ΣΥΝΟΜΩΣΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΛΟΓΙΚΗ

28 Φεβρουαρίου, 2013 § 2 Σχόλια


noone

Η ΛΟΓΙΚΗ, ειναι ενα απο τα αμέτρητα πιθανα μοτιβα συνειρμών των σωμάτων μας, το οποίο όμως χαίρει μοναδικής επικύρωσης απο τον Πολιτισμό μας. Οποιοδήποτε άλλο μοτίβο αλληλουχίας ιδεών, δεν επικυρώνεται ως επιστημονικό, ως αληθινό –ή, στην καλύτερη περίπτωση, δεν εγκρίνεται ως εργαλείο σκέψης για επιστημονικές πρακτικές. Πολύ απλά, ό’τι άλλο, δεν υπάρχει.

Η λογική είναι αριστοκρατία. Η λογική είναι η παρέλαση των υποστηρικτών απολυταρχικών καθεστώτων. Η λογική είναι αρρενωπή. Η λογική είναι ο χαμός της αναρχίας. Η λογική είναι ο λόγος που ψάχνουμε την αιτία της δυστυχίας μας σε οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτήν.

Προφανώς, ο συνειρμός της λογικής, ταυτίζεται με την έννοια της Νηφαλιότητας, καθώς και με την έννοια των Σώων Φρένων, δηλαδή της Νευροτυπικής κατάστασης στον τομέα της Ψυχικής Υγείας. Κοινώς, ο «λογικός» άνθρωπος (αυτός που σκέφτεται και δρα «λογικά») είναι αυτός που μετατόπισε το Χριστιανικό ιδεολόγημα της «Παρθενιάς» από τα σεξουαλικά του όργανα προς τον εγκέφαλό του, και επιπροσθέτως, δεν είναι «τρελός» από την «φύση» του.

Πηγαίνοντας ένα βήμα παραπέρα, παρατηρούμε ότι για να είναι κάποιος κοινωνικά παραγωγικός, για να βρει δουλειά και για να επιβιώσει, οφείλει να κατασκευάζει αποκλειστικά Λογικές Περσόννες μέσω τεχνολογιών πειθάρχησης, ειδάλλως καταδικάζεται στο περιθώριο, στον εγκλεισμό, ή ακόμη και στον μη-εθελοντικό θάνατο. Ο άνθρωπος έδωσε όρκους πίστης στην θρησκεία της λογικής (αργότερα θα δούμε ότι η θρησκεία είναι η Επιστήμη), πολύ πριν εμφανιστούν στον πλανήτη οι οργανωμένες θεϊστικές θρησκείες όπως τις ξέρουμε σήμερα. Η σκληρότητα του αγνώστου του Θανάτου, και η γεμάτη φόβο ζωή, τον έστρεψε προς δομές ιεράρχησης και εξουσίας, εγκαταλείποντας την νηνεμία της παράδοσης και του συλλογικού. Έτσι, μέσα από ένα –καθόλου τρελό- ταξίδι στην Ιστορία, ο άνθρωπος συγκροτούταν ως Homo Neurotypicus. Οι Εξαιρέσεις κάθε τόπου και χρόνου, απλώς έχουν μια γενεαλογία επίμονης ενσωμάτωσης στον Homo Neurotypicus, που συνεχίζεται δίχως τελειωμό, θέτοντας το ενδιαφέρον ερώτημα: Θα βρεθεί στιγμή στο μέλλον όπου η ύπαρξη και ο ορισμός του «άλλου» ως τέτοιου, θα πάψει να είναι δυνατή?

Μην με παρεξηγήσετε: Σε καμμια περίπτωση δεν εννοώ ότι υπάρχει μόνο ένα δίπολο είδους συνειρμών στον άνθρωπο, τύπου «Λογικό/Παράλογο» ή «Λογική/Τρέλλα». Όπως θα πληκτρολογήσω παρακάτω, υπάρχουν αρκετές τεχνολογίες στην ύπαρξή μας –μοτίβα συνειρμών- τις οποίες σε καμμία περίπτωση δεν θα ιεραρχήσω, ούτε θα τις τοποθετήσω εξ’ορισμού απέναντι από την λογική: Απλώς υπο τις παρούσες πολιτισμικές συνθήκες, υπάρχουν στην σκιά της, και είναι καταδικασμένες να μην βοηθούν νέες μορφές επιστήμης να παρατηρήσουν, να εξηγήσουν, να τμήσουν και να αναποδογυρίσουν τον κόσμο γύρω μας αλλά και τον κόσμο μέσα στα σώματά μας.

Οι εφευρέσεις του ανθρώπου έχουν μια συγκεκριμένη και κατεγραμμένη Ιστορία. Διαβάζοντας ανάμεσα στις γραμμές της, μπορούμε να συναρμολογήσουμε συμπεράσματα για το ποιόν της Επιστήμης, καθως και να ψηλαφίσουμε τα όριά της, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι η ίδια –αλλά και οι πιστοί της- εμμένουν στην ιδέα ότι η εξέλιξή της και οι δυνατότητές της είναι ατέρμονες, θυμίζοντας τρομακτικά την πολύ βολική «αμέθεκτη» φύση του θεού των χριστιανών.

Η κάθε πρωτολεια εφεύρεση του ανθρώπου βασίστηκε στην σχέση της υλικότητάς του με αυτο που αποκαλούσε «φύση». Ο τροχός εφευρέθηκε επειδή κάποια στιγμή, κάποιος, εβαλε τα πράγματα κάτω και αντιληφθηκε τη σχέση του κυκλικού σχήματος με την βαρύτητα (πολύ πριν της δώσει καν ονομασία). Οι (1)παρατηρήσεις του, τα (2)πειράματα και τα (3)αποτελέσματα (Επιστήμη) είχαν τον άνθρωπο ως κέντρο, καθ’ότι χρησιμοποίησε τις αισθήσεις του για να διαβεί αυτό το τρίπτυχο. Μέσα στο χάος πληροφορίας που είναι το Σύμπαν, οι αισθήσεις μας δημιουργούν ένα πτωχό «κάδρο» προκειμένου να υπάρξουμε, κάδρο το οποίο απέχει μακράν από οποιαδήποτε αντικειμενική αλήθεια (εάν υπάρχει). Συμπερασματικά, η κάθε εφεύρεση του ανθρώπου, είναι μια υλική προβολή των ικανοτήτων/περιορισμών του, και σε καμμία περίπτωση κάποιο αποτέλεσμα κάποιας αντικειμενικής εξέτασης κάποιας δήθεν αντικειμενικής πραγματικότητας. Οι εφευρέσεις του ανθρώπου αντικατοπτρίζουν το πως βλέπει το Σύμπαν υποκειμενικά.

Το ΓΙΓΑΝΤΕΙΟ πρόβλημα ξεκινά με το ότι ο άνθρωπος χρησιμοποίησε τις εφευρέσεις καθεαυτές, για να παρατηρήσει λεπτομερέστερα –κατ’ αυτόν- τον κόσμο γύρω του, και τις έκανε εργαλεία παραγωγής θεωριών, συμπερασμάτων, κλπ. Αντι να αντιληφθεί τον περιορισμό του να παρατηρείς ένα σύστημα ΜΕΣΑ στο οποίο ανήκεις, ανήγαγε το υλικό σε φορέα της Αλήθειας. Φτάνοντας στο σήμερα, οι τρομερά περίπλοκες τεχνολογίες που απολαμβάνουμε, διατρέχονται από το ίδιο σφάλμα, διότι γενεαλογικά η αλυσίδα δεν έσπασε ποτε: Όπως το μικροσκόπιο κάποτε βασίστηκε στην ανθρώπινη όραση, έτσι ακριβώς, τα μαθηματικά (που ειναι Εφεύρεση κατ’εμέ και πολλούς άλλους) βασίστηκαν σε περίπλοκους ανθρωποκεντρικούς συσχετισμούς, η Ιατρική δεν ξεπέρασε ποτέ τον κρυφό της πόθο για Αθανασία, και τα πειράματα στο CERN προσπαθούν να «κοιτάξουν» σε τόσο εξωτικά μικρής κλίμακας τοπία μπας και βρουν καναν προγραμματιστή πίσω από το simulation της ζωής. Επιστημονικές επιθυμίες οι οποίες όλες διατρέχονται απο την υποκειμενική φύση της ανθρώπινης παρατήρησης, απο την πιο απλη έως την πιο περίπλοκη.

Αφού λοιπόν συμπερασματικά η επιστήμη ποτέ δεν θα είναι αντικειμενική διότι δεν μπορεί να βγεί έξω από το αντικείμενο παρατήρησής της, έχει τους εξής αυτοσκοπούς: 1.Την συνεχή περιπλοκοποίησή των μέσων και συμπερασμάτων της, 2.Την συνεχή ψευδο-αποκωδικοποίηση της φόδρας του χωρο-χρόνου (αφου ανήκει σε αυτό το σύστημα που προσπαθεί να «κρακάρει»), 3.Την συνεχή αύξηση της περιπλοκότητας της διαμεσολάβησης ενός σώματος από κάθε τι άλλο (τεχνολογίες και κοινωνική δικτύωση), 4.Την διατήρηση μιας ουτοπικής ελπίδας ότι κάποτε θα μας λύσει όλα τα προβλήματα (συμπεριλαμβανομένου και του θανάτου), 5. Την δημιουργία κυρίαρχων λόγων περί κανονικοτήτων σχετικά με τα σώματά μας (duh).

Αξίζει να αναφέρουμε ότι ακόμη και σε περιπτώσεις όπου μια πτυχή της ανάγνωσης του όλου απο την επιστήμη αντικρούει μία άλλη, η ίδια έχει φροντίσει να τις κανονικοποιήσει, ονομάζοντας την συνθήκη «Παράδοξο – Paradox». Άλλωστε ο Νο1 κανόνας περί των κανόνων, είναι ότι υπάρχουν πάντοτε εξαιρέσεις.

Δυστυχώς για τους Νευροτυπικούς, όσο και να ψηλαφείται η φόδρα του χωροχρόνου, πολλοί άνθρωποι γουστάρουν να ασχολούνται με τα Νοήματα. Γουστάρουν να εναποθέτουν τα δικά τους νοήματα επάνω σε λέξεις και πράγματα που βρήκαν ήδη βαπτισμένα και επεξηγημένα όταν ήρθαν σε αυτόν τον πλανήτη, ανατρέποντάς τα. Μέσα στην Ασχήμια ενός κόσμου που ο αληθινός θάνατος είναι ο κάθε ορισμός, αυτοί είναι Κουκλάρες. Και μέσα στο ζόφο ενός κόσμου που θέλει να είναι Νευροτυπικός, αυτοί έχουν Ψυχολογικά Προβλήματα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΝΟΠΛΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΠΟΥ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΚΑΝ

13 Φεβρουαρίου, 2013 § Σχολιάστε


Σχετικα με το θεμα των ενοπλων συντροφων που συνελληφθησαν και βασανιστηκαν, σας παραπέμπω σε αρθρο που εγραψα παλαιότερα και πιστεύω ότι ταιριάζει.

 

Αλληλεγγύη στους ένοπλους αντάρτες, στους ένοπλους ληστες και στον Ιλλεγκαλισμό.

 

Λινκ του παλιού άρθρθου: Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

Η ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΟΝ ΜΠΑΤΣΟ ΚΑΙ Ο ΜΗ-ΠΟΛΙΤΗΣ

22 Οκτώβριος, 2012 § 1 σχόλιο


 

Στην μητροπολιτική πραγματικότητα, είναι συχνό φαινόμενο η εξακρίβωση στοιχείων η ακόμη και η προσαγωγή ατόμων από τους μπάτσους, με αφορμή την «ιδιαίτερή» τους εμφάνιση, την παρουσία τους σε δημόσιους χώρους ή και (όπως πρόσφατα) την παρουσία τους σε «κοιτίδες τρομοκρατίας» όπως αρέσκονται να αποκαλούν τα Εξάρχεια οι χείρες της ίδιας εξουσίας που εκτελεί κυριαρχικά τα άνωθι.

Συχνά όλες και όλοι έχουμε βρεθεί σε μία τέτοια θέση, και η αντιμετώπιση ενός τέτοιου συμβάντος από πλευράς μας περνά αρκετές φορές μέσα από ατομικίστικες διαδρομές. Η επιτέλεση του «αγανακτισμένου πολίτη» απέναντι στον μπάτσο, ζητώντας ευγενικά τον λόγο για τον οποίο μας ζητά ταυτότητα, η μακιαβελικής εμπνεύσεως ερώτηση «γιατί μου ζητάτε ταυτότητα? έχει συμβεί κάτι?», η δήλωση «εγώ στη δουλειά μου / στο σπίτι μου πήγαινα» και σε εξαιρετικές περιπτώσεις η απαίτηση να μας παραδώσει «τον αριθμό του» ώστε να τον χρησιμοποιήσουμε υποτίθεται για να καταγγείλουμε κάποια «αντιδημοκρατική συμπεριφορά του» αργότερα, δεν είναι τίποτα παραπάνω από μία δημοκρατικότατη συμπεριφορά πολίτη, η οποία μπορεί σε μοριακό πλαίσιο να μας γλιτώσει από ένα μεταμεσονύχτιο τράβηγμα στην ΓΑΔΑ, αλλά σίγουρα δεν αποτελεί σπόρο για μία συλλογικότερη πολιτική απείθεια η οποία εφόσον επικοινωνηθεί κατάλληλα, μπορεί να ασκήσει πολιτική με τους δικούς μας όρους.

Μη αποδεχόμενοι την δημοκρατική πολιτική συγκρότηση του υποκείμενου «πολίτης», οφείλουμε να προσθέσουμε και να επικοινωνήσουμε μία νέα μορφή καθημερινής συλλογικής αντίστασης μέσα στην μητροπολιτική μετα-μοντέρνα φυλακή. Με συλλογικούς (ποιοτικά και αριθμητικά) όρους, μπορούμε να αρνηθούμε να παραδώσουμε οποιαδήποτε ταυτότητά μας σε έλεγχο μπάτσου στον δρόμο. Ο αριθμός του δεν μας αφορά, καθ’ ότι δεν επιλέγουμε να κινηθούμε μέσω διαμεσολαβημένων διαδικασιών για να εκφράσουμε την εκδίκησή μας (την εκδίκησή μας την εκφράζουμε ευθέως – δεκαετίες τώρα).   Σε γενικευμένο πογκρόμ, μπορούμε συλλογικά να αρνηθούμε να παραδώσουμε οποιοδήποτε στοιχείο μας. Μαζικές προσαγωγές προς την ΓΑΔΑ καθημερινά σίγουρα θα παραδίδανε ένα αδιαμεσολάβητο μήνυμα προς το Υπουργείο ΠΡΟΠΟ, και εφόσον επικοινωνούταν πολιτικά και προταγματικά, θα έφτανε στο επίπεδο μιας καθημερινής κυψέλης αντίστασης στο μικρο-επίπεδο των παιχνιδιών εξουσίας μέσα στην πόλη. Υπερβολικές «ασεβείς» επιτελέσεις από πλευράς μας που θα δημιουργούσαν δυσμενή συνθήκη για την σωματικότητά μας, ειδικά όταν αυτές λαμβάναν χώρα σε ατομικό επίπεδο και προτού η ιδέα αυτού του άρθρου κάποτε είναι μια πολιτική πραγματικότητα, θα μπορούσαν να αποφευχθούν για την ώρα.

Η εξέγερση του Δεκέμβρη έγραψε ιστορία στα πλαίσια της πολιτικής ανυπακοής, με δεκάδες πολίτες να παύουν την επιτέλεση του «πολίτη» και, απελευθερώνοντας εξεγερμένους που πιάστηκαν προσωρινά όμηροι στα χέρια των μπάτσων, γιουχάροντας πολιτικές κινήσεις των ΥΜΕΤ, και πετώντας γλάστρες από τα μπαλκόνια στα εξάρχεια έγιναν έμπνευση για τον εμπλουτισμό των καθημερινών, «εξω-κινηματικών» στιγμών (αν υφίστανται τέτοιες) της καθημερινότητας όλων μας.

Η καταστροφή αυτού του πολιτισμού και η ταυτόχρονη γεννεσιουργία του επόμενου, ο οποίος θα είναι πιο κοντά στην απελευθέρωση του ανθρώπου από την εκμετάλλευση και τις συγκεντρωτικές δομές κυριαρχίας, συμβαίνει και εκρηκτικά, αλλά και με μία υφέρπουσα καυτή ανάσα που εκπνέεται από τους εξεγερμένους, τις εξεγερμένες και τα εξεγερμένα αυτής της πόλης, εκλύοντας δυσωδίες ελευθερίας προς τα εξευγενισμένα ροζ ρουθούνια των κυρίαρχων.

Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

24 Σεπτεμβρίου, 2012 § 1 σχόλιο


Image

Αν η Τέχνη γεφυρώνει τη Σιωπή με τη Φιλοσοφία, τότε τα σύγχρονά της εργαλεία αξίζει να γίνουν η εισαγωγική παράγραφος για τις σκέψεις περί αναζήτησης τρόπου ορισμού των εργαλείων μιας πιθανής Επανάστασης. Της ανεύρεσης τρόπου ύπαρξης της στον χωροχρόνο μας, με την ονομαστική επισήμανση των υποκειμένων, της θεώρησης και των πόρων που θα την ενσαρκώσουν.

Οι καλλιτεχνες της συγχρονης εποχης δεν πρεπει να περιλαμβανουν στη δημιουργια τους την επισημανση της προελευσης των επιρροων τους. Η μεταμοντέρνα τέχνη είναι κατι πολύ παραπάνω από εννοιολογικό παζλ που έχει ως κομματια του, υπάρχοντα έργα. Είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από μετα-τέχνη που χρησιμοποιεί υπάρχοντα έργα ως μετα-νότες, μετα-χρώματα, μετα-σχήματα κλπ. Είναι ουσιαστικά η απέκδυση του παλαιού έργου από τον δημιουργό του και το μετέπειτα γύρισμα της φόδρας ανάποδα, η τμήση του έργου σε κομμάτια και η επανένωση τους, η αποσυναρμολόγησή του και η επανεγκατάσταση, ο θάνατός του και η επανίδρυσή του.

Όλα αυτά συμβαίνουν σε μιά εποχή που η ολική επανίδρυση του Υπάρχοντος κυρίαρχου Πολιτικού Συστήματος μοιάζει πιο αδύνατη από ποτέ: Η έλλειψη υπάρχουσας εναλλακτικής που θα μπορούσε να γίνει ανεκτή από την κοινωνία. Η έλλειψη κάποιου Σιδηρούν Παραπετάσματος είναι πιο εκκωφαντική από τις εποχές που χώριζε τον κόσμο.

Μια έλλειψη που στο μυαλό των μεγαλύτερων γενιών καθιστά νικηφόρο το πείραμα του Καπιταλισμού.

Όμως, όσον αφορά τις νέες γενιές, έχουμε να κάνουμε με άτομα που η έλλειψη εναλλακτικής τα κατέστησε εν δυνάμει επαναστατικότερα υποκείμενα. Η έλλειψη πολιτικής εναλλακτικής προκαλεί και έλλειψη κατασκευής «ιδεολογιών», και χαρίζει αποκλειστικά στα νέα παιδιά την απάντηση στο ΠΩΣ θα εφαρμόσουν πρακτικά την υπαρξιστική (έως και μηδενιστική) φιλοσοφική θεώρηση, ως το μοναδικό πλέον όπλο σκέψης που μπορεί να εφαρμοστεί πρακτικά στο Υπάρχον. Το νέο  «κεφάλαιο του Μαρξ» της εποχής μας, είναι η απόλυτη απουσία του.

Από τις μεγαλύτερες γενιές ακούγεται ότι οι νέεοι σκέφτονται και δρούν έτσι λόγω κάποιας «έλλειψης ρεαλισμου» και επειδή είναι «κακομαθημένα». Ξεχνάνε όμως ότι κοινωνικά αυτά τα άτομα υπάρχουν σε μια συνθήκη όπου το «No Future» δεν είναι πια τραγούδι, αλλα ρεπορτάζ ειδήσεων.

Ξεχνάμε ακόμη ότι –ηθικά- είναι τα μόνα άτομα στην κοινωνία που δεν φέρουν κανένα μερίδιο ευθύνης για την τρέχουσά της παρακμή. Το ότι αυτά τα παιδιά δεν έχουν εκλογικεύσει ακόμη το ανήθικο του να αναπαράγεσαι και να γεννάς υπό τις παρούσες συνθήκες, είναι σύμπτωση και θέμα χρόνου. Για αυτά τα άτομα, η ολική επανίδρυση του Υπάροντος είναι κάτι κοντινό και (κυριολεκτικά) χειροπιαστό. Το σιδηρούν παραπέτασμα διασχίζει τα σώματά τους. Η Ιδεολογία πλέκει τις αρνήσεις τους. Τα μανιφέστα αντιμετωπίζονται όπως τους αρμόζει, με τη δύναμη της σιωπής τους. Ο Ρεαλισμός τους όταν εκφράζεται, κανεις δεν τολμά να είναι κάπου γύρω, ως αυτήκοος μάρτυρας.

Ο ίδιος ο παλιός κόσμος θα σαπίσει και θα αποσυντεθεί γύρω τους, διότι θα είναι αυτοί που θα σπρώξουν την κοινωνία μακριά από τις δομές και τα πλέγματά της. Έξω από το σώμα της. Διότι μία είναι η μοναδική περίπτωση Επανάστασής της κοινωνίας:  Η ίδια της η κατάργηση.

Η ΔΡΟΜΙΣΙΑ ΝΕΑ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ: Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

1 Σεπτεμβρίου, 2012 § Σχολιάστε


 

Κάποιες πρώτες σκέψεις: Προειδοποιώ ότι η λέξη «ίσως» υπερχρησιμοποιήθηκε, αλλά είναι αργά, και το άρθρο έχει μορφή «λίστας». Αρκετά πρόχειρο διότι βιάστηκα να καταγράψω ιδέες πριν τις ξεχάσω – αλλά αρκετά σημαντικό διότι κατάφερα να σπάσω την πολιτική σιωπή μου σχετικά με το φαινόμενο της χρήσης της «Χρυσής Αυγής» απο την Δημοκρατία ως νέο θεσμό καταστολής και παραπλάνησης, στους καιρούς του Επιθανάτιου Ρόγχου του Καπιταλισμού.

Οι τελευταίοι μήνες είναι ζοφεροί για κάθε αντιφασίστα, αναρχικο και ελευθεριακό άτομο. Παρατηρήσαμε την είσοδο της Χρυσής Αυγής στην βουλή, με ένα τρομακτικό ποσοστό κόσμου να τους εχει ψηφίσει…

ΣΚΕΨΕΙΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΟΤΙ ΜΠΗΚΕ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ (ΑΝ ΚΑΙ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΔΡΑΣΗΣ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ):

  • Σαν πολιτικό μόρφωμα, θα συμμορφωθεί με τις βουλευτικες διαδικασιες και θα γλυκαθεί από τα βουλευτικα προνομια (και αρα θα απομακρυνθει απο την βαση της – βασικά θα δημιουργηθεί το δίπολο Βάση – Κόμμα).
  • Λόγω του άνωθι, ίσως να χασει το δηθεν «κυρος» της απο υποκείμενα που στραφηκαν σε αυτην λογω γενικης απογοητευσης με το πολιτικο συστημα της δημοκρατιας, με τους πολιτικούς, καθώς θα αφομοιωθεί στη βουλευτικη και πολιτική πραγματικοτητα.
  • Σε αντιθεση με τη βαση της, ανωτερα στελέχη ξέρουν πάρα πολύ καλα οτι πλεον ειναι κομματι, οργανο, και εποχιακος δακτυλος της δημοκρατιας. Εξηγώ:

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΟΤΙ Η Χ.Α. ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΣΗΜΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΥΤΟΝΟΜΟΣ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟΣ ΟΦΙΣ:

ΤΟ ΝΕΟ ΚΟΛΠΟ ΠΟΥ ΕΠΙΝΟΗΣΕ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: Η καταστολη των μπατσων σε κινητοποιήσεις, δημιουργούσε αντιμπατσικές αντιδρασεις στον κοσμο και μικρή συμπάθεια προς τον Αναρχικό Χώρο. Αντιθέτως, η πολιτοφυλακή της Χ.Α. στις ημερες μας (παρ’όλο που δολοφονεί πιο ορατά), κανει το αντιθετο: Ο «λαος» τους βλεπει ως «κοινους, λαϊκούς ανθρώπους» που τους προστατεύουν και με militant πράξεις προφυλάσσουν τον Εθνικό Κορμό. Η Δημοκρατια δυστυχώς καταλαβε οτι αυτού του είδους η καταστολη την βολευει πολύ περισσότερο απο την Αστυνομικη… Οι μπάτσοι πλέον είναι ξεπερασμένοι, και μην εκπλαγείτε αν δουμε Χρυσαυγίτες να επιτηρούν αριστερόστροφες και αναρχικές πορείες ως εξτρα μονάδα αντιμετώπισης του χάους μας.

ΟΙ ΛΟΓΟΙ ΠΟΥ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΝΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΝΕΟ ΚΟΛΠΟ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ:

  • Φτάνουν οι καιροι οπου τα νεα μετρα θα γονατισουν οριστικά τον λαο: Η δημοκρατία στρεφει την προσοχη και την οργη της μαζας απο τις τραπεζες και τους Ευρωπαϊκούς θεσμους που μας βάζουν σε συνθήκες πτώχευσης, προς τους αποδιοπομπαιους τραγους (για την ωρα μετανάστες.)
  • Σε πολύ νεαρα, μπερδεμενα υποκειμενα διχως πολιτική, κοινωνική και ιστορική παιδεια, τους προσφερει μια δηθεν επαναστατικη, raw επιλογη που την βολεύει, μακρια απο αναρχιες και αλλα επικυνδινα προς το υπαρχον.
  • Τα Μ.Μ.Ε. προωθουν την Χ.Α. συνειδητά και καθόλου ως φαινομενο με επικριτική επίγευση:  Το περιστατικο με τον βιαστη πακιστανο στηριχθηκε στην εθνικη του ταυτοτητα και δεν υπήρξε καμμία ανάλυση στο έμφυλο επίπεδο και το ζοφερο της πραξης του Βιασμού ως τέτοιο. Αντιθετως, περιστατικα οπως ο επανηλλειμένος βιασμος της βουλγαρας κοπελίτσας απο ελληναρά 60χρονο, δεν αναφερθηκε απλως ΠΟΥΘΕΝΑ.
  • Όταν δεν θα υπαρχουν νεα μετρα να παρουσιαστουν, ή γινει μια ξαφνικη αλλαγη (πχ ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσια κ επιτάχυνση χρεωκοπίας με μοντέλο Τσάβεζ μετά), η Δημοκρατια μεσω των ΜΜΕ θα τους ξεχασει, δεν θα ειναι πια χρησιμοι.

ΜΕΛΛΟΝ

  • Θα ηρωποιηθούν χρυσαυγιτες που θα συλληφθουν σε δικα τους μπαχαλα, και επειδη ταυτόχρονα ειναι και στην βουλη, θα εχουν βημα τις διαδικασιες της αλλά βήμα και στα ΜΜΕ ωστε η «ηρωιοποιηση» αυτή θα εξελιχθει σε δηθεν επαναστατικότητα και αρα μεγαλυτερη δημοτικοτητα του πολιτικού μορφώματος αυτού.
  • Ο Χωρος μας, λογω του οτι εκ πολιτικης φυσεως ειναι εξωθεσμικος και αντι-ΜΜΕ δεν θα μπορεσει καθολου να απαντήσει σε αυτό…

ΛΥΣΕΙΣ (Η ΜΑΛΛΟΝ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΛΥΣΕΩΝ)

  • Το να ξανασκεφτει ο Αναρχικός Χώρος το αντι-ΜΜΕ ειναι μια δυσκολη κουβεντα που δεν θα παρουσιασει διαθεσεις για επανεξεταση της στασης αυτης.
  • Η εξωθεσμικη δραση μας, θα περασει απαρατηρητη την εποχη που τα ΜΜΕ αποτελουν πλεον 100% μεσο προπαγανδας της δημοκρατιας (τουλάχιστον παλιά ήταν 90%).
  • Ο Χώρος επειδη εχει μια αξιοπρεπη μεθοδολογία απεύθυνσης, που αποφευγει λαικϊσμους και παιδομάζωμα, θα χασει μεγαλο τμημα νεολαιας που λογω των ανωθι επιχειρηματων δεν εχει την υπομονη να ακουσει και να αφομοιωσει αναρχοκομμουνιστικες ιδεες. Απλα αναζητά φανατισμένα, επικλήσεις στο συναισθημα, κατι που ο χωρος πανω-κατω το αποφευγει, και καλα κανει.
  • Η καταθλιψη και το ρακος των επαναστατικων υποκειμενων θα γινει τροχοπεδη για ευρεση λυσεων. Η ανεργία που μας γαμάει όλους δεν βοηθάει, επίσης.
  • Στην Ελλάδα υπαρχει δημοκρατης κοσμος που νομιζει οτι «τα ακρα συναντιωνται», και επομενως –βλακωδως- ταυτιζει την Χ.Α. με τον Αναρχικό Χώρο. Δυσκολο να φτασουν στα αυτια του κόσμου αυτού καινουριες αναλυσεις μας, που θα αποδυκνειουν οτι δεν ειμαστε ελεφαντες. Και –ειλικρινά- δεν νομιζω οτι ο χωρος θα εχει διαθεση να αποδειξει κατι αυτονοητο για πολλους, αυτονόητο ακομη και για άτομα περιφεριακά, η εντελώς έξω απο αυτον…

ΨΗΓΜΑΤΑ ΘΕΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ: ΕΞΕΓΕΡΣΙΑΚΕΣ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ

  • Υπαρχει μια σιωπηλη Αριστεροστροφη μαζα που εχει τρομοκρατηθει κ μουδιασει απο την φαινομενικά αυτόνομη ανοδο του φασισμου (συμπεριλαμβανομενου του χωρου).
  • Αν, και αυτο ειναι μεγαλο ΑΝ, το Αριστερόστροφο αυτό κομμάτι της κοινωνίας καταλαβει οτι η Χ.Α. στην Ελλαδα ειναι Όργανο της Δημοκρατιας, και οχι αυτονομος ποταμος τυπου γερμανια πριν τον Χιτλερ, ισως (μεγαλο ΙΣΩΣ) αλλαξει σταση σιγα σιγα, βγει στους δρομους και αποκτησει όνειρα και προθεσεις για εξεγερσιακο μελλον.
  • Αν κλιμακωθει η βια και η πολιτικη καφριλα, ισως να αρχίσει η συνειδητοποιηση οτι ζουμε εναν νεου τυπου εμφυλιο απο τον γενικο πλυθησμο… Μιλούσαμε για Εμφύλια κατάσταση από παλαιότερα, αλλά τώρα μόνο η κούτρα του λαουτζίκου ίσως να ψυχανεμιστεί ότι αυτό δεν ήταν ποιητική αδοία, αλλα μεστωμένη πολιτική ανάλυση.
  • Η απειλη της ανοδου σε δύναμη και επιρροή της Χρυσής Αυγής, ισως δημιουργησει νεα ευρυτερα Αντιφασιστικά μορφωματα με τασεις ενωτικες του αριστεροστροφου συνεχους, με επιτελους καλους ορους.
  • Ίσως η ανωθι ενωτικοτητα να επικεντρωθει στο εξωθεσμικό, και να απωλέσει ψευδαισθήσεις περι «αλλαγής απο μέσα» μιας και που ο Φασισμός ΕΙΝΑΙ το «μέσα» της Δημοκρατίας πλέον…
  • Όταν η κατασταση χειροτερεψει ακόμη περισσότερο για ολους οικονομικα σε 3-5 μηνες, η Χ.Α. θα βρισκει νεους στόχους. Πιθανόν να αρχίσει να δημιουργείται ισχυρό αισθημα τρομοκρατιας στον πληθυσμο, διοτι δεν θα ξερει ποιος θα ειναι ο «επόμενος». Αυτό, θα αποτελέσει ενα αφυπνιστικο σοκ και για αυτούς που σιωπούν συνένοχα, αλλά και για αυτούς που για ακατανόητους λόγους ψήφισαν Χ.Α. Τέτοιοι πληθυσμοί είναι: Ομοφυλοφιλοι και λοιποί LGBT του Δημοκρατικού φάσματος, που οι πολιτικές ενσωμάτωσης που στήριζαν, δεν τους άφηναν να ριζοσπαστικοποιηθούν και να δούν το αβγό του φιδιού. «Ανάπηροι» – που δεν θα ξέρουν από που τους ήρθε, υποκείμενα που η αισθητική τους είναι επαναστατική και ιδιαίτερη, άτομα που ανήκουν σε υποκουλτούρες underground/chaotic (punk, μουσικές ομάδες, πρεζάκια, ιλλεγκαλιστές της καθημερινότητος). Ακόμη και Έλληνες σκουρόχρωμοι που δεν θα προλάβουν καν να «δείξουν ταυτότητες» στις Πολιτοφυλακές των Χρυσαυγιτών. Με μία λεξη, όλα τα «άλλα».
  • Σε τετοιους καιρους, (και μια φορα στα 60 χρονια) νεες μορφες τεχνης ξεπηδουν, οπου δημιουργουν νεες συνειδήσεις, και ισως να δώσουν σπίθα ώστε να σκαριφησουν λιγο την κοινωνικη πραγματικοτητα…
  • Άν ο χωρος βρει μια καινουρια μεθοδολογια απευθυνσης, καθως και καλωσορισματος νέου κόσμου σε αυτον, ισως (το χιλιοστό ισως) να ανακτησει κοσμο του δεκεμβρη. Δυστυχώς αυτο, απαιτει φοβερη και εν-τω-βάθει αυτοκριτικη, κατι το οποιο δυσκολα ο χωρος το κανει – ειδικα σε τοσο ζοφερους καιρους.
  • Ειναι ευκαιρια για τον Χωρο (αν και λειπω πολυ καιρο, δεν ξερω τι παιζει) να σταματησει περιστατικά και ατμοσφαιρες διάσπασης.
  • Τελος, αλλα παντα το πιο σημαντικο, το στοιχειο της Ιστορικης Εκπληξης: Καποιο γεγονος που κανεις μας δεν μπορει να προβλεψει, το οποιο θα μας εκτιναξει σε εξεγερσιακα μονοπατια εντελως αχαρτογραφητα, και θα ξαναζησουμε το αισθημα ελευθεριας του να καταστρεφεις, χτιζοντας καινουριες δομες ανα βημα, εξω απο κλειστα συστηματα ιδεολογιων. Ανοικτα μυαλα, ανοικτο μελλον, ανοικτες πιθανοτητες και ΚΑΝΕΝΑ ΚΟΛΛΗΜΑ ΜΕ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΟΥ ΝΑ ΕΠΑΝΕΞΕΤΑΣΟΥΜΕ ΑΞΙΑΚΕΣ ΜΑΣ ΣΤΑΣΤΕΙΣ Κ ΑΠΟΨΕΙΣ, ΠΟΥ ΚΡΥΒΕΙ ΤΗΝ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ UPDATE ΣΤΙΣ ΘΕΩΡΙΕΣ ΚΑΙ ΠΡΑΞΕΙΣ ΜΑΣ, ΓΡΑΦΟΝΤΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑ.

Το μέλλον ανήκει στην επανάσταση. Η χρήση του Φασισμού ως όπλο της Δημοκρατίας και του Καπιταλισμού, είναι αποδεικτικό στοιχείο του Επιθανάτιου Ρόγχου του.

Λίγο υπομονή, αλλά μην ξεχνάμε ότι δεν γίνεται τίποτα με προσευχές.

Κειμενο απο φιλικο μπλογκ και περσοννα!

9 Ιουνίου, 2012 § Σχολιάστε


 

 

Ο φιλος απο το μπλογκ http://a-politiko.espivblogs.net/ μου εστειλε ενα αποσπασμα του Βob Βlack επειδη πιστεψε οτι θα μου αρέσει και έχει δικιο!

 

Διδαχτήκαμε την αλφάβητο της μιζέριας, τη γραμματική της υποταγής. Από πολύ μικροί, μάθαμε να βλέπουμε τον κόσμο μέσα από αυτή. Αναγκαστήκαμε να υποτάσσουμε τα όνειρά μας σε αυτή, να μολύνουμε τις ελπίδες και την ψυχή μας με αυτή.
Δεχτήκαμε αδιαμαρτύρητα ότι ο χρόνος μας είναι κάτι που μπορεί να πουληθεί και να αγοραστεί. Ότι το ίδιο ισχύει για τη δημιουργία μας, για τη σκέψη μας, για το ίδιο μας το σώμα. Πιστέψαμε κάθε λέξη από τα γαμημένα ψέματά τους και σκύψαμε παθητικά το κεφάλι, παραδίνοντας τις ζωές μας στο φάντασμα της δουλειάς. Κι αυτό σιγά σιγά κατάπιε κάθε συστατικό των ζωών και των ονείρων μας, μέχρι που δεν έμεινε τίποτα για εμάς τους ίδιους.
Η μηχανή που σκοτώνει τον πλανήτη κινείται με καύσιμο το δικό μας αίμα, τα τείχη που μας κρατούν φυλακισμένους είναι χτισμένα με τα δικά μας κορμιά, οι εφιάλτες που υποβιβάζουν τη ζωή μας σε επιβίωση είναι κατασκευασμένοι από τα δικά μας όνειρα.
Αν αυτό είναι η πραγματικότητα, τότε ας χαθούμε στην φαντασία. Αν αυτό είναι το σωστό, τότε ας κάνουμε το λάθος. Να σκεφτούμε, να μιλήσουμε και να πράξουμε λάθος.
Να φωτίσουμε το μέλλον μας με τις φωτιές της κόλασής τους.

Απο μελλοντικο τραγούδι:

«Αυτο που απαιτει ο κοσμος – σεβας στα νιατα μας / τοξικα φρικια και λουμπεν φωνες, να συνηθισουνε τα ματια σας.»

«Αυτο που απαιτει ο κοσμος – ζωή όχι επιβίωση / να παίζει στις παλάμες του και όχι στα ζάρια, την ακουσμενη θλιβερή του ζωή.»

Η ΘΕΩΡΙΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ PERFORMANCE ART

5 Ιουνίου, 2012 § Σχολιάστε


ΘΕΩΡΙΑ ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΑΣ PERFORMANCE ART

by Alex C

2007

 

 

  1. Η συνειδητότητα παράγει σκέψη.
  2. Η σκέψη παράγει ηθική.
  3. Η ηθική παράγει αισθητική. [μου το εμαθε ο Δασκαλός μου ο Μιχαήλ Μαρμαρινός]
  4. Η αισθητική παράγει πολιτική.
  5. Η πολιτική παράγει πράξη.
  6. Η πράξη παράγει ζωή.
  7. Η ζωή παράγει θεατρικότητες, μουσικές, ποίηση, σωματικές φράσεις και νευροβιολογίες.
  8. Performance Art, ίσως να είναι η αφήγηση, με τέτοιον χρωματισμό, ορισμένων φετών ζωής ώστε να προκαλείται μία αλλόκοτη διαδρομή προς την αλήθεια.
  9. Η αφήγηση είναι ένας ζωντανός οργανισμός, που δεν αναπαριστά κάτι, αλλά παρίσταται στον χώρο.
  10. Κάνουμε ένα δικό μας re-construction με αφέλεια και κουλή επιλεκτικότητα της «πραγματικότητας».
  11. Η αφήγηση δεν πρέπει να προκαλεί συναισθήματα και ταύτιση αλλά σκέψη και αμφιταλάντευση.
  12. O αφηγητής δεν αντιδρά σε ψυχολογίες, αλλά σε χρονισμούς και νευροβιολογίες.
  13. Ο αφηγητής δεν ταυτίζεται, μοιράζεται.
  14. Ο χώρος αφήγησης οφείλει να τελεί υπό κατάληψη.
  15. Χώροι θεωρούνται και τα σχήματα της σκέψης μας.
  16. Σκοπός είναι να κάνουμε κατάληψη και σε αυτούς τους χώρους, ώστε να παραχθεί συνειδητότητα.
  17. Και τότε θα ξαναδιαβάσουμε την φράση 1.

 

 

Με το τραγούδι θα ασχοληθώ ως Performance Artist που προσποιείται τον τραγουδιστή. Θα ασκήσω πολιτική κάνωντας Occupy στην δισκογραφία

Where Am I?

You are currently browsing the Πολιτικό & Προσωπικό category at Postmodern Resistance.

Αρέσει σε %d bloggers: