θα βάλει φωτιά στις ασφάλειες οι οποίες καιρό με τον καιρό εγκατέστησαν εξουσιαστικές συνθήκες στο μάταιο ταξίδι της υπερταλαιπωρημένης μας υπόστασης.

Η υιοθέτηση της έτερης έμφυλης επιτελεστικότητας στα κορμιά μας, ίσως με θεαματικό τρόπο, δεν θα κάνει τίποτα παραπάνω από το να νοηματοδοτήσει τα σώματά μας ως αντικανονικά, διαδικασία η οποία θα μας στείλει στον σκιώδη, αλλά κωδικωμένο -παρ’ ΄όλα αυτά-  χώρο της έμφυλης κυριαρχίας.

Για να αποφύγουμε την αντικανονικότητα, και να οσμιστούμε τους άρρητους τόπους αυτούς της ανυπαρξίας έμφυλων διπολισμών, θα χρειαστεί να συγκρατήσουμε την ανάγκη μας για γελοιοπήση της πατριαρχίας μέσω θεαματικών προτσές, και να αναλογιστούμε ότι διαπραγματευόμενοι με τις έμφυλες επιτελεστικότητες, πάντα θα καταλήγουμε σε κάτι κανονικό, όπως διαπραγματευόμενοι με το κράτος θα καταλήγουμε πάντοτε ηττημένοι.

Για να κωδικώσουμε λοιπόν τις επαναστατικές διαδικασίες προς κάτι εμφύλως αμέθεκτο, θα χρειαστεί να απωλέσουμε τα εμφυλόσημα που με τόσο κόπο και δοκιμασίες αποκτήσαμε ανά τα χρόνια (άλλοι στο γήπεδο – άλλοι στα gay μαγαζιά), κ να αφήσουμε την επιθυμία και τα αισθητηριακά σείστρα να λυσσάξουν λυσσαλέα.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

24 Δεκέμβριος, 2008 § 1 σχόλιο


mtime

Τα κράτη, επιβάλλοντας στους λαούς την χρήση συγκεκριμένων ημερολογίων (όπως το Γρηγοριανό), ουσιαστικά ορίζουν και την συνειδησιακή συνθήκη των σωμάτων μας, καθώς η αντίληψη του χρόνου βασίζεται στους κανόνες εκείνους που είναι τα προτάγματα του κάθε ημερολογίου. Κανένα σώμα δεν τολμά να επινοήσει μια διαφορετική χρονική εμπειρία, καθώς ο μπάτσος που λέγεται ρολόι-ημερολόγιο, θα επιβάλλει την αυτονόητη (για τους περισσότερους) συνθήκη του γραμμικού χρόνου.

Το ημερολόγιο που χρησιμοποιούμε θεωρεί τον χρόνο ως κάτι γραμμικό, βοηθώντας το κεφάλαιο, καθώς τα προλεταριακά σώματα προσαρμόζονται σε αυτήν την μετα-μοντέρνα γραμμή παραγωγής, έχοντας συγκεκριμένα χρονικά ρεπό, συγκεκριμένες ώρες εργασίας, καθώς και συγκεκριμένες ώρες ψευδο-ελευθερίας. Επιπλέον, το μητροπολιτικό σώμα, απομακρυσμένο από τα πλούσια φαινόμενα της παρατήρησης του σύμπαντος από την γη, δεν βιώνει το πέρας του χρόνου ως μέρος κάτι μεγαλύτερου και συλλογικότερου όπως το άπειρο του χωρο-χρόνου, αλλά ως μία εργασιακή μονάδα που ακολουθεί τις προσταγές ρολογιών και υπενθυμίσεων στο κινητό, για χάρη μιας γιγαντιαίας εργοστασιακής συνθήκης που λέγεται μισθωτή σκλαβιά.

Πολλοί πολιτισμοί του μακρινού παρελθόντος, βίωναν τις ημερολογιακές τους συνθήκες ως φαινόμενα κυκλικά, επηρεαζόμενα από την ελεύθερη βούληση, αλλά επηρεαζόμενα ακόμα και από τον παράγοντα του τυχαίου/παραλόγου. Η είσοδος λοιπόν στον τρόπο αντίληψης του χρόνου του προσωπικού και του τυχαίου, σαμποτάρει ουσιαστικά την οποιαδήποτε παθητική βίωση της υπάρξεώς μας. Η αντίληψη του χρόνου ως κάτι fixed, μας κάνει παρατηρητές του, και όχι συνδιαμορφωτές του.

Η επανοικειοποίηση του χρόνου είναι όσο σημαντική όσο και αυτή του τόπου, καθώς σαμποτάροντας την τρέχουσα χρονική συνείδηση, απελευθερωνόμαστε από τις εξουσιαστικές δυνάμεις που διατάζουν να ακολουθήσουμε μία παραγωγική για τον καπιταλισμό και τα αφεντικά, γραμμή. Η επανοικειοποίηση αυτή, αφήνει ελεύθερο το μυαλό να βιώνει την εμπειρία του παρόντος, δίχως να ανησυχεί για μελλοντικές πιθανότητες, ή να νιώθει άσχημα για παρελθοντικά τετελεσμένα γεγονότα. Για’ αυτό λοιπόν, η επαναστατική διαδικασία προς μια άχρονη συνθήκη, πάει μαζί με τις διαδικασίες προς συνθήκες αναρχικές, έκφυλες, αυτοοργανωμένες.

Τα εργαλεία προς μια τέτοια διαδικασία είναι η συνεχής ανυπακοή στις προσταγές του χρονικού καθεστώτος, αλλά και το σαμποτάρισμα της καπιταλιστικής διαδικασίας προς αντι-παραγωγικούς τόπους και χρόνους.

Η αντίληψη του χρόνου είναι πολιτική επιλογή και χρειάζεται διαρκή αμφισβήτηση, σαμποτάρισμα, και πολεμική διάθεση.

ΟΡΓΗ ΚΑΙ ΜΙΣΟΣ

7 Δεκέμβριος, 2008 § Σχολιάστε


heart

Οι ημέρες που τα τσεκούρια μας θα κατακρεουργήσουν την ζοφερή και γουρουνίσια υπόστασή σας πλησιάζουν.

Προετοιμαστείτε όλοι, καθ’οτι θα γραφτεί ιστορία.

Αλέξανδρε, όσο αίμα μπάτσου χυθεί αυτές τις ημέρες, για πάρτη σου.

ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ Η ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ

5 Δεκέμβριος, 2008 § 1 σχόλιο


utopia

Η ευρύτερη «κοινωνία» (σάμπως δεν είμαστε μέρος της) είναι γνωστό ότι αφομοιώνει και αναπαράγει το οποιοδήποτε ανελεύθερο πρόταγμα που επιβάλλεται από τους εξουσιαστές. Καθημερινά βλέπουμε ότι υπάρχουν περιστατικά οικειοποίησης των εξουσιαστικών τακτικών, από την περίπτωση των κατοίκων του Αγίου Παντελεήμονα, μέχρι απλά περιστατικά ρουφιανιάς και εξουσιαστικών δομών στις ανθρώπινες σχέσεις.

Η τακτική των εξουσιαστών για να κρατήσουν ανελέυθερες τις μάζες, συνοψίζεται στην φράση «διαίρει και βασίλευε», καθώς ο ρατσισμός, η πατριαρχία, η έμφυλη τρομοκρατία, είναι συμπλέγματα που ουσιαστικά κοινωνικοποιούν τον άνθρωπο ο οποίος γεννιέται σε αυτόν τον πλανήτη.

Ένας άνθρωπος ο οποίος γεννιέται σε έναν κόσμο με σύνορα, και προγραμματίζεται αυτομάτως να υιοθετεί διαιρετικές συμπεριφορές (εθνικισμός, πατριωτισμός, που παράγουν ρατσισμό και ξενοφοβία).

Ένας άνθρωπος ο οποίος γεννιέται σε έναν κόσμο με 2 κανονικοποιημένα «φύλα» και προγραμματίζεται να υιοθετεί συμπεριφορές (ανδρισμός, θηλυκότητα, που παράγουν σεξισμούς και κανονικότητες/αντικανονικότητες)

Ένας άνθρωπος ο οποίος γεννιέται σε έναν κόσμο όπου ο Καπιταλισμός προτάσσει την επιβίωση του «επιτυχέστερου» και προγραμματίζεται να γίνει όσο περισσότερο παραγωγικός γίνεται.

Και ναι, οι άνθρωποι δεν είναι χαζοί που τους «εμφυτεύουν» αντιδραστικότητες, αλλά σαν παραλληλισμό, ας σκεφτούμε το κατά πόσο θα μπορούσαμε σε μια ηλικία των πχ. 20 ετών να ξεγράψουμε την γλώσσα που διδαχθήκαμε (πχ ελληνική) και να υιοθετήσουμε μία καινούρια (η οποία δεν υπάρχει καν).

Εξαίρεση στον κανόνα είναι τα όντα τα οποία έκαναν την επιλογή να ξεπουλήσουν μια για πάντα την ανθρώπινή τους υπόσταση, και να υπηρετήσουν την εξουσία συνειδητά και πρακτικά (μπάτσοι, επιστήμονες για τα κράτη, παπάδες, δημοσιογράφοι των ΜΜΕ).

Σαν επαναστατικά υποκείμενα, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε το γεγονός ότι δεν έχουμε αποτάξει από τις σάρκες μας πλήρως όλους αυτούς τους μηχανισμούς, όσο και αν το επιθυμούμε και προσπαθούμε. Η θέση μας λοιπόν απέναντι σε σώματα που δεν έχουν δραπετεύσει από τον προγραμματισμό της καταστολής της επιθυμίας, δεν πρέπει να είναι ευθέως πολεμική, αλλά βίαια σοκαριστική και αφυπνιστικά προταγματική, χωρίς όμως αυτό να σημάνει τακτική στρατολόγησης στην αναρχία. Εμείς και αυτά τα σώματα δεν έχουμε τόσες διαφορές όσες ομοιότητες.

Σε έναν κόσμο όπου κοινωνικά καλούπια ανταγωνίζονται, η πιο σωστή τακτική είναι το πρόταγμα για την επίθεση στον Δημιουργό αυτών των καλουπιών. Η επίθεση στο Κράτος, στις Τράπεζες, στο Ιατρικό Καθεστώς, στα Προπαγανδιστικά Μέσα, στην Εκκλησία, στο Εκπαιδευτικό Καθεστώς, καθώς και στα εργαλεία τους. Παράλληλα με μία κοινωνική έντονη ζύμωση προς την απαλλαγή των σωμάτων μας, συλλογικά, από τα κατάλοιπα ενός κόσμου που οφείλουμε να καταστρέψουμε.

Όλοι οι καταπιεσμένοι, της γης οι λειψές σάρκες, ουσιαστικά έχουν τους ίδιους εχθρούς, και τις ίδιες λανθάνουσες μεθόδους, αλλά η τεχνική «διαίρει και βασίλευε» δεν τους επιτρέπει να δούνε την κοινή αλήθεια.

Ας σοκαρίσουμε λοιπόν.

Η Αναρχία δεν είναι «άλλη μία υποκειμενική σκοπιά προς την ουτοπία». Δεν είναι άλλη μία «ανταγωνιστική ομάδα». Είναι η μία και μοναδική κατάσταση στην οποία όλες οι σάρκες μπορούν να απελευθερώσουν τις πραγματικές τους ελευθερίες σε έναν υγιή πλανήτη, με μία διαυγή συνειδητότητα. Είναι η αλήθεια.

Και πλησιάζει η ώρα.

ΣΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΩΝ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΩΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΣΤΟΧΑΣΤΡΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΕΣ ΑΓΩΝΙΣΤΡΙΕΣ

ΜεταΜοντέρνα Αντίσταση

ΟΙ ΗΜΕΡΕΣ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ

3 Δεκέμβριος, 2008 § 2 Σχόλια


aa

(παραλήρημα)

Οι μέρες όλο και περισσότερο μου θυμίζουν εκείνα τα οποία ονειρεύτηκα ως παιδί.

Οι περιπέτειές μου, οι σύντροφοι που με στηρίζουν και στηρίζω, οι ουσίες που κάνω έρωτα και οι συγκρούσεις στις οποίες μετέχω, επιβεβαιώνουν όλο και περισσότερο την αντίληψή μου ότι τα πράγματα όσο πάει και εντείνονται. Τα πράγματα όσο πάνε και αυξάνουν το ενδιαφέρον τους εκθετικά. Η μιζέρια και η κατάθλιψη όσο πάει μου φαίνεται εφηβική αντιδραστικότητα.

Οι άνθρωποι ξέχασαν ότι για να καταφέρεις να αγαπήσεις τον εαυτό σου πρέπει πρώτα να αγαπήσεις την κάθε πιθανότητα του μέλλοντος που μπορείς να επηρεάσεις, μαζί με τους ανθρώπους που την περιλαμβάνουν.

Σκέφτομαι ότι θέλω να εμβαθύνω στην πόλη αυτή, να ξεζουμίσω και να εκμεταλλευτώ κάθε στιγμή αδρεναλίνης και ηδονής που τόσο απλόχερα προσφέρει η συνθήκη του να ζεις εξεγερμένος κάτω από τους εξουσιαστές. Θέλω να ξεπεράσω τον κίνδυνο και να κινδυνέψω τις βαρετές στιγμές που όσο πάει και μειώνονται.

Το νόημα της ύπαρξής μας είναι ακριβώς μπροστά μας και μόνο η αντιδραστικότητα και η μιζέρια μπορεί να το θολώσει – απλά χρειάζεται να ζούμε με τις ασφάλειές μας έτοιμες να τιναχθούν. Δεν χωράνε μιζέριες, καταθλίψεις και η οποιαδήποτε δήθεν σκοτεινή ηττοπάθεια. Όσοι μας πατήσανε θα πατηθούν και μάλιστα πολύ άσχημα και με πολύ αίμα.

Γνωρίζω αναρχικούς που δεν εντοπίζουν νόημα και σκέφτομαι ότι απλά έχουν αρχίσει να αποδέχονται την τόσο μουδιαστική εφησύχαση που μας έρχεται από τα πάνω, ξεχνώντας την έκπληξη του παραλόγου και της εξεγερσιακής μας ύπαρξης.

Οι άνθρωποι έχουν αρχίσει να αντιλαμβάνονται την απάτη της πολιτισμένης ζωής.

Ο πλανήτης βρίσκεται ένα βήμα πριν την γενικευμένη σύρραξη. Συνειδητότητες καταγράφουν εννοιολογικά άλματα.

Και πλέον μοιάζει όσο επίκαιρο όσο ποτέ το να είσαι Αναρχικός, και να οικειοποιείσαι την ζωή του Λύκου.

Where Am I?

You are currently viewing the archives for Δεκέμβριος, 2008 at Postmodern Resistance.

Αρέσει σε %d bloggers: