SICK – ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ

9 Φεβρουαρίου, 2010 § 2 Σχόλια


Οι αρχές των 80ς περιείχαν πλέον μια αρκετά διαδεδομένη υποκουλτούρα συσχετιζόμενη με την αναρχία και τις καταστασιακές φάσεις, το Punk. Μέσα στον συντηρητισμό του Λονδίνου στα τέλη της δεκαετίας του 70, η επιτέλεση του «πάνκη» εμπεριείχε ουσιαστικά, οτιδήποτε μπορούσε να σοκάρει και να ανακατέψει τα στομάχια της τότε κοινωνίας. Η πανκ εμφάνιση ήταν βρώμικη, τρομακτική, μη-ταξική, εκτός πραγματικότητας, άρρωστη, έκνομη.

Στη μεταμοντέρνα σύγχρονη κοινωνία, η αγαπημένη μας πανκ αισθητική, δυστυχώς έχει αφομοιωθεί από το σύστημα. Καπιταλιστικές γραμμές ρούχων πλέον έχουν μιμηθεί αμέτρητες φορές τις αισθητικές του άλλοτε, οι στολές αυτές έχουν βγει εκτός πολιτικών τόπων και πλαισίων. Διασημότητες του καλλιτεχνικού στερεώματος, έχουν επηρεαστεί από αυτή την «ουάου» αισθητική, και την εμπεριέχουν στις «casual» εμφανίσεις τους.

Η σύγχρονη εποχή, έχει την ανάγκη μίας επαναστατικής αισθητικής επιτέλεσης, η οποία θα πρέπει να εφευρεθεί από το μηδέν.

Στη σύγχρονη κοινωνία, ο υπ’ αριθμόν 1 φόβος στο κεφάλι πολλών πολιτών είναι η «σωματική» και «ψυχική» «νόσος». Μετά από πολλές βιοπολιτικές καινοτομίες με πληθώρα φαντεζί καινούριων ιών που κυκλοφόρησαν «στην αγορά», παρατηρούμε κόσμο στα μέσα μεταφοράς να φοράει μάσκες. Τα προϊόντα αποστείρωσης και απολύμανσης, έχουν σίγουρα διπλασιάσει τις πωλήσεις τους. Επιπλέον, όπως έχουμε ασχοληθεί και στο παρελθόν με αυτό το θέμα, η οποιαδήποτε παρέκκλιση από την αντιληψιακή νόρμα περι πραγματικότητας, καταδικάζεται σε φυλάκιση στα λευκά κελιά των ψυχιατρείων, ή σε βρώση ψυχοτρόπων ουσιών που προωθούν οι φαρμακευτικές εταιρείες, ως χημικούς ζουρλομανδύες.

Η οικονομική κρίση χτυπά τις καρδιές των δυτικών μητροπόλεων, και παρ’ όλα αυτά, πολίτες που χρωστάνε ποσά χρημάτων σε πιστωτικές και δάνεια, συνεχίζουν να καταναλώνουν επίσημες γραμμές ρούχων, να φροντίζουν για την ολοκληρωτική αποστείρωση των σωμάτων τους και των σπιτιών τους, και να καταστέλλουν επιθυμίες που διαχωρίζουν τις υπάρξεις τους σε σεξουαλικές και μη.

Ίσως η κατάλληλη μορφή για να σοκάρει την κοινωνία, αλλά και να μας βαφτίσει επιτέλους και αισθητικά «μη πολίτες» θα ήταν μια υπερβολή της ασθένειας, που θα χτυπά το κατεστημένο της υγείας. Ότι «προβλήματα» -κατά το σύστημα- φέρει το σώμα μας, μπορούμε να τα υπερβάλλουμε και να τα επιδυκνείουμε. Το ένα μας πόδι είναι πιο κοντό? Θα κουτσαίνουμε επιδεικτικά και με τρανταχτό λίκνισμα της μέσης. Έχουμε πρόβλημα στο έντερό μας? Θα το ανακουφίζουμε μέσα στο λεωφορείο. Έχουμε κατάθλιψη και χρειαζόμαστε εκτόνωση? Θα ουρλιάζουμε στις σήρραγες του μετρό.

Θα προσθέσουμε και άλλα στοιχεία ασθένειας στα σωματά μας, που μπορεί να μην τα φέρουμε όντως, για περεταίρω πρόκληση. Μαλλιά χημειοθεραπείας, σαρκώματα στο δέρμα, κακοποιημένα τατουάζ, μολυσμένα piercing και μύξες να τρέχουν. Θηλυπρεπή αγόρια και κορίτσια με μούσια να τρέχουν στους δρόμους. Σάλια γεμάτα πιθανότητες ιών να πετάγονται συντριβάνι στους περαστικούς.

Το σαμποτάζ στο κοινωνικό εργοστάσιο έχει και τις αισθητικές του πτυχές, ένα μικρό κομμάτι της ολικής επίθεσης στο υπάρχον.

Where Am I?

You are currently viewing the archives for Φεβρουαρίου, 2010 at Postmodern Resistance.

Αρέσει σε %d bloggers: