Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ

5 Οκτώβριος, 2010 § 7 Σχόλια


Είμαστε μια γενιά που γαλουχήθηκε με τον κυνισμό, τον ατομισμό και ένα είδος φιλοδοξίας που δεν αφορούσε στην διαμοίραση της ηδονής, αλλά στην όσο το δυνατόν απορρόφησή της από το περιβάλλον (ανθρώπινο και φυσικό). Όταν οι γονείς μας ήταν παιδιά, κοινωνικοποιούνταν στους δρόμους και τις αλάνες, και εκτόνωναν μεγατόνους ενέργειας μέσα από παιχνίδι, συγκινήσεις, αδρεναλίνη και ατυχήματα. Η δική μας γενιά, είχε να αντιμετωπίσει την αποστείρωση, η οποία δεν προήλθε από την ζωή στην πόλη (η οποία μια χαρά ενδιαφέρουσα μπορεί να γίνει), αλλά από την εμμονή των γωνέων να μεγαλώσουν το παιδί τους σε ένα περιβάλλον δίχως ρίσκα. Οι πολιτικές του φόβου που αναπαράγονται στις σύγχρονες κοινωνίες, ωθήσαν τους γονείς να μας μεγαλώσουν σε μία φούσκα.

Βγαίνοντας από την φούσκα του σχολείου, μπήκαμε σε μία μεγαλύτερη, και πιό ασφαλή: Το πανεπιστήμιο.

Προσωπικά, ως αναρχικός φοιτητής σε σχολή καλών τεχνών, βίωσα 4 χρόνια στα οποία τα χρήματα μου έρχονταν δίχως να κάνω καμμία προσπάθεια (διότι στο παιδί δεν πρέπει να λείψει τίποτα – άσε που το παιδί είναι και τεμπέλης), έκανα καταλήψεις και αγωνίστηκα δίχως να έχω τίποτα να χάσω πέρα από την βαρεμάρα, παρήγαγα τέχνη και απόλαυσα ψυχότροπες ουσίες κάθε είδους. Είμαι σίγουρος ότι δεν είμαι ο κανόνας στο μοντέλο της φοιτητικής ζωής, αλλά πιστεύω ότι κάθε φοιτητής στην Ελλάδα, έζησε τα καλύτερα χρόνια της ζωής του εκεί μέσα.

Και φτάνουμε στο σημείο όπου για όλους σκάνε όλες οι φούσκες. Η ενηλικίωση.

Δεν θα επικεντρωθώ στα αυτονόητα χαστούκια της ζωής, όπως στο γεγονός ότι πρέπει να βρούνε όλοι δουλειά μέσα σε ένα σύστημα που προωθεί την απληστία και τον αμοραλισμό προκειμένου κάποιος να πετύχει. Δεν θα επικεντρωθώ ούτε στις πολιτισμικές διδαχές που καταπιέζουν τους πάντες και αφορούν στο φύλο και την σεξουαλικότητα, την ψυχική υγεία, την καθαριότητα, την αποφυγή ψυχότροπων ουσιών και την ευφυία.

Όσο η τεχνολογία επικεντρωνόταν στο πως θα μας συνδέει όλο και περισσότερο, εμείς καταφέραμε να αποσυνδεθούμε από τον κοινωνικό ιστό. Επίσης, όσο τα μηχανήματα γίνονται πιό έξπυνα, εμείς γινόμαστε πιό χαζοί.

Η γενιά μας, αποτελείται από άτομα που δεν μπορούν να πούν σε έναν φίλο τους ότι τον αγαπάν και θα είναι δίπλα του, καθ’ ότι ντρέπονται. Άλλοι, μέσα από ατομικίστικες ψευδαισθήσεις, πιστεύουν ότι αυτά είναι «χίπικα» πράγματα, και πρωοθούν ένα πλαίσιο σκληράδας στις φιλίες τους. Πολλοί, αν και θα ήθελαν να εκφραστούν έτσι, δεν το κάνουν διότι φοβούνται ότι θα χάσουν την φιλία αυτή, επειδή ανιχνεύουν ότι στην εποχή μας το να κάνεις φίλους και να τους κρατάς απαιτεί τις ίδιες τεχνικές όπως το Sex and the City προέβαλλε για τον έρωτα και το σεξ: Εξουσία, ευφυία, ιεραρχίες και τεχνάσματα.

Καθημερινά νιώθω ότι στους ανθρώπους που αγαπώ και θαυμάζω περισσότερο, πρέπει να είμαι ήπιος με την έκφρασή μου, διότι απειλούμαι διαρκώς από την πιθανότητα να ξενερώσουν με τις τακτικές μου. Νιώθω ότι οφείλω να ρίχνω μια αόρατη πετονιά και να την τραβάω πίσω στα κατάλληλα χρονικά τοπία, ώστε να μήν χάσω αυτές τις φιλίες που μέχρι στιγμής δεν τους έχει επιτραπεί να παράξουν σχεσιακό πλούτο.

Έχω βιώσει με ορισμένους ανθρώπους το εξοργιστικό γεγονός του να είναι ενθουσιασμένοι μαζί μου στην αρχή της γνωριμίας μας (ενώ ήμουν επιφυλακτικός λόγω της νέας γνωριμίας) και όταν τους γνώρισα καλά και ενθουσιάστηκα, απομακρύνθηκαν και ψυχράνθηκαν. Κοινως, επειδή δεν είχαν κάτι να κατακτήσουν πλέον, εφυσηχάστηκαν. Φοβερή ηθική περιβάλλει τις φιλίες στην εποχή μας.

Απαιτείται πολύ λιγότερο θάρρος απο αυτό που χρησιμοποιούμε στους δρόμους και τις συγκρούσεις προκειμένου να χτίσουμε ποιοτικές σχέσεις. Χρειάζεται μια στοιχειώδη προσπάθεια, καθώς και μια προσεκτικότερη διαχείρηση των μεταμοντέρνων σκέψεων, που καμμιά φορά με την φαινομενολογία τους τείνουν να πετάνε στα σκουπίδια κάθε αξία που δίνει λίγο φως στην ανθρωπότητα κατά την πορεία της στον πλανήτη αυτόν. Ναι, οκ, ούτε σε εμένα αρέσουν τα «ιερά» και τα «αξιακά», αλλα την φιλία την αντιμετωπίζω ως έναν από τους κατασκευαστικούς λίθους της πραγματικότητάς καθεαυτής, πόσο μάλλον των κοινωνικών σχέσεων και των αγώνων.

Ας αφήσουμε την οπτική ότι οι εγκάρδιες και φιλέσπλαχνες σχέσεις (εκεί που αξίζει) είναι «so 70s», και ας ξαναπροσεγγίσουμε με θάρρος αυτούς που αγαπάμε. Οι καιροί που θα έρθουν θα είναι τόσο πολιτικά και κοινωνικά σκληροί, που εάν δεν έχουμε τις σχεσιακές βάσεις, δεν θα καταφέρουμε καν να αντισταθούμε. Πάνω απ’ όλα, ας εμπλουτίσουμε την καθημερινότητα με τέχνη που θα την μιμηθεί η ζωή, ας διαμοιράσουμε την ηδονή, και –ακόμη και εάν η πολιτικότητα κάποιου τον κάνει να μην πιστεύει στο «ανθρώπινο», ας προσπαθήσει τουλάχιστον να καταλάβει τι εννοούν οι διπλανοί του με αυτό, και ας βουτήξει μέσα του.

Εκτός από τους οργανωμένους πολιτικούς αγώνες της αναρχίας, θα βάλω τα δυνατά μου ώστε αυτοί να στηρίζονται σε μια καθημερινότητα γεμάτη ηδονές της επικοινώνησης της ζωής. Τέλος η απομόνωση.

Ζούμε στην χειρότερη εποχή που θα μπορούσε να υπάρξει. Και εάν δεν θέσουμε τις βάσεις για τις μελλοντικές κοινωνίες, οι υλικότητές μας δεν θα είναι παρούσες για να το βιώσουνε.

Το μέλλον.

Υ.Γ. Για τις ερωτικές σχέσεις δεν θέλω να εκφραστώ καν. Καν.

§ 7 Responses to Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ

  • Ο/Η b.k. λέει:

    Ζομπι,
    εκτοπλασματα-ανθρωποι
    ζομπι,ζομπι
    οι νεκροι μου συγκατοικοι
    που μ’εχουν χτισει
    σε μια πολη απανθρωπη,σκοτεινη
    ζομπι,ζομπι
    που τη ζωη μας οριζουνε
    που μας κυκλωνουν και που σχεδον μας αγγιζουνε
    στη χωρα των ζομπι
    κανε κατι να μεινουμε ζωντανοι
    ζωντανοι

  • Ο/Η autoanorganwsi λέει:

    Υπάρχουν κ κάποιοι/ες που δεν μπορούν να αγκυρωβολίσουν στις σχέσεις τους. Απο μια μαλλον ιδιαίτερη ευαισθησια που θα μπορουσες να την πεις αδιαφορια..
    (Αλλα προτού θα κρίνοταν οτι διαπράττουν υβρις.κοινωνικοί αυτόχειρες)
    Πολύ νυμφάλια κ ωραία το θέτεις το θεμα αυτο.

    μπορεί να χεις δει αυτό απλα επαιζα πριν αρχιζω το βλογκρολλ κ εχει κ αυτο μια ματαιότητα τεσπα
    http://www.maninthedark.com/

    αυτ

  • Ο/Η βα.αλ. λέει:

    Θα ξεκινήσω από το τέλος και θα διαφωνήσω. Ζούμε στην καλύτερη εποαχή που θα μπορούσαμε να ζήσουμε: δύσκολη και ενδιαφέρουσα.

    Πολύ όμορφο και ζωντανό κείμενο.

    Συνέχισε.

  • Ο/Η nik1241979 λέει:

    Το ταλέντο σου και η ομορφιά σου χαραμίζονται στον πολιτικό χώρο που έχεις επιλέξει να οργανωθείς. Απομακρύνσου, γιατί προσωπικότητες όπως η δική σου χρειάζονται για να αλλάξει ο κόσμος.

    • Ο/Η akamashedbrains λέει:

      Σωστά τα λες nik1241979. Ανι ο σύντροφος αφήσει επιτέλους τα παιδιαρίσματα, πάρει την προσωπικότητά του και την πάει κατά ΠΑΣΟΚ μεριά, ο Γερουλάνος θα χαμογελάσει, χίλιες πεταλουδίτσες θα ανοιγοκλείσουν όλο χάρη τα φτερά τους, ο ουρανός θα βρέξει αγάπη και όλοι/ες θα χορέψουμε πάνω στο κουφάρι της αδικίας. Γιατί, ως γνωστόν, άμα έχεις μια ενδιαφέρουσα προσωπικότητα, οφείλεις να την κάνεις πουρέ, να απαλύνεις τις γωνίες, να την βάλεις σε ένα όμορφο και χαρούμενο πολιτικό αμπαλάζ, να την υποχρεώσεις να κάνει «διάλογο» με το αφεντικό της, να τη διδάξεις τις αξίες της δημοκρατίας με ειδικά τετραετήσια μαθήματα, να της δώσεις μια εκπομπή στη ΝΕΤ, βρε αδερφέ. Αυτά βέβαια αμα δεν είσαι απροσάρμοστος/η και καταλάβεις ότι είσαι κορόιδο τόσον καιρό που δεν θες να κάνεις την προσωπικότητά σου πουρέ, αφού οι προσωπικότητες-πουρές αλλάζουν τον κόσμο, κι αν όχι τον κόσμο, αλλάζουν σίγουρα το MTV και διάφορα άλλα καταπληκτικά για την ανθρωπότητα πράγματα. Όχι, παίζουμε.

    • Ο/Η postmodernresistance λέει:

      Νίκο, καλέ μου, είμαι απο συνειδητότατη επιλογή στον αναρχικό χώρο, και όχι απο κάποια συνθήκη εκβιασμού. Είναι, προσωπικά μιλώντας, η καλύτερη επιλογή που θα μπορούσα να κάνω στον συγκεκριμένο χωροχρόνο. Μπορεί να έχει τα προβλήματά του, αλλά προσπαθώ να τα επιλύσω με αγάπη, διότι σε οποιονδήποτε άλλο χώρο αν ήμουν, η προσωπικότητά μου και τα «ταλέντα μου» δεν θα είχαν ούτε το 20% της ελευθερίας να αναπτυχθούν.

      Μπορεί να ασκώ κριτική στον χώρο, αλλα αυτό δεν σημαίνει οτι δεν τον αγαπάω. Είναι η οικογένειά μου.

  • Ο/Η Lucy λέει:

    Πραγματικά αγαπητέ μου μεταμοντέρνε,
    καλή και η θαλπωρή της κοινωνικοπολιτικής οικογένειας,αλλά ακόμη καλύτερη η απελευθερώτική καταστροφή της.
    Ουχί για κανέναν άλλον λόγο,μα για να προεκταθεί πέρα από τους περιορισμένους μας ιστούς κ πραγματικότητες- άχρονα και στο διηνεκές αδεφή μου 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

What’s this?

You are currently reading Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ at Postmodern Resistance.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: