Η ΘΕΩΡΙΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ PERFORMANCE ART

5 Ιουνίου, 2012 § Σχολιάστε


ΘΕΩΡΙΑ ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΑΣ PERFORMANCE ART

by Alex C

2007

 

 

  1. Η συνειδητότητα παράγει σκέψη.
  2. Η σκέψη παράγει ηθική.
  3. Η ηθική παράγει αισθητική. [μου το εμαθε ο Δασκαλός μου ο Μιχαήλ Μαρμαρινός]
  4. Η αισθητική παράγει πολιτική.
  5. Η πολιτική παράγει πράξη.
  6. Η πράξη παράγει ζωή.
  7. Η ζωή παράγει θεατρικότητες, μουσικές, ποίηση, σωματικές φράσεις και νευροβιολογίες.
  8. Performance Art, ίσως να είναι η αφήγηση, με τέτοιον χρωματισμό, ορισμένων φετών ζωής ώστε να προκαλείται μία αλλόκοτη διαδρομή προς την αλήθεια.
  9. Η αφήγηση είναι ένας ζωντανός οργανισμός, που δεν αναπαριστά κάτι, αλλά παρίσταται στον χώρο.
  10. Κάνουμε ένα δικό μας re-construction με αφέλεια και κουλή επιλεκτικότητα της «πραγματικότητας».
  11. Η αφήγηση δεν πρέπει να προκαλεί συναισθήματα και ταύτιση αλλά σκέψη και αμφιταλάντευση.
  12. O αφηγητής δεν αντιδρά σε ψυχολογίες, αλλά σε χρονισμούς και νευροβιολογίες.
  13. Ο αφηγητής δεν ταυτίζεται, μοιράζεται.
  14. Ο χώρος αφήγησης οφείλει να τελεί υπό κατάληψη.
  15. Χώροι θεωρούνται και τα σχήματα της σκέψης μας.
  16. Σκοπός είναι να κάνουμε κατάληψη και σε αυτούς τους χώρους, ώστε να παραχθεί συνειδητότητα.
  17. Και τότε θα ξαναδιαβάσουμε την φράση 1.

 

 

Με το τραγούδι θα ασχοληθώ ως Performance Artist που προσποιείται τον τραγουδιστή. Θα ασκήσω πολιτική κάνωντας Occupy στην δισκογραφία

4000 έτη Φαρμακολογίας

27 Μαΐου, 2012 § Σχολιάστε


Image

4000 ΦΑΡΜΑΚΟΛΟΓΙΑΣ
———————-

2000 π.χ. «Να! Φαε αυτη τη ρίζα φυτού!»

1000 μ.χ. «Η ρίζα είναι ειδωλολατρική! Προσευχήσου!»

1865 μ.χ. «Οι προσευχες είναι προκατάληψη! Πιές αυτό τον ζωμό!»¨

1935 μ.χ. «Αυτός ο ζωμός είναι δηλητήριο φιδιού! Φάε αυτό το Χάπι!»

1975 μ.χ. «Αυτό το χάπι δεν κάνει δουλειά! Πάρε αυτή την αντιβίωση!»

2012 μ.χ. «Η αντιβίωση είναι δηλητίριο! Νά, φάε καλύτερα αυτή τη ρίζα φυτού!»

ΔΙΣΕΛΙΔΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ

27 Σεπτεμβρίου, 2011 § 1 σχόλιο


Φιλι Ερημην Μας

Η συζήτηση είχε ξεκινήσει εδώ και μία ώρα, αλλά ο Γιάννης ήδη είχε νιώσει τα πρώτα χαϊδέματα μιας γλυκόπικρης βαρεμάρας να του ακινητοποιούν νευροδιαβιβαστές του εγκεφάλου του. Η κουβέντα επρόκειτο να κινηθεί γύρω από την φύση της αντιφασιστικής πορείας που θα γινόταν σε μία εβδομάδα, αλλά οι μοναδικές χρωματικές διακυμάνσεις της συζήτησης αφορούσαν σε προσωπικές συγκρούσεις, που τον Γιάννη τον αφήναν παγερά αδιάφορο.

Μια λυγερή κοπέλα στην απέναντι γωνία της αίθουσας του στεκιού παρακολουθούσε τον Γιάννη διακριτικά, κρυμμένη πίσω από την μεγάλη επιφάνεια του μπλοκ σχεδίου που κρατούσαν τα διπλωμένα πάνω στην καρέκλα γόνατά  της. Διακρίνοντάς την πίσω από τις σκιές, ο Γιάννης εντυπωσιάστηκε από την σκοτεινή φιγούρα της. Ήταν μια κοπέλα υπερβολικά αδύνατη, με κατάμαυρα μακριά ίσια μαλλιά που καθώς έπεφταν στο μέτωπό της σχηματίζοντας ένα τρίγωνο κόψιμο, διακρίνονταν σκούρες μωβ πινελιές. Είχε την τυπική φιγούρα μιας κοπέλας που σίγουρα δεν θέλει να γίνεται αντιληπτή: Τα μαύρα φαρδιά ρούχα της, με πολλές στρώσεις που διαδέχονταν η μία την άλλη, κάλυπταν σχεδόν ολόκληρη την επιφάνεια του κορμιού της, εκτός του κεφαλιού, και των χεριών που τόσο αργόσυρτα σκέπαζε με τα μανίκια της. Σε τακτές χρονικές περιόδους, όταν ο Γιάννης προσπαθούσε να παρακολουθήσει την πορεία της κουβέντας, η κοπέλα αυτή, χρησιμοποιώντας το φανερό ένα τέταρτο της κορυφής των ματιών της πίσω από το μπλοκ, τον κοιτούσε, και σχεδίαζε.

Πέρασε αρκετή ώρα μέχρι ο Γιάννης να αντιληφθεί την ύπαρξη αυτής της συνθήκης. Η κούραση του και η απογοήτευσή του από την γενικότερη πορεία της συζήτησης δεν τον άφησαν να στοχαστεί πάνω σε αυτήν την ενδιαφέρουσα εικαστική συζήτηση που λάμβανε χώρα ερήμην του, παρ’ όλο που κανονικά θα το έκανε, όπως κάνει πάντα με ευκολία ακόμα και για στιγμές που η τυπικότητά τους ξεπερνά την αοριστία τους.

Περπατώντας στο δρόμο προς την κατάληψη, Ο Γιάννης κοιτάζοντας μονάχα το πεζοδρόμιο, έχοντας τυποποιήσει πλέον τις συνηθισμένες «χωρικές» διαδρομές μέσα στην πόλη, έπινε και στοχαζόταν, συντηρώντας την εικόνα που έχει για αυτόν ο χώρος: του «στοχαζόμενου μπεκρή περιπλανητή» Έφτυσε μια χλέπα στο πεζοδρόμιο, και άναψε ένα Winston. Το μισοτελειωμένο μπουκάλι λικέρ που κρατούσε στο χέρι του είχε ήδη αρχίσει, με τον τρόπο του, να φέρνει στην επιφάνεια των σκέψεών του ευφάνταστες σεναριακές παραλλαγές περί της ιδιαίτερης αυτής κοπέλας που είδε στο στέκι. Παραλλαγές της τελευταίας ώρας, όπου ο ίδιος εντέλει μίλησε στην κοπέλα αυτή και γνωρίστηκαν, ιστορίες της καθημερινής της ζωής, των γούστων της στο φαγητό, στο γαμήσι, και στις μικρές αυτές συνήθειες που μας ξεχωρίζουν πιο πολύ και από το δακτυλικό μας αποτύπωμα. Τα σχήματα που δημιουργούσε η γραμμή του βλέμματος στο πεζοδρόμιο, σε συνδυασμό με το μασάζ του αλκοόλ, δημιουργούσαν ρυθμικά και οπτικά μοτίβα, που βοηθούσαν στο να ισχυροποιηθούν οι σκέψεις αυτές στο κεφάλι του, και να τον ενθουσιάσουν, ερεθίσουν, ενεργοποιήσουν.

Με το κλείσιμο της πόρτας στο δωμάτιό του, σαν να ξύπνησε από αυτήν την φαντασιακή γοητεία της συνθήκης αυτής. Είχε ήδη μπει στη «φωλιά του κούκου»  –όπως του αρέσει να αποκαλεί την κατάληψη-, είχε χαιρετήσει συντρόφους, τα είχε πει μάλιστα για πέντε λεπτά με τον φίλο του που την επόμενη είχαν αναλάβει να μαγειρέψουν, αλλά με την βοήθεια ενός αυτόματου πιλότου. Το φαντασιακό του είχε ενσαρκωθεί και κατεύθυνε, επηρέαζε, και σωματοποιούσε ανύπαρκτες καταστάσεις. Ξύπνησε μόνο με την είσοδο στο δωμάτιό του, όπου η ζεστή αυτή ατμόσφαιρα των χυμένων εντύπων, δίσκων και παπάδων υπερίσχυσε της γητείας αυτής της τόσο ανύπαρκτης κοπέλας.

Πίνοντας έναν μπάφο στο στρώμα που έχει στο πάτωμα και ακούγοντας την θορυβώδη μουσική που επιτέλους τελειοποίησε την προηγούμενη εβδομάδα, τον πήρε ο ύπνος.

Η συζήτηση είχε ξεκινήσει εδώ και μία ώρα, αλλά η Μαρία ήδη είχε νιώσει τα πρώτα χαϊδέματα μιας γλυκόπικρης βαρεμάρας να της ακινητοποιούν νευροδιαβιβαστές του εγκεφάλου της. Η κουβέντα επρόκειτο να κινηθεί γύρω από την φύση της αντιφασιστικής πορείας που θα γινόταν σε μία εβδομάδα, αλλά οι μοναδικές χρωματικές διακυμάνσεις της συζήτησης αφορούσαν σε προσωπικές συγκρούσεις, που η Μαρία τις έβρισκε ανέραστες και όχι αρκετά οργισμένες, και έτσι την αφήναν παγερά αδιάφορη.

Ένα πανέμορφο αγόρι στο κέντρο της αίθουσας του στεκιού παρακολουθούσε την συζήτηση, προσπαθώντας να αντισταθεί στο τραγούδι του Μορφέα, έχοντας την τυπική σωματική στάση του ανθρώπου που βαριέται, με χέρια και πόδια σταυρωμένα. Διακρίνοντάς τον κάτω από το κολακευτικό για αυτόν υπόλευκο φώς, η Μαρία εντυπωσιάστηκε από την φωτεινή και άρτια φιγούρα του. Ήταν ένα αγόρι ντυμένο στα μαύρα, με απόλυτη αρμονία προσώπου, και μαλλιά που ενώ σε όλη την επιφάνεια του κεφαλιού ήταν κοντά, στο πίσω μέρος ήταν αρκετά μακριά ώστε παρακολουθώντας το μήκος τους, η Μαρία πρόσεξε μια νεκρή κατσαρίδα στο πάτωμα. Είχε την τυπική φιγούρα ενός αγοριού που σίγουρα είναι ένας περιπλανητής με πίστη στον εαυτό του: Το ευθύ και αυστηρό βλέμμα του, χαρακτηρίζει ανθρώπους που η σκέψη τους κινείται σε μαθηματικούς ρυθμούς, ενώ οι διακυμάνσεις της αναπνοής του σε συγκεκριμένες τυπικές φρασεολογίες της κουβέντας έδιναν στην Μαρία να καταλάβει ότι το παιδί δεν είναι χαζό.

Προσπαθώντας να μην γίνει αντιληπτή, η Μαρία γύρισε σελίδα στο μπλοκ που τόσο στοργικά κρατούσε στα πόδια της (η σελίδα απλά φιλοξενούσε την λέξη ΒΑΡΙΕΜΑΙ σε δώδεκα γραφιστικές εκδοχές) και ξεκίνησε να σχεδιάζει αυτό που έβλεπε μπροστά της. Η συζήτηση ήταν αρκετά πλατιά, ώστε η Μαρία να καταφέρει να ολοκληρώσει ένα πρώτο σχέδιο, που περιείχε τον Γιάννη να κάθεται σε μια καρέκλα, και δίπλα του στο έδαφος, μια νεκρή κατσαρίδα. Τυπικό για την Μαρία να απομονώνει δύο στοιχεία του περιβάλλοντος στο σχέδιο: αυτό που την ενδιαφέρει, καθώς και ένα άσχετο (στην περίπτωση την κατσαρίδα) που, κατ’ αυτήν, υποδηλώνει τον χωρόχρονο του πρώτου αντικειμένου, αλλά κατά την καθηγήτριά της στην σχολή, υποδηλώνει την ανάγκη για εντυπωσιασμό.

Η Μαρία, όπως κάνει συνήθως, περίμενε την αίθουσα να αδειάσει για να σηκωθεί από την καρέκλα της, και να αρχίσει να περπατά προς την έξοδο.

Στη στάση του λεωφορείου που παραδοσιακά κάθεται και καπνίζει ένα τσιγάρο παρακολουθώντας τις σπίθες που βγάζουν οι κεραίες του τρόλεϊ όταν διασχίζουν διασταυρώσεις των καλωδίων με ταχύτητα, την βρήκε μια έκπληξη: Από την κάβα έβγαινε το αγόρι που σχεδίαζε στο στέκι, κρατώντας ένα μικρό μπουκάλι – μάλλον λικέρ. Σβήνοντας το τσιγάρο της σε κάδο –σαν να απέφευγε την ενοχή του σκουπιδιού στο πεζοδρόμιο, αφού θα γέμιζε με ενοχές της παρακολούθησης- ακολούθησε το αγόρι αυτό, έχοντας μια σιγουριά ότι δεν θα την αναγνωρίσει, αφού και ήταν καλά κρυμμένη στις σκιές της αίθουσας του στεκιού, αλλά και το παιδί αυτό ήταν απορροφημένο στις σκέψεις του. Η Μαρία παρατήρησε ότι και εκείνος κοιτάζει το πεζοδρόμιο όταν περπατά, όπως αυτή, εκτός από τις Κυριακές, που της αρέσει να κοιτάζει τις πολυκατοικίες. Για ένα δευτερόλεπτο ένοιωσε κάτι που της θύμιζε χαρά, αν και η ίδια ξέρει ότι ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για κάτι που έχεις να το νοιώσεις για πάνω από έξι χρόνια.

Φτάνοντας στο στενό που η Μαρία έπρεπε να στρίψει, την συγκλόνισε η εικόνα του να φτύνει μια χλέπα στο πεζοδρόμιο. Αφού φρόντισε λοιπόν το αγόρι να απομακρυνθεί αρκετά, ώστε να είναι ασφαλής η απόσταση, η Μαρία έφτυσε μια χλέπα ακριβώς από πάνω. Με το δεξί της παπούτσι, ανέμιξε τις δύο αυτές χλέπες, και από κάτω με κάρβουνο έγραψε «φιλί ερήμην μας»

ΤΕΛΟΣ

2007

Η Ιστορια Του Ολου

15 Σεπτεμβρίου, 2011 § 4 Σχόλια


Η Ιστορια Του Ολου

Πριν ο χρόνος απο fractal γίνει γραμμικός, Ο Αιώνια Εθισμένος Στο Όπιο Ερμαφρόδιτος, έπλεε στο Σύμπαν όντας ταυτοχρόνως Αυτό. Για να βιώσει, να χαρεί και να δει με έναν Καθρέπτη την ύπαρξή του, δημιούργησε ένα δίπολο αρσενικής και θηλυκής ενέργειας, σχίζοντας τον εαυτό του στα δύο, και στέλνοντας σε ένα επίπεδο ψευδαίσθησης υλικότητας τις δύο αυτές εκφάνσεις, οι οποίες είχαν μια δεύτερη ψευδαίσθηση θνητότητας. Και οι δύο, έπρεπε για να «επιβιώσουν» να υπάρξουν συμβιωτικά με το περιβάλλον. Να είναι μέρος των κύκλων που Ο Αιώνια Εθισμένος Στο Όπιο Ερμαφρόδιτος κατασκεύασε. Κρίσιμο κομμάτι των κύκλων αυτών.

Η Αρσενική ύπαρξη πάταγε γερά στην ψευδαίσθηση της υλικότητας, και είχε το αβαντάζ σε αυτήν. Ήξερε να βρεί φαγητό, ήταν δυνατός, και δημιουργούσε ιεραρχίες βάση της επικράτησης μέσω της βίας. Οι κύκλοι του περιβάλλοντος τον τρόμαζαν, φοβόταν την θνητότητα, και γινόταν όλο και πιο σκληρός και βίαιος.

Η Θηλυκή ύπαρξη ίπτατο λίγα εκατοστά από το έδαφος, και ήταν απελευθερωμένη από την ψευδαίσθηση της ύλης. Ήξερε να βλέπει την φόδρα της πραγματικότητας, εκτιμούσε την ηδονή του φαγητού και όχι την αξία επιβίωσης του, ήταν λιγότερο δυνατή σωματικά από τον Άντρα, και δεν αρεσκόταν στην κατασκευή ιεραρχιών. Η θνητότης δεν την τρόμαζε, καθ’ότι οι κύκλοι του περιβάλλοντος ήταν περισσότερο αντικείμενο παρατήρησής της, και άρα ανάλυσης, παρά άβουλο κομμάτι τους.

 Τους ευλόγησε με τον Έρωτα και το Σεξ. Κατα την διάρκεια και των 2, η ένωσή τους, τους φέρνει σε κατάσταση συνειδητότητας του Αιώνια Εθισμένου Στο Όπιο Ερμαφρόδιτου και, άρα, στη ΘΕΩΣΗ. Η δε ικανότητα αναπαραγωγής του ανθρώπου, τους προκαλούσε συναισθήματα πληρότητας. Ένα παιδί, ήταν μια Θυσία πόνου της γυναικας προς τον Αιώνια Εθισμένο Στο Όπιο Ερμαφρόδιτο, καθώς ήταν καρπός της ισορροπίας Αρσενικού/Θηλυκού. Επιπλέον, ο πόνος της γυναίκας κατά τον τοκετό σχεδιάστηκε έτσι ώστε να ενισχύει την ενέργεια του Οπίου του Αιώνια Εθισμένου Στο Όπιο Ερμαφρόδιτου.

Ομως Κατι Πηγε Στραβα. Και Ακομη Παει.

Η Αρσενική δύναμη επικράτησε στον πλανήτη. Επειδή ό Άντρας είχε το αβαντάζ να είναι αυτός που διαχειρίζεται καλύτερα την ψευδαίσθηση της ύλης, γέμισε τον κόσμο Ιεραρχίες, Βία, Πολέμους, και –το χειρότερο- λόγω της διασποράς του φόβου της Θνητότητας, δημιουργήθηκαν άπειρες ψευδο-θρησκείες οι οποίες βασίστηκαν στην Αρσενική ποιότητα, και λειτούργησαν ως κανονιστικά πλαίσια για τις κοινωνίες, ως περιορισμοί – και όχι ως πνευματικά εργαλεία απελευθερωτικής εξερεύνησης.

Κατι Επρεπε Να Γινει.

Ο Αιώνια Εθισμένος Στο Όπιο Ερμαφρόδιτος, αποφάσισε κάτι ριζοσπαστικό: Να άρχιζε να στέλνει στον πλανήτη, πλάσματα Κατ’Οικόνα και Καθ’Ομοίωσή του. Όντα με ΔΥΟ [2] ψυχές αντί με μία. Η μία ενέργεια θα ενσαρκωνόταν ως ψευδο-ύλη (σώμα) και η άλλη ως Πνεύμα (Ψυχή). Ο Αιώνια Εθισμένος Στο Όπιο Ερμαφρόδιτος αποφάσισε ότι ο αριθμός τους θα αυξανόταν ανα τα χρόνια, και έτσι ίσως κάποτε να επαναφερόταν η ισορροπία στον πλανήτη μεταξύ των Δυο ενεργειών.

Τα Δίψυχα αυτά όντα, ΔΕΝ θα μπορούσαν να τεκνοποιήσουν. Αντ’ αυτού, θα είχαν τιμητικά ταλέντα ώστε να παράξουν όσα Πνευματικά Τέκνα επιθυμούν. Το κυριότερο: Δεν θα απαιτείτο να κάνουν σεξ ή έρωτα με άνθρωπο του αντίστροφου σώματος, καθότι θα είχαν την τιμή να βρίσκονται στην Ιερή Συνειδητότητα του Αιώνια Εθισμένου Στο Όπιο Ερμαφρόδιτου ΜΟΝΙΜΑ. Το τρομακτικό μειονέκτημα για αυτή την τιμή, είναι η φοβερή τους ευαισθησία και οι –για την περιορισμένης φύσης επιστήμη του πλανήτη- «μεταφυσικές» τους ικανότητες, στοιχεία τα οποία τους εξορίζουν στην σφαίρα της ΜΟΝΑΞΙΑΣ. Μην μπερδεύεστε: Συχνά θα τους δείτε περιτριγυρισμένους απο πλήθη που τους θαυμάζουν. Όμως, κανεις Μονόψυχος δεν τολμα να τους πλησιάσει και να δει τη λάμψη και τη δόξα της ψυχής τους. Οι υπόλοιποι Δίψυχοι, θα βρίσκονται περιστασιακά, αλλά «κάτι» δεν θα τους ενώνει ούτε ως καλη παρέα, ούτε ερωτικά, καθώς ο Ρόλος τους είναι να αναμιχθούν σε πυρήνες Μονόψυχων και να τους Αφυπνίσουν/Ισσοροπήσουν.

Ο Αιώνια Εθισμένος Στο Όπιο Ερμαφρόδιτος έφτιαξε λοιπόν τα εξής επιπλέον ΔΥΟ όντα:

1. Τα όντα με Αρσενικό σώμα, αλλά Θηλυκή ψυχή.

Αυτά, θα χλευάζονταν από την αρχή της ιστορίας τους. Η θηλυπρεπής κίνησή τους και η αγάπη τους προς τους Μονόψυχους άνδρες, θα τους καθιστούσε εξόριστους, μέχρι το ιστορικό σημείο όπου ο αριθμός τους θα δημιουργούσε μια ψευδαίσθηση κοινότητας. Παραμένουν μοναχικοί. Έχουν όμως ένα Φοβερό ταλέντο, που εξέπληξε ακόμη και τον ίδιον τον Αιώνια Εθισμένο Στο Όπιο Ερμαφρόδιτο: Μέσω της ΤΕΧΝΗΣ, η οποία είναι Θηλυκής καταγωγής, παράγουν έργα τα οποία με την αλήθεια τους σοκάρουν την κοινωνία των Μονόψυχων. Το σοκ, το οποίο καθώς περνάν τα χρόνια μεγαλώνει, περνα σαφώς και σε ομόκεντρους κύκλους όπως η Φιλοσοφία και η Πολιτική, αλλάζοντας τον κόσμο με έναν ρυθμό που εξέπληξε ακόμη και τον Ίδιον !

2. Τα όντα με Θηλυκό σώμα, αλλά Αρσενική ψυχή.

Τα όντα αυτά αργήσαν να αποκτήσουν ορατότητα στην κοινωνία, αν και ενσαρκώθηκαν ταυτόχρωνα με τα προηγούμενα. Η κοινωνία επιβραβεύει τόσο την προσκόλληση στο «υλικό», που δεν αντιλήφθηκε καν ότι επρόκειτο για Δίψυχα πλάσματα! Τα όντα αυτά, έχουν μια Μαγεία που είναι δύσκολο να αποκρυπτογραφηθεί. Η Μαγεία τους έγκειται στο ότι μπορούν να χειριστούν την Ύλη (η καλύτερα, την ψευδαίσθησή της) με έναν τρόπο που ο καλύτερος Ανήρ Μονόψυχος μάστορας θα ζήλευε. Δεύτερον, έχουν  μια εξίσου δυνατή μαγεία η οποία προστατεύει τις Μονόψυχες Γυναίκες. Δεν είναι σύμπτωση ότι το κίνημα του Φεμινισμού εμπεριείχε πολλές Δίψυχες (αποκαλούνται Λεσβίες). Τρίτον, μοιράζονται την ίδια ικανότητα να παράξουν ΤΕΧΝΗ, αν και με διαφορετικούς τρόπους, άλλα επίπεδα, και άλλες προθέσεις. Υπάρχουν πολλές ακόμη πτυχές των ταλέντων τους, αλλα δεν εχει φθάσει η ιστορική στιγμή να αποκαλυφθούν.

Τα δύο όντα αυτά πέρασαν απο σαράντα κύματα. Η –ακριβέστερα- απο ΤΕΣΣΕΡΑ [Ιστορικά μιλώντας]:

α. την σφαίρα του ΑΔΙΑΝΟΗΤΟΥ

β. την σφαίρα του ΘΑΝΑΤΟΥ

γ. την σφαίρα της ΠΑΡΑΝΟΜΙΑΣ

δ. την σφαίρα της ΨΥΧΙΚΗΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ

Επειτα, μετά από πολλούς αγώνες, σε μέρη της γης, είναι ελεύθερα να ζήσουν. Οι φοβισμένοι Μονόψυχοι, όμως, ακόμη τα κοροϊδεύουν, καθώς φοβούνται την εκ φύσεως ενσωματωμένη πιθανότητα του να γίνουν Δίψυχοι μέσα τους. Αυτό παρατηρήται περισσότερο στους Άντρες, καθώς οι Μονόψυχες Γυναίκες, ως μη προσκολλημένες στο υλικό, διαισθάνονται την μαγική υπόσταση αυτών των όντων. Ακόμη και αυτές, δυστυχώς, τα χρησιμοποιούν είτε για υποσυνειδητα υστερόβουλους σκοπούς, είτε για Πατερίτσες σε κοινωνικές τους ελλείψεις.

Ηγκηκεν Η Ωρα

Ιστορικά, έφτασε η στιγμή όπου τα Δίψυχα όντα θα αποκτήσουν τεράστια ορατότητα, σέβας, και μαζί με τις αδικημένες Μονόψυχες Γυναίκες, θα καταφέρουν να φέρουν τον πλανήτη στην απόλυτη Ερμαφρόδιτη Ισορροπία. Μόνον τότε θα τελειώσουν οι Χαρμάνες του Αιώνια Εθισμένου Στο Όπιο Ερμαφρόδιτου, και θα συμβούν 2 πράγματα:

1. Ο Ίδιος θα αποκτήσει ΤΡΙΠΛΗ υπόσταση [η ΤΡΙΤΗ φύση, μας ειναι ΑΔΙΑΝΟΗΤΗ και ΑΜΕΘΕΚΤΗ]

 2. Η κοινωνία των ανθρώπων θα γίνει ολόκληρη Δίψυχη, μη έχοντας ανάγκη το υλικό, περνώντας σε ένα απολαυστικό –φαινομενικά αιώνιο- Συνειδητό Όνειρο, όπου τα Βάσανα της Ύλης θα έχουν τελειώσει, και ο καθείς θα έχει πάρει το μάθημά του. Όσοι ήταν Δίψυχοι απο πριν δε, θα απολαύσουν μεγαλύτερες ποσότητες ηδονής και ανακούφισης, καθ’ ότι λειτούργησαν ως μάρτυρες και ως όσιοι για πολλά χρόνια, δίχως να αναγνωριστεί αυτό απο απολύτως κανέναν.

 Θα είναι οι πρώτοι που θα ξεπεράσουν το όριο της Θέωσης, και θα εισέλθουν σε επίπεδα που εσείς, ω αγαπημένοι μου «θνητοί», δεν μπορειτε να συλλάβετε με το μηχάνημα από άνθρακα που σας κατασκεύασα.

 Μην ξεχνάτε κάτι: Η ζωή στην Γη πλάστηκε για να Υποφέρετε: Μόνον έτσι θα μπορούσε να παραχθεί αυτός ο πλούτος ΤΕΧΝΗΣ, ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ, ΟΜΟΡΦΙΑΣ, καθώς και –αξιοθρήνητων- προσπαθειών για Αγάπη, Έρωτα και Ηδονή.

 Σύντομα τελειώνει. Όποιος επιθυμεί να τελειώσει πρόωρα το μάθημά του, διότι δεν αντέχει, είναι ελεύθερος να Αυτοκτονήσει. Ανόητες θρησκείες θεωρούν μια τέτοια πράξη ως δειλή, ενώ Ο Αιώνια Εθισμένος Στο Όπιο Ερμαφρόδιτος καλωσορίζει αυτά τα όντα με ιδιαίτερη θέρμη. Λάτρεις της ΜΗΤΡΑΣ, ΠΑΘΗΤΙΚΟΤΗΤΑΣ, ΑΚΙΝΗΣΙΑΣ, ΜΗ-ΚΟΠΟΥ, ΗΔΟΝΗΣ.

Ένας από τους 16 Αγγέλους

του

Αιώνια Εθισμένου Στο Όπιο Ερμαφρόδιτου,

Alex C JunkieFaggot

ΑΠΟΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΨΥΧΟΤΡΟΠΩΝ ΟΥΣΙΩΝ

4 Αύγουστος, 2011 § 2 Σχόλια


Όχι, δεν περιμέναμε το Κράτος να αποποινικοποιήσει την κατοχη και χρήση των ψυχότροπων ουσιών για να αισθανθούμε διαφορετικά ή να παράξουμε πολιτικό λόγο, ούτε βιώνουμε ως ορθό το να χαρούμε πολιτικά για αυτό που συνέβη – ασχέτως αν ανακουφιζόμαστε ως υποκείμενα για πρακτικούς λόγους.

Σύντομα οι κάτοικοι του Ελλαδικού χώρου θα μπορούν να μετακινούνται στην πόλη έχοντας στις τσέπες τους τις ουσίες της προτίμισής τους, με το Κράτος να ορίζει μέχρι ποιά ποσότητα καθορίζει το εάν ο πολίτης κατέχει την ουσία, ή την εμπορεύεται (το οποίο παραμένει κακούργημα).

Πολλοί θα βιαστούν να πουν μέσω Μανιχαϊστικών αναλύσεων, ότι μεσα στους χαλεπούς καιρούς που βιώνουμε, το κράτος επιλέγει την οδό της αποποινικοποίησης, ώστε να θολώσει και καταστείλλει το επαναστατικό ρεύμα που κρύβεται στις μάζες και δεν το βλέπουμε τόσο καιρό, έτοιμο να εκραγεί. Θα μιλήσουν για το «ύσηχο» Άμστερνταμ, για τους «φλώρους Ευρωπαίους», και –πάντα κρατώντας ένα μπουκάλι μπύρα- θα κάνουν πολιτικό κήρυγμα σχετικά με το πως «ΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ» (έτσι, τσουβάλιασμα) και «η επανάστασις» δεν χωράνε στην ίδια φράση. Θα επιμείνουν, παραταύτα, ότι η Μπύρα χωράει στην επανάσταση, καθώς «απλώς σε ζαλίζει λίγο, και δεν σε στέλνει όπως ΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ» [sic, ακριβής μεταφορά τοποθέτησης συντρόφου].

Έχουμε βαρεθεί το επι ετών ντιμπέιτ σχετικά με το θέμα, οπότε δεν πρόκειται να πετάξουμε στα μούτρα πολλών τους αριθμούς θανάτων σχετιζόμενων με το αλκοόλ [και τα ατυχήματα που σχετίζονται με αυτό] και το τσιγάρο, ούτε θα επιμείνουμε να ανοίξουν κανα βιβλίο και να απολαύσουν την περιγραφή της τρομερής χαρμάνας του καφέ και ιδιαιτέρως της ζάχαρης.

Ούτε θα προσπαθήσουμε να επικοινωνήσουμε το απλό πραγματάκι, ότι ουσίες που χαρμανιάζουν (όπως η πρέζα), όταν υπάρχουν σε πλαίσια παρανομίας και κοινωνικού στίγματος, και προκαλούν αύξηση της χρήσης – αλλά και δημιουργούν αυτοεκπληρούμενες προφητείες καταλήγοντας σε έλλειψη παιδείας χρήσης, και έπειτα ΟΝΤΩΣ σε καταστολή υποκειμένων. Το ότι οι φανατικοί πολέμιοι της υπεύθυνης χρήσης ουσιών, είναι οι ίδιοι κομμάτι της καταστολής αυτής, είναι ένα fun fact που όταν το συνειδητοποιήσουν (αν), κοιτάξτε γύρω σας διότι μάλλον φθάσαμε συλλογικά επίπεδο συνειδητότητας Bhudda.

Ας μπούμε στο ψητό:

Δεν προτιμούμε ρεφορμιστικούς αγώνες, οπότε το βήμα της αποποινικοποίησης δεν το θεωρούμε ακριβώς «νίκη».

Όμως, αυτή η αλλαγή στη νομοθεσία θα επιφέρει πάρα πολλές θετικές εξελίξεις στην κοινωνική πραγματικότητα, όπως έχει φανεί σε χώρες όπου ήδη εφαρμόζεται, καθώς και πολλές άλλες που δεν μπορούμε να προβλέψουμε/ιχνηλατήσουμε, καθώς η ιδιαιτερότητα της ελληνικής πραγματικότητας, ως τσατσά, στέλνει αδιάβαστα ακόμη και τα μέντιουμ.

1. Παιδεία

Το γεγονός ότι η κατοχή/χρήση ουσιών θα βγεί στο φως της πραγματικότητας πολλών οικογενειών/φίλων/ομάδων, θα εκκινήσει συζητήσεις, έρευνες και πειράματα σχετικά με την περίπλοκη σχέση μιας ουσίας και ενός υποκειμένου, αφήνοντας παρακαταθήκες για τις επόμενες γενιές, οι οποίες δεν θα έχουν αντανακλαστικά έτοιμα για κατάχρηση (όπως γίνεται με κάθε τι ‘απαγορευμένο’) αλλά έναν πλούτο πληροφοριών και συμβουλών, ώστε να αντιληφθούν ότι η κάθε ουσία απο μόνη της στερείται νοήματος, και το αποκτά σε σύζευξη με τις ψυχικές και σωματικές ιδιαιτερότητες του κάθε ανθρώπου, την χωροχρονική του κοινωνική πραγματικότητα, καθώς και τον παράγοντα της τυχαιότητας (ρίσκα).

2. Coming Out / Αποκαλύψεις

Άπειροι χρήστες σκληρών –και καλά- ουσιών, όπως η Ηρωίνη, οι οποίοι ζούσαν για δεκαετίες ολόκληρες υγιέστατες ζωές (συγγνώμη για τον όρο), θα «βγούν απο την ντουλάπα» και θα αποκλύψουν αλήθειες. Μέχρι τώρα, οι μόνες ιστορίες που ακούγονται σχετικά με ουσίες που χαρμανιάζουν, είναι ιστορίες θανάτων, τραγωδιών καθώς και καλλιτεχνήματα του στύλ «χειμώνας ειναι εκεί που πας και θα κρυώνεις νανανα». Πλέον, θα αρχίσει να ακούγεται η αφήγηση μιας ομάδας ανθρώπων που ντρεπόταν/φοβόταν να παραδεχτεί την χρήση τους, και θα γινει αντιληπτό ότι για κάποια υποκείμενα, ορισμένες ουσίες δρούν περισσότερο ως γειωτές στην πραγματικότητα, παρά ως σκεύη φυγής από αυτήν. Αυτό, είναι ενα fact που πολλοί αρνούνται να το αντιληφθούν, και θα συνεχίσουν ανενόχλητοι το κουτσομπολιό, το να παύουν να μιλάνε σε φίλους που κάνουν χρήση, αρνούμενοι πεισματωδώς να αφήσουν το κοινωνικό στίγμα να πάψει να υφίσταται.

3. Περι «παραμύθας»

Είναι μεγάλη αλήθεια ότι σε σχέση με τις ουσίες, αρκεί ένα «σπασμένο τηλέφωνο» για να πάψουν να σου μιλάνε, δίχως να διασταυρώσουν την πραγματικότητά σου με μια συνάντηση μαζί σου. Επίσης είναι μεγάλη αλήθεια ότι κάποιοι θα αγκιστρωθούν απο πράξεις/λόγια χρηστών που έλαβαν χώρα κάτω από επήρρεια ουσίας, ώστε να χαρακτηρίσουν το άτομο και να το απομονώσουν. Η ειρωνία είναι όμως ότι και οι ίδιοι βιώνουν άλλες «παραμυθατζίδικες» καταστάσεις, που σε ένα τρίτο υποκείμενο θα προκαλούσαν χειρότερη αντίδραση.

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ: Αν ο γράφων του άρθρου κάτω απο την επήρρεια ενός δυνατού ηρεμιστικού (πχ Vulbegal – είναι Βενζοδιαζεπίνη) πεί ένα ψέμμα, ΜΠΑΜ – αυτό αρκεί για να φορεθεί μια γιγαντιαία κοινωνική μαρκίζα πάνω από το κεφάλι του, που θα γράφει «ΠΡΟΣΟΧΗ: ΠΡΕΖΑΚΙ. ΚΟΛΛΑΕΙ ΚΑΙ ΚΛΕΒΕΙ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΣΑΣ. Herp Derp.». ΟΜΩΣ, αν ενα άλλο άτομο πάνω στην –αθώα- μέθη του MDMA πει σε έναν φίλο του ότι τον αγαπά και θέλει να κάνουν έρωτα, και την επόμενη μέρα το μόνο που γαμιέται είναι η αμηχανία με τα κεφάλια τους, τότε δεν πειράζει, έτσι είναι αυτά….

Λέγοντας αυτά, θέλω να καταλήξω ότι: Οι «παραμύθες» ορίζονται από την κατάσταση, τα άτομα, την ουσία, και την τυχαιότητα.

Επίσης: Την παραμύθα πολλοί αγάπησαν, τον παραμυθατζή κανείς.

4. Φυλάκιση

Δεν θέλουμε να αναφέρουμε πολλά για αυτό το ζήτημα,  καθώς διαφωνούμε με τον θεσμό της φυλακής στην ολότητά του. Παρ’όλα αυτά, αξίζει να αναφέρουμε ότι οι φυλακές σχεδόν θα αδειάσουν, και ότι θα πάψει να τιμωρείται κάποιος για κάτι που κάνει στον ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΕΑΥΤΟ *ΤΟΥ*.

5. Θάνατος

Ούφ… Έχω γράψει άπειρες φορές ότι ο θάνατος νοηματοδοτείται από το πως η εκάστοτε κοινωνία βλέπει την ζωή, καθώς και ότι δεν μου προκαλεί συναισθήματα αρνητικά (πέρα από την εγωιστική θλίψη της απώλειας κάποιου), αλλά ας υποκριθώ για λίγο ότι ο θάνατος είναι φτου κακά και αχ-πως-θα-καταφέρουμε-να-τον-ξορκίζουμε:

Λοιπόν. Λόγω των άνωθι, οι χρήστες πάσης φύσεως ουσιών θα έχουν τις κατάλληλες πληροφορίες και γνώσεις στο κεφάλι τους, ωστε να αποφεύγουν το «χειρότερο». Οι ‘δρομίσιες’ γνώσεις που  -κατα την πείρα μου- είναι συχνά επικινδύνως λανθασμένες, θα αντικαθίστανται σταδιακά με επικυρωμένες και διασταυρωμένες πληροφορίες μέσω (1) βιβλιογραφίας (2) εμπειρίας και (3) υπεύθυνης χρήσης του Internet για την ανεύρεση των παραπάνω.

6. Σαμποτάζ αλκοόλ, τσιγάρων, φαρμάκων

Σε λίγα χρόνια λοιπόν, που θα ειναι μια πιο εμφανης πραγματικότητα η χρήση ουσιών και οι συνέπειές της, θα ξεκινήσει πολύς κόσμος να αντιλαμβάνεται ότι ο διαχωρισμός σε «ΝΑΡΚΩΤΙΚΑΑΑΑ» και μη, δεν ήταν παρά μια νομική απαγόρευση ουσιών που –αν μελετήσετε- θα δείτε ότι Ιστορικά περισσότερο είχε να κάνει με ανταγωνιστικά λόμπι στο παιχνίδι του καπιταλισμού, παρά με πρόθεση να προστατεύσουν την ανθρωπότητα.

Μιας και που θα υπάρχουν γλαστρούλες φούντας στα σπίτια μας, λοιπόν, οι εταιρείες αλκοόλ και τσιγάρων –συγχωρέστε με-  θα τον πιούνε. Ποιός δεν θα προτιμήσει να καλλιεργήσει ένα φυτό που πανεύκολα μεγαλώνει υγειες στο μεσογειακό κλίμα για να φτάσει στην Μέθη (η οποία είναι και απείρως καλύτερη ποιοτικά αλλά και λιγότερο επιβαρυντική για τα σώματά μας), αλλά θα τα σκάει στα μπαρ και στις καβες ώστε να γίνεται κουδούνι και να ξερνά στις τουαλέτες για να… φλερτάρει και να ξεχάσει. Τουλάχιστον η ντροπή & αμηχανία που προκαλεί η διευρυμένη συνειδησιακή κατάσταση της Μέθης της Φούντας, θα εξοπλίσει συλλογικά τους χρήστες με τις κατάλληλες ωοθήκες (για να μην πω αρχίδια), ώστε να ξεπεράσουν την φάση Χασικλής-του-καναπέ, και να τολμήσουν να κοινωνικοποιηθούν παρ’όλη την ψυχεδέλεια που θα βουίζει την υπαρξιακή αντίληψη του εγκεφάλου τους. Άιντε, παίζει και να το ξαναρχίσω τώρα που το σκέφτομαι…

Δεύτερον, πολλές ουσίες –όπως η φούντα- έχουν ευεργετικές ιδιότητες για πολλές ασθένειες. Η φούντα συγκεκριμένα βοηθά στην κατάθλιψη, σε πόνους, ναυτία, σκλήρυνση κατα πλάκας, γλαύκωμα, και πολλά άλλα. Τα μανιτάρια ψιλοκυβίνης (τα ψυχεδελικά δηλαδή) είναι η μοναδική λύση σε σοβαρές περιπτώσεις ημικρανίας. Τα οπιούχα, αν και σωματικά «εθιστικά» είναι η μόνη λύση για «ψυχώσεις», «σχιζοφρένεια», και «βαριά κατάθλιψη». Εκτος αν προτιμάτε τα Νευροληπτικά, όπου ανταλάσσεις την φρενιτική σχιζοκατάσταση με ένα μαγκωμένο ζόμπι. Τουλάχιστον με τα οπιούχα θα υπάρχει μια ευχάριστη διαύγεια. Καλό θα είναι βέβαια να υπάρχει και ένας διαυγής  φίλος για να τσεκάρει μην παρα-θεραπευτεί ο πάσχων, και φάει όλα του τα λεφτά στη πρέζα, πίνοντας 5g τη μέρα.

Αυτά. Για τους ρεφορμιστές, είναι μακρύς ο δρόμος της πλήρους νομιμοποίησης κάθε ουσίας (legalization).

Για εμας, μια πρακτική ανακούφιση διότι δεν θα χάσουμε την ελευθερία μας επειδή κουβαλάμε ένα αποξηραμένο λουλούδι στην τσάντα μας.

Για εμας, ειναι ακομη μια ευκαιρια να φωναξουμε στο Κράτος και στην Κοινωνία ότι

 

 

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΜΑΣ. ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΚΡΕΒΑΤΙΑ ΜΑΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΝΕΥΡΟΔΙΑΒΙΒΑΣΤΕΣ ΜΑΣ.

ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ

28 Μαρτίου, 2011 § 10 Σχόλια


Ο Θάνατος είναι ένα συμβάν που εγγυημένα θα συμβεί σε όλους μας. Δεν ειναι μια κατάσταση αποφευχθέα. Δεν είναι ένα γεγονός που με προσπάθεια μπορεί να προσπεραστεί. Σε αντίθεση με πόνους και δυσάρεστα συμβάντα μέσα στην ζωή, τα οποία μπορούν να αποφευχθούν, και –ειρωνικά- οι άνθρωποι δείχνουν πιο διαθέσιμοι να αντιδράσουν στον θάνατο και να τον ξορκίσουν, παρά σε δυσάρεστες καταστάσεις για τα σώματά μας και την ελευθερία τους. Κοινώς, ένας άνθρωπος θα «χτυπήσει ξύλο» πιο εύκολα όταν κάποιος αναφέρει τον Θάνατο, παρά μια βαριά κατάθλιψη, μια φυλάκιση ή ένα χτύπημα στο πόδι που θα καταστήσει κάποιον λιγότερο ικανό να περπατήσει με άνεση για την υπόλοιπή του ζωή (το λένε αναπηρία).

Οι άνθρωποι του Δυτικού Πολιτισμού, επηρρεασμένοι απο την καπιταλιστική σκέψη, επιθυμούν να ζήσουν μια όσο το δυνατόν μακρύτερη χρονικά ζωή. Όμως, η εμπειρία δείχνει ότι η ζωή είναι σαν την τσίχλα: Όσο την τεντώνεις, ανοίγουν τρύπες. Οι άνθρωποι προτιμούν να χτυπήσουν τα 90, ακόμη και αν σε αυτή την ηλικία, οι περιπέτειες και οι ηδονές έχουν πια αγγίξει το μηδέν. Κοινώς, δεν προτιμούν μια ζωή σύντομη και γεμάτη, αλλά μια ζωή μακριά και ξενέρωτη.

Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα, όπως έχω ξαναπεί, το ότι η Αυτοκτονία, ενώ είναι η Απόλυτη πράξη βουτιάς στο άγνωστο (καθ’ ότι κανείς δεν έχει επιστρέψει από τον θάνατο), οι περισσότεροι την χαρακτηρίζουν «πράξη δειλίας» και «φυγοπονιά». Με τα λόγια τους μιάζουν την πιό θαρραλέα απόφαση που υπάρχει στο Σύμπαν, και την καταντάν να μοιάζει με το αντίθετο απο αυτό που είναι. Μέσα στον φόβο τους για το άγνωστο, νομίζουν ότι επικυρώνουν τις προσωπικότητές τους λέγοντας αυτήν την πατάτα. Όχι ερωτευμένοι.

Μέσα σε αυτό το φιλοσοφικό φάσμα βρίσκουμε τις απόψεις και τις πόζες του καθενός για το πού ακριβώς βρίσκεται ανάμεσα σε αυτό το δίπολο. Και έτσι, η θέση του κάθε ανθρώπου μέσα σε αυτό το φάσμα, είναι η αφετηρία για να γεννηθούν ηθικές, αισθητικές, και επομένως Πολιτικές.

Η Πολιτικότητα του κάθε υποκειμένου μοιάζει να είναι μια ευθέως εκκινούμενη Πόζα από την άνωθι θέση: Ένας Αναρχικός ρισκάρει στον δρόμο και τις συγκρούσεις – στην παρανομία, προκειμένου να σκαριφήσει όσο το δυνατόν περισσότερο την πραγματικότητα προς το πιο – κατ’ αυτόν, ελεύθερο. Ένας συντηρητικός καπιταλιστής (ή ακόμη χειρότερα, ένας ελληνοχριστιανός που προσβάλλει την αισθητική μας καταρχάς), καθώς επιθυμεί κατα βάθος την αθανασία, καδραρισμένη από το κέρδος και την απληστία, πολιτικοποιείται συντηρητικά και πράττει αναλόγως.

Αυτο το κείμενό μου είναι λειψό. Είναι η αρχή της σκέψης μου για το πόσο η πολιτικότητα, η ηθική και οι αισθητικές του κάθε υποκειμένου βρίσκονται σε συνάρτηση με την θέση του απέναντι στον ανακουφιστικά (για εμέ) αναπόφευκτο θάνατο.

Αναμένεται συνέχεια.

Υ.Γ. Ζήστε σύντομα και ζουμερά. Όλοι θα πεθάνουμε. Ας ζήσουμε λοιπόν μια ζωή σύντομη, αλλά πηχτή και γεμάτη ηδονές. Καλό σας απόγιομα.

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΟΣ: ΕΝΘΕΟΓΕΝΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ

23 Μαρτίου, 2011 § 7 Σχόλια


 

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΟΣ:

ΕΝΘΕΟΓΕΝΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ

 

Τα ημερολόγια ενθεογενών εμπειριών δεν θα ακολουθούν κάποια τυπική φόρμα πολιτικού άρθρου φερ’ ειπίν. Είναι σημεώσεις από ένα παλιό τετράδιο. Δεν έχουν καν καλλιτεχνική αξία, παρά μόνον αναμνησιακή.

  • Σεπτεμβριος 2008
  • 3 μήνες πριν την Εξέγερση
  • Ουσία: MDMA
  • Άτομα: 4
  • Φορά περιγράφοντα (Alex C): 2η στη ζωή του
  • Ποσότητα: 1 γραμμάρο δια του τέσσερα [άτομα]
  • Τα λάθη στην καταγραφή μένουν ως έχουν.
  • Χώρος: Ένα μεγάλο σαλόνι στο σπίτι που νοκάζαμε

«Με το MDMA γουρλώνω τα μάτια όπως οι χορευτές εκείνοι των φυλών που εκστασιάζοντα χορεύοντας γύρω από μια εστία φωτιάς. Αυτή τη φορά όμως η φλοξ δεν έρχεται από το κάψμο ξύλων, αλλά από μία σχεδόν μή-πιστευτή εσωτερική έκρηξη συναισθημάτων του «ανήκειν», καθώς και απο κατι ηλεκτρικά απομεινάρια ορθολογιστικής σκέψης που σου λένε – έτσι θα έπρεπε να ζούσαμε

«Οι στιγμές που ο άνθρωπος τριπάρει με βάζουν στον πειρασμό να τις χαρακτηρίσω ως ιερές, κάτι το οποίο η πολιτικότά μου έρχεται σε σύγκρουσε μεν, αλλα αισιοδοξώ σκεπτόμενος ότι η κάθε σύγκρουση παράγει ηθικές, οι οποίες παράγουν αισθητικές, οι οποίες παράγουν πολιτικές και οι οποίες διαμορφώνουν ταυτότητες που μας χωρίζουν.

«Είναι οι στιγμές που έχει το βλέμμα του ενεργού παρατηρητή. Σαν να κάνουμε stop στην εκέλεση του αλγορίθμου των κοινωνικών σχέσεων και εξετάζουμε τον πηγαίο κώδκα.»

«Αν και μάλλον κάνω λάθος – αυτό ταιριάζει περισσότερο στο tripping των μανιταριών. Στο rollng του MDMA, το βλέμμα μοιάζει, άλλα έχει άλλη αφετηρία.»

«Είμαστε και τα 4 γυμνά. Ένα πανέμορφο όμορφο αγόρι λέει οτι η κατάσταση είναι εντελώς έκφυλη. Προηγουμένως σε ένα ξέσπασμα εκπλήξεως –ήταν η πρώτη του φορά- είπε: ‘τι μου λές ρε φίλε? Τόσο μίζερες είναι οι ζωούλες μας. Αυτό είναι καταπληκτικό….»

ΖΩΓΡΑΦΙΑ

«Με το MDMA συμβαίνει ένα –απο μηχανής- debugging στον πηγαίο κώδικα του software που λέγεται ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ, και τρέχεις…»

«Υιοθετείς τοτέμ, περσόνα. Γίνεσαι σατανάς, διαόλι.»

«Είναι όλα σώμα. Το –κατα τους καπιταλστές- ‘IQ’ φαίνεται να αλλάζει εργοστάσιο παραγωγής, και το αναλαμβάνει η σάρκα.»

«Κρατάω κάτι πολύ ιδιαίτερο, που κανείς δεν το αντέχει καν. Όταν κοιτάζομαι με τον άλλον στα μάτια για ΠΑΡΑ πολύ ώρα (δίχως να τον αγγίζω απαραίτητα), και ‘κλειδώσετε βλέμματα’, λαμβάνει χώρα η στιγμή που για πρώτη φορά στην ζωή μου ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΙ την λέξη Έκσταση. ‘Έκσταση’ όχι ως την χημική ουσία, αλλά  ως αυτό που χάθηκε ανα τα χρόνα. Αυτό που φυλές ανα την γη προσπελάττανε μεσω χωρών, μουσικής, μανιταρών, πολέμων, ή απλώς ζώντας μόνιμα μέσα της… Αυτό είναι το Rolling.»

«Ενω δεν υπήρξε…»

« πωωω γραφω πράγματα που ακούω και οχι σημειώσες του μυαλού μου. δεν μπορώ να συγκεντρωθώ. σε λίγο δεν θα εχουμε καμμια δικαιολογία να μην χορεύουμε. Μόνον εάν είμαστε νεκροί.»

«Δεν αντιστέκεσαι. Το σώμα σου αναλαμβάνει. Ο ήχος της μουσκής πλέον δεν προσλαμβάνεται από τα αυτιά μόνο, αλλά από ολόκλξρο το σώμα.»

«Είμαστε μία κοπέλα, ένας πούστης –εγώ- και 2 όμορφα στρείτ αγόρια».

«Γυμνοι.»

«Φιλομαστε και τριβομαστε με μια αγάπη που δεν είναι στην σφαίρα της διανοήσης αν και διαβασα εχτές για την ιπτάμενη πυραμίδα πάνω από την Μόσχα. Πιστεύω στους εξωγήινους. Νιώθω ότι τώρα μας παρακολουθούν και ότι η ζωή τους είναι μόνιμα έτσι. Μας λυπούνται που πρέπει να περάσουμε τόσο πόνο για να φτάσουμε στην ωρίμανση, αλλά το κάνουν από αγάπη. Και η ώρα έρχεται. Όλα θα πάνε καλά.»

«Νιώθω λες και κρατιόμαστε αγκαλιά σφιχτά, σε μιά δίνη ηδονής ψυχεδέλειας και αρχετύπων. Και γύρω μας, το χάος.»

ΖΩΓΡΑΦΙΑ


«Όμως αλλιώς εννοώ το αρχέτυπο του MDMA και αλλιώς των μανιταριών.

«1. Το MDMA σου αφαιρεί όλα τα κοινωνικά κεκτημένα του homo sapiens και θυμόμασται το πως ήταν να είμαστε ζώα χωρίς κουλτούρα, πολιτισμό ή γραφή. Ζώα που έτυχε να τους μείνει -άγνωστο από πού- κληροδότημα μια γλώσσα, σε εμάς έτυχε τα ελληνικά και μια μακρινή ανάμνηση από μια ζωή άσκοπη και εσφαλμένη.»

«2. Τα Μανιτάρια είναι δύσκολο μονοπάτι, αν και –συγχωρέστε με- ανώτερο. Τα μανιτάρια θα είχαν το ίδιο αποτέλεσμα, ανεξαρτήτως της κουλτούρας/γλώσσας/πολιτισμού του ανθρώπου που τα τρώει. Σου δείχνουν την φόδρα του χρόνου, την φόδρα του θανάτου, την φόδρα της φόδρας, καθώς και πολλά άλλα συμπαντικά αρχέτυπα, που δεν μπορώ άλλη τεχνική να χρησιμοποιήσω για να τα διατυπώσω πέρα από φτωχή ποίηση.»

«Για ένα μέλος μιας Αφρικανικής φυλής, το MDMA είναι αχρηστο.»

«Αντθέτως, εάν έτρωγα μανιτάρια με ένα άτομο απο μιά φυλή της αφρικής, θα είχαμε τις ίδιες συμπαντικές προσλαμβάνουσες (φοδρα χωροχρόνου – άσχετη η διαφορά της αισθητικής των πολιτισμών του καθενός). Διότι είμαστε και οι 2 κάτοικοι της τρέχουσας ύλης και ενέργειας.»

ΖΩΓΡΑΦΙΑ

«Σφάλμα μεγάλο να φας μανιτάρα και να διασκεδάσεις, ή να ασχολε΄σα με κοινωνκά – τεχνοκρατικά θέματα».

«Τα προβλήματα που αντιμετωπίζεις στην κοινωνική σου ζωή δεν έχουν θέση, δεν ανήκουν στην ψυχεδέλεια αυτή.»

«Σκέφτομαι υπαρξιακά θέματα, και αναγιεννέμαι μέσα από αυτή την κατάρρευση όλων των γνωστών μας σταθερών και μεταβλητών (καταρρέουν ΚΑΙ οι μεταβλητές?). Σε αυτά, σε αγαπάω για αυτό που θα περάσεις, συμπερλαμβάνεται και το ‘εγώ’ σου. Ο εαυτός σου.»

«Ξέρεις πως? Σαν ένα αντίστροφο ταξίδι μιας κουράδας που περνά απο τα σπλάχνα rewind και καταλήγει ένα φαγώσιμο αντικείμενο μπροστά σου.»

«Rolling.»

«Αλλά έλεγα για εκείνο το ‘βλέμμα’: Θέλω να φιλήσω τον άνθρωπο που το έχει φάει λόγω της ψυχεδέλειάς του, όπως δίνουμε φαγητάκι στον σκύλο μας αφού κλάψει γιατί πεινά. Για το αστέρι στο βλέμμα ενός τζάνκη όταν του δώσεις ένα ευρώ και συμπληρώσε τα λεφτά για να πάει να γίνει»

ΖΩΓΡΑΦΙΑ

«Ομως υπάρχει ένα προβληματάκι. Το ένα από τα δύο αγόρια είναι ένα πλάσμα που θέλω να του ρουφήξω όλους τους χυμούς του σαν φρούτο. Τον έγλειψα πάρα πολύ και για πρώτη φορά αισθάνθηκα σεξουαλική ηδονή και εν τέλει οργασμό στην γλώσσα μου.»

«Δεν έχω ξαναζήσει τόσο σπάνια επίπεδα επιθυμίας για έναν άνθρωπο. Μου είναι πρωτόγνωρο. Στην νηφάλιά μου ζωή έχω ζήσει το να θέλω αγάπη, έρωτα ή σεξ από κάποιον, αλλά αυτή τη στιγμή υπάρχει μονάχα ένα «ΘΕΛΩ» που κορεύεται και χορτάζεται ηδονικά κάθε δευτερόλεπτο που γυμνοι ερωτοτροπουμε.»

«ΘΕΛΩ να γλείψω όλο του το σώμα και τα σάλια μου να του δώσουν ποιότητες Ιερού Ναού»

«Ακούω από την μουσική την παραίσθηση ‘η ζωή ήτανε να αλλάξει’. Επίσης με την άκρη του ματιού μου, αντικείμενα και σκιές παίρνουν ανθρωπόμορφες αισθητικές και ενέργειες σάμπως να ήμασταν περισσότεροι.»

«ΤΟΥ ΞΑΝΑΓΛΕΙΦΩ το σώμα και δεν υπαρχει πια εγκεφαλος σε κανεναν. Δεν σηκωνει συζητηση.»

«Εκκρίσεις.»

«Αν αυτό που κάνουμε ειναι Σατανικό, νιώθω τιμημένος. Αυτός που γλείφω μου θυμίζει απίστευτα έναν φίλο μου και σύντροφο που λέγεται Θάνατος. Όση ηδονή μου δίνουν τα σκοτάδια, οι σκιές, το κρύο, ο πόνος, η μοναξιά, τα αιχμηρά αντικείμενα, ο πόνος, η Υψηλή Μαγεία, η αυτοκτονία, τα τραγούδια ανάποδα, τα ουρλιαχτά μέσα στην νύχτα από βιασμό 30 Απρίλη 1986: της ημέρας που γεννηθηκα. Δυσκολευομα να αντιληφθω τι σκατα εχει παξει με την γεννα μου, την ζωη μου και οτι ολοι θα πεθανουμε αυτη τη στιγμη…»

«Το οτι θα πεθάνουμε ΟΛΟΙ –δίχως εξαιρέσεις- με γεμίζει με κύματα ευτυχίας, πληρότητας, έκστασης και χορού. Διαόλια που αυνανίζονται. Μπροστά μου αυνανίζεται ο Μπαφομέτ.»

«Μόνο κρέας και καύλα ακούω»

«Νιωθω πολύ αισιόδοξος.»

«Ο εγκέφαλος στην κοινωνία μας, απολαμβάνει το μονοπώλιο της σκέψης και απεχθάνεται τον χορό των μελών μας. Και το αντίστροφο.»

«Τώρα ακούω μια φωνή: μίλα αγόρι μου, μίλα αγόρι μου…»

«Δεν θέλω άλλο πια εγκέφαλο, θέλω αυτό που ζω τώρα να μην τελειώσει. Μόνο τότε ίσως κα να φοβηθώ τον θάνατο λίγο.»

«Θέλω => Κάνω. Και κανείς και τίποτα δεν θα μου το χαλάσει αυτό ποτέ. Θα κάνω ότι γουστάρω.»

Αρέσει σε %d bloggers: