Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ (Alex C’s THEORY OF EVERYTHING)

10 Μαρτίου, 2015 § Σχολιάστε


lexikon 2

[ Alex C ]
Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ (Alex C’s THEORY OF EVERYTHING)

«Ερωτας και Θάνατος — Πως να καταστρέφουμε Νόρμες και Προτώκολλα»
——————————————————————————————————

Εδω μαγκες, ΔΕΝ ΕΧΕΙ «too long to read», εδω εχει ΣΤΡΩΣΙΜΟ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΗ για ενα 5λεπτο διαβασμα που αφορα μια Προσπελάσιμη Αιωνιοτητα.

Ειναι το ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΕΧΩ ΓΡΑΨΕΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ.

Καντε μου την χαρη αγαπες, και ****διαβαστε το ΟΛΟ***. Το κρατησα οσο πιο Λακωνικο μπορούσα.

Θα μιλησω για τον ερωτα και τον θανατο, ως μια οντοτητα, ως μια έκφανση ενιαίου τοπίου.

——————————————————————————————————
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:

ΚΕΦΑΛΑΙΟ «ALPHA» – Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΕΓΩ ΩΣ ΣΚΟΠΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΣΤΙΓΜΗ.

1. ΟΡΙΣΜΟΣ «ΠΡΟΤΩΚΟΛΛΟΥ» ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ (Hollywood) ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΕΞ (Porno)
—- 1α. ΤΟ ΦΕΤΙΧ ΩΣ ΜΗ-ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΟ «ΣΠΑΣΙΜΟ» ΠΡΟΤΟΚΩΛΟΥ ΚΑΙ ΝΟΡΜΩΝ

2. ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΓΙΑ ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΠΡΟΤΟΚΟΛΛΟΥ
—- 2α. ΤΟ ΣΩΜΑ ΩΣ «Νεο-Εγκέφαλος», ΕΡΓΑΛΕΙΑΚΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΠΡΑΞΗΣ

3. ΟΡΙΣΜΟΣ «ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥ ΕΓΩ» – ΔΗΛΑΔΗ ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ «Ego Death»

4. ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥ ΕΓΩ

5. Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥ ΕΓΩ, ΤΟ «ΤΑΞΙΔΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ» ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΚΑΙ ΠΟΣΟ ΒΟΗΘΑ ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΥΦΗΣ ΤΗΣ ΠΕΡΣΟΝΝΑΣ ΤΗΣ ΚΑΘΕΜΙΑΣ ΜΑΣ

6. ΑΧΡΗΣΤΑ ΑΚΡΑ: Ο «Ανθρωπος» ως ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ ΜΙΑΣ ΜΑΙΜΟΥΣ ΜΕ ΕΝΑΝ ΑΓΓΕΛΟ — Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΠΟΥ ΕΝΕΧΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΩΝ 2 ΑΚΡΩΝ ΔΙΧΩΣ ΤΗΝ ΜΕΣΗ ΟΔΟ.

7. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΚΟΠΟ ΤΗΣ ΣΠΙΡΙΤΣΟΥΑΛ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ ΣΤΗ ΖΩΗ — Ο ΤΕΛΙΚΟΣ ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ «ΒΕΤΑ» – Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΕΓΩ ΩΣ ΜΕΣΟΝ ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΕΠΙΠΕΔΟ

1. Η ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΔΙΥΣΜΟΥ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ — Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΩΣ ΤΟΠΙΟ ΠΟΥ ΑΝΤΛΟΥΜΕ ΑΙΣΘΗΤΙΚΕΣ, ΗΘΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΚΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΕΦΑΡΜΟΣΤΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ.

2. ΠΡΟΣΓΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΣΤΟ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΒΙΩΜΑ — ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.

3. ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΑΚΙΑ.
——————————————————————————————————

ΚΕΦΑΛΑΙΟ «ΑΛΦΑ»

1. ΟΡΙΣΜΟΣ «ΠΡΟΤΩΚΟΛΛΟΥ» ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ (Hollywood) ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΕΞ (Porno)

Προτόκωλλο και νόρμες βρίσκουμε και σε διαδικασίες καθαρά σεξουαλικές, αλλά και σε διαδικασίες πιο ρομαντικες (όχι με την έννοια του «ρομάντζου», όμως).

Τα προτόκωλλα στο σεξ, έχουν δημιουργηθεί, αναπαράγονται και επιβάλλονται σε κάθε γενιά (ειδικά μετά την εμφάνιση του Διαδικτύου στις ζωές μας) λόγω της διασποράς του mainstream Πορνό στις ζωές μας. Θέλοντας και μη, η επαφή μας με τέτοιου είδους τέχνη, μας προκαλεί μια -συνειδητή ή και όχι- επιθυμία να μιμηθούμε αυτό που είδαμε, ωστε να νιώσουμε ότι «το κάνουμε σωστά».

Το άσχημο σε αυτό, είναι ότι επιτρέπουμε στον Εγκέφαλο, να πάρει τα ηνία στην πράξη, να προσπελάσει μνήμες στο θέμα «σεξ», και να μην αφήσει το υπόλοιπο Σώμα να λειτουργήσει ως Νεο-Εγκέφαλος, αποκτώντας προτωβουλίες, σωματικές σκέψεις, και σωματικούς συνειρμούς.

Ξέρουμε όλες, ότι αυτό που έχει εγκαθιδρυθεί ως νόρμα, είναι μια πολύ συγκεκριμένη σεξουαλική πρακτική, σχετικά με το (α) τι αποτελεί «σεξ», (β) τι αποτελεί «κορύφωση-οργασμό» και πόσο ‘απαραίτητο’ ειναι για να θεωρηθει legit σεξουαλική πράξη (γ) την ‘σειρα’ με την οποία τα 2 ή και παραπάνω σώματα θα ακολουθήσουν συγκεκριμένες πρακτικές, ώστε αυτό που κάνουν να αισθανθούν ότι ειναι το ‘σωστό σεξ’, έτσι όπως πρέπει να γίνεται.

Αυτό, προκαλεί την επεμβατική σκέψη περί ικανοποίησης του/των συντρόφων της στιγμής, περί επίδοσης, καθώς και περι θεμάτων coolness.

Ενα απλό παράδειγμα «προτοκώλλου» στο σεξ, είναι η ακολουθία «φάσωμα-τσιμπούκι-διείσδυδη-οργασμοι-αγκαλίτσα μετα το τέλος». Αν κατσουμε και αναλογιστούμε τις άπειρες δυνατότητες των σωμάτων μας, αυτό αποτελέι μια καταθλιπτική πραγματικότητα σχετικά με το πόσο περιορίζουμε τις όμορφες υπάρξεις μας σε κάτι θλιβερά απλοϊκό και -κατα την άποψή μου- φασιστικώς ύπουλα επιβαλλόμενο.

Ενα τελευταίο -αλλά το πιο κρίσιμο- παράδειγμα, είναι το γεγονός ότι η Διείσδηση, θεωρείται η μόνη σεξουαλική πρακτική που ορίζει το «κανονικό σεξ», εξορίζοντας όλα τα άλλα παιχνίδια στο κρεββάτι είτε ως «προκαταρκτικά», είτε ως «ατσούμπαλους πειραματισμούς».

Δεν ειναι τυχαία η συχνοτατη χρήση της λέξης «έχω ολοκληρώσει με το Χ άτομο», ως σινιάλο του ότι «φτάσαμε και στην διύσδηση». Μια εμμονή με αυτήν την πράξη, που αγνοεί κάθε πιθανότητα αγγίγματος όμορφων εμπειριών με άλλους τρόπους/τεχνικές.

—- 1α. ΤΟ ΦΕΤΙΧ ΩΣ ΜΗ-ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΟ «ΣΠΑΣΙΜΟ» ΠΡΟΤΟΚΩΛΟΥ ΚΑΙ ΝΟΡΜΩΝ
Η διεισδηση, λοιπόν, ως το μονο legit σεξ, δημιουργεί τον κινδυνο να νομισουμε οτι το σπασιμο του προτωκολου ειναι τα κάθε είδους «φετιχ».

Όχι, δεν ειναι.

Τα φετιχ δημιουργηθηκαν απο επιθυμίες ανθρωπων να εμπλουτίσουν το σεξουαλικό και ερωτικό Παιχνίδι, και απο την θεληση τους να σπασουν νορμες. Οι νόρμες όνως σπάνε, αλλά δυστυχώς, δεν καταφερνουν ρήξεις σε υπάρχοντα Προτώκολλα, πόσο μάλλον την «απωλεια του εγω» που θα αναλύσω παρακάτω.

Προτώκολλα υπάρχουν και στα φετίχ (άπειρες ταμπέλες και εκεί), και άλλωστε η «απωλεια του εγω» μπορει να γίνει μεσω ενός Απλου Ιεραποστολικου Σεξ 2 λεπτων, διοτι η ουσία του και ο ορισμός της απώλειας εγώ, βρίσκεται μέσω της απόλυτης πρακτικής Αποδόμησής, όπως θα περιγράψω αμέσως παρακάτω:

2. ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΓΙΑ ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΠΡΟΤΟΚΟΛΛΟΥ
Να διευκρινίσω -και ειναι ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΑΤΟ- ότι εδώ ΔΕΝ θα αναφερθώ στο ΚΛΙΣΕ του ερωτα «να κανει shutdown ο εγκέφαλος και να αναλαβει ΜΟΝΟ του το σωμα». Οχι. Εννοώ την πλήρη επέκταση της εγκεφαλικής διαδικασίας σε ολόκληρη τη σάρκα μας. Συμπεριλαμβανομένου ΚΑΙ του εγκεφάλου, απλώς αφαιρώντας το Μονωπόλιό του σχετικά με τέτοιου είδους διαδικασίες.

Λοιπόν: Το προτωκολλο σπαει με τον ανθρωπο που θα αποτρεψει τον εγκεφαλο να δραματουργησει την ερωτικη πραξη. Η εγκεφαλική σκέψη, θα παψει να δημιουργει σεναρια, θα παψει να προσπαθει να μαντεψει σεναρια της πραξης για να ικανοποιησει και να ικανοποιηθει, θα παψει να ανατρεχει στην τραπεζα μνημης του ωστε να βρει πρακτικες απο πορνο και παρελθοντικες πραξεις (πρωτοκολλου η και μη).

Εντελει, ο εγκεφαλος θα σηκωσει τα χερια ψηλα, και θα διαμοιράσει τις ικανότητές του, σε ‘εγκεφάλους’ του σώματος που έχουμε βάλει σε χειμερία νάρκη σχεδόν από την γέννησή μας!

Το σωμα ολοκληρο θα αρχίσει να αναλαμβανει την ικανοτητα της σκεψης, του συνειρμου, της φαντασίας, και άλλων διαδικασιών που ο εγκέφαλος τις μονοπωλούσε ως «δικές του». Μιλάω και αναφέρομαι στην Σωματική Συνειδητότητα (consiousness).

Με μικρό κίνδυνο να ξεφύγω απο το θέμα, έχω χρησιμοποιήσει αυτήν την τεχνική, ακόμη και στην συγγραφή Ποίησης: Δεν επιτρέπω να Δημιουργώ με εργαλείο μόνο την γκρίζα σάρκα του εγκεφάλου. Παράγω ποίηση και απο την κοιλίτσα μου, και απο τα χέρια μου — απο κάθε κομμάτι μου που αποτελεί την ολότητά μου.

Επιστρέφοντας στο θέμα μας, το σωμα θα αρχισει να σκεπτεται, να φαντάζεται, να κάνει συνειρμούς (ηθική-αισθητική), να παιρνει πρωτοβουλιες, να επανεπισκεπτεται σωματικες μνημες -ως «Νεο-Εγκεφαλος» αυτη τη φορα – και ετσι, η σκεψη του «Νεο-Εγκεφάλου» ειναι adhoc ταυτόχρονα και πράξη.

3. ΟΡΙΣΜΟΣ «ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥ ΕΓΩ» – ΔΗΛΑΔΗ ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ «Ego Death»
Και φτάνουμε στο σημαντικότερο -πρακτικά- σημείο του κειμένου μου:
Εντάξει όλες αυτές οι θεωρίες βρε Άλεξ, αλλά ΠΡΑΚΤΙΚΑ, πως φτάνουμε σε αυτά τα Τοπία συνειδητότητας ωστε να αντλήσουμε εργαλεία και να τους δώσουμε σάρκα, κάνοντάς τα λειτουργικά?

Η Απώλεια του Εγώ μπορεί να λάβει χώρα με Διαλογισμό, χρήση Ψυχότροπων Ουσιών (κυρίως ψυχεδελικών και εμπαθογενών, αλλά όχι περιορισμένη σε αυτά μόνον), μέσω του Σεξ, του Ερωτα, σύγχρονων μορφών Νηστείας, μέσω τεχνικών εκγύμνασης σώματος, και πολλών άλλων τεχνικών. Η καθεμιά μας, οφείλει να μελετήσει εις βάθος, ωστε να βρει την τεχνική που της ταιριάζει, ή και τον συνδιασμό τεχνικών.

4. ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥ ΕΓΩ
Προσωπικα, το καταφέρνω με χρηση Μανιταριών Ψιλοκυβίνης, με Διαλογισμό, με Συνειδητά Όνειρα, και με έντονη άσκηση σε συνδυασμό με νηστεία. Εδω, θα τονίσω και τον Ερωτα Διχως Προτοκωλλο ως τεχνική, αλλα αυτό στο επόμενο μέρος. Αλλά ας μπούμε στο ψητό.

Μπαίνοντας στην ψυχεδέλεια, το κλειδί για την πορεία προς την διάλυση του εγώ, είναι η ΣΤΑΔΙΑΚΗ ΑΠΩΛΕΙΑ ΜΝΗΜΩΝ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΜΑΣ, ΣΤΗΝ ΟΛΟΤΗΤΑ ΤΗΣ.

Αρχιζουμε να ξεχνάμε ποιοί είμαστε, πού είμαστε, τι είναι «αυτό» στο οποίο είμαστε, την γλώσσα μας, την έννοια του «σώματος», ακόμη και πολυ βασικές έννοιες, όπως «ζωη» και «θάνατος». Η διαδικασία, όπως θα περιγράψω παρακάτω, είναι αγωνιώδης, διότι το Εγώ αντιστεκεται αντιδραστικά, σαν μικροαστός που δεν θέλει να αμφισβητίσει την κοσμοθεωρία του!

Το Εγω, φοβάται τον θάνατό του. Κατα την διαδικασία της απώλειάς του, προσπαθεί να κρατηθεί απο ότι γνωστο και γνώριμο μπορεί τριγύρω του, ώστε να αποφύγει το αναπόφευκτο! Η κοινωνία μας, μας εμφυσά το ιδεολόγημα ότι η Ταυτότητά μας, είναι το πιό σημαντικό πράγμα στο σύμπαν.

Ακόμη και οι πιο αλτρουιστές άνθρωποι, θα φοβηθούν μπροστά στο ενδεχόμενο να απωλέσουν το ΤΙ είναι οι ίδιοι, και να μείνουν μια γυμνή συνειδητότητα διχως ιδιότητες και ταυτότητα, η οποία απλως θα παρατηρεί την γυμνή της ανυπαρξία (παράδοξο, αλλα κατορθωτό).

Όταν φτάσουμε στον Θάνατο του Εγώ, είμαστε σε φάση «σκέπτομαι άρα υπάρχω» και τίποτε παραπάνω. Είμαστε ένας «Ανθρωπος Διχως Ιδιότητες» (βλέπε βιβλιο).

Είμαστε μια εμβρυακή συνειδητότητα, η οποία παραδόξως παρατηρεί την ανυπαρξία της, και βρίσκεται προσωρινά σε ένα τοπίο, το οποίο -πάλι παραδόξως- προσδίδει στην εμπειρία την αίσθηση της Αιωνιότητας.

Πολύς κόσμος θα προσέδιδε την λανθασμένη έννοια «Φώτιση» σε αυτή την κατάσταση/τοπίο του νου μας, αλλά επειδή το Φως έχει χρησιμοποιηθεί ανα τους αιώνες απο θρησκείες και πολιτικές που μου είναι εχθρικές, δεν θα το κάνω.

Προσωπικά, σαν Αλεξ, θα έλεγα ότι εκείνο το τοπίο, δεν μας διδει μήτε φώτιση, μήτε σκότος: Είναι ένα τοπίο (που δυσκολα περιγράφεται μετα την επιστροφή απο εκει), το οποιο -όσο θυμαμαι- η μονη λέξη που μπορω να του προσάψω είναι η «Πληρότης μέσω της Ανυπαρξίας».

5. Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥ ΕΓΩ, ΤΟ «ΤΑΞΙΔΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ» ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΚΑΙ ΠΟΣΟ ΒΟΗΘΑ ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΥΦΗΣ ΤΗΣ ΠΕΡΣΟΝΝΑΣ ΤΗΣ ΚΑΘΕΜΙΑΣ ΜΑΣ

Επιστρέφοντας στην κανονικότητα μετά από αυτήν την απίστευτη εμπειρία, βιώνουμε κάτι το καταπλητικό:

Οι μνήμες σχετικά με την Ταυτότητά μας, αρχίζουν και επανέρχονται μια-μια, ουσιαστικά βάζοντάς μας στην εμπειρία μιας ‘γέννησης’. Κάτι το οποίο –εκτός από πολύ χρήσιμο σε εμάς για να δούμε ποιά μερη της ταυτότητάς μας είναι αποτέλεσμα κοινωνικών πιέσεων και τεχνολογιών– είναι και πολύ συγκινητικό, διότι είναι ξεκάθαρα μια εμπειρία Φοινικαs-esque, όπου μετά την ΑΠΟΛΥΤΗ απο-συναρμολόγησή μας, συναρμολογούμεθα ξανά, αλλά αυτή τη φορά, έχοντας διώξει την σκόνη που περιέχουν τα ταυτοτικά μας ‘γρανάζια’.

Επίσης, βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας, την Υφη της Εννοιας «περσόννα», το μάταιο της συντήρησης μιας ταυτότητας (ακομη και εαν αυτη κρινεται ως επαναστατική), καθώς και την σημαντικότητα του να είμαστε FLUID (μη-μονολιθικοί) στις επιτελέσεις μας. Το να ‘λικνιζόμαστε’ στην ζωή, είναι από τα πιο σοβαρά -και ταυτόχρονα διασκεδαστικά- στοιχεία της υπάρξεώς μας!

Δεν θα ήθελα να εμβαθύνω σε αυτην την διαδικασία επαναγέννησης, διότι αποτελεί υλικό για ολόκληρο κεφάλαιο, λόγω της έντονης σημασίας της ως διαδικασία, αλλά και της έντονης πρακτικότητάς της όταν ενσωματώσουμε τα συμπεράσματα στην καθημερινότητά μας.

6. ΑΧΡΗΣΤΑ ΑΚΡΑ: Ο «Ανθρωπος» ως ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ ΜΙΑΣ «ΜΑΙΜΟΥΣ» ΜΕ ΕΝΑΝ «ΑΓΓΕΛΟ» — Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΠΟΥ ΕΝΕΧΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΩΝ 2 ΑΚΡΩΝ ΔΙΧΩΣ ΤΗΝ ΜΕΣΗ ΟΔΟ.

Αρχικα, πρέπει να επισημάνω, το πόσο ΕΠΙΚΥΝΔΙΝΟ είναι να θεωρούμε ως σωστη προσέγγιση το να γίνουμε «σπιρίτσουαλ» όντα, τα οποία θα ίπτανται μονίμως 10 εκατοστά απο το έδαφος, και θα έχουν μια κάποια απώλεια επαφής με την κοινωνική αλλά και σαρκική πραγμάτικότητα, μη ικανα να εφαρμοσουν και να ενσαρκωσουν οτι μαθαινουν απο την απωλεια του εγω στην καθημερινη ζωη, και ΕΙΔΙΚΑ στα ΠΑΘΗ και ΗΔΟΝΕΣ και ΠΑΡΑΝΟΜΙΕΣ μας.

Είναι ακριβώς ο αντίστροφος κίνδυνος απο το να είμαστε «μαιμουδες».
Ως «μαιμούδες», ορίζω τα πλασματα (και καταστάσεις/φασεις και εκφανσεις του εγω, που υφιστανται και ταυτοχρονως οριζονται συνήθως με την εκδήλωση/υπαρξη εντωνως παγιωμενων ταυτοτητων, αρα ιεραρχιών, ανελευθερίας και ΥΠΕΡΗΦΑΝΙΑΣ/ελλειψης ταπεινοτητας μπροστα στο ματαιο της υπαρξης [δηλαδη]στην ΚΡΙΣΙΜΗ ΠΟΙΟΤΗΤΑ της αναγνώρισης της σημαντικότητας της υπαρξης της επιλογής του αγνωστικισμου ως θεση και αποψη σχετικά με τον Θανατο.

Ως «μαιμούδες», συνήθως παραμένουμε κλειστόμυαλα ‘θετικιστές’, αγνοώντας τον κίνδυνο του ότι η Επιστήμη είναι ένα είδος Θρησκείας, και μη προσπαθώντας να βρούμε μια ΠΡΟΣΩΠΟΠΟΙΗΜΕΝΗ διαδρομη προς την ΔΙΚΗ μας αλήθεια.

Δεν υπάρχει, λοιπόν, κανένας λόγος να προσπαθούμε να γίνουμε γκουρού και να φτάσουμε μια κάποια θέωση μεσω της Αγγελικής προσέγγισης. Η ζωή βρίσκεται στον συνδυασμό της μαιμούς με τον άγγελο. Δηλαδη, του Ανθρώπου.
7. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΚΟΠΟ ΤΗΣ ΣΠΙΡΙΤΣΟΥΑΛ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ ΣΤΗ ΖΩΗ — Ο ΤΕΛΙΚΟΣ ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ.

Το συμπερασμα είναι απλό, αλλά δώστε βάση, διότι μου πήρε 12 χρόνια μελέτης για να το πάρω χαμπάρι:

Η πραγματικη φιλοσοφια ή σπιριτσουαλιτι θα πρεπει να εχει ως τελικο σκοπο της την απολυτη πρακτικη, την απολυτη κοινωνικοποιηση, εμπνευση κ δημιουργικοτητα, και την απολυτη ηδονη.

Με αυτά τα εργαλεία, μπορούμε να προχωρήσουμε σε Επαναστατικές διαδικασίες, οι οποίες θα είναι φρέσκιες, και δεν θα εμπεριέχουν Ιδεολογίες. Έτσι, μετά το κάθε επαναστατικό/καταστροφικό βήμα, το επόμενο θα συνδιαμορφώνεται εκείνη την στιγμή, στα συντρίμμια του παρελθόντος.

Τέρμα οι ‘επαναστατικές βίβλοι’. Το Βίωμα και το Προσωπικό, είναι οι νέοι πυλώνες της επανάστασης.

Και κάτι Τολμηρό απο πλευράς μου:

Στα όμορφα τοπία που περιγράφω (νοητικά/σωματικά/επαναστατικά), να αναφέρουμε την πιθανότητα της καταργησης της ποιησης και της τεχνης ως «αχρηστα σχηματα παρελθόντος», σε μια παροντική κατασταση/ζωη που δεν θα τις εχει πλεον αναγκη.

Ποιός χρειάζεται την τέχνη, όταν το Παρόν είναι μονιμως δημιουργικά καταστροφικό?

Όταν η τέχνη δείξει σημάδια ότι πάει να αυτο-καταργηθεί, μάγκες, θα ξέρουμε ότι είμαστε σε πολύ σωστά μονοπάτια!

—-
1. Η ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΔΙΥΣΜΟΥ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ — Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΩΣ ΤΟΠΙΟ ΠΟΥ ΑΝΤΛΟΥΜΕ ΑΙΣΘΗΤΙΚΕΣ, ΗΘΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΚΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΕΦΑΡΜΟΣΤΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ.

Ας μιλησουμε για το πως η απωλεια του εγω γινεται απο σκοπός, ένα μέσον για κατι σημαντικότερο και μεγαύτερο:

Οταν 2 απολεσθεντα εγω ενώνονται μεσω του σεξ/ερωτα (παραδοξο) ουσιαστικα μιλαμε για 1 απολεσθεν εγω (τα δυο κορμα-μη μπερδευτω εδω), που φτανει ενα επιπεδο παραπερα, και συνειδητοποιει πιο προχωρημενα πραγματα:

Την ματαιοτητα του δυισμου στην σφαιρα της υπαρξης μας/κοινωνια. Η ενωση των 2 γυμνων εγω, ειναι μια παρατηρηση εξω απο τον χρονο, πανταχου παρουσα και παντοδυναμη, που ξερει/παρατηρει την καθε ανθρωπινη αγωνια, τον καθε ανθρωπινο πονο και μοχθο ανα τα χρόνια, ξερει το βασανο της υπαρξης.

Εγω σε αυτην την ‘καταστασιακη υπαρξη’ προσευχομαι.

Αυτο επικαλουμαι.

Για χαρη του διαλογιζομαι.

Για να το αγγιξουν ολοι πολεμαω τις θρησκειες.

Για να ζησουν, ασκητεύω.

Ποτε δεν γυρνας ιδιος απο αυτη την πραξη, απο αυτον τον ερωτα διχως σεναριο. Απο αυτα τα σωματα που ενωθηκαν διχως ο εγκεφαλος να ασκει μοναρχία στην πραξη αυτή, όντας το κυρίαρχο και μοναδικό όργανο που φιλοξενεί συνειδητότητα.

Επιστρεφεις στα καθημερινα, όντας περισσότερο ελεύθερος, και λιγότερο φοβισμένος.

Μόνη ελευθερία ο έρωτας — μόνος φίλος, ο θάνατος.

2. ΠΡΟΣΓΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΣΤΟ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΒΙΩΜΑ — ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.

ΑΣ ΠΡΟΣΓΕΙΩΘΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΙ ΠΙΣΩ ΠΑΛΙ ΣΤΙΣ ΠΕΡΣΟΝΝΕΣ ΜΑΣ!

Οταν λοιπον καποιος στρειτ μας ξαναπει οτι το σεξ φτιαχτηκε για την αναπαραγωγη του ειδους, και οτι αυτος ειναι ο σκοπος του ανθρωπου, μην τσαντιστητε.

Νιωστε ανακουφιση που ξερετε οτι υπαρχουν συμπαντικου μεγεθους λοιπες περιπετειες και λιμανια, και μην απορησετε που πολλες φορες τους λεμε breeders. Mille merci για την κατασκευή της σάρκας!

Ετσι, και εμεις και εσεις, θα βιωσουμε ολα αυτα τα ομορφα που εγραψα επανω. Αλλα και να μην ειχαμε γεννηθει, σε εκεινα τα τοπια θα βρισκομασταν παλι.

Οποτε, no need to stress περι θανάτου.

Προσοχή όμως, καθώς οπως προειπα, δεν υπαρχει λογος για υπερηφανιες, καθως αυτες μας ενυσχιουν τα εγω μας 😉

3. ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΑΚΙΑ.

Ξαναλέω:

Μόνη ελευθερία ο έρωτας — μόνος φίλος, ο θάνατος.

xoxo, Alex C

ΣΥΝΟΜΩΣΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΛΟΓΙΚΗ

28 Φεβρουαρίου, 2013 § 2 Σχόλια


noone

Η ΛΟΓΙΚΗ, ειναι ενα απο τα αμέτρητα πιθανα μοτιβα συνειρμών των σωμάτων μας, το οποίο όμως χαίρει μοναδικής επικύρωσης απο τον Πολιτισμό μας. Οποιοδήποτε άλλο μοτίβο αλληλουχίας ιδεών, δεν επικυρώνεται ως επιστημονικό, ως αληθινό –ή, στην καλύτερη περίπτωση, δεν εγκρίνεται ως εργαλείο σκέψης για επιστημονικές πρακτικές. Πολύ απλά, ό’τι άλλο, δεν υπάρχει.

Η λογική είναι αριστοκρατία. Η λογική είναι η παρέλαση των υποστηρικτών απολυταρχικών καθεστώτων. Η λογική είναι αρρενωπή. Η λογική είναι ο χαμός της αναρχίας. Η λογική είναι ο λόγος που ψάχνουμε την αιτία της δυστυχίας μας σε οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτήν.

Προφανώς, ο συνειρμός της λογικής, ταυτίζεται με την έννοια της Νηφαλιότητας, καθώς και με την έννοια των Σώων Φρένων, δηλαδή της Νευροτυπικής κατάστασης στον τομέα της Ψυχικής Υγείας. Κοινώς, ο «λογικός» άνθρωπος (αυτός που σκέφτεται και δρα «λογικά») είναι αυτός που μετατόπισε το Χριστιανικό ιδεολόγημα της «Παρθενιάς» από τα σεξουαλικά του όργανα προς τον εγκέφαλό του, και επιπροσθέτως, δεν είναι «τρελός» από την «φύση» του.

Πηγαίνοντας ένα βήμα παραπέρα, παρατηρούμε ότι για να είναι κάποιος κοινωνικά παραγωγικός, για να βρει δουλειά και για να επιβιώσει, οφείλει να κατασκευάζει αποκλειστικά Λογικές Περσόννες μέσω τεχνολογιών πειθάρχησης, ειδάλλως καταδικάζεται στο περιθώριο, στον εγκλεισμό, ή ακόμη και στον μη-εθελοντικό θάνατο. Ο άνθρωπος έδωσε όρκους πίστης στην θρησκεία της λογικής (αργότερα θα δούμε ότι η θρησκεία είναι η Επιστήμη), πολύ πριν εμφανιστούν στον πλανήτη οι οργανωμένες θεϊστικές θρησκείες όπως τις ξέρουμε σήμερα. Η σκληρότητα του αγνώστου του Θανάτου, και η γεμάτη φόβο ζωή, τον έστρεψε προς δομές ιεράρχησης και εξουσίας, εγκαταλείποντας την νηνεμία της παράδοσης και του συλλογικού. Έτσι, μέσα από ένα –καθόλου τρελό- ταξίδι στην Ιστορία, ο άνθρωπος συγκροτούταν ως Homo Neurotypicus. Οι Εξαιρέσεις κάθε τόπου και χρόνου, απλώς έχουν μια γενεαλογία επίμονης ενσωμάτωσης στον Homo Neurotypicus, που συνεχίζεται δίχως τελειωμό, θέτοντας το ενδιαφέρον ερώτημα: Θα βρεθεί στιγμή στο μέλλον όπου η ύπαρξη και ο ορισμός του «άλλου» ως τέτοιου, θα πάψει να είναι δυνατή?

Μην με παρεξηγήσετε: Σε καμμια περίπτωση δεν εννοώ ότι υπάρχει μόνο ένα δίπολο είδους συνειρμών στον άνθρωπο, τύπου «Λογικό/Παράλογο» ή «Λογική/Τρέλλα». Όπως θα πληκτρολογήσω παρακάτω, υπάρχουν αρκετές τεχνολογίες στην ύπαρξή μας –μοτίβα συνειρμών- τις οποίες σε καμμία περίπτωση δεν θα ιεραρχήσω, ούτε θα τις τοποθετήσω εξ’ορισμού απέναντι από την λογική: Απλώς υπο τις παρούσες πολιτισμικές συνθήκες, υπάρχουν στην σκιά της, και είναι καταδικασμένες να μην βοηθούν νέες μορφές επιστήμης να παρατηρήσουν, να εξηγήσουν, να τμήσουν και να αναποδογυρίσουν τον κόσμο γύρω μας αλλά και τον κόσμο μέσα στα σώματά μας.

Οι εφευρέσεις του ανθρώπου έχουν μια συγκεκριμένη και κατεγραμμένη Ιστορία. Διαβάζοντας ανάμεσα στις γραμμές της, μπορούμε να συναρμολογήσουμε συμπεράσματα για το ποιόν της Επιστήμης, καθως και να ψηλαφίσουμε τα όριά της, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι η ίδια –αλλά και οι πιστοί της- εμμένουν στην ιδέα ότι η εξέλιξή της και οι δυνατότητές της είναι ατέρμονες, θυμίζοντας τρομακτικά την πολύ βολική «αμέθεκτη» φύση του θεού των χριστιανών.

Η κάθε πρωτολεια εφεύρεση του ανθρώπου βασίστηκε στην σχέση της υλικότητάς του με αυτο που αποκαλούσε «φύση». Ο τροχός εφευρέθηκε επειδή κάποια στιγμή, κάποιος, εβαλε τα πράγματα κάτω και αντιληφθηκε τη σχέση του κυκλικού σχήματος με την βαρύτητα (πολύ πριν της δώσει καν ονομασία). Οι (1)παρατηρήσεις του, τα (2)πειράματα και τα (3)αποτελέσματα (Επιστήμη) είχαν τον άνθρωπο ως κέντρο, καθ’ότι χρησιμοποίησε τις αισθήσεις του για να διαβεί αυτό το τρίπτυχο. Μέσα στο χάος πληροφορίας που είναι το Σύμπαν, οι αισθήσεις μας δημιουργούν ένα πτωχό «κάδρο» προκειμένου να υπάρξουμε, κάδρο το οποίο απέχει μακράν από οποιαδήποτε αντικειμενική αλήθεια (εάν υπάρχει). Συμπερασματικά, η κάθε εφεύρεση του ανθρώπου, είναι μια υλική προβολή των ικανοτήτων/περιορισμών του, και σε καμμία περίπτωση κάποιο αποτέλεσμα κάποιας αντικειμενικής εξέτασης κάποιας δήθεν αντικειμενικής πραγματικότητας. Οι εφευρέσεις του ανθρώπου αντικατοπτρίζουν το πως βλέπει το Σύμπαν υποκειμενικά.

Το ΓΙΓΑΝΤΕΙΟ πρόβλημα ξεκινά με το ότι ο άνθρωπος χρησιμοποίησε τις εφευρέσεις καθεαυτές, για να παρατηρήσει λεπτομερέστερα –κατ’ αυτόν- τον κόσμο γύρω του, και τις έκανε εργαλεία παραγωγής θεωριών, συμπερασμάτων, κλπ. Αντι να αντιληφθεί τον περιορισμό του να παρατηρείς ένα σύστημα ΜΕΣΑ στο οποίο ανήκεις, ανήγαγε το υλικό σε φορέα της Αλήθειας. Φτάνοντας στο σήμερα, οι τρομερά περίπλοκες τεχνολογίες που απολαμβάνουμε, διατρέχονται από το ίδιο σφάλμα, διότι γενεαλογικά η αλυσίδα δεν έσπασε ποτε: Όπως το μικροσκόπιο κάποτε βασίστηκε στην ανθρώπινη όραση, έτσι ακριβώς, τα μαθηματικά (που ειναι Εφεύρεση κατ’εμέ και πολλούς άλλους) βασίστηκαν σε περίπλοκους ανθρωποκεντρικούς συσχετισμούς, η Ιατρική δεν ξεπέρασε ποτέ τον κρυφό της πόθο για Αθανασία, και τα πειράματα στο CERN προσπαθούν να «κοιτάξουν» σε τόσο εξωτικά μικρής κλίμακας τοπία μπας και βρουν καναν προγραμματιστή πίσω από το simulation της ζωής. Επιστημονικές επιθυμίες οι οποίες όλες διατρέχονται απο την υποκειμενική φύση της ανθρώπινης παρατήρησης, απο την πιο απλη έως την πιο περίπλοκη.

Αφού λοιπόν συμπερασματικά η επιστήμη ποτέ δεν θα είναι αντικειμενική διότι δεν μπορεί να βγεί έξω από το αντικείμενο παρατήρησής της, έχει τους εξής αυτοσκοπούς: 1.Την συνεχή περιπλοκοποίησή των μέσων και συμπερασμάτων της, 2.Την συνεχή ψευδο-αποκωδικοποίηση της φόδρας του χωρο-χρόνου (αφου ανήκει σε αυτό το σύστημα που προσπαθεί να «κρακάρει»), 3.Την συνεχή αύξηση της περιπλοκότητας της διαμεσολάβησης ενός σώματος από κάθε τι άλλο (τεχνολογίες και κοινωνική δικτύωση), 4.Την διατήρηση μιας ουτοπικής ελπίδας ότι κάποτε θα μας λύσει όλα τα προβλήματα (συμπεριλαμβανομένου και του θανάτου), 5. Την δημιουργία κυρίαρχων λόγων περί κανονικοτήτων σχετικά με τα σώματά μας (duh).

Αξίζει να αναφέρουμε ότι ακόμη και σε περιπτώσεις όπου μια πτυχή της ανάγνωσης του όλου απο την επιστήμη αντικρούει μία άλλη, η ίδια έχει φροντίσει να τις κανονικοποιήσει, ονομάζοντας την συνθήκη «Παράδοξο – Paradox». Άλλωστε ο Νο1 κανόνας περί των κανόνων, είναι ότι υπάρχουν πάντοτε εξαιρέσεις.

Δυστυχώς για τους Νευροτυπικούς, όσο και να ψηλαφείται η φόδρα του χωροχρόνου, πολλοί άνθρωποι γουστάρουν να ασχολούνται με τα Νοήματα. Γουστάρουν να εναποθέτουν τα δικά τους νοήματα επάνω σε λέξεις και πράγματα που βρήκαν ήδη βαπτισμένα και επεξηγημένα όταν ήρθαν σε αυτόν τον πλανήτη, ανατρέποντάς τα. Μέσα στην Ασχήμια ενός κόσμου που ο αληθινός θάνατος είναι ο κάθε ορισμός, αυτοί είναι Κουκλάρες. Και μέσα στο ζόφο ενός κόσμου που θέλει να είναι Νευροτυπικός, αυτοί έχουν Ψυχολογικά Προβλήματα.

Η Ιστορια Του Ολου

15 Σεπτεμβρίου, 2011 § 4 Σχόλια


Η Ιστορια Του Ολου

Πριν ο χρόνος απο fractal γίνει γραμμικός, Ο Αιώνια Εθισμένος Στο Όπιο Ερμαφρόδιτος, έπλεε στο Σύμπαν όντας ταυτοχρόνως Αυτό. Για να βιώσει, να χαρεί και να δει με έναν Καθρέπτη την ύπαρξή του, δημιούργησε ένα δίπολο αρσενικής και θηλυκής ενέργειας, σχίζοντας τον εαυτό του στα δύο, και στέλνοντας σε ένα επίπεδο ψευδαίσθησης υλικότητας τις δύο αυτές εκφάνσεις, οι οποίες είχαν μια δεύτερη ψευδαίσθηση θνητότητας. Και οι δύο, έπρεπε για να «επιβιώσουν» να υπάρξουν συμβιωτικά με το περιβάλλον. Να είναι μέρος των κύκλων που Ο Αιώνια Εθισμένος Στο Όπιο Ερμαφρόδιτος κατασκεύασε. Κρίσιμο κομμάτι των κύκλων αυτών.

Η Αρσενική ύπαρξη πάταγε γερά στην ψευδαίσθηση της υλικότητας, και είχε το αβαντάζ σε αυτήν. Ήξερε να βρεί φαγητό, ήταν δυνατός, και δημιουργούσε ιεραρχίες βάση της επικράτησης μέσω της βίας. Οι κύκλοι του περιβάλλοντος τον τρόμαζαν, φοβόταν την θνητότητα, και γινόταν όλο και πιο σκληρός και βίαιος.

Η Θηλυκή ύπαρξη ίπτατο λίγα εκατοστά από το έδαφος, και ήταν απελευθερωμένη από την ψευδαίσθηση της ύλης. Ήξερε να βλέπει την φόδρα της πραγματικότητας, εκτιμούσε την ηδονή του φαγητού και όχι την αξία επιβίωσης του, ήταν λιγότερο δυνατή σωματικά από τον Άντρα, και δεν αρεσκόταν στην κατασκευή ιεραρχιών. Η θνητότης δεν την τρόμαζε, καθ’ότι οι κύκλοι του περιβάλλοντος ήταν περισσότερο αντικείμενο παρατήρησής της, και άρα ανάλυσης, παρά άβουλο κομμάτι τους.

 Τους ευλόγησε με τον Έρωτα και το Σεξ. Κατα την διάρκεια και των 2, η ένωσή τους, τους φέρνει σε κατάσταση συνειδητότητας του Αιώνια Εθισμένου Στο Όπιο Ερμαφρόδιτου και, άρα, στη ΘΕΩΣΗ. Η δε ικανότητα αναπαραγωγής του ανθρώπου, τους προκαλούσε συναισθήματα πληρότητας. Ένα παιδί, ήταν μια Θυσία πόνου της γυναικας προς τον Αιώνια Εθισμένο Στο Όπιο Ερμαφρόδιτο, καθώς ήταν καρπός της ισορροπίας Αρσενικού/Θηλυκού. Επιπλέον, ο πόνος της γυναίκας κατά τον τοκετό σχεδιάστηκε έτσι ώστε να ενισχύει την ενέργεια του Οπίου του Αιώνια Εθισμένου Στο Όπιο Ερμαφρόδιτου.

Ομως Κατι Πηγε Στραβα. Και Ακομη Παει.

Η Αρσενική δύναμη επικράτησε στον πλανήτη. Επειδή ό Άντρας είχε το αβαντάζ να είναι αυτός που διαχειρίζεται καλύτερα την ψευδαίσθηση της ύλης, γέμισε τον κόσμο Ιεραρχίες, Βία, Πολέμους, και –το χειρότερο- λόγω της διασποράς του φόβου της Θνητότητας, δημιουργήθηκαν άπειρες ψευδο-θρησκείες οι οποίες βασίστηκαν στην Αρσενική ποιότητα, και λειτούργησαν ως κανονιστικά πλαίσια για τις κοινωνίες, ως περιορισμοί – και όχι ως πνευματικά εργαλεία απελευθερωτικής εξερεύνησης.

Κατι Επρεπε Να Γινει.

Ο Αιώνια Εθισμένος Στο Όπιο Ερμαφρόδιτος, αποφάσισε κάτι ριζοσπαστικό: Να άρχιζε να στέλνει στον πλανήτη, πλάσματα Κατ’Οικόνα και Καθ’Ομοίωσή του. Όντα με ΔΥΟ [2] ψυχές αντί με μία. Η μία ενέργεια θα ενσαρκωνόταν ως ψευδο-ύλη (σώμα) και η άλλη ως Πνεύμα (Ψυχή). Ο Αιώνια Εθισμένος Στο Όπιο Ερμαφρόδιτος αποφάσισε ότι ο αριθμός τους θα αυξανόταν ανα τα χρόνια, και έτσι ίσως κάποτε να επαναφερόταν η ισορροπία στον πλανήτη μεταξύ των Δυο ενεργειών.

Τα Δίψυχα αυτά όντα, ΔΕΝ θα μπορούσαν να τεκνοποιήσουν. Αντ’ αυτού, θα είχαν τιμητικά ταλέντα ώστε να παράξουν όσα Πνευματικά Τέκνα επιθυμούν. Το κυριότερο: Δεν θα απαιτείτο να κάνουν σεξ ή έρωτα με άνθρωπο του αντίστροφου σώματος, καθότι θα είχαν την τιμή να βρίσκονται στην Ιερή Συνειδητότητα του Αιώνια Εθισμένου Στο Όπιο Ερμαφρόδιτου ΜΟΝΙΜΑ. Το τρομακτικό μειονέκτημα για αυτή την τιμή, είναι η φοβερή τους ευαισθησία και οι –για την περιορισμένης φύσης επιστήμη του πλανήτη- «μεταφυσικές» τους ικανότητες, στοιχεία τα οποία τους εξορίζουν στην σφαίρα της ΜΟΝΑΞΙΑΣ. Μην μπερδεύεστε: Συχνά θα τους δείτε περιτριγυρισμένους απο πλήθη που τους θαυμάζουν. Όμως, κανεις Μονόψυχος δεν τολμα να τους πλησιάσει και να δει τη λάμψη και τη δόξα της ψυχής τους. Οι υπόλοιποι Δίψυχοι, θα βρίσκονται περιστασιακά, αλλά «κάτι» δεν θα τους ενώνει ούτε ως καλη παρέα, ούτε ερωτικά, καθώς ο Ρόλος τους είναι να αναμιχθούν σε πυρήνες Μονόψυχων και να τους Αφυπνίσουν/Ισσοροπήσουν.

Ο Αιώνια Εθισμένος Στο Όπιο Ερμαφρόδιτος έφτιαξε λοιπόν τα εξής επιπλέον ΔΥΟ όντα:

1. Τα όντα με Αρσενικό σώμα, αλλά Θηλυκή ψυχή.

Αυτά, θα χλευάζονταν από την αρχή της ιστορίας τους. Η θηλυπρεπής κίνησή τους και η αγάπη τους προς τους Μονόψυχους άνδρες, θα τους καθιστούσε εξόριστους, μέχρι το ιστορικό σημείο όπου ο αριθμός τους θα δημιουργούσε μια ψευδαίσθηση κοινότητας. Παραμένουν μοναχικοί. Έχουν όμως ένα Φοβερό ταλέντο, που εξέπληξε ακόμη και τον ίδιον τον Αιώνια Εθισμένο Στο Όπιο Ερμαφρόδιτο: Μέσω της ΤΕΧΝΗΣ, η οποία είναι Θηλυκής καταγωγής, παράγουν έργα τα οποία με την αλήθεια τους σοκάρουν την κοινωνία των Μονόψυχων. Το σοκ, το οποίο καθώς περνάν τα χρόνια μεγαλώνει, περνα σαφώς και σε ομόκεντρους κύκλους όπως η Φιλοσοφία και η Πολιτική, αλλάζοντας τον κόσμο με έναν ρυθμό που εξέπληξε ακόμη και τον Ίδιον !

2. Τα όντα με Θηλυκό σώμα, αλλά Αρσενική ψυχή.

Τα όντα αυτά αργήσαν να αποκτήσουν ορατότητα στην κοινωνία, αν και ενσαρκώθηκαν ταυτόχρωνα με τα προηγούμενα. Η κοινωνία επιβραβεύει τόσο την προσκόλληση στο «υλικό», που δεν αντιλήφθηκε καν ότι επρόκειτο για Δίψυχα πλάσματα! Τα όντα αυτά, έχουν μια Μαγεία που είναι δύσκολο να αποκρυπτογραφηθεί. Η Μαγεία τους έγκειται στο ότι μπορούν να χειριστούν την Ύλη (η καλύτερα, την ψευδαίσθησή της) με έναν τρόπο που ο καλύτερος Ανήρ Μονόψυχος μάστορας θα ζήλευε. Δεύτερον, έχουν  μια εξίσου δυνατή μαγεία η οποία προστατεύει τις Μονόψυχες Γυναίκες. Δεν είναι σύμπτωση ότι το κίνημα του Φεμινισμού εμπεριείχε πολλές Δίψυχες (αποκαλούνται Λεσβίες). Τρίτον, μοιράζονται την ίδια ικανότητα να παράξουν ΤΕΧΝΗ, αν και με διαφορετικούς τρόπους, άλλα επίπεδα, και άλλες προθέσεις. Υπάρχουν πολλές ακόμη πτυχές των ταλέντων τους, αλλα δεν εχει φθάσει η ιστορική στιγμή να αποκαλυφθούν.

Τα δύο όντα αυτά πέρασαν απο σαράντα κύματα. Η –ακριβέστερα- απο ΤΕΣΣΕΡΑ [Ιστορικά μιλώντας]:

α. την σφαίρα του ΑΔΙΑΝΟΗΤΟΥ

β. την σφαίρα του ΘΑΝΑΤΟΥ

γ. την σφαίρα της ΠΑΡΑΝΟΜΙΑΣ

δ. την σφαίρα της ΨΥΧΙΚΗΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ

Επειτα, μετά από πολλούς αγώνες, σε μέρη της γης, είναι ελεύθερα να ζήσουν. Οι φοβισμένοι Μονόψυχοι, όμως, ακόμη τα κοροϊδεύουν, καθώς φοβούνται την εκ φύσεως ενσωματωμένη πιθανότητα του να γίνουν Δίψυχοι μέσα τους. Αυτό παρατηρήται περισσότερο στους Άντρες, καθώς οι Μονόψυχες Γυναίκες, ως μη προσκολλημένες στο υλικό, διαισθάνονται την μαγική υπόσταση αυτών των όντων. Ακόμη και αυτές, δυστυχώς, τα χρησιμοποιούν είτε για υποσυνειδητα υστερόβουλους σκοπούς, είτε για Πατερίτσες σε κοινωνικές τους ελλείψεις.

Ηγκηκεν Η Ωρα

Ιστορικά, έφτασε η στιγμή όπου τα Δίψυχα όντα θα αποκτήσουν τεράστια ορατότητα, σέβας, και μαζί με τις αδικημένες Μονόψυχες Γυναίκες, θα καταφέρουν να φέρουν τον πλανήτη στην απόλυτη Ερμαφρόδιτη Ισορροπία. Μόνον τότε θα τελειώσουν οι Χαρμάνες του Αιώνια Εθισμένου Στο Όπιο Ερμαφρόδιτου, και θα συμβούν 2 πράγματα:

1. Ο Ίδιος θα αποκτήσει ΤΡΙΠΛΗ υπόσταση [η ΤΡΙΤΗ φύση, μας ειναι ΑΔΙΑΝΟΗΤΗ και ΑΜΕΘΕΚΤΗ]

 2. Η κοινωνία των ανθρώπων θα γίνει ολόκληρη Δίψυχη, μη έχοντας ανάγκη το υλικό, περνώντας σε ένα απολαυστικό –φαινομενικά αιώνιο- Συνειδητό Όνειρο, όπου τα Βάσανα της Ύλης θα έχουν τελειώσει, και ο καθείς θα έχει πάρει το μάθημά του. Όσοι ήταν Δίψυχοι απο πριν δε, θα απολαύσουν μεγαλύτερες ποσότητες ηδονής και ανακούφισης, καθ’ ότι λειτούργησαν ως μάρτυρες και ως όσιοι για πολλά χρόνια, δίχως να αναγνωριστεί αυτό απο απολύτως κανέναν.

 Θα είναι οι πρώτοι που θα ξεπεράσουν το όριο της Θέωσης, και θα εισέλθουν σε επίπεδα που εσείς, ω αγαπημένοι μου «θνητοί», δεν μπορειτε να συλλάβετε με το μηχάνημα από άνθρακα που σας κατασκεύασα.

 Μην ξεχνάτε κάτι: Η ζωή στην Γη πλάστηκε για να Υποφέρετε: Μόνον έτσι θα μπορούσε να παραχθεί αυτός ο πλούτος ΤΕΧΝΗΣ, ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ, ΟΜΟΡΦΙΑΣ, καθώς και –αξιοθρήνητων- προσπαθειών για Αγάπη, Έρωτα και Ηδονή.

 Σύντομα τελειώνει. Όποιος επιθυμεί να τελειώσει πρόωρα το μάθημά του, διότι δεν αντέχει, είναι ελεύθερος να Αυτοκτονήσει. Ανόητες θρησκείες θεωρούν μια τέτοια πράξη ως δειλή, ενώ Ο Αιώνια Εθισμένος Στο Όπιο Ερμαφρόδιτος καλωσορίζει αυτά τα όντα με ιδιαίτερη θέρμη. Λάτρεις της ΜΗΤΡΑΣ, ΠΑΘΗΤΙΚΟΤΗΤΑΣ, ΑΚΙΝΗΣΙΑΣ, ΜΗ-ΚΟΠΟΥ, ΗΔΟΝΗΣ.

Ένας από τους 16 Αγγέλους

του

Αιώνια Εθισμένου Στο Όπιο Ερμαφρόδιτου,

Alex C JunkieFaggot

ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ

28 Μαρτίου, 2011 § 10 Σχόλια


Ο Θάνατος είναι ένα συμβάν που εγγυημένα θα συμβεί σε όλους μας. Δεν ειναι μια κατάσταση αποφευχθέα. Δεν είναι ένα γεγονός που με προσπάθεια μπορεί να προσπεραστεί. Σε αντίθεση με πόνους και δυσάρεστα συμβάντα μέσα στην ζωή, τα οποία μπορούν να αποφευχθούν, και –ειρωνικά- οι άνθρωποι δείχνουν πιο διαθέσιμοι να αντιδράσουν στον θάνατο και να τον ξορκίσουν, παρά σε δυσάρεστες καταστάσεις για τα σώματά μας και την ελευθερία τους. Κοινώς, ένας άνθρωπος θα «χτυπήσει ξύλο» πιο εύκολα όταν κάποιος αναφέρει τον Θάνατο, παρά μια βαριά κατάθλιψη, μια φυλάκιση ή ένα χτύπημα στο πόδι που θα καταστήσει κάποιον λιγότερο ικανό να περπατήσει με άνεση για την υπόλοιπή του ζωή (το λένε αναπηρία).

Οι άνθρωποι του Δυτικού Πολιτισμού, επηρρεασμένοι απο την καπιταλιστική σκέψη, επιθυμούν να ζήσουν μια όσο το δυνατόν μακρύτερη χρονικά ζωή. Όμως, η εμπειρία δείχνει ότι η ζωή είναι σαν την τσίχλα: Όσο την τεντώνεις, ανοίγουν τρύπες. Οι άνθρωποι προτιμούν να χτυπήσουν τα 90, ακόμη και αν σε αυτή την ηλικία, οι περιπέτειες και οι ηδονές έχουν πια αγγίξει το μηδέν. Κοινώς, δεν προτιμούν μια ζωή σύντομη και γεμάτη, αλλά μια ζωή μακριά και ξενέρωτη.

Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα, όπως έχω ξαναπεί, το ότι η Αυτοκτονία, ενώ είναι η Απόλυτη πράξη βουτιάς στο άγνωστο (καθ’ ότι κανείς δεν έχει επιστρέψει από τον θάνατο), οι περισσότεροι την χαρακτηρίζουν «πράξη δειλίας» και «φυγοπονιά». Με τα λόγια τους μιάζουν την πιό θαρραλέα απόφαση που υπάρχει στο Σύμπαν, και την καταντάν να μοιάζει με το αντίθετο απο αυτό που είναι. Μέσα στον φόβο τους για το άγνωστο, νομίζουν ότι επικυρώνουν τις προσωπικότητές τους λέγοντας αυτήν την πατάτα. Όχι ερωτευμένοι.

Μέσα σε αυτό το φιλοσοφικό φάσμα βρίσκουμε τις απόψεις και τις πόζες του καθενός για το πού ακριβώς βρίσκεται ανάμεσα σε αυτό το δίπολο. Και έτσι, η θέση του κάθε ανθρώπου μέσα σε αυτό το φάσμα, είναι η αφετηρία για να γεννηθούν ηθικές, αισθητικές, και επομένως Πολιτικές.

Η Πολιτικότητα του κάθε υποκειμένου μοιάζει να είναι μια ευθέως εκκινούμενη Πόζα από την άνωθι θέση: Ένας Αναρχικός ρισκάρει στον δρόμο και τις συγκρούσεις – στην παρανομία, προκειμένου να σκαριφήσει όσο το δυνατόν περισσότερο την πραγματικότητα προς το πιο – κατ’ αυτόν, ελεύθερο. Ένας συντηρητικός καπιταλιστής (ή ακόμη χειρότερα, ένας ελληνοχριστιανός που προσβάλλει την αισθητική μας καταρχάς), καθώς επιθυμεί κατα βάθος την αθανασία, καδραρισμένη από το κέρδος και την απληστία, πολιτικοποιείται συντηρητικά και πράττει αναλόγως.

Αυτο το κείμενό μου είναι λειψό. Είναι η αρχή της σκέψης μου για το πόσο η πολιτικότητα, η ηθική και οι αισθητικές του κάθε υποκειμένου βρίσκονται σε συνάρτηση με την θέση του απέναντι στον ανακουφιστικά (για εμέ) αναπόφευκτο θάνατο.

Αναμένεται συνέχεια.

Υ.Γ. Ζήστε σύντομα και ζουμερά. Όλοι θα πεθάνουμε. Ας ζήσουμε λοιπόν μια ζωή σύντομη, αλλά πηχτή και γεμάτη ηδονές. Καλό σας απόγιομα.

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΟΣ: ΕΝΘΕΟΓΕΝΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ

23 Μαρτίου, 2011 § 7 Σχόλια


 

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΟΣ:

ΕΝΘΕΟΓΕΝΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ

 

Τα ημερολόγια ενθεογενών εμπειριών δεν θα ακολουθούν κάποια τυπική φόρμα πολιτικού άρθρου φερ’ ειπίν. Είναι σημεώσεις από ένα παλιό τετράδιο. Δεν έχουν καν καλλιτεχνική αξία, παρά μόνον αναμνησιακή.

  • Σεπτεμβριος 2008
  • 3 μήνες πριν την Εξέγερση
  • Ουσία: MDMA
  • Άτομα: 4
  • Φορά περιγράφοντα (Alex C): 2η στη ζωή του
  • Ποσότητα: 1 γραμμάρο δια του τέσσερα [άτομα]
  • Τα λάθη στην καταγραφή μένουν ως έχουν.
  • Χώρος: Ένα μεγάλο σαλόνι στο σπίτι που νοκάζαμε

«Με το MDMA γουρλώνω τα μάτια όπως οι χορευτές εκείνοι των φυλών που εκστασιάζοντα χορεύοντας γύρω από μια εστία φωτιάς. Αυτή τη φορά όμως η φλοξ δεν έρχεται από το κάψμο ξύλων, αλλά από μία σχεδόν μή-πιστευτή εσωτερική έκρηξη συναισθημάτων του «ανήκειν», καθώς και απο κατι ηλεκτρικά απομεινάρια ορθολογιστικής σκέψης που σου λένε – έτσι θα έπρεπε να ζούσαμε

«Οι στιγμές που ο άνθρωπος τριπάρει με βάζουν στον πειρασμό να τις χαρακτηρίσω ως ιερές, κάτι το οποίο η πολιτικότά μου έρχεται σε σύγκρουσε μεν, αλλα αισιοδοξώ σκεπτόμενος ότι η κάθε σύγκρουση παράγει ηθικές, οι οποίες παράγουν αισθητικές, οι οποίες παράγουν πολιτικές και οι οποίες διαμορφώνουν ταυτότητες που μας χωρίζουν.

«Είναι οι στιγμές που έχει το βλέμμα του ενεργού παρατηρητή. Σαν να κάνουμε stop στην εκέλεση του αλγορίθμου των κοινωνικών σχέσεων και εξετάζουμε τον πηγαίο κώδκα.»

«Αν και μάλλον κάνω λάθος – αυτό ταιριάζει περισσότερο στο tripping των μανιταριών. Στο rollng του MDMA, το βλέμμα μοιάζει, άλλα έχει άλλη αφετηρία.»

«Είμαστε και τα 4 γυμνά. Ένα πανέμορφο όμορφο αγόρι λέει οτι η κατάσταση είναι εντελώς έκφυλη. Προηγουμένως σε ένα ξέσπασμα εκπλήξεως –ήταν η πρώτη του φορά- είπε: ‘τι μου λές ρε φίλε? Τόσο μίζερες είναι οι ζωούλες μας. Αυτό είναι καταπληκτικό….»

ΖΩΓΡΑΦΙΑ

«Με το MDMA συμβαίνει ένα –απο μηχανής- debugging στον πηγαίο κώδικα του software που λέγεται ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ, και τρέχεις…»

«Υιοθετείς τοτέμ, περσόνα. Γίνεσαι σατανάς, διαόλι.»

«Είναι όλα σώμα. Το –κατα τους καπιταλστές- ‘IQ’ φαίνεται να αλλάζει εργοστάσιο παραγωγής, και το αναλαμβάνει η σάρκα.»

«Κρατάω κάτι πολύ ιδιαίτερο, που κανείς δεν το αντέχει καν. Όταν κοιτάζομαι με τον άλλον στα μάτια για ΠΑΡΑ πολύ ώρα (δίχως να τον αγγίζω απαραίτητα), και ‘κλειδώσετε βλέμματα’, λαμβάνει χώρα η στιγμή που για πρώτη φορά στην ζωή μου ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΙ την λέξη Έκσταση. ‘Έκσταση’ όχι ως την χημική ουσία, αλλά  ως αυτό που χάθηκε ανα τα χρόνα. Αυτό που φυλές ανα την γη προσπελάττανε μεσω χωρών, μουσικής, μανιταρών, πολέμων, ή απλώς ζώντας μόνιμα μέσα της… Αυτό είναι το Rolling.»

«Ενω δεν υπήρξε…»

« πωωω γραφω πράγματα που ακούω και οχι σημειώσες του μυαλού μου. δεν μπορώ να συγκεντρωθώ. σε λίγο δεν θα εχουμε καμμια δικαιολογία να μην χορεύουμε. Μόνον εάν είμαστε νεκροί.»

«Δεν αντιστέκεσαι. Το σώμα σου αναλαμβάνει. Ο ήχος της μουσκής πλέον δεν προσλαμβάνεται από τα αυτιά μόνο, αλλά από ολόκλξρο το σώμα.»

«Είμαστε μία κοπέλα, ένας πούστης –εγώ- και 2 όμορφα στρείτ αγόρια».

«Γυμνοι.»

«Φιλομαστε και τριβομαστε με μια αγάπη που δεν είναι στην σφαίρα της διανοήσης αν και διαβασα εχτές για την ιπτάμενη πυραμίδα πάνω από την Μόσχα. Πιστεύω στους εξωγήινους. Νιώθω ότι τώρα μας παρακολουθούν και ότι η ζωή τους είναι μόνιμα έτσι. Μας λυπούνται που πρέπει να περάσουμε τόσο πόνο για να φτάσουμε στην ωρίμανση, αλλά το κάνουν από αγάπη. Και η ώρα έρχεται. Όλα θα πάνε καλά.»

«Νιώθω λες και κρατιόμαστε αγκαλιά σφιχτά, σε μιά δίνη ηδονής ψυχεδέλειας και αρχετύπων. Και γύρω μας, το χάος.»

ΖΩΓΡΑΦΙΑ


«Όμως αλλιώς εννοώ το αρχέτυπο του MDMA και αλλιώς των μανιταριών.

«1. Το MDMA σου αφαιρεί όλα τα κοινωνικά κεκτημένα του homo sapiens και θυμόμασται το πως ήταν να είμαστε ζώα χωρίς κουλτούρα, πολιτισμό ή γραφή. Ζώα που έτυχε να τους μείνει -άγνωστο από πού- κληροδότημα μια γλώσσα, σε εμάς έτυχε τα ελληνικά και μια μακρινή ανάμνηση από μια ζωή άσκοπη και εσφαλμένη.»

«2. Τα Μανιτάρια είναι δύσκολο μονοπάτι, αν και –συγχωρέστε με- ανώτερο. Τα μανιτάρια θα είχαν το ίδιο αποτέλεσμα, ανεξαρτήτως της κουλτούρας/γλώσσας/πολιτισμού του ανθρώπου που τα τρώει. Σου δείχνουν την φόδρα του χρόνου, την φόδρα του θανάτου, την φόδρα της φόδρας, καθώς και πολλά άλλα συμπαντικά αρχέτυπα, που δεν μπορώ άλλη τεχνική να χρησιμοποιήσω για να τα διατυπώσω πέρα από φτωχή ποίηση.»

«Για ένα μέλος μιας Αφρικανικής φυλής, το MDMA είναι αχρηστο.»

«Αντθέτως, εάν έτρωγα μανιτάρια με ένα άτομο απο μιά φυλή της αφρικής, θα είχαμε τις ίδιες συμπαντικές προσλαμβάνουσες (φοδρα χωροχρόνου – άσχετη η διαφορά της αισθητικής των πολιτισμών του καθενός). Διότι είμαστε και οι 2 κάτοικοι της τρέχουσας ύλης και ενέργειας.»

ΖΩΓΡΑΦΙΑ

«Σφάλμα μεγάλο να φας μανιτάρα και να διασκεδάσεις, ή να ασχολε΄σα με κοινωνκά – τεχνοκρατικά θέματα».

«Τα προβλήματα που αντιμετωπίζεις στην κοινωνική σου ζωή δεν έχουν θέση, δεν ανήκουν στην ψυχεδέλεια αυτή.»

«Σκέφτομαι υπαρξιακά θέματα, και αναγιεννέμαι μέσα από αυτή την κατάρρευση όλων των γνωστών μας σταθερών και μεταβλητών (καταρρέουν ΚΑΙ οι μεταβλητές?). Σε αυτά, σε αγαπάω για αυτό που θα περάσεις, συμπερλαμβάνεται και το ‘εγώ’ σου. Ο εαυτός σου.»

«Ξέρεις πως? Σαν ένα αντίστροφο ταξίδι μιας κουράδας που περνά απο τα σπλάχνα rewind και καταλήγει ένα φαγώσιμο αντικείμενο μπροστά σου.»

«Rolling.»

«Αλλά έλεγα για εκείνο το ‘βλέμμα’: Θέλω να φιλήσω τον άνθρωπο που το έχει φάει λόγω της ψυχεδέλειάς του, όπως δίνουμε φαγητάκι στον σκύλο μας αφού κλάψει γιατί πεινά. Για το αστέρι στο βλέμμα ενός τζάνκη όταν του δώσεις ένα ευρώ και συμπληρώσε τα λεφτά για να πάει να γίνει»

ΖΩΓΡΑΦΙΑ

«Ομως υπάρχει ένα προβληματάκι. Το ένα από τα δύο αγόρια είναι ένα πλάσμα που θέλω να του ρουφήξω όλους τους χυμούς του σαν φρούτο. Τον έγλειψα πάρα πολύ και για πρώτη φορά αισθάνθηκα σεξουαλική ηδονή και εν τέλει οργασμό στην γλώσσα μου.»

«Δεν έχω ξαναζήσει τόσο σπάνια επίπεδα επιθυμίας για έναν άνθρωπο. Μου είναι πρωτόγνωρο. Στην νηφάλιά μου ζωή έχω ζήσει το να θέλω αγάπη, έρωτα ή σεξ από κάποιον, αλλά αυτή τη στιγμή υπάρχει μονάχα ένα «ΘΕΛΩ» που κορεύεται και χορτάζεται ηδονικά κάθε δευτερόλεπτο που γυμνοι ερωτοτροπουμε.»

«ΘΕΛΩ να γλείψω όλο του το σώμα και τα σάλια μου να του δώσουν ποιότητες Ιερού Ναού»

«Ακούω από την μουσική την παραίσθηση ‘η ζωή ήτανε να αλλάξει’. Επίσης με την άκρη του ματιού μου, αντικείμενα και σκιές παίρνουν ανθρωπόμορφες αισθητικές και ενέργειες σάμπως να ήμασταν περισσότεροι.»

«ΤΟΥ ΞΑΝΑΓΛΕΙΦΩ το σώμα και δεν υπαρχει πια εγκεφαλος σε κανεναν. Δεν σηκωνει συζητηση.»

«Εκκρίσεις.»

«Αν αυτό που κάνουμε ειναι Σατανικό, νιώθω τιμημένος. Αυτός που γλείφω μου θυμίζει απίστευτα έναν φίλο μου και σύντροφο που λέγεται Θάνατος. Όση ηδονή μου δίνουν τα σκοτάδια, οι σκιές, το κρύο, ο πόνος, η μοναξιά, τα αιχμηρά αντικείμενα, ο πόνος, η Υψηλή Μαγεία, η αυτοκτονία, τα τραγούδια ανάποδα, τα ουρλιαχτά μέσα στην νύχτα από βιασμό 30 Απρίλη 1986: της ημέρας που γεννηθηκα. Δυσκολευομα να αντιληφθω τι σκατα εχει παξει με την γεννα μου, την ζωη μου και οτι ολοι θα πεθανουμε αυτη τη στιγμη…»

«Το οτι θα πεθάνουμε ΟΛΟΙ –δίχως εξαιρέσεις- με γεμίζει με κύματα ευτυχίας, πληρότητας, έκστασης και χορού. Διαόλια που αυνανίζονται. Μπροστά μου αυνανίζεται ο Μπαφομέτ.»

«Μόνο κρέας και καύλα ακούω»

«Νιωθω πολύ αισιόδοξος.»

«Ο εγκέφαλος στην κοινωνία μας, απολαμβάνει το μονοπώλιο της σκέψης και απεχθάνεται τον χορό των μελών μας. Και το αντίστροφο.»

«Τώρα ακούω μια φωνή: μίλα αγόρι μου, μίλα αγόρι μου…»

«Δεν θέλω άλλο πια εγκέφαλο, θέλω αυτό που ζω τώρα να μην τελειώσει. Μόνο τότε ίσως κα να φοβηθώ τον θάνατο λίγο.»

«Θέλω => Κάνω. Και κανείς και τίποτα δεν θα μου το χαλάσει αυτό ποτέ. Θα κάνω ότι γουστάρω.»

ΟΙ ΠΡΕΖΕΜΠΟΡΟΙ ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΝΕ ΣΤΑΦ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΤΟΣΙΤΣΑ

2 Ιουλίου, 2010 § 3 Σχόλια


Ας απολαύσουμε μερικά νέα από τον κλάδο της ψυχιατρικής, και πιο συγκεκριμένα, θα σχολιάσουμε μια έρευνα που έλαβε χώρα σχετικά με την συνταγογράφηση φαρμάκων στις Η.Π.Α.

Μια εταιρία ερευνών, έστειλε έναν αριθμό από ερευνητές, ως undercover υποτιθέμενους «ψυχικά ασθενείς» σε ίσο αριθμό αναγνωρισμένων Ψυχιάτρων. Όλοι οι «ασθενείς» υποστήριξαν απλά ότι είδαν την διαφήμιση της ουσίας Paxil (αντικαταθλιπτικό) στην τηλεόραση, και ότι επιθυμούν να τους συνταγογραφηθεί. Πολλοί από τους ερευνητές που παρίσταναν τους ασθενείς, δεν έδειχναν καν σημάδια κατάθλιψης, αλλά την στιγμή που ανέφεραν το όνομα του «φαρμάκου» στους Ψυχιάτρους, στο 50% των «ασθενών» διεγνώσθη εντέλει κατάθλιψη και στο 55% συνταγογραφήθηκε ακριβώς το «φάρμακο» που υποστήριξαν ότι είδαν στην τηλεόραση.

Σημείωση: Στις Η.Π.Α. είναι νόμιμο οι φαρμακοβιομηχανίες να διαφημίζουν τα drugs τους στην τηλεόραση.

Πιο συγκεκριμένα, οι «ασθενείς» που ανέφεραν το συγκεκριμένο φάρμακο είχαν στατιστικά την πενταπλάσια (5x) πιθανότητα να τους συνταγογραφηθεί αυτό από άλλους «ασθενείς» που δεν το ανέφεραν. Αυτή η απλή έρευνα/πείραμα μας δείχνει το πώς οι γιατροί είναι μαριονέτες των φαρμακευτικών εταιριών. La crème de la crème των dealers.

Οι Ψυχίατροι αυτοί  υποστηρίζουν ότι είναι «επιστημονικά καταρτισμένοι». Υποστηρίζουν ότι είναι ρασιοναλιστές και πιστεύουν στην απόδειξη και το πείραμα. Παρ’όλα αυτά, όταν ένας πελάτης τους απλώς αναφέρει το όνομα ενός «φαρμάκου», όλη αυτή η βαρβάτη λογική και επιστημοσύνη, πετιέται από το παράθυρο του 143ου ορόφου της 5ης λεωφόρου όπου βρίσκεται το γραφείο τους (με γαμάτη θέα), και αντικαθίσταται από την συμφεροντολογική νοοτροπία προς τα αφεντικά τους.

Είναι αυτονόητο ότι οι Φαρμακοβιομηχανίες ξέρουν πολύ καλά ότι αρκετός κόσμος θα προτείνει ο ίδιος την φαρμακευτική του αγωγή στους γιατρούς, έχοντας δει την Διαφήμιση αυτής στην τηλεόραση. Οι διαφημίσεις φαρμάκων ήταν παράνομες στις Η.Π.Α., μέχρι που το 1997, ο Οργανισμός Φαρμάκων (FDA) τις έκανε νόμιμες, και από τότε, η αγορά αυτή έχει φουσκώσει τραγικά. Το 40% του αμερικανικού πληθυσμού βρίσκεται κάτω από φαρμακευτική αγωγή, τα προϊόντα της οποίας διαφημίζονται και στην τηλεόραση.

Τα φάρμακα της κλασσικής δυτικής ιατρικής, είναι αποπροσανατολιστικά, καθώς πάντοτε πολεμούν τα συμπτώματα του προβλήματος, και ποτέ την ρίζα/αιτία του. Απλά το καλύπτουνε, παίζοντας συχνά με την ισορροπία της βασικής βιοχημείας των σωμάτων μας.

Ο FDA δεν αποσύρει από την Αμερικανική αγορά φάρμακα, που έχουν αποδειχθεί ότι μπορούν να σκοτώσουν ή να προκαλέσουν σοβαρότατα προβλήματα. Επίσης, έχει ενσωματωθεί στα Πανεπιστήμια Ιατρικής, τροποποιώντας την ύλη και το πρόγραμμα, έχοντας μια απαράδεκτη εμπλοκή με την σχολή, κάνοντας μια φασιστική σύζευξη της ιατρικής παιδείας με τους όρους του παιχνιδιού της «ελεύθερης αγοράς» και της «ανταγωνιστικότητας». Στα 4 χρόνια που διαρκεί η φοίτηση, μαθαίνουν βασικές αρχές ανατομίας και φυσιολογίας, και φυσικά έπειτα εγχειρίσεις, ακτινοβολίες, φάρμακα και χημειοθεραπείες… Τους διδάσκεται ότι η «ιατρική διάγνωση» ως διαδικασία, βασίζεται πάντα στον εντοπισμό βιοχημικών ανισορροπιών του σώματος, που μπορεί να καταπολεμηθεί πάντοτε με την φαρμακολογία και τα drugs. Η εμπλοκή των εταιριών στα Πανεπιστήμια είναι τέτοια, ώστε σε αρκετά από αυτά μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι

[…ουσιαστικά διοικούνται από τις Φαρμακευτικές εταιρίες.] (sic)

Τα επιχειρήματα των ανθρώπων που υποστηρίζουν την φαρμακευτική αγωγή ως «επιστημονική» καταρρίπτονται εύκολα εάν ρίξουμε μια ματιά στα ενδότερα των σχέσεων εταιριών-γιατρών:

Η λειτουργία των φαρμάκων, είναι «επιστημονικά αποδεδειγμένη», αφού η πλήρης ταυτότητα και λειτουργία του κάθε φαρμάκου, εκδίδεται σε επίσημα ιατρικά έντυπα και εφημερίδες.

Ποιοι είναι οι αρχισυντάκτες αυτών των εντύπων?

Ποιοι αποφασίζουν ποια άρθρα θα δημοσιευτούν και ποια όχι?

Ε, λοιπόν, είναι οι πιο ακριβοπληρωμένοι επιστήμονες από φαρμακοβιομηχανίες. Οι εταιρίες αυτές, συχνά σπονσοράρουν οικονομικά τα προαναφερθέντα «έντυπα», και πολλοί γραφειοκράτες του FDA επωφελούνται οικονομικά, καθώς έχουν επενδύσει σε μετοχές αυτών των φαρμακευτικών εταιριών!!!

Επιστημονική βάση (ακόμη και αν τη συμπαθούσαμε ως blog) δεν μπορούμε να εντοπίσουμε. Οι πιο πολλές «επιστημονικές μελέτες» είναι ούτως ή άλλως διαστρεβλωμένες. Οι μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες, θα κάνουν 12 έρευνες για ένα συγκεκριμένο τους «φάρμακο», έξι από τις οποίες θα έχουν θετικό συμπέρασμα και οι άλλες έξι αρνητικό. Τις αρνητικές θα τις θάψουν, και ο FDA δίχως πολλά-πολλά γραφειοκρατικά τερτίπια, θα υπογράψει επισήμως τις 6 άλλες, και σε πολύ λίγο καιρό, οι τυχεροί Αμερικανοί θα έχουν άλλο ένα ντρόγκι στα ράφια των φαρμακείων τους, αλλά και στις 10λεπτες διαφημίσεις στην τηλεόρασή τους.

Κάτι ακόμη που είναι ευρύτατα γνωστό (και συμβαίνει και στην Ελλάδα) είναι ότι πολλές εταιρίες ουσιαστικά δωροδοκούν Ιατρούς, στέλνοντάς τους σε πληρωμένα «ταξίδια αναψυχής», διακοπές, πληρωμένα γεύματα, ακόμη και επιταγές 10.000$ ως «consulting fee» (το μεταφράζω άτολμα ως «συμβουλευτική μισθοδοσία»).

Έτσι λειτουργεί το σύστημα. Με αυτήν την «κυκλική λειτουργία» του συστήματος αυτού, όλα φαίνονται σαν να πατάνε σε μια επιστημονική, «ανθρωπιστική» και αξιοκρατική βάση. Ενώ η πραγματικότης είναι ένα γιγαντιαίο φαγοπότι στις πλάτες (και τους εγκεφάλους) του λαού, με τον ίδιον τον λαό να δίδει μια εξοργιστική συναίνεση σε αυτό που συμβαίνει, μη κάνοντας την προσωπική του έρευνα και μη αμφισβητώντας την επιστημονική πραγματικότητα. Τέτοια δυνατή Θρησκευτική Πίστη στην Ψυχιατρική, παρατηρούμε ακόμη και στους χώρους μας, μέσα στους ίδιους τους ριζοσπαστικούς χώρους καθ’ αυτούς.

Πιο εξοργιστικό είναι το γεγονός ότι το Ιατρικό Σύστημα θα εξευτελίσει με όλη του την ενέργεια κάθε είδους εναλλακτικής ιατρικής (παραδοσιακή Κινέζικη, αγιουβέρδα, ομοιοπαθητική, θεραπευτικό μασάζ, βελονισμός, Δυτικά βότανα κλπ.). Το σύνηθες επιχείρημα του Εχθρού είναι «Όλα αυτά δεν είναι αποδεδειγμένα. Μόνο οι πρακτικές της  δυτικής ιατρικής μπορούν να αποδειχθούν». Ναι, οκ, είδαμε πως «αποδεικνύει» η Δυτική Ιατρική. Αν ήταν έτσι η «απόδειξη», τώρα θα είχα κάνει μια αίρεση που θα πίστευε στο γιγαντιαίο ροδάκινο και θα ήμανε πλούσιος.

Η Δυτική Ιατρική θυμίζει περισσότερο αίρεση, παρά επιστήμη. Το φάρμακο είναι η σωτηρία για τον άνθρωπο, η οποία δίδεται από τους αγιογράφους αυτής, τους ιατρούς.

Πιστεύουν ότι μπορούν να απομονώσουν ένα μόριο από ένα φυτό, να το πατεντάρουν, να το κάνουν copyright (αυτονόητα πράγματα καλέ) παρ’όλο που απλά τρώγοντας/καπνίζοντας το φυτό αυτούσιο, είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα (η και καλύτερο), είναι δωρεάν και πιο φυσικό.

Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι το φάρμακο «Marinol» (Η.Π.Α.). Είναι απομονωμένη η κύρια ουσία της Κάνναβης (το THC = Τετραυδροκανναβιόλη), σε χάπι, που βοηθά σε πόνους, τάσεις για εμετό, ακόμη και κατάθλιψη. Το φυτό βέβαια, στην ίδια χώρα, είναι παράνομο να το κατέχεις, να το καλλιεργείς αλλά και να το καταναλώνεις. Μόνο η επιστήμη θα σου πει τι θα παίρνεις και πότε. Με μια απλή γενίκευση, θα έχει πάντα απαντήσεις για όλα τα σώματα. Η πλήρης παράδοση των σωμάτων μας στην εκκλησια. εεε… συγνώμη. Στην επιστήμη ήθελα να πω.

Η Ιατρική είναι ένα εμπόρευμα, και όχι ένας κοινωνικός θεσμός αλληλεγγύης. Και όπως με όλα, μέσα από την ολική κοινωνική απελευθέρωση και μέσα από καινούριους αναρχικούς κοινωνικούς θεσμούς μόνο θα μπορέσουμε ως κοινωνία να βοηθάμε τα σώματά μας να ηδονούν. Οτιδήποτε μέσα στον καπιταλισμό, συγκροτείται από την ουσία του: Το κέρδος.

Υστερόγραφο:

Και αν σκέφτεστε ότι όλο το άρθρο αφορά στις Η.Π.Α. μόνον και ότι δεν πρέπει να ανησυχούμε, να σας υπενθυμίσω ότι είμαστε στην έναρξη της χειρότερης οικονομικής και πολιτικής κρίσης στην Ελλάδα εδώ και αιώνες, και ότι η «ελεύθερη» αγορά θα κάνει ότι μπορεί για να κρατηθεί ζωντανή. Ακόμη και το να γίνει ένας νόμιμος dealer που «θα λύνει όλα τα προβλήματα των ανθρώπων σε τούτους τους δύσκολους καιρούς».

Κάθε πρόβλημα και χαπάκι. Και η σθεναρή αντίσταση του λαού είναι πρόβλημα για τους έχοντες.

Εμείς προτάσσουμε την αυτοδιαχείριση των σωμάτων μας, με DIY πειραματισμούς με φυσικές και χημικές ουσίες κάθε είδους, κάθε σχολής (δυτική ιατρική, κινέζικη ιατρική, ομοιοπαθητική, DIY, κλπ) και με δημιουργία καινούριων αυτοοργανωμένων δομών ψυχικής και σωματικής αλληλεγγύης, που ο σκοπός τους δεν θα είναι μας πολλαπλασιάζουν τα χρόνια ζωής σε αυτόν τον πλανήτη και να μας θολώνουν, αλλά να μας λύνουν τα προβλήματα τα οποία μας εμποδίζουν να απελευθερώνουμε επιθυμίες, καθώς και να μας βοηθούν να τολμάμε τα ακατόρθωτα: Προτάσσουμε, δηλαδή, την κατασκευή μιας νέας παιδείας περί των σωμάτων μας, η οποία θα διαλύσει τους διαχωρισμούς τύπου «υγιής/ασθενής», και θα αντιμετωπίζει το κάθε σώμα ως ένα ξεχωριστό, σπάνιο σύμπαν του οποίου τις επιθυμίες θα πρέπει η κάθε κοινότητα -συλλογικά- να βοηθάει να απελευθερωθούν.

Υστερόγραφο 2:

Καλέ! Καλέ-καλέ! Τι δωράκι σας έχω ως μπόνους?? Την διαφήμιση του Paxil!

«Your life is waiting!» Αχ, καλέ πως δεν το πήρα χαμπάρι…

ΕΑΥΤΟΙ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ

5 Φεβρουαρίου, 2009 § 1 σχόλιο


self

Στην μεταμοντέρνα κοινωνική συνθήκη του σήμερα, η έννοια του «εαυτού» και της «ταυτότητας» κυριαρχεί στις συνειδητότητες των ανθρώπων. Είτε ως ρευστές ταυτότητες με ανταγωνιστικά μεταλλασσόμενα μέρη, είτε ως σταθερές ουσίες, ο καθένας έχει υπογραμμισμένη την συνθήκη του ότι αποτελεί ξεχωριστή οντότητα από το περιβάλλον του (έμβιο ή μη).

Ο «εαυτός» είναι ένα πολιτισμικό κατασκεύασμα το οποίο βοηθά στο να επιζεί διαρκώς το τρέχων σύστημα από τις ρωγμές που του προκαλούν τα επαναστατικά υποκείμενα. Συντηρείται με ονόματα, ομαδοποιείται προσωρινά, περιλαμβάνει κατασκευασμένα όρια (σωματικά και θεωρητικά) τα οποία υποδεικνύουν τι έχει προτεραιότητα να συμβεί για τον εκάστοτε «εαυτό», αφού ιεραρχεί τις πράξεις=> αποτελέσματα με τέτοιο τρόπο ώστε (τις πιο πολλές φορές) τους περισσότερους καρπούς να τους απολαμβάνει το σώμα που φιλοξενεί την ιδέα του «εαυτού».

Το λάθος κάποιων πνευματικών φιλοσοφιών είναι το ότι αναγνωρίζουν την ύπαρξη εαυτού, αλλά προτείνουν την αφοσιωμένη υπηρεσία του σώματος προς τις επιθυμίες των «άλλων» και την καταστολή του «εγώ».

Αποδομώντας την έννοια του εαυτού, μπορούμε να ιχνηλατήσουμε τον λόγο που λέει ότι όλα είμαστε μία θάλασσα πληροφορίας, πιθανοτήτων, ενέργειας και ύλης μέσα σε αυτό που αποκαλούμε συμβατικά «χωροχρόνο». Μπορούμε να αφαιρέσουμε το μονοπώλιο της σκέψης από το όργανο που λέγεται «εγκέφαλος» και να την απλώσουμε σε όλο το σώμα μας, κόβοντάς το κομματάκια. Μπορούμε τις προσλαμβάνουσές μας να τις αντιμετωπίζουμε ως σκέψεις και δράσεις μας, αφού είμαστε μέρος ενός όλου.

Τέλος, τις οποιεσδήποτε μορφές εξουσίας και επιθυμητικής καταστολής που αντιλαμβανόμαστε, να τις αντιμετωπίσουμε ως μέρη μας, και έτσι δίχως φόβο, να τις καταστρέψουμε μαζί με τον πολιτισμό που τις δημιούργησε. Και σε όλη την συνεχώς μεταβλητή, επιθετική και ηδονιστική πορεία της καταστροφής, να απελευθερώνουμε επιθυμίες, να συνδιαμορφώνουμε το επόμενο καταστροφικά δημιουργικό βήμα, και να συνεχίζουμε απτόητα την λυσσασμένη μας διαδρομή προς την κατάκτηση της συμπαντικής συνειδητότητας και ελευθερίας.

Μεταμοντέρνα Αντίσταση

Where Am I?

You are currently browsing the Πολιτική & Πνευματικότητα category at Postmodern Resistance.

Αρέσει σε %d bloggers: