ΤΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΤΗΣ ΜΑΤΑΙΩΣΗΣ ΚΑΙ Η ΑΠΟΞΕΝΩΣΗ – Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΠΑΡΕΪΣΤΙΚΩΝ ΘΕΣΜΩΝ ΨΥΧΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΧΩΡΟ

4 Ιουνίου, 2010 § 1 σχόλιο


Τον τελευταίο καιρό, αμέτρητοι φίλοι και γνωστοί μου σύντροφοι και αγωνιστές, περνούν μια πολύ άσχημη ψυχολογική φάση, η οποία δημιουργήθηκε από τον συνδιασμό των καταιγιστικών πολιτικών εξελίξεων (οι οποίες είναι αρκετά δυσάρεστες), από το μούδιασμα στο οποίο βρίσκεται ο αναρχικός χώρος, καθώς και από τις προσωπικές δυσάρεστες εξελίξεις (φιλικό, ερωτικό, επικοινωνιακό επίπεδο) οι οποίες τροφοδοτούν και τροφοδοτούνται από τις πρώτες.

Ένα κοινό μοτίβο συναισθημάτων σε αυτές τις περιπτώσεις (συμπεριλαμβανομένου και του γραφόντος) αποτελείται από αίσθημα κατάθλιψης, απογοήτευσης, έντονης παράνοιας, μόνιμης συναισθηματικής επιφυλακής, άγχους και νεύρων.

Η υιοθέτηση σκληρών ταυτοτήτων από μέρους μας, ως επαναστατικά υποκείμενα, προκαλεί πολλές φορές τον ακρωτηριασμό διάφορων ευαισθησιών μας, καθ’ ότι ο καθένας, υποκύπτει σε μια φαντασιακή πίεση που έρχεται από το συλλογικό, η οποία υπαγορεύει την σκληρότητα, τον κυνισμό, την μη ανοιχτή συζήτηση περί των ψυχολογικών μας προβλημάτων και ένα σιδηρούν προσωπείο. Ξεχνάμε όμως ότι, είναι ακριβώς αυτή η υπέρμετρη ευαισθησία που διαχωρίζει τον αναρχικό χώρο από άλλα πολιτικά υποκείμενα, καθ’ ότι μόνο αν είσαι φοβερά ευαίσθητος επιλέγεις να μπεις σε έναν πραγματικά επαναστατικό χώρο πολύ πριν ακόμη φτάσει η κοινωνία σε προεπαναστατική φάση, ζώντας στην παρανομία, και κατακερματίζοντας μια για πάντα την γαλήνη στο νευρικό σου σύστημα. Και όλα αυτά, βλέποντας αποτελέσματα από τις πράξεις σου σε ένα πολύ τεντωμένο στο χρόνο, διάστημα.

Δημιουργούνται, λοιπόν, σε πολλούς, είδη τύψεων, τα οποία προκαλούν μεγάλη συσσώρευση δυσάρεστων συναισθημάτων, που το επαναστατικό υποκείμενο θα ένιωθέ ότι θα φανεί «ευάλωτο», «φλώρικο», «μη αρκετό» εάν τα εξέφραζε. Η συσσώρευση αυτών, προκαλεί ακόμη περισσότερες τύψεις, και σε ακραίες φάσεις, αρχίζουν οι περιπτώσεις της σωματικοποίησης αυτών (κρισεις πανικού, πόνοι, ακόμη και εθισμοί).

Το μυστικό για την άμεση ανακούφιση από μία τύψη, μία ενοχή ή έναν βαθύ προβληματισμό, είναι η λεκτικοποίησή του (η προφορά του) και το άκουσμά του από έναν άλλο γνωστό η φίλο μας. Δεν εννοώ την επι-κοινώνηση της πληροφορίας, αλλά την αυταξία της ίδιας της ηχητικής – γλωσσικής αναπαράστασης του συναισθήματος, που έχει ως αποτέλεσμα, το υποκείμενο με το πρόβλημα, ξαφνικά να ακούσει μια σχετικά ξερή και ρηχή προβληματική σε σύγκριση με την άβυσσο που λαμβάνει χώρα στο κεφάλι του όταν ένα πρόβλημα μενει ανεπικοινώνητο. Κοινώς, όταν ακούσεις το πρόβλημά σου, ανακουφίζεσαι γιατί μόνο τότε συνειδητοποιείς ότι είναι απλούστερο απο αυτό που νιώθεις, έχει αρχή, μέση και τέλος, και –αν όχι πάντα επιλύσιμο- τουλάχιστον μπορείς να αρχίσεις να ανιχνεύεις την διαχείρησή του.

Όπως έχω πει και στο προηγούμενο κείμενο, έχουμε ταμπουοποιήσει ως χώρος την αγάπη και την φιλευσπλαχνία. Είναι αυτονόητο λοιπόν, στις σπάνιες φορές που θα επικοινωνηθεί ένας τόσο ριζικός προβληματισμός (που μας καθιστά –φαντασιακά- στο άλλο μάτι ως «φλώρους») να γίνει σε συνθήκες σχεδόν συνωμοτικές, με υποσχέσεις ότι «δεν θα διαδοθεί» (ενω τα κατωρθόματά μας πάντα τα αφήνουμε να διαρρέουν!), γεμίζοντας επιλέον τύψεις το υποκείμενο μπας και χαλάσει η σκληρή του εικόνα και υπάρξει drop down στην επαναστατική σκηνή. Η ειρωνία είναι, ότι κανείς δεν σκέπτεται με τέτοιες ιεραρχίες, κανείς δεν κρίνει τον σύντροφό του με βάση το θάρρος, αλλά παρ’ όλα αυτά, ο καθένας μας, πιστέυει ότι όλοι οι άλλοι θα το κάνουν για την περίπτωσή του!

Οφείλουμε να δηλώνουμε τις αιμορραγίες μας, ωστε να βρεθεί ο κατάλληλος δότης.

Υ.Γ. Θυμάμαι ότι μπροστα στην πολλαπλότητα των νέων συλλογικοτήτων περί έμφυλου στον χώρο, κάποιος γνωστός μου είχε κάνει το, τουλάχιστον επικύνδινο σχόλιο, ότι μιας και που ο χώρος δεν πάει καλά, έχει μπει σε φάση «εσωτερισμού». Καλά, το ότι θεωρει την πολιτική ενασχόληση με το έμφυλο «εσωτερική» αναζήτηση (φαντάζομαι θα το έχει στο μυαλό του κάπως ότι «εδώ ο κόσμος καιγεται και το μουνί χτενίζεται») το αφήνω ασχολίαστο. Αλλά είναι τουλάχιστον επικύνδινο ότι πολλοί σύντροφοι, αντιλαμβάνονται τον χώρο μας ως μια μεγάλη εικονική αίθουσα συνελέυσεων, ένα σύνολο από πολιτικές τοποθετήσεις «πρωτοκόλλου» ακόμη και την νίκη του «πολιτικού» επί του «προσωπικού».

Υ.Γ.2. Ουσιαστικά αυτό που ζούμε, είναι η νίκη του δοκούν επί της επιθυμίας.

Where Am I?

You are currently viewing the archives for Ιουνίου, 2010 at Postmodern Resistance.

Αρέσει σε %d bloggers: