Η ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

14 Ιανουαρίου, 2009 § 1 σχόλιο


faith

Η μεγαλύτερη παγίδα για το σώμα που επιθυμεί ριζοσπαστικοποιημένη ελευθερία, είναι να κατακεραυνώνει γενικώς και αορίστως την Πνευματικότητα, στο όνομα της επιβεβλημένης ανά τα χρόνια εξουσίας από την οργανωμένη θρησκεία και τους υπηκόους της.

Η ύπαρξη των οργανωμένων θρησκειών έχει ως κύριο σκοπό της, τον αποπροσανατολισμό του σώματος από την δημιουργία μιας οργασμικής πνευματικής και σαρκικής σχέσης με την Φύση, την φασιστική επιβολή ενός ενιαίου, μη προσωποποιημένου δόγματος της «αλήθειας», καθώς και την συντήρηση μιας εξουσιαστικής μεταφυσικής ύπαρξης που λέγεται «θεός» η οποία εκτός από το να καταστέλλει επιθυμίες, επιβάλλει ηθικές και αισθητικές στα σώματα τα οποία την θεωρούν ως υπάρχουσα. Συχνά, βοηθά τον εθνικό κορμό ενός κράτους να οδεύει δυνατός προς την δολοφονία των ελευθεριών μας.

Αυτό που συνήθως συμβαίνει στους ριζοσπαστικούς χώρους, είναι το γεγονός ότι λόγω του φασισμού των οργανωμένων εκκλησιαστικών θεσμών, υιοθετείται συναινετικά μία υλιστική προσέγγιση στον τρόπο που βιώνουμε την ύπαρξή μας, αφορίζοντας οποιαδήποτε άλλη θεώρηση ως μεταφυσικά mumbo-jumbo ή ως εξουσιαστικά κατάλοιπα κάποιας οργανωμένης θρησκείας.

Αντιδρώντας στην εξημέρωση των σωμάτων μας από τον Πολιτισμό και την θέσμιση της Κοινωνίας, θα μπορούσαμε θα ακολουθήσουμε μία προσωποποιημένη διαδρομή προς την γνώση, είτε υιοθετώντας μία υλιστική προσέγγιση, είτε προσδίδοντας μία αδιόρατη ποιότητα στην ύπαρξη με την οποία μπορούμε να αλληλεπιδράσουμε, αλλά και τον οποιοδήποτε άλλο συνδυασμό. Η κάθε ατομικότητα, με την δική της θεώρηση, δεν θα περιορίζει την ελευθερία της έτερης ατομικότητας, δεν θα δημιουργεί δόγματα, και έτσι δεν θα σχηματίζεται ένα ιδεολογικό πλαίσιο σε αυτή τη πνευματικότητα, το οποία θα κατέστρεφε και την προσπάθεια αυτή, αλλά και κάθε ελεύθερη σπίθα.

Η επιβολή του υλισμού, είναι ένα ιδιότυπο Δόγμα του ριζοσπαστικού χώρου, το οποίο αφορίζει την οποιαδήποτε αυτόνομη έκφραση προς κάτι αδιόρατο, ως χιπισμό, ακόμη και εάν αυτή η έκφραση ενισχύει την επαναστατικότητα του υποκειμένου και δημιουργεί αισθητικές και σωματικές ροές οι οποίες εμπλουτίζουν την κατεσταλμένη μας υπόσταση.

Μην ξεχνάμε ότι ο Καπιταλισμός και οι υποστηρικτές της ελεύθερης αγοράς, είναι αυτοί που πρώτοι χαίρονται όταν οι υπήκοοί τους έχουν ακλόνητη Θρησκευτική Πίστη στα Θρησκευτικά τους Όργανα, τα οποία είναι οι Γιατροί, οι Επιστήμονες, οι Ερευνητές και οι Καλλιτέχνες. Μία πίστη στην μεταμοντέρνα θρησκεία που λέγεται επιστήμη.

Εμείς, σαν αντιπολιτισμικοί αναρχικοί, προτάσσουμε μέσα στην βίαιη καταστροφή του Κράτους, του Πολιτισμού και της θέσμισης της Κοινωνίας, την μόνιμη αμφισβήτηση του κοσμοθεωρητικού πλαισίου στο οποίο κινούνται τα μυαλά μας. Ας σκοτώσουμε τον κοσμολογικό μπάτσο που κρύβουμε στο κεφάλι μας, και ας αφήσουμε την επιθυμία να δει τον κόσμο όπως γουστάρει, και επομένως (με τις ευλογίες της Κβαντομηχανικής αλλά και των ανατολικών φιλοσοφιών) να τον αναδημιουργήσει.

Μεταμοντέρνα Αντίσταση // ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ – ΑΝΑΡΧΙΚΕΣ

ypo

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ (Μετάφραση κειμένου Feral Faun)

11 Ιανουαρίου, 2009 § 1 σχόλιο


feral

Το χάος είναι ένας ρέον χορός της ζωής, ο οποίος είναι ερωτικός. Ο Πολιτισμός μισεί το χάος, και επομένως, μισεί τον Έρωτα. Ακόμη και σε υποτιθέμενους απελευθερωμένους σεξουαλικά καιρούς, ο Πολιτισμός κατέστειλε το ερωτικό. Διδάσκει ότι οι οργασμοί είναι συμβάντα που εντοπίζονται σε απομονωμένους τόπους των σωμάτων μας, και μάλιστα μετά από συγκεκριμένη διαχείριση τους. Συμπιέζει τον Έρωτα στην αρματωσιά του Άρη, μετατρέποντας την σεξουαλική πρακτική σε μία ανταγωνιστική, ανταποδοτική εργασία, αντί ενός χαρούμενου και αθώου παιχνιδιού.

Όμως μέσα σε αυτήν την καταστολή, ο Έρωτας αρνείται να αποδεχθεί αυτή την μούχλα. Η χαρούμενή του χορευτική μορφή, δημιουργεί ρωγμές στην πανοπλία του Άρη ανά καιρούς. Καθώς τυφλωνόμαστε από την πολιτισμένη μας υπόσταση, ο χορός της ζωής βρίσκει μικρούς τρόπους να διαρρεύσει στην συνειδητότητά μας. Κοιτάζοντας το ηλιοβασίλεμα, στεκόμενοι στη μέση του δάσους, αναρριχόμενες σε ένα βουνό, ακούγοντας τον ήχο των πτηνών, περπατώντας ξυπόλητα στην παραλία, αρχίζουμε να αισθανόμαστε μία συγκεκριμένη έξαρση, μία αίσθηση χαράς και δέους. Είναι η αρχή ενός διασωματικού οργασμού, μη περιορισμένου στις αποκαλούμενες από τον Πολιτισμό «ερωτογενείς ζώνες», του οποίου όμως η ύπαρξη δεν αφήνεται να ολοκληρωθεί από τον ίδιο τον Πολιτισμό αυτό. Διαφορετικά, θα συνειδητοποιούσαμε ότι οτιδήποτε είναι εξω-πολιτισμικό (μετα-πολιτισμικό? παρα-πολιτισμικό ??) είναι ζωντανό και χαρούμενα ερωτικό.

Κάποια σώματα από εμάς, όμως, αρχίζουν να αφυπνίζονται από την αναισθησία του Πολιτισμού. Συνειδητοποιούμε ότι κάθε πέτρα, κάθε δέντρο, κάθε ποτάμι, κάθε ζώο, κάθε ον στο σύμπαν δεν είναι απλά ζωντανό, αλλά στην παρούσα στιγμή είναι περισσότερο ζωντανό από τις πολιτισμένες υπάρξεις μας. Αυτή η συνειδητότητα δεν είναι απλά πνευματική, ειδάλλως ο Πολιτισμός θα γίνει άλλη μία ακαδημαϊκή θεωρία. Νιώθουμε. Έχουμε ακούσει τα ερωτικά τραγούδια των ποταμιών και των βουνών και έχουμε δει τον χορό των δέντρων. Δεν θέλουμε να τα αντιμετωπίζουμε ως νεκρά πράγματα, καθώς είναι απείρως ζωντανά. Θέλουμε να γίνουμε εραστές τους, να συμμετάσχουμε στον όμορφο και ερωτικό τους χορό. Μας τρομάζει. Ο ζοφερός χορός του Πολιτισμού παγώνει κάθε κύτταρο, κάθε μύ της υπάρξεώς μας. Ξέρουμε ότι θα είμαστε επιπόλαιοι χορευτές και εραστές. Θα είμαστε αδαείς. Αλλά σε αυτήν την συνθήκη εντοπίζεται η ελευθερία μας. Εάν μπορέσουμε να γίνουμε ηλίθιοι, θα ξεκινήσουμε να σπάμε τις αλυσίδες του Πολιτισμού, και θα μπορέσουμε να απωλέσουμε την ανάγκη του Κατορθώματος. Χωρίς αυτή την ανάγκη, θα έχουμε χρόνο να διδαχθούμε τον χορό της ζωής. Θα έχουμε τον χρόνο να γίνουμε εραστές των πετρών, των ποταμιών, των δέντρων.

Η, πιο συγκεκριμένα, ο χρόνος θα πάψει να ισχύει για εμάς. Ο χορός θα γίνει η ζωή μας, καθώς θα μάθουμε να αγαπάμε ότι ζεί. Και μόνο εάν διδαχθούμε αυτόν τον χορό η ευρύτερη αντίστασή μας θα έχει αποτελέσματα. Όταν ο Πολιτισμός φωλιάζει μέσα μας, πάντα τον αναπαράγουμε.

Επομένως, ας χορέψουμε τον χορό της ζωής. Επιπόλαια, χωρίς ντροπή. Άλλωστε ποιος πολιτισμένος άνθρωπος δεν είναι ουτως η άλλως επιπόλαιος? Ας κάνουμε έρωτα στους ποταμούς και στα βουνά με τα μάτια μας, τα χέρια μας, τα δάκτυλά μας. Ας μετέχει στην έκσταση κάθε μέρος των σωμάτων μας. Θα πετάξουμε. Θα χορέψουμε. Θα θεραπευτούμε.

Και θα ανακαλύψουμε ότι η φαντασία μας είναι ισχυρή, μέρος του ερωτικού χορού που μπορεί να δημιουργήσει τον κόσμο που επιθυμούμε.

Where Am I?

You are currently viewing the archives for Ιανουαρίου, 2009 at Postmodern Resistance.

Αρέσει σε %d bloggers: