Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ (Alex C’s THEORY OF EVERYTHING)

10 Μαρτίου, 2015 § Σχολιάστε


lexikon 2

[ Alex C ]
Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ (Alex C’s THEORY OF EVERYTHING)

«Ερωτας και Θάνατος — Πως να καταστρέφουμε Νόρμες και Προτώκολλα»
——————————————————————————————————

Εδω μαγκες, ΔΕΝ ΕΧΕΙ «too long to read», εδω εχει ΣΤΡΩΣΙΜΟ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΗ για ενα 5λεπτο διαβασμα που αφορα μια Προσπελάσιμη Αιωνιοτητα.

Ειναι το ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΕΧΩ ΓΡΑΨΕΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ.

Καντε μου την χαρη αγαπες, και ****διαβαστε το ΟΛΟ***. Το κρατησα οσο πιο Λακωνικο μπορούσα.

Θα μιλησω για τον ερωτα και τον θανατο, ως μια οντοτητα, ως μια έκφανση ενιαίου τοπίου.

——————————————————————————————————
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:

ΚΕΦΑΛΑΙΟ «ALPHA» – Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΕΓΩ ΩΣ ΣΚΟΠΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΣΤΙΓΜΗ.

1. ΟΡΙΣΜΟΣ «ΠΡΟΤΩΚΟΛΛΟΥ» ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ (Hollywood) ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΕΞ (Porno)
—- 1α. ΤΟ ΦΕΤΙΧ ΩΣ ΜΗ-ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΟ «ΣΠΑΣΙΜΟ» ΠΡΟΤΟΚΩΛΟΥ ΚΑΙ ΝΟΡΜΩΝ

2. ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΓΙΑ ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΠΡΟΤΟΚΟΛΛΟΥ
—- 2α. ΤΟ ΣΩΜΑ ΩΣ «Νεο-Εγκέφαλος», ΕΡΓΑΛΕΙΑΚΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΠΡΑΞΗΣ

3. ΟΡΙΣΜΟΣ «ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥ ΕΓΩ» – ΔΗΛΑΔΗ ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ «Ego Death»

4. ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥ ΕΓΩ

5. Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥ ΕΓΩ, ΤΟ «ΤΑΞΙΔΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ» ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΚΑΙ ΠΟΣΟ ΒΟΗΘΑ ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΥΦΗΣ ΤΗΣ ΠΕΡΣΟΝΝΑΣ ΤΗΣ ΚΑΘΕΜΙΑΣ ΜΑΣ

6. ΑΧΡΗΣΤΑ ΑΚΡΑ: Ο «Ανθρωπος» ως ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ ΜΙΑΣ ΜΑΙΜΟΥΣ ΜΕ ΕΝΑΝ ΑΓΓΕΛΟ — Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΠΟΥ ΕΝΕΧΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΩΝ 2 ΑΚΡΩΝ ΔΙΧΩΣ ΤΗΝ ΜΕΣΗ ΟΔΟ.

7. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΚΟΠΟ ΤΗΣ ΣΠΙΡΙΤΣΟΥΑΛ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ ΣΤΗ ΖΩΗ — Ο ΤΕΛΙΚΟΣ ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ «ΒΕΤΑ» – Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΕΓΩ ΩΣ ΜΕΣΟΝ ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΕΠΙΠΕΔΟ

1. Η ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΔΙΥΣΜΟΥ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ — Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΩΣ ΤΟΠΙΟ ΠΟΥ ΑΝΤΛΟΥΜΕ ΑΙΣΘΗΤΙΚΕΣ, ΗΘΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΚΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΕΦΑΡΜΟΣΤΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ.

2. ΠΡΟΣΓΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΣΤΟ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΒΙΩΜΑ — ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.

3. ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΑΚΙΑ.
——————————————————————————————————

ΚΕΦΑΛΑΙΟ «ΑΛΦΑ»

1. ΟΡΙΣΜΟΣ «ΠΡΟΤΩΚΟΛΛΟΥ» ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ (Hollywood) ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΕΞ (Porno)

Προτόκωλλο και νόρμες βρίσκουμε και σε διαδικασίες καθαρά σεξουαλικές, αλλά και σε διαδικασίες πιο ρομαντικες (όχι με την έννοια του «ρομάντζου», όμως).

Τα προτόκωλλα στο σεξ, έχουν δημιουργηθεί, αναπαράγονται και επιβάλλονται σε κάθε γενιά (ειδικά μετά την εμφάνιση του Διαδικτύου στις ζωές μας) λόγω της διασποράς του mainstream Πορνό στις ζωές μας. Θέλοντας και μη, η επαφή μας με τέτοιου είδους τέχνη, μας προκαλεί μια -συνειδητή ή και όχι- επιθυμία να μιμηθούμε αυτό που είδαμε, ωστε να νιώσουμε ότι «το κάνουμε σωστά».

Το άσχημο σε αυτό, είναι ότι επιτρέπουμε στον Εγκέφαλο, να πάρει τα ηνία στην πράξη, να προσπελάσει μνήμες στο θέμα «σεξ», και να μην αφήσει το υπόλοιπο Σώμα να λειτουργήσει ως Νεο-Εγκέφαλος, αποκτώντας προτωβουλίες, σωματικές σκέψεις, και σωματικούς συνειρμούς.

Ξέρουμε όλες, ότι αυτό που έχει εγκαθιδρυθεί ως νόρμα, είναι μια πολύ συγκεκριμένη σεξουαλική πρακτική, σχετικά με το (α) τι αποτελεί «σεξ», (β) τι αποτελεί «κορύφωση-οργασμό» και πόσο ‘απαραίτητο’ ειναι για να θεωρηθει legit σεξουαλική πράξη (γ) την ‘σειρα’ με την οποία τα 2 ή και παραπάνω σώματα θα ακολουθήσουν συγκεκριμένες πρακτικές, ώστε αυτό που κάνουν να αισθανθούν ότι ειναι το ‘σωστό σεξ’, έτσι όπως πρέπει να γίνεται.

Αυτό, προκαλεί την επεμβατική σκέψη περί ικανοποίησης του/των συντρόφων της στιγμής, περί επίδοσης, καθώς και περι θεμάτων coolness.

Ενα απλό παράδειγμα «προτοκώλλου» στο σεξ, είναι η ακολουθία «φάσωμα-τσιμπούκι-διείσδυδη-οργασμοι-αγκαλίτσα μετα το τέλος». Αν κατσουμε και αναλογιστούμε τις άπειρες δυνατότητες των σωμάτων μας, αυτό αποτελέι μια καταθλιπτική πραγματικότητα σχετικά με το πόσο περιορίζουμε τις όμορφες υπάρξεις μας σε κάτι θλιβερά απλοϊκό και -κατα την άποψή μου- φασιστικώς ύπουλα επιβαλλόμενο.

Ενα τελευταίο -αλλά το πιο κρίσιμο- παράδειγμα, είναι το γεγονός ότι η Διείσδηση, θεωρείται η μόνη σεξουαλική πρακτική που ορίζει το «κανονικό σεξ», εξορίζοντας όλα τα άλλα παιχνίδια στο κρεββάτι είτε ως «προκαταρκτικά», είτε ως «ατσούμπαλους πειραματισμούς».

Δεν ειναι τυχαία η συχνοτατη χρήση της λέξης «έχω ολοκληρώσει με το Χ άτομο», ως σινιάλο του ότι «φτάσαμε και στην διύσδηση». Μια εμμονή με αυτήν την πράξη, που αγνοεί κάθε πιθανότητα αγγίγματος όμορφων εμπειριών με άλλους τρόπους/τεχνικές.

—- 1α. ΤΟ ΦΕΤΙΧ ΩΣ ΜΗ-ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΟ «ΣΠΑΣΙΜΟ» ΠΡΟΤΟΚΩΛΟΥ ΚΑΙ ΝΟΡΜΩΝ
Η διεισδηση, λοιπόν, ως το μονο legit σεξ, δημιουργεί τον κινδυνο να νομισουμε οτι το σπασιμο του προτωκολου ειναι τα κάθε είδους «φετιχ».

Όχι, δεν ειναι.

Τα φετιχ δημιουργηθηκαν απο επιθυμίες ανθρωπων να εμπλουτίσουν το σεξουαλικό και ερωτικό Παιχνίδι, και απο την θεληση τους να σπασουν νορμες. Οι νόρμες όνως σπάνε, αλλά δυστυχώς, δεν καταφερνουν ρήξεις σε υπάρχοντα Προτώκολλα, πόσο μάλλον την «απωλεια του εγω» που θα αναλύσω παρακάτω.

Προτώκολλα υπάρχουν και στα φετίχ (άπειρες ταμπέλες και εκεί), και άλλωστε η «απωλεια του εγω» μπορει να γίνει μεσω ενός Απλου Ιεραποστολικου Σεξ 2 λεπτων, διοτι η ουσία του και ο ορισμός της απώλειας εγώ, βρίσκεται μέσω της απόλυτης πρακτικής Αποδόμησής, όπως θα περιγράψω αμέσως παρακάτω:

2. ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΓΙΑ ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΠΡΟΤΟΚΟΛΛΟΥ
Να διευκρινίσω -και ειναι ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΑΤΟ- ότι εδώ ΔΕΝ θα αναφερθώ στο ΚΛΙΣΕ του ερωτα «να κανει shutdown ο εγκέφαλος και να αναλαβει ΜΟΝΟ του το σωμα». Οχι. Εννοώ την πλήρη επέκταση της εγκεφαλικής διαδικασίας σε ολόκληρη τη σάρκα μας. Συμπεριλαμβανομένου ΚΑΙ του εγκεφάλου, απλώς αφαιρώντας το Μονωπόλιό του σχετικά με τέτοιου είδους διαδικασίες.

Λοιπόν: Το προτωκολλο σπαει με τον ανθρωπο που θα αποτρεψει τον εγκεφαλο να δραματουργησει την ερωτικη πραξη. Η εγκεφαλική σκέψη, θα παψει να δημιουργει σεναρια, θα παψει να προσπαθει να μαντεψει σεναρια της πραξης για να ικανοποιησει και να ικανοποιηθει, θα παψει να ανατρεχει στην τραπεζα μνημης του ωστε να βρει πρακτικες απο πορνο και παρελθοντικες πραξεις (πρωτοκολλου η και μη).

Εντελει, ο εγκεφαλος θα σηκωσει τα χερια ψηλα, και θα διαμοιράσει τις ικανότητές του, σε ‘εγκεφάλους’ του σώματος που έχουμε βάλει σε χειμερία νάρκη σχεδόν από την γέννησή μας!

Το σωμα ολοκληρο θα αρχίσει να αναλαμβανει την ικανοτητα της σκεψης, του συνειρμου, της φαντασίας, και άλλων διαδικασιών που ο εγκέφαλος τις μονοπωλούσε ως «δικές του». Μιλάω και αναφέρομαι στην Σωματική Συνειδητότητα (consiousness).

Με μικρό κίνδυνο να ξεφύγω απο το θέμα, έχω χρησιμοποιήσει αυτήν την τεχνική, ακόμη και στην συγγραφή Ποίησης: Δεν επιτρέπω να Δημιουργώ με εργαλείο μόνο την γκρίζα σάρκα του εγκεφάλου. Παράγω ποίηση και απο την κοιλίτσα μου, και απο τα χέρια μου — απο κάθε κομμάτι μου που αποτελεί την ολότητά μου.

Επιστρέφοντας στο θέμα μας, το σωμα θα αρχισει να σκεπτεται, να φαντάζεται, να κάνει συνειρμούς (ηθική-αισθητική), να παιρνει πρωτοβουλιες, να επανεπισκεπτεται σωματικες μνημες -ως «Νεο-Εγκεφαλος» αυτη τη φορα – και ετσι, η σκεψη του «Νεο-Εγκεφάλου» ειναι adhoc ταυτόχρονα και πράξη.

3. ΟΡΙΣΜΟΣ «ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥ ΕΓΩ» – ΔΗΛΑΔΗ ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ «Ego Death»
Και φτάνουμε στο σημαντικότερο -πρακτικά- σημείο του κειμένου μου:
Εντάξει όλες αυτές οι θεωρίες βρε Άλεξ, αλλά ΠΡΑΚΤΙΚΑ, πως φτάνουμε σε αυτά τα Τοπία συνειδητότητας ωστε να αντλήσουμε εργαλεία και να τους δώσουμε σάρκα, κάνοντάς τα λειτουργικά?

Η Απώλεια του Εγώ μπορεί να λάβει χώρα με Διαλογισμό, χρήση Ψυχότροπων Ουσιών (κυρίως ψυχεδελικών και εμπαθογενών, αλλά όχι περιορισμένη σε αυτά μόνον), μέσω του Σεξ, του Ερωτα, σύγχρονων μορφών Νηστείας, μέσω τεχνικών εκγύμνασης σώματος, και πολλών άλλων τεχνικών. Η καθεμιά μας, οφείλει να μελετήσει εις βάθος, ωστε να βρει την τεχνική που της ταιριάζει, ή και τον συνδιασμό τεχνικών.

4. ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥ ΕΓΩ
Προσωπικα, το καταφέρνω με χρηση Μανιταριών Ψιλοκυβίνης, με Διαλογισμό, με Συνειδητά Όνειρα, και με έντονη άσκηση σε συνδυασμό με νηστεία. Εδω, θα τονίσω και τον Ερωτα Διχως Προτοκωλλο ως τεχνική, αλλα αυτό στο επόμενο μέρος. Αλλά ας μπούμε στο ψητό.

Μπαίνοντας στην ψυχεδέλεια, το κλειδί για την πορεία προς την διάλυση του εγώ, είναι η ΣΤΑΔΙΑΚΗ ΑΠΩΛΕΙΑ ΜΝΗΜΩΝ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΜΑΣ, ΣΤΗΝ ΟΛΟΤΗΤΑ ΤΗΣ.

Αρχιζουμε να ξεχνάμε ποιοί είμαστε, πού είμαστε, τι είναι «αυτό» στο οποίο είμαστε, την γλώσσα μας, την έννοια του «σώματος», ακόμη και πολυ βασικές έννοιες, όπως «ζωη» και «θάνατος». Η διαδικασία, όπως θα περιγράψω παρακάτω, είναι αγωνιώδης, διότι το Εγώ αντιστεκεται αντιδραστικά, σαν μικροαστός που δεν θέλει να αμφισβητίσει την κοσμοθεωρία του!

Το Εγω, φοβάται τον θάνατό του. Κατα την διαδικασία της απώλειάς του, προσπαθεί να κρατηθεί απο ότι γνωστο και γνώριμο μπορεί τριγύρω του, ώστε να αποφύγει το αναπόφευκτο! Η κοινωνία μας, μας εμφυσά το ιδεολόγημα ότι η Ταυτότητά μας, είναι το πιό σημαντικό πράγμα στο σύμπαν.

Ακόμη και οι πιο αλτρουιστές άνθρωποι, θα φοβηθούν μπροστά στο ενδεχόμενο να απωλέσουν το ΤΙ είναι οι ίδιοι, και να μείνουν μια γυμνή συνειδητότητα διχως ιδιότητες και ταυτότητα, η οποία απλως θα παρατηρεί την γυμνή της ανυπαρξία (παράδοξο, αλλα κατορθωτό).

Όταν φτάσουμε στον Θάνατο του Εγώ, είμαστε σε φάση «σκέπτομαι άρα υπάρχω» και τίποτε παραπάνω. Είμαστε ένας «Ανθρωπος Διχως Ιδιότητες» (βλέπε βιβλιο).

Είμαστε μια εμβρυακή συνειδητότητα, η οποία παραδόξως παρατηρεί την ανυπαρξία της, και βρίσκεται προσωρινά σε ένα τοπίο, το οποίο -πάλι παραδόξως- προσδίδει στην εμπειρία την αίσθηση της Αιωνιότητας.

Πολύς κόσμος θα προσέδιδε την λανθασμένη έννοια «Φώτιση» σε αυτή την κατάσταση/τοπίο του νου μας, αλλά επειδή το Φως έχει χρησιμοποιηθεί ανα τους αιώνες απο θρησκείες και πολιτικές που μου είναι εχθρικές, δεν θα το κάνω.

Προσωπικά, σαν Αλεξ, θα έλεγα ότι εκείνο το τοπίο, δεν μας διδει μήτε φώτιση, μήτε σκότος: Είναι ένα τοπίο (που δυσκολα περιγράφεται μετα την επιστροφή απο εκει), το οποιο -όσο θυμαμαι- η μονη λέξη που μπορω να του προσάψω είναι η «Πληρότης μέσω της Ανυπαρξίας».

5. Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥ ΕΓΩ, ΤΟ «ΤΑΞΙΔΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ» ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΚΑΙ ΠΟΣΟ ΒΟΗΘΑ ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΥΦΗΣ ΤΗΣ ΠΕΡΣΟΝΝΑΣ ΤΗΣ ΚΑΘΕΜΙΑΣ ΜΑΣ

Επιστρέφοντας στην κανονικότητα μετά από αυτήν την απίστευτη εμπειρία, βιώνουμε κάτι το καταπλητικό:

Οι μνήμες σχετικά με την Ταυτότητά μας, αρχίζουν και επανέρχονται μια-μια, ουσιαστικά βάζοντάς μας στην εμπειρία μιας ‘γέννησης’. Κάτι το οποίο –εκτός από πολύ χρήσιμο σε εμάς για να δούμε ποιά μερη της ταυτότητάς μας είναι αποτέλεσμα κοινωνικών πιέσεων και τεχνολογιών– είναι και πολύ συγκινητικό, διότι είναι ξεκάθαρα μια εμπειρία Φοινικαs-esque, όπου μετά την ΑΠΟΛΥΤΗ απο-συναρμολόγησή μας, συναρμολογούμεθα ξανά, αλλά αυτή τη φορά, έχοντας διώξει την σκόνη που περιέχουν τα ταυτοτικά μας ‘γρανάζια’.

Επίσης, βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας, την Υφη της Εννοιας «περσόννα», το μάταιο της συντήρησης μιας ταυτότητας (ακομη και εαν αυτη κρινεται ως επαναστατική), καθώς και την σημαντικότητα του να είμαστε FLUID (μη-μονολιθικοί) στις επιτελέσεις μας. Το να ‘λικνιζόμαστε’ στην ζωή, είναι από τα πιο σοβαρά -και ταυτόχρονα διασκεδαστικά- στοιχεία της υπάρξεώς μας!

Δεν θα ήθελα να εμβαθύνω σε αυτην την διαδικασία επαναγέννησης, διότι αποτελεί υλικό για ολόκληρο κεφάλαιο, λόγω της έντονης σημασίας της ως διαδικασία, αλλά και της έντονης πρακτικότητάς της όταν ενσωματώσουμε τα συμπεράσματα στην καθημερινότητά μας.

6. ΑΧΡΗΣΤΑ ΑΚΡΑ: Ο «Ανθρωπος» ως ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ ΜΙΑΣ «ΜΑΙΜΟΥΣ» ΜΕ ΕΝΑΝ «ΑΓΓΕΛΟ» — Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΠΟΥ ΕΝΕΧΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΩΝ 2 ΑΚΡΩΝ ΔΙΧΩΣ ΤΗΝ ΜΕΣΗ ΟΔΟ.

Αρχικα, πρέπει να επισημάνω, το πόσο ΕΠΙΚΥΝΔΙΝΟ είναι να θεωρούμε ως σωστη προσέγγιση το να γίνουμε «σπιρίτσουαλ» όντα, τα οποία θα ίπτανται μονίμως 10 εκατοστά απο το έδαφος, και θα έχουν μια κάποια απώλεια επαφής με την κοινωνική αλλά και σαρκική πραγμάτικότητα, μη ικανα να εφαρμοσουν και να ενσαρκωσουν οτι μαθαινουν απο την απωλεια του εγω στην καθημερινη ζωη, και ΕΙΔΙΚΑ στα ΠΑΘΗ και ΗΔΟΝΕΣ και ΠΑΡΑΝΟΜΙΕΣ μας.

Είναι ακριβώς ο αντίστροφος κίνδυνος απο το να είμαστε «μαιμουδες».
Ως «μαιμούδες», ορίζω τα πλασματα (και καταστάσεις/φασεις και εκφανσεις του εγω, που υφιστανται και ταυτοχρονως οριζονται συνήθως με την εκδήλωση/υπαρξη εντωνως παγιωμενων ταυτοτητων, αρα ιεραρχιών, ανελευθερίας και ΥΠΕΡΗΦΑΝΙΑΣ/ελλειψης ταπεινοτητας μπροστα στο ματαιο της υπαρξης [δηλαδη]στην ΚΡΙΣΙΜΗ ΠΟΙΟΤΗΤΑ της αναγνώρισης της σημαντικότητας της υπαρξης της επιλογής του αγνωστικισμου ως θεση και αποψη σχετικά με τον Θανατο.

Ως «μαιμούδες», συνήθως παραμένουμε κλειστόμυαλα ‘θετικιστές’, αγνοώντας τον κίνδυνο του ότι η Επιστήμη είναι ένα είδος Θρησκείας, και μη προσπαθώντας να βρούμε μια ΠΡΟΣΩΠΟΠΟΙΗΜΕΝΗ διαδρομη προς την ΔΙΚΗ μας αλήθεια.

Δεν υπάρχει, λοιπόν, κανένας λόγος να προσπαθούμε να γίνουμε γκουρού και να φτάσουμε μια κάποια θέωση μεσω της Αγγελικής προσέγγισης. Η ζωή βρίσκεται στον συνδυασμό της μαιμούς με τον άγγελο. Δηλαδη, του Ανθρώπου.
7. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΚΟΠΟ ΤΗΣ ΣΠΙΡΙΤΣΟΥΑΛ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ ΣΤΗ ΖΩΗ — Ο ΤΕΛΙΚΟΣ ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ.

Το συμπερασμα είναι απλό, αλλά δώστε βάση, διότι μου πήρε 12 χρόνια μελέτης για να το πάρω χαμπάρι:

Η πραγματικη φιλοσοφια ή σπιριτσουαλιτι θα πρεπει να εχει ως τελικο σκοπο της την απολυτη πρακτικη, την απολυτη κοινωνικοποιηση, εμπνευση κ δημιουργικοτητα, και την απολυτη ηδονη.

Με αυτά τα εργαλεία, μπορούμε να προχωρήσουμε σε Επαναστατικές διαδικασίες, οι οποίες θα είναι φρέσκιες, και δεν θα εμπεριέχουν Ιδεολογίες. Έτσι, μετά το κάθε επαναστατικό/καταστροφικό βήμα, το επόμενο θα συνδιαμορφώνεται εκείνη την στιγμή, στα συντρίμμια του παρελθόντος.

Τέρμα οι ‘επαναστατικές βίβλοι’. Το Βίωμα και το Προσωπικό, είναι οι νέοι πυλώνες της επανάστασης.

Και κάτι Τολμηρό απο πλευράς μου:

Στα όμορφα τοπία που περιγράφω (νοητικά/σωματικά/επαναστατικά), να αναφέρουμε την πιθανότητα της καταργησης της ποιησης και της τεχνης ως «αχρηστα σχηματα παρελθόντος», σε μια παροντική κατασταση/ζωη που δεν θα τις εχει πλεον αναγκη.

Ποιός χρειάζεται την τέχνη, όταν το Παρόν είναι μονιμως δημιουργικά καταστροφικό?

Όταν η τέχνη δείξει σημάδια ότι πάει να αυτο-καταργηθεί, μάγκες, θα ξέρουμε ότι είμαστε σε πολύ σωστά μονοπάτια!

—-
1. Η ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΔΙΥΣΜΟΥ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ — Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΩΣ ΤΟΠΙΟ ΠΟΥ ΑΝΤΛΟΥΜΕ ΑΙΣΘΗΤΙΚΕΣ, ΗΘΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΚΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΕΦΑΡΜΟΣΤΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ.

Ας μιλησουμε για το πως η απωλεια του εγω γινεται απο σκοπός, ένα μέσον για κατι σημαντικότερο και μεγαύτερο:

Οταν 2 απολεσθεντα εγω ενώνονται μεσω του σεξ/ερωτα (παραδοξο) ουσιαστικα μιλαμε για 1 απολεσθεν εγω (τα δυο κορμα-μη μπερδευτω εδω), που φτανει ενα επιπεδο παραπερα, και συνειδητοποιει πιο προχωρημενα πραγματα:

Την ματαιοτητα του δυισμου στην σφαιρα της υπαρξης μας/κοινωνια. Η ενωση των 2 γυμνων εγω, ειναι μια παρατηρηση εξω απο τον χρονο, πανταχου παρουσα και παντοδυναμη, που ξερει/παρατηρει την καθε ανθρωπινη αγωνια, τον καθε ανθρωπινο πονο και μοχθο ανα τα χρόνια, ξερει το βασανο της υπαρξης.

Εγω σε αυτην την ‘καταστασιακη υπαρξη’ προσευχομαι.

Αυτο επικαλουμαι.

Για χαρη του διαλογιζομαι.

Για να το αγγιξουν ολοι πολεμαω τις θρησκειες.

Για να ζησουν, ασκητεύω.

Ποτε δεν γυρνας ιδιος απο αυτη την πραξη, απο αυτον τον ερωτα διχως σεναριο. Απο αυτα τα σωματα που ενωθηκαν διχως ο εγκεφαλος να ασκει μοναρχία στην πραξη αυτή, όντας το κυρίαρχο και μοναδικό όργανο που φιλοξενεί συνειδητότητα.

Επιστρεφεις στα καθημερινα, όντας περισσότερο ελεύθερος, και λιγότερο φοβισμένος.

Μόνη ελευθερία ο έρωτας — μόνος φίλος, ο θάνατος.

2. ΠΡΟΣΓΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΣΤΟ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΒΙΩΜΑ — ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.

ΑΣ ΠΡΟΣΓΕΙΩΘΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΙ ΠΙΣΩ ΠΑΛΙ ΣΤΙΣ ΠΕΡΣΟΝΝΕΣ ΜΑΣ!

Οταν λοιπον καποιος στρειτ μας ξαναπει οτι το σεξ φτιαχτηκε για την αναπαραγωγη του ειδους, και οτι αυτος ειναι ο σκοπος του ανθρωπου, μην τσαντιστητε.

Νιωστε ανακουφιση που ξερετε οτι υπαρχουν συμπαντικου μεγεθους λοιπες περιπετειες και λιμανια, και μην απορησετε που πολλες φορες τους λεμε breeders. Mille merci για την κατασκευή της σάρκας!

Ετσι, και εμεις και εσεις, θα βιωσουμε ολα αυτα τα ομορφα που εγραψα επανω. Αλλα και να μην ειχαμε γεννηθει, σε εκεινα τα τοπια θα βρισκομασταν παλι.

Οποτε, no need to stress περι θανάτου.

Προσοχή όμως, καθώς οπως προειπα, δεν υπαρχει λογος για υπερηφανιες, καθως αυτες μας ενυσχιουν τα εγω μας 😉

3. ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΑΚΙΑ.

Ξαναλέω:

Μόνη ελευθερία ο έρωτας — μόνος φίλος, ο θάνατος.

xoxo, Alex C

ΣΥΝΟΜΩΣΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΛΟΓΙΚΗ

28 Φεβρουαρίου, 2013 § 2 Σχόλια


noone

Η ΛΟΓΙΚΗ, ειναι ενα απο τα αμέτρητα πιθανα μοτιβα συνειρμών των σωμάτων μας, το οποίο όμως χαίρει μοναδικής επικύρωσης απο τον Πολιτισμό μας. Οποιοδήποτε άλλο μοτίβο αλληλουχίας ιδεών, δεν επικυρώνεται ως επιστημονικό, ως αληθινό –ή, στην καλύτερη περίπτωση, δεν εγκρίνεται ως εργαλείο σκέψης για επιστημονικές πρακτικές. Πολύ απλά, ό’τι άλλο, δεν υπάρχει.

Η λογική είναι αριστοκρατία. Η λογική είναι η παρέλαση των υποστηρικτών απολυταρχικών καθεστώτων. Η λογική είναι αρρενωπή. Η λογική είναι ο χαμός της αναρχίας. Η λογική είναι ο λόγος που ψάχνουμε την αιτία της δυστυχίας μας σε οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτήν.

Προφανώς, ο συνειρμός της λογικής, ταυτίζεται με την έννοια της Νηφαλιότητας, καθώς και με την έννοια των Σώων Φρένων, δηλαδή της Νευροτυπικής κατάστασης στον τομέα της Ψυχικής Υγείας. Κοινώς, ο «λογικός» άνθρωπος (αυτός που σκέφτεται και δρα «λογικά») είναι αυτός που μετατόπισε το Χριστιανικό ιδεολόγημα της «Παρθενιάς» από τα σεξουαλικά του όργανα προς τον εγκέφαλό του, και επιπροσθέτως, δεν είναι «τρελός» από την «φύση» του.

Πηγαίνοντας ένα βήμα παραπέρα, παρατηρούμε ότι για να είναι κάποιος κοινωνικά παραγωγικός, για να βρει δουλειά και για να επιβιώσει, οφείλει να κατασκευάζει αποκλειστικά Λογικές Περσόννες μέσω τεχνολογιών πειθάρχησης, ειδάλλως καταδικάζεται στο περιθώριο, στον εγκλεισμό, ή ακόμη και στον μη-εθελοντικό θάνατο. Ο άνθρωπος έδωσε όρκους πίστης στην θρησκεία της λογικής (αργότερα θα δούμε ότι η θρησκεία είναι η Επιστήμη), πολύ πριν εμφανιστούν στον πλανήτη οι οργανωμένες θεϊστικές θρησκείες όπως τις ξέρουμε σήμερα. Η σκληρότητα του αγνώστου του Θανάτου, και η γεμάτη φόβο ζωή, τον έστρεψε προς δομές ιεράρχησης και εξουσίας, εγκαταλείποντας την νηνεμία της παράδοσης και του συλλογικού. Έτσι, μέσα από ένα –καθόλου τρελό- ταξίδι στην Ιστορία, ο άνθρωπος συγκροτούταν ως Homo Neurotypicus. Οι Εξαιρέσεις κάθε τόπου και χρόνου, απλώς έχουν μια γενεαλογία επίμονης ενσωμάτωσης στον Homo Neurotypicus, που συνεχίζεται δίχως τελειωμό, θέτοντας το ενδιαφέρον ερώτημα: Θα βρεθεί στιγμή στο μέλλον όπου η ύπαρξη και ο ορισμός του «άλλου» ως τέτοιου, θα πάψει να είναι δυνατή?

Μην με παρεξηγήσετε: Σε καμμια περίπτωση δεν εννοώ ότι υπάρχει μόνο ένα δίπολο είδους συνειρμών στον άνθρωπο, τύπου «Λογικό/Παράλογο» ή «Λογική/Τρέλλα». Όπως θα πληκτρολογήσω παρακάτω, υπάρχουν αρκετές τεχνολογίες στην ύπαρξή μας –μοτίβα συνειρμών- τις οποίες σε καμμία περίπτωση δεν θα ιεραρχήσω, ούτε θα τις τοποθετήσω εξ’ορισμού απέναντι από την λογική: Απλώς υπο τις παρούσες πολιτισμικές συνθήκες, υπάρχουν στην σκιά της, και είναι καταδικασμένες να μην βοηθούν νέες μορφές επιστήμης να παρατηρήσουν, να εξηγήσουν, να τμήσουν και να αναποδογυρίσουν τον κόσμο γύρω μας αλλά και τον κόσμο μέσα στα σώματά μας.

Οι εφευρέσεις του ανθρώπου έχουν μια συγκεκριμένη και κατεγραμμένη Ιστορία. Διαβάζοντας ανάμεσα στις γραμμές της, μπορούμε να συναρμολογήσουμε συμπεράσματα για το ποιόν της Επιστήμης, καθως και να ψηλαφίσουμε τα όριά της, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι η ίδια –αλλά και οι πιστοί της- εμμένουν στην ιδέα ότι η εξέλιξή της και οι δυνατότητές της είναι ατέρμονες, θυμίζοντας τρομακτικά την πολύ βολική «αμέθεκτη» φύση του θεού των χριστιανών.

Η κάθε πρωτολεια εφεύρεση του ανθρώπου βασίστηκε στην σχέση της υλικότητάς του με αυτο που αποκαλούσε «φύση». Ο τροχός εφευρέθηκε επειδή κάποια στιγμή, κάποιος, εβαλε τα πράγματα κάτω και αντιληφθηκε τη σχέση του κυκλικού σχήματος με την βαρύτητα (πολύ πριν της δώσει καν ονομασία). Οι (1)παρατηρήσεις του, τα (2)πειράματα και τα (3)αποτελέσματα (Επιστήμη) είχαν τον άνθρωπο ως κέντρο, καθ’ότι χρησιμοποίησε τις αισθήσεις του για να διαβεί αυτό το τρίπτυχο. Μέσα στο χάος πληροφορίας που είναι το Σύμπαν, οι αισθήσεις μας δημιουργούν ένα πτωχό «κάδρο» προκειμένου να υπάρξουμε, κάδρο το οποίο απέχει μακράν από οποιαδήποτε αντικειμενική αλήθεια (εάν υπάρχει). Συμπερασματικά, η κάθε εφεύρεση του ανθρώπου, είναι μια υλική προβολή των ικανοτήτων/περιορισμών του, και σε καμμία περίπτωση κάποιο αποτέλεσμα κάποιας αντικειμενικής εξέτασης κάποιας δήθεν αντικειμενικής πραγματικότητας. Οι εφευρέσεις του ανθρώπου αντικατοπτρίζουν το πως βλέπει το Σύμπαν υποκειμενικά.

Το ΓΙΓΑΝΤΕΙΟ πρόβλημα ξεκινά με το ότι ο άνθρωπος χρησιμοποίησε τις εφευρέσεις καθεαυτές, για να παρατηρήσει λεπτομερέστερα –κατ’ αυτόν- τον κόσμο γύρω του, και τις έκανε εργαλεία παραγωγής θεωριών, συμπερασμάτων, κλπ. Αντι να αντιληφθεί τον περιορισμό του να παρατηρείς ένα σύστημα ΜΕΣΑ στο οποίο ανήκεις, ανήγαγε το υλικό σε φορέα της Αλήθειας. Φτάνοντας στο σήμερα, οι τρομερά περίπλοκες τεχνολογίες που απολαμβάνουμε, διατρέχονται από το ίδιο σφάλμα, διότι γενεαλογικά η αλυσίδα δεν έσπασε ποτε: Όπως το μικροσκόπιο κάποτε βασίστηκε στην ανθρώπινη όραση, έτσι ακριβώς, τα μαθηματικά (που ειναι Εφεύρεση κατ’εμέ και πολλούς άλλους) βασίστηκαν σε περίπλοκους ανθρωποκεντρικούς συσχετισμούς, η Ιατρική δεν ξεπέρασε ποτέ τον κρυφό της πόθο για Αθανασία, και τα πειράματα στο CERN προσπαθούν να «κοιτάξουν» σε τόσο εξωτικά μικρής κλίμακας τοπία μπας και βρουν καναν προγραμματιστή πίσω από το simulation της ζωής. Επιστημονικές επιθυμίες οι οποίες όλες διατρέχονται απο την υποκειμενική φύση της ανθρώπινης παρατήρησης, απο την πιο απλη έως την πιο περίπλοκη.

Αφού λοιπόν συμπερασματικά η επιστήμη ποτέ δεν θα είναι αντικειμενική διότι δεν μπορεί να βγεί έξω από το αντικείμενο παρατήρησής της, έχει τους εξής αυτοσκοπούς: 1.Την συνεχή περιπλοκοποίησή των μέσων και συμπερασμάτων της, 2.Την συνεχή ψευδο-αποκωδικοποίηση της φόδρας του χωρο-χρόνου (αφου ανήκει σε αυτό το σύστημα που προσπαθεί να «κρακάρει»), 3.Την συνεχή αύξηση της περιπλοκότητας της διαμεσολάβησης ενός σώματος από κάθε τι άλλο (τεχνολογίες και κοινωνική δικτύωση), 4.Την διατήρηση μιας ουτοπικής ελπίδας ότι κάποτε θα μας λύσει όλα τα προβλήματα (συμπεριλαμβανομένου και του θανάτου), 5. Την δημιουργία κυρίαρχων λόγων περί κανονικοτήτων σχετικά με τα σώματά μας (duh).

Αξίζει να αναφέρουμε ότι ακόμη και σε περιπτώσεις όπου μια πτυχή της ανάγνωσης του όλου απο την επιστήμη αντικρούει μία άλλη, η ίδια έχει φροντίσει να τις κανονικοποιήσει, ονομάζοντας την συνθήκη «Παράδοξο – Paradox». Άλλωστε ο Νο1 κανόνας περί των κανόνων, είναι ότι υπάρχουν πάντοτε εξαιρέσεις.

Δυστυχώς για τους Νευροτυπικούς, όσο και να ψηλαφείται η φόδρα του χωροχρόνου, πολλοί άνθρωποι γουστάρουν να ασχολούνται με τα Νοήματα. Γουστάρουν να εναποθέτουν τα δικά τους νοήματα επάνω σε λέξεις και πράγματα που βρήκαν ήδη βαπτισμένα και επεξηγημένα όταν ήρθαν σε αυτόν τον πλανήτη, ανατρέποντάς τα. Μέσα στην Ασχήμια ενός κόσμου που ο αληθινός θάνατος είναι ο κάθε ορισμός, αυτοί είναι Κουκλάρες. Και μέσα στο ζόφο ενός κόσμου που θέλει να είναι Νευροτυπικός, αυτοί έχουν Ψυχολογικά Προβλήματα.

Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

24 Σεπτεμβρίου, 2012 § 1 σχόλιο


Image

Αν η Τέχνη γεφυρώνει τη Σιωπή με τη Φιλοσοφία, τότε τα σύγχρονά της εργαλεία αξίζει να γίνουν η εισαγωγική παράγραφος για τις σκέψεις περί αναζήτησης τρόπου ορισμού των εργαλείων μιας πιθανής Επανάστασης. Της ανεύρεσης τρόπου ύπαρξης της στον χωροχρόνο μας, με την ονομαστική επισήμανση των υποκειμένων, της θεώρησης και των πόρων που θα την ενσαρκώσουν.

Οι καλλιτεχνες της συγχρονης εποχης δεν πρεπει να περιλαμβανουν στη δημιουργια τους την επισημανση της προελευσης των επιρροων τους. Η μεταμοντέρνα τέχνη είναι κατι πολύ παραπάνω από εννοιολογικό παζλ που έχει ως κομματια του, υπάρχοντα έργα. Είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από μετα-τέχνη που χρησιμοποιεί υπάρχοντα έργα ως μετα-νότες, μετα-χρώματα, μετα-σχήματα κλπ. Είναι ουσιαστικά η απέκδυση του παλαιού έργου από τον δημιουργό του και το μετέπειτα γύρισμα της φόδρας ανάποδα, η τμήση του έργου σε κομμάτια και η επανένωση τους, η αποσυναρμολόγησή του και η επανεγκατάσταση, ο θάνατός του και η επανίδρυσή του.

Όλα αυτά συμβαίνουν σε μιά εποχή που η ολική επανίδρυση του Υπάρχοντος κυρίαρχου Πολιτικού Συστήματος μοιάζει πιο αδύνατη από ποτέ: Η έλλειψη υπάρχουσας εναλλακτικής που θα μπορούσε να γίνει ανεκτή από την κοινωνία. Η έλλειψη κάποιου Σιδηρούν Παραπετάσματος είναι πιο εκκωφαντική από τις εποχές που χώριζε τον κόσμο.

Μια έλλειψη που στο μυαλό των μεγαλύτερων γενιών καθιστά νικηφόρο το πείραμα του Καπιταλισμού.

Όμως, όσον αφορά τις νέες γενιές, έχουμε να κάνουμε με άτομα που η έλλειψη εναλλακτικής τα κατέστησε εν δυνάμει επαναστατικότερα υποκείμενα. Η έλλειψη πολιτικής εναλλακτικής προκαλεί και έλλειψη κατασκευής «ιδεολογιών», και χαρίζει αποκλειστικά στα νέα παιδιά την απάντηση στο ΠΩΣ θα εφαρμόσουν πρακτικά την υπαρξιστική (έως και μηδενιστική) φιλοσοφική θεώρηση, ως το μοναδικό πλέον όπλο σκέψης που μπορεί να εφαρμοστεί πρακτικά στο Υπάρχον. Το νέο  «κεφάλαιο του Μαρξ» της εποχής μας, είναι η απόλυτη απουσία του.

Από τις μεγαλύτερες γενιές ακούγεται ότι οι νέεοι σκέφτονται και δρούν έτσι λόγω κάποιας «έλλειψης ρεαλισμου» και επειδή είναι «κακομαθημένα». Ξεχνάνε όμως ότι κοινωνικά αυτά τα άτομα υπάρχουν σε μια συνθήκη όπου το «No Future» δεν είναι πια τραγούδι, αλλα ρεπορτάζ ειδήσεων.

Ξεχνάμε ακόμη ότι –ηθικά- είναι τα μόνα άτομα στην κοινωνία που δεν φέρουν κανένα μερίδιο ευθύνης για την τρέχουσά της παρακμή. Το ότι αυτά τα παιδιά δεν έχουν εκλογικεύσει ακόμη το ανήθικο του να αναπαράγεσαι και να γεννάς υπό τις παρούσες συνθήκες, είναι σύμπτωση και θέμα χρόνου. Για αυτά τα άτομα, η ολική επανίδρυση του Υπάροντος είναι κάτι κοντινό και (κυριολεκτικά) χειροπιαστό. Το σιδηρούν παραπέτασμα διασχίζει τα σώματά τους. Η Ιδεολογία πλέκει τις αρνήσεις τους. Τα μανιφέστα αντιμετωπίζονται όπως τους αρμόζει, με τη δύναμη της σιωπής τους. Ο Ρεαλισμός τους όταν εκφράζεται, κανεις δεν τολμά να είναι κάπου γύρω, ως αυτήκοος μάρτυρας.

Ο ίδιος ο παλιός κόσμος θα σαπίσει και θα αποσυντεθεί γύρω τους, διότι θα είναι αυτοί που θα σπρώξουν την κοινωνία μακριά από τις δομές και τα πλέγματά της. Έξω από το σώμα της. Διότι μία είναι η μοναδική περίπτωση Επανάστασής της κοινωνίας:  Η ίδια της η κατάργηση.

Η ΘΕΩΡΙΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ PERFORMANCE ART

5 Ιουνίου, 2012 § Σχολιάστε


ΘΕΩΡΙΑ ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΑΣ PERFORMANCE ART

by Alex C

2007

 

 

  1. Η συνειδητότητα παράγει σκέψη.
  2. Η σκέψη παράγει ηθική.
  3. Η ηθική παράγει αισθητική. [μου το εμαθε ο Δασκαλός μου ο Μιχαήλ Μαρμαρινός]
  4. Η αισθητική παράγει πολιτική.
  5. Η πολιτική παράγει πράξη.
  6. Η πράξη παράγει ζωή.
  7. Η ζωή παράγει θεατρικότητες, μουσικές, ποίηση, σωματικές φράσεις και νευροβιολογίες.
  8. Performance Art, ίσως να είναι η αφήγηση, με τέτοιον χρωματισμό, ορισμένων φετών ζωής ώστε να προκαλείται μία αλλόκοτη διαδρομή προς την αλήθεια.
  9. Η αφήγηση είναι ένας ζωντανός οργανισμός, που δεν αναπαριστά κάτι, αλλά παρίσταται στον χώρο.
  10. Κάνουμε ένα δικό μας re-construction με αφέλεια και κουλή επιλεκτικότητα της «πραγματικότητας».
  11. Η αφήγηση δεν πρέπει να προκαλεί συναισθήματα και ταύτιση αλλά σκέψη και αμφιταλάντευση.
  12. O αφηγητής δεν αντιδρά σε ψυχολογίες, αλλά σε χρονισμούς και νευροβιολογίες.
  13. Ο αφηγητής δεν ταυτίζεται, μοιράζεται.
  14. Ο χώρος αφήγησης οφείλει να τελεί υπό κατάληψη.
  15. Χώροι θεωρούνται και τα σχήματα της σκέψης μας.
  16. Σκοπός είναι να κάνουμε κατάληψη και σε αυτούς τους χώρους, ώστε να παραχθεί συνειδητότητα.
  17. Και τότε θα ξαναδιαβάσουμε την φράση 1.

 

 

Με το τραγούδι θα ασχοληθώ ως Performance Artist που προσποιείται τον τραγουδιστή. Θα ασκήσω πολιτική κάνωντας Occupy στην δισκογραφία

ΔΙΣΕΛΙΔΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ

27 Σεπτεμβρίου, 2011 § 1 σχόλιο


Φιλι Ερημην Μας

Η συζήτηση είχε ξεκινήσει εδώ και μία ώρα, αλλά ο Γιάννης ήδη είχε νιώσει τα πρώτα χαϊδέματα μιας γλυκόπικρης βαρεμάρας να του ακινητοποιούν νευροδιαβιβαστές του εγκεφάλου του. Η κουβέντα επρόκειτο να κινηθεί γύρω από την φύση της αντιφασιστικής πορείας που θα γινόταν σε μία εβδομάδα, αλλά οι μοναδικές χρωματικές διακυμάνσεις της συζήτησης αφορούσαν σε προσωπικές συγκρούσεις, που τον Γιάννη τον αφήναν παγερά αδιάφορο.

Μια λυγερή κοπέλα στην απέναντι γωνία της αίθουσας του στεκιού παρακολουθούσε τον Γιάννη διακριτικά, κρυμμένη πίσω από την μεγάλη επιφάνεια του μπλοκ σχεδίου που κρατούσαν τα διπλωμένα πάνω στην καρέκλα γόνατά  της. Διακρίνοντάς την πίσω από τις σκιές, ο Γιάννης εντυπωσιάστηκε από την σκοτεινή φιγούρα της. Ήταν μια κοπέλα υπερβολικά αδύνατη, με κατάμαυρα μακριά ίσια μαλλιά που καθώς έπεφταν στο μέτωπό της σχηματίζοντας ένα τρίγωνο κόψιμο, διακρίνονταν σκούρες μωβ πινελιές. Είχε την τυπική φιγούρα μιας κοπέλας που σίγουρα δεν θέλει να γίνεται αντιληπτή: Τα μαύρα φαρδιά ρούχα της, με πολλές στρώσεις που διαδέχονταν η μία την άλλη, κάλυπταν σχεδόν ολόκληρη την επιφάνεια του κορμιού της, εκτός του κεφαλιού, και των χεριών που τόσο αργόσυρτα σκέπαζε με τα μανίκια της. Σε τακτές χρονικές περιόδους, όταν ο Γιάννης προσπαθούσε να παρακολουθήσει την πορεία της κουβέντας, η κοπέλα αυτή, χρησιμοποιώντας το φανερό ένα τέταρτο της κορυφής των ματιών της πίσω από το μπλοκ, τον κοιτούσε, και σχεδίαζε.

Πέρασε αρκετή ώρα μέχρι ο Γιάννης να αντιληφθεί την ύπαρξη αυτής της συνθήκης. Η κούραση του και η απογοήτευσή του από την γενικότερη πορεία της συζήτησης δεν τον άφησαν να στοχαστεί πάνω σε αυτήν την ενδιαφέρουσα εικαστική συζήτηση που λάμβανε χώρα ερήμην του, παρ’ όλο που κανονικά θα το έκανε, όπως κάνει πάντα με ευκολία ακόμα και για στιγμές που η τυπικότητά τους ξεπερνά την αοριστία τους.

Περπατώντας στο δρόμο προς την κατάληψη, Ο Γιάννης κοιτάζοντας μονάχα το πεζοδρόμιο, έχοντας τυποποιήσει πλέον τις συνηθισμένες «χωρικές» διαδρομές μέσα στην πόλη, έπινε και στοχαζόταν, συντηρώντας την εικόνα που έχει για αυτόν ο χώρος: του «στοχαζόμενου μπεκρή περιπλανητή» Έφτυσε μια χλέπα στο πεζοδρόμιο, και άναψε ένα Winston. Το μισοτελειωμένο μπουκάλι λικέρ που κρατούσε στο χέρι του είχε ήδη αρχίσει, με τον τρόπο του, να φέρνει στην επιφάνεια των σκέψεών του ευφάνταστες σεναριακές παραλλαγές περί της ιδιαίτερης αυτής κοπέλας που είδε στο στέκι. Παραλλαγές της τελευταίας ώρας, όπου ο ίδιος εντέλει μίλησε στην κοπέλα αυτή και γνωρίστηκαν, ιστορίες της καθημερινής της ζωής, των γούστων της στο φαγητό, στο γαμήσι, και στις μικρές αυτές συνήθειες που μας ξεχωρίζουν πιο πολύ και από το δακτυλικό μας αποτύπωμα. Τα σχήματα που δημιουργούσε η γραμμή του βλέμματος στο πεζοδρόμιο, σε συνδυασμό με το μασάζ του αλκοόλ, δημιουργούσαν ρυθμικά και οπτικά μοτίβα, που βοηθούσαν στο να ισχυροποιηθούν οι σκέψεις αυτές στο κεφάλι του, και να τον ενθουσιάσουν, ερεθίσουν, ενεργοποιήσουν.

Με το κλείσιμο της πόρτας στο δωμάτιό του, σαν να ξύπνησε από αυτήν την φαντασιακή γοητεία της συνθήκης αυτής. Είχε ήδη μπει στη «φωλιά του κούκου»  –όπως του αρέσει να αποκαλεί την κατάληψη-, είχε χαιρετήσει συντρόφους, τα είχε πει μάλιστα για πέντε λεπτά με τον φίλο του που την επόμενη είχαν αναλάβει να μαγειρέψουν, αλλά με την βοήθεια ενός αυτόματου πιλότου. Το φαντασιακό του είχε ενσαρκωθεί και κατεύθυνε, επηρέαζε, και σωματοποιούσε ανύπαρκτες καταστάσεις. Ξύπνησε μόνο με την είσοδο στο δωμάτιό του, όπου η ζεστή αυτή ατμόσφαιρα των χυμένων εντύπων, δίσκων και παπάδων υπερίσχυσε της γητείας αυτής της τόσο ανύπαρκτης κοπέλας.

Πίνοντας έναν μπάφο στο στρώμα που έχει στο πάτωμα και ακούγοντας την θορυβώδη μουσική που επιτέλους τελειοποίησε την προηγούμενη εβδομάδα, τον πήρε ο ύπνος.

Η συζήτηση είχε ξεκινήσει εδώ και μία ώρα, αλλά η Μαρία ήδη είχε νιώσει τα πρώτα χαϊδέματα μιας γλυκόπικρης βαρεμάρας να της ακινητοποιούν νευροδιαβιβαστές του εγκεφάλου της. Η κουβέντα επρόκειτο να κινηθεί γύρω από την φύση της αντιφασιστικής πορείας που θα γινόταν σε μία εβδομάδα, αλλά οι μοναδικές χρωματικές διακυμάνσεις της συζήτησης αφορούσαν σε προσωπικές συγκρούσεις, που η Μαρία τις έβρισκε ανέραστες και όχι αρκετά οργισμένες, και έτσι την αφήναν παγερά αδιάφορη.

Ένα πανέμορφο αγόρι στο κέντρο της αίθουσας του στεκιού παρακολουθούσε την συζήτηση, προσπαθώντας να αντισταθεί στο τραγούδι του Μορφέα, έχοντας την τυπική σωματική στάση του ανθρώπου που βαριέται, με χέρια και πόδια σταυρωμένα. Διακρίνοντάς τον κάτω από το κολακευτικό για αυτόν υπόλευκο φώς, η Μαρία εντυπωσιάστηκε από την φωτεινή και άρτια φιγούρα του. Ήταν ένα αγόρι ντυμένο στα μαύρα, με απόλυτη αρμονία προσώπου, και μαλλιά που ενώ σε όλη την επιφάνεια του κεφαλιού ήταν κοντά, στο πίσω μέρος ήταν αρκετά μακριά ώστε παρακολουθώντας το μήκος τους, η Μαρία πρόσεξε μια νεκρή κατσαρίδα στο πάτωμα. Είχε την τυπική φιγούρα ενός αγοριού που σίγουρα είναι ένας περιπλανητής με πίστη στον εαυτό του: Το ευθύ και αυστηρό βλέμμα του, χαρακτηρίζει ανθρώπους που η σκέψη τους κινείται σε μαθηματικούς ρυθμούς, ενώ οι διακυμάνσεις της αναπνοής του σε συγκεκριμένες τυπικές φρασεολογίες της κουβέντας έδιναν στην Μαρία να καταλάβει ότι το παιδί δεν είναι χαζό.

Προσπαθώντας να μην γίνει αντιληπτή, η Μαρία γύρισε σελίδα στο μπλοκ που τόσο στοργικά κρατούσε στα πόδια της (η σελίδα απλά φιλοξενούσε την λέξη ΒΑΡΙΕΜΑΙ σε δώδεκα γραφιστικές εκδοχές) και ξεκίνησε να σχεδιάζει αυτό που έβλεπε μπροστά της. Η συζήτηση ήταν αρκετά πλατιά, ώστε η Μαρία να καταφέρει να ολοκληρώσει ένα πρώτο σχέδιο, που περιείχε τον Γιάννη να κάθεται σε μια καρέκλα, και δίπλα του στο έδαφος, μια νεκρή κατσαρίδα. Τυπικό για την Μαρία να απομονώνει δύο στοιχεία του περιβάλλοντος στο σχέδιο: αυτό που την ενδιαφέρει, καθώς και ένα άσχετο (στην περίπτωση την κατσαρίδα) που, κατ’ αυτήν, υποδηλώνει τον χωρόχρονο του πρώτου αντικειμένου, αλλά κατά την καθηγήτριά της στην σχολή, υποδηλώνει την ανάγκη για εντυπωσιασμό.

Η Μαρία, όπως κάνει συνήθως, περίμενε την αίθουσα να αδειάσει για να σηκωθεί από την καρέκλα της, και να αρχίσει να περπατά προς την έξοδο.

Στη στάση του λεωφορείου που παραδοσιακά κάθεται και καπνίζει ένα τσιγάρο παρακολουθώντας τις σπίθες που βγάζουν οι κεραίες του τρόλεϊ όταν διασχίζουν διασταυρώσεις των καλωδίων με ταχύτητα, την βρήκε μια έκπληξη: Από την κάβα έβγαινε το αγόρι που σχεδίαζε στο στέκι, κρατώντας ένα μικρό μπουκάλι – μάλλον λικέρ. Σβήνοντας το τσιγάρο της σε κάδο –σαν να απέφευγε την ενοχή του σκουπιδιού στο πεζοδρόμιο, αφού θα γέμιζε με ενοχές της παρακολούθησης- ακολούθησε το αγόρι αυτό, έχοντας μια σιγουριά ότι δεν θα την αναγνωρίσει, αφού και ήταν καλά κρυμμένη στις σκιές της αίθουσας του στεκιού, αλλά και το παιδί αυτό ήταν απορροφημένο στις σκέψεις του. Η Μαρία παρατήρησε ότι και εκείνος κοιτάζει το πεζοδρόμιο όταν περπατά, όπως αυτή, εκτός από τις Κυριακές, που της αρέσει να κοιτάζει τις πολυκατοικίες. Για ένα δευτερόλεπτο ένοιωσε κάτι που της θύμιζε χαρά, αν και η ίδια ξέρει ότι ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για κάτι που έχεις να το νοιώσεις για πάνω από έξι χρόνια.

Φτάνοντας στο στενό που η Μαρία έπρεπε να στρίψει, την συγκλόνισε η εικόνα του να φτύνει μια χλέπα στο πεζοδρόμιο. Αφού φρόντισε λοιπόν το αγόρι να απομακρυνθεί αρκετά, ώστε να είναι ασφαλής η απόσταση, η Μαρία έφτυσε μια χλέπα ακριβώς από πάνω. Με το δεξί της παπούτσι, ανέμιξε τις δύο αυτές χλέπες, και από κάτω με κάρβουνο έγραψε «φιλί ερήμην μας»

ΤΕΛΟΣ

2007

Η Ιστορια Του Ολου

15 Σεπτεμβρίου, 2011 § 4 Σχόλια


Η Ιστορια Του Ολου

Πριν ο χρόνος απο fractal γίνει γραμμικός, Ο Αιώνια Εθισμένος Στο Όπιο Ερμαφρόδιτος, έπλεε στο Σύμπαν όντας ταυτοχρόνως Αυτό. Για να βιώσει, να χαρεί και να δει με έναν Καθρέπτη την ύπαρξή του, δημιούργησε ένα δίπολο αρσενικής και θηλυκής ενέργειας, σχίζοντας τον εαυτό του στα δύο, και στέλνοντας σε ένα επίπεδο ψευδαίσθησης υλικότητας τις δύο αυτές εκφάνσεις, οι οποίες είχαν μια δεύτερη ψευδαίσθηση θνητότητας. Και οι δύο, έπρεπε για να «επιβιώσουν» να υπάρξουν συμβιωτικά με το περιβάλλον. Να είναι μέρος των κύκλων που Ο Αιώνια Εθισμένος Στο Όπιο Ερμαφρόδιτος κατασκεύασε. Κρίσιμο κομμάτι των κύκλων αυτών.

Η Αρσενική ύπαρξη πάταγε γερά στην ψευδαίσθηση της υλικότητας, και είχε το αβαντάζ σε αυτήν. Ήξερε να βρεί φαγητό, ήταν δυνατός, και δημιουργούσε ιεραρχίες βάση της επικράτησης μέσω της βίας. Οι κύκλοι του περιβάλλοντος τον τρόμαζαν, φοβόταν την θνητότητα, και γινόταν όλο και πιο σκληρός και βίαιος.

Η Θηλυκή ύπαρξη ίπτατο λίγα εκατοστά από το έδαφος, και ήταν απελευθερωμένη από την ψευδαίσθηση της ύλης. Ήξερε να βλέπει την φόδρα της πραγματικότητας, εκτιμούσε την ηδονή του φαγητού και όχι την αξία επιβίωσης του, ήταν λιγότερο δυνατή σωματικά από τον Άντρα, και δεν αρεσκόταν στην κατασκευή ιεραρχιών. Η θνητότης δεν την τρόμαζε, καθ’ότι οι κύκλοι του περιβάλλοντος ήταν περισσότερο αντικείμενο παρατήρησής της, και άρα ανάλυσης, παρά άβουλο κομμάτι τους.

 Τους ευλόγησε με τον Έρωτα και το Σεξ. Κατα την διάρκεια και των 2, η ένωσή τους, τους φέρνει σε κατάσταση συνειδητότητας του Αιώνια Εθισμένου Στο Όπιο Ερμαφρόδιτου και, άρα, στη ΘΕΩΣΗ. Η δε ικανότητα αναπαραγωγής του ανθρώπου, τους προκαλούσε συναισθήματα πληρότητας. Ένα παιδί, ήταν μια Θυσία πόνου της γυναικας προς τον Αιώνια Εθισμένο Στο Όπιο Ερμαφρόδιτο, καθώς ήταν καρπός της ισορροπίας Αρσενικού/Θηλυκού. Επιπλέον, ο πόνος της γυναίκας κατά τον τοκετό σχεδιάστηκε έτσι ώστε να ενισχύει την ενέργεια του Οπίου του Αιώνια Εθισμένου Στο Όπιο Ερμαφρόδιτου.

Ομως Κατι Πηγε Στραβα. Και Ακομη Παει.

Η Αρσενική δύναμη επικράτησε στον πλανήτη. Επειδή ό Άντρας είχε το αβαντάζ να είναι αυτός που διαχειρίζεται καλύτερα την ψευδαίσθηση της ύλης, γέμισε τον κόσμο Ιεραρχίες, Βία, Πολέμους, και –το χειρότερο- λόγω της διασποράς του φόβου της Θνητότητας, δημιουργήθηκαν άπειρες ψευδο-θρησκείες οι οποίες βασίστηκαν στην Αρσενική ποιότητα, και λειτούργησαν ως κανονιστικά πλαίσια για τις κοινωνίες, ως περιορισμοί – και όχι ως πνευματικά εργαλεία απελευθερωτικής εξερεύνησης.

Κατι Επρεπε Να Γινει.

Ο Αιώνια Εθισμένος Στο Όπιο Ερμαφρόδιτος, αποφάσισε κάτι ριζοσπαστικό: Να άρχιζε να στέλνει στον πλανήτη, πλάσματα Κατ’Οικόνα και Καθ’Ομοίωσή του. Όντα με ΔΥΟ [2] ψυχές αντί με μία. Η μία ενέργεια θα ενσαρκωνόταν ως ψευδο-ύλη (σώμα) και η άλλη ως Πνεύμα (Ψυχή). Ο Αιώνια Εθισμένος Στο Όπιο Ερμαφρόδιτος αποφάσισε ότι ο αριθμός τους θα αυξανόταν ανα τα χρόνια, και έτσι ίσως κάποτε να επαναφερόταν η ισορροπία στον πλανήτη μεταξύ των Δυο ενεργειών.

Τα Δίψυχα αυτά όντα, ΔΕΝ θα μπορούσαν να τεκνοποιήσουν. Αντ’ αυτού, θα είχαν τιμητικά ταλέντα ώστε να παράξουν όσα Πνευματικά Τέκνα επιθυμούν. Το κυριότερο: Δεν θα απαιτείτο να κάνουν σεξ ή έρωτα με άνθρωπο του αντίστροφου σώματος, καθότι θα είχαν την τιμή να βρίσκονται στην Ιερή Συνειδητότητα του Αιώνια Εθισμένου Στο Όπιο Ερμαφρόδιτου ΜΟΝΙΜΑ. Το τρομακτικό μειονέκτημα για αυτή την τιμή, είναι η φοβερή τους ευαισθησία και οι –για την περιορισμένης φύσης επιστήμη του πλανήτη- «μεταφυσικές» τους ικανότητες, στοιχεία τα οποία τους εξορίζουν στην σφαίρα της ΜΟΝΑΞΙΑΣ. Μην μπερδεύεστε: Συχνά θα τους δείτε περιτριγυρισμένους απο πλήθη που τους θαυμάζουν. Όμως, κανεις Μονόψυχος δεν τολμα να τους πλησιάσει και να δει τη λάμψη και τη δόξα της ψυχής τους. Οι υπόλοιποι Δίψυχοι, θα βρίσκονται περιστασιακά, αλλά «κάτι» δεν θα τους ενώνει ούτε ως καλη παρέα, ούτε ερωτικά, καθώς ο Ρόλος τους είναι να αναμιχθούν σε πυρήνες Μονόψυχων και να τους Αφυπνίσουν/Ισσοροπήσουν.

Ο Αιώνια Εθισμένος Στο Όπιο Ερμαφρόδιτος έφτιαξε λοιπόν τα εξής επιπλέον ΔΥΟ όντα:

1. Τα όντα με Αρσενικό σώμα, αλλά Θηλυκή ψυχή.

Αυτά, θα χλευάζονταν από την αρχή της ιστορίας τους. Η θηλυπρεπής κίνησή τους και η αγάπη τους προς τους Μονόψυχους άνδρες, θα τους καθιστούσε εξόριστους, μέχρι το ιστορικό σημείο όπου ο αριθμός τους θα δημιουργούσε μια ψευδαίσθηση κοινότητας. Παραμένουν μοναχικοί. Έχουν όμως ένα Φοβερό ταλέντο, που εξέπληξε ακόμη και τον ίδιον τον Αιώνια Εθισμένο Στο Όπιο Ερμαφρόδιτο: Μέσω της ΤΕΧΝΗΣ, η οποία είναι Θηλυκής καταγωγής, παράγουν έργα τα οποία με την αλήθεια τους σοκάρουν την κοινωνία των Μονόψυχων. Το σοκ, το οποίο καθώς περνάν τα χρόνια μεγαλώνει, περνα σαφώς και σε ομόκεντρους κύκλους όπως η Φιλοσοφία και η Πολιτική, αλλάζοντας τον κόσμο με έναν ρυθμό που εξέπληξε ακόμη και τον Ίδιον !

2. Τα όντα με Θηλυκό σώμα, αλλά Αρσενική ψυχή.

Τα όντα αυτά αργήσαν να αποκτήσουν ορατότητα στην κοινωνία, αν και ενσαρκώθηκαν ταυτόχρωνα με τα προηγούμενα. Η κοινωνία επιβραβεύει τόσο την προσκόλληση στο «υλικό», που δεν αντιλήφθηκε καν ότι επρόκειτο για Δίψυχα πλάσματα! Τα όντα αυτά, έχουν μια Μαγεία που είναι δύσκολο να αποκρυπτογραφηθεί. Η Μαγεία τους έγκειται στο ότι μπορούν να χειριστούν την Ύλη (η καλύτερα, την ψευδαίσθησή της) με έναν τρόπο που ο καλύτερος Ανήρ Μονόψυχος μάστορας θα ζήλευε. Δεύτερον, έχουν  μια εξίσου δυνατή μαγεία η οποία προστατεύει τις Μονόψυχες Γυναίκες. Δεν είναι σύμπτωση ότι το κίνημα του Φεμινισμού εμπεριείχε πολλές Δίψυχες (αποκαλούνται Λεσβίες). Τρίτον, μοιράζονται την ίδια ικανότητα να παράξουν ΤΕΧΝΗ, αν και με διαφορετικούς τρόπους, άλλα επίπεδα, και άλλες προθέσεις. Υπάρχουν πολλές ακόμη πτυχές των ταλέντων τους, αλλα δεν εχει φθάσει η ιστορική στιγμή να αποκαλυφθούν.

Τα δύο όντα αυτά πέρασαν απο σαράντα κύματα. Η –ακριβέστερα- απο ΤΕΣΣΕΡΑ [Ιστορικά μιλώντας]:

α. την σφαίρα του ΑΔΙΑΝΟΗΤΟΥ

β. την σφαίρα του ΘΑΝΑΤΟΥ

γ. την σφαίρα της ΠΑΡΑΝΟΜΙΑΣ

δ. την σφαίρα της ΨΥΧΙΚΗΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ

Επειτα, μετά από πολλούς αγώνες, σε μέρη της γης, είναι ελεύθερα να ζήσουν. Οι φοβισμένοι Μονόψυχοι, όμως, ακόμη τα κοροϊδεύουν, καθώς φοβούνται την εκ φύσεως ενσωματωμένη πιθανότητα του να γίνουν Δίψυχοι μέσα τους. Αυτό παρατηρήται περισσότερο στους Άντρες, καθώς οι Μονόψυχες Γυναίκες, ως μη προσκολλημένες στο υλικό, διαισθάνονται την μαγική υπόσταση αυτών των όντων. Ακόμη και αυτές, δυστυχώς, τα χρησιμοποιούν είτε για υποσυνειδητα υστερόβουλους σκοπούς, είτε για Πατερίτσες σε κοινωνικές τους ελλείψεις.

Ηγκηκεν Η Ωρα

Ιστορικά, έφτασε η στιγμή όπου τα Δίψυχα όντα θα αποκτήσουν τεράστια ορατότητα, σέβας, και μαζί με τις αδικημένες Μονόψυχες Γυναίκες, θα καταφέρουν να φέρουν τον πλανήτη στην απόλυτη Ερμαφρόδιτη Ισορροπία. Μόνον τότε θα τελειώσουν οι Χαρμάνες του Αιώνια Εθισμένου Στο Όπιο Ερμαφρόδιτου, και θα συμβούν 2 πράγματα:

1. Ο Ίδιος θα αποκτήσει ΤΡΙΠΛΗ υπόσταση [η ΤΡΙΤΗ φύση, μας ειναι ΑΔΙΑΝΟΗΤΗ και ΑΜΕΘΕΚΤΗ]

 2. Η κοινωνία των ανθρώπων θα γίνει ολόκληρη Δίψυχη, μη έχοντας ανάγκη το υλικό, περνώντας σε ένα απολαυστικό –φαινομενικά αιώνιο- Συνειδητό Όνειρο, όπου τα Βάσανα της Ύλης θα έχουν τελειώσει, και ο καθείς θα έχει πάρει το μάθημά του. Όσοι ήταν Δίψυχοι απο πριν δε, θα απολαύσουν μεγαλύτερες ποσότητες ηδονής και ανακούφισης, καθ’ ότι λειτούργησαν ως μάρτυρες και ως όσιοι για πολλά χρόνια, δίχως να αναγνωριστεί αυτό απο απολύτως κανέναν.

 Θα είναι οι πρώτοι που θα ξεπεράσουν το όριο της Θέωσης, και θα εισέλθουν σε επίπεδα που εσείς, ω αγαπημένοι μου «θνητοί», δεν μπορειτε να συλλάβετε με το μηχάνημα από άνθρακα που σας κατασκεύασα.

 Μην ξεχνάτε κάτι: Η ζωή στην Γη πλάστηκε για να Υποφέρετε: Μόνον έτσι θα μπορούσε να παραχθεί αυτός ο πλούτος ΤΕΧΝΗΣ, ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ, ΟΜΟΡΦΙΑΣ, καθώς και –αξιοθρήνητων- προσπαθειών για Αγάπη, Έρωτα και Ηδονή.

 Σύντομα τελειώνει. Όποιος επιθυμεί να τελειώσει πρόωρα το μάθημά του, διότι δεν αντέχει, είναι ελεύθερος να Αυτοκτονήσει. Ανόητες θρησκείες θεωρούν μια τέτοια πράξη ως δειλή, ενώ Ο Αιώνια Εθισμένος Στο Όπιο Ερμαφρόδιτος καλωσορίζει αυτά τα όντα με ιδιαίτερη θέρμη. Λάτρεις της ΜΗΤΡΑΣ, ΠΑΘΗΤΙΚΟΤΗΤΑΣ, ΑΚΙΝΗΣΙΑΣ, ΜΗ-ΚΟΠΟΥ, ΗΔΟΝΗΣ.

Ένας από τους 16 Αγγέλους

του

Αιώνια Εθισμένου Στο Όπιο Ερμαφρόδιτου,

Alex C JunkieFaggot

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΟΣ: ΕΝΘΕΟΓΕΝΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ

23 Μαρτίου, 2011 § 7 Σχόλια


 

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΟΣ:

ΕΝΘΕΟΓΕΝΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ

 

Τα ημερολόγια ενθεογενών εμπειριών δεν θα ακολουθούν κάποια τυπική φόρμα πολιτικού άρθρου φερ’ ειπίν. Είναι σημεώσεις από ένα παλιό τετράδιο. Δεν έχουν καν καλλιτεχνική αξία, παρά μόνον αναμνησιακή.

  • Σεπτεμβριος 2008
  • 3 μήνες πριν την Εξέγερση
  • Ουσία: MDMA
  • Άτομα: 4
  • Φορά περιγράφοντα (Alex C): 2η στη ζωή του
  • Ποσότητα: 1 γραμμάρο δια του τέσσερα [άτομα]
  • Τα λάθη στην καταγραφή μένουν ως έχουν.
  • Χώρος: Ένα μεγάλο σαλόνι στο σπίτι που νοκάζαμε

«Με το MDMA γουρλώνω τα μάτια όπως οι χορευτές εκείνοι των φυλών που εκστασιάζοντα χορεύοντας γύρω από μια εστία φωτιάς. Αυτή τη φορά όμως η φλοξ δεν έρχεται από το κάψμο ξύλων, αλλά από μία σχεδόν μή-πιστευτή εσωτερική έκρηξη συναισθημάτων του «ανήκειν», καθώς και απο κατι ηλεκτρικά απομεινάρια ορθολογιστικής σκέψης που σου λένε – έτσι θα έπρεπε να ζούσαμε

«Οι στιγμές που ο άνθρωπος τριπάρει με βάζουν στον πειρασμό να τις χαρακτηρίσω ως ιερές, κάτι το οποίο η πολιτικότά μου έρχεται σε σύγκρουσε μεν, αλλα αισιοδοξώ σκεπτόμενος ότι η κάθε σύγκρουση παράγει ηθικές, οι οποίες παράγουν αισθητικές, οι οποίες παράγουν πολιτικές και οι οποίες διαμορφώνουν ταυτότητες που μας χωρίζουν.

«Είναι οι στιγμές που έχει το βλέμμα του ενεργού παρατηρητή. Σαν να κάνουμε stop στην εκέλεση του αλγορίθμου των κοινωνικών σχέσεων και εξετάζουμε τον πηγαίο κώδκα.»

«Αν και μάλλον κάνω λάθος – αυτό ταιριάζει περισσότερο στο tripping των μανιταριών. Στο rollng του MDMA, το βλέμμα μοιάζει, άλλα έχει άλλη αφετηρία.»

«Είμαστε και τα 4 γυμνά. Ένα πανέμορφο όμορφο αγόρι λέει οτι η κατάσταση είναι εντελώς έκφυλη. Προηγουμένως σε ένα ξέσπασμα εκπλήξεως –ήταν η πρώτη του φορά- είπε: ‘τι μου λές ρε φίλε? Τόσο μίζερες είναι οι ζωούλες μας. Αυτό είναι καταπληκτικό….»

ΖΩΓΡΑΦΙΑ

«Με το MDMA συμβαίνει ένα –απο μηχανής- debugging στον πηγαίο κώδικα του software που λέγεται ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ, και τρέχεις…»

«Υιοθετείς τοτέμ, περσόνα. Γίνεσαι σατανάς, διαόλι.»

«Είναι όλα σώμα. Το –κατα τους καπιταλστές- ‘IQ’ φαίνεται να αλλάζει εργοστάσιο παραγωγής, και το αναλαμβάνει η σάρκα.»

«Κρατάω κάτι πολύ ιδιαίτερο, που κανείς δεν το αντέχει καν. Όταν κοιτάζομαι με τον άλλον στα μάτια για ΠΑΡΑ πολύ ώρα (δίχως να τον αγγίζω απαραίτητα), και ‘κλειδώσετε βλέμματα’, λαμβάνει χώρα η στιγμή που για πρώτη φορά στην ζωή μου ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΙ την λέξη Έκσταση. ‘Έκσταση’ όχι ως την χημική ουσία, αλλά  ως αυτό που χάθηκε ανα τα χρόνα. Αυτό που φυλές ανα την γη προσπελάττανε μεσω χωρών, μουσικής, μανιταρών, πολέμων, ή απλώς ζώντας μόνιμα μέσα της… Αυτό είναι το Rolling.»

«Ενω δεν υπήρξε…»

« πωωω γραφω πράγματα που ακούω και οχι σημειώσες του μυαλού μου. δεν μπορώ να συγκεντρωθώ. σε λίγο δεν θα εχουμε καμμια δικαιολογία να μην χορεύουμε. Μόνον εάν είμαστε νεκροί.»

«Δεν αντιστέκεσαι. Το σώμα σου αναλαμβάνει. Ο ήχος της μουσκής πλέον δεν προσλαμβάνεται από τα αυτιά μόνο, αλλά από ολόκλξρο το σώμα.»

«Είμαστε μία κοπέλα, ένας πούστης –εγώ- και 2 όμορφα στρείτ αγόρια».

«Γυμνοι.»

«Φιλομαστε και τριβομαστε με μια αγάπη που δεν είναι στην σφαίρα της διανοήσης αν και διαβασα εχτές για την ιπτάμενη πυραμίδα πάνω από την Μόσχα. Πιστεύω στους εξωγήινους. Νιώθω ότι τώρα μας παρακολουθούν και ότι η ζωή τους είναι μόνιμα έτσι. Μας λυπούνται που πρέπει να περάσουμε τόσο πόνο για να φτάσουμε στην ωρίμανση, αλλά το κάνουν από αγάπη. Και η ώρα έρχεται. Όλα θα πάνε καλά.»

«Νιώθω λες και κρατιόμαστε αγκαλιά σφιχτά, σε μιά δίνη ηδονής ψυχεδέλειας και αρχετύπων. Και γύρω μας, το χάος.»

ΖΩΓΡΑΦΙΑ


«Όμως αλλιώς εννοώ το αρχέτυπο του MDMA και αλλιώς των μανιταριών.

«1. Το MDMA σου αφαιρεί όλα τα κοινωνικά κεκτημένα του homo sapiens και θυμόμασται το πως ήταν να είμαστε ζώα χωρίς κουλτούρα, πολιτισμό ή γραφή. Ζώα που έτυχε να τους μείνει -άγνωστο από πού- κληροδότημα μια γλώσσα, σε εμάς έτυχε τα ελληνικά και μια μακρινή ανάμνηση από μια ζωή άσκοπη και εσφαλμένη.»

«2. Τα Μανιτάρια είναι δύσκολο μονοπάτι, αν και –συγχωρέστε με- ανώτερο. Τα μανιτάρια θα είχαν το ίδιο αποτέλεσμα, ανεξαρτήτως της κουλτούρας/γλώσσας/πολιτισμού του ανθρώπου που τα τρώει. Σου δείχνουν την φόδρα του χρόνου, την φόδρα του θανάτου, την φόδρα της φόδρας, καθώς και πολλά άλλα συμπαντικά αρχέτυπα, που δεν μπορώ άλλη τεχνική να χρησιμοποιήσω για να τα διατυπώσω πέρα από φτωχή ποίηση.»

«Για ένα μέλος μιας Αφρικανικής φυλής, το MDMA είναι αχρηστο.»

«Αντθέτως, εάν έτρωγα μανιτάρια με ένα άτομο απο μιά φυλή της αφρικής, θα είχαμε τις ίδιες συμπαντικές προσλαμβάνουσες (φοδρα χωροχρόνου – άσχετη η διαφορά της αισθητικής των πολιτισμών του καθενός). Διότι είμαστε και οι 2 κάτοικοι της τρέχουσας ύλης και ενέργειας.»

ΖΩΓΡΑΦΙΑ

«Σφάλμα μεγάλο να φας μανιτάρα και να διασκεδάσεις, ή να ασχολε΄σα με κοινωνκά – τεχνοκρατικά θέματα».

«Τα προβλήματα που αντιμετωπίζεις στην κοινωνική σου ζωή δεν έχουν θέση, δεν ανήκουν στην ψυχεδέλεια αυτή.»

«Σκέφτομαι υπαρξιακά θέματα, και αναγιεννέμαι μέσα από αυτή την κατάρρευση όλων των γνωστών μας σταθερών και μεταβλητών (καταρρέουν ΚΑΙ οι μεταβλητές?). Σε αυτά, σε αγαπάω για αυτό που θα περάσεις, συμπερλαμβάνεται και το ‘εγώ’ σου. Ο εαυτός σου.»

«Ξέρεις πως? Σαν ένα αντίστροφο ταξίδι μιας κουράδας που περνά απο τα σπλάχνα rewind και καταλήγει ένα φαγώσιμο αντικείμενο μπροστά σου.»

«Rolling.»

«Αλλά έλεγα για εκείνο το ‘βλέμμα’: Θέλω να φιλήσω τον άνθρωπο που το έχει φάει λόγω της ψυχεδέλειάς του, όπως δίνουμε φαγητάκι στον σκύλο μας αφού κλάψει γιατί πεινά. Για το αστέρι στο βλέμμα ενός τζάνκη όταν του δώσεις ένα ευρώ και συμπληρώσε τα λεφτά για να πάει να γίνει»

ΖΩΓΡΑΦΙΑ

«Ομως υπάρχει ένα προβληματάκι. Το ένα από τα δύο αγόρια είναι ένα πλάσμα που θέλω να του ρουφήξω όλους τους χυμούς του σαν φρούτο. Τον έγλειψα πάρα πολύ και για πρώτη φορά αισθάνθηκα σεξουαλική ηδονή και εν τέλει οργασμό στην γλώσσα μου.»

«Δεν έχω ξαναζήσει τόσο σπάνια επίπεδα επιθυμίας για έναν άνθρωπο. Μου είναι πρωτόγνωρο. Στην νηφάλιά μου ζωή έχω ζήσει το να θέλω αγάπη, έρωτα ή σεξ από κάποιον, αλλά αυτή τη στιγμή υπάρχει μονάχα ένα «ΘΕΛΩ» που κορεύεται και χορτάζεται ηδονικά κάθε δευτερόλεπτο που γυμνοι ερωτοτροπουμε.»

«ΘΕΛΩ να γλείψω όλο του το σώμα και τα σάλια μου να του δώσουν ποιότητες Ιερού Ναού»

«Ακούω από την μουσική την παραίσθηση ‘η ζωή ήτανε να αλλάξει’. Επίσης με την άκρη του ματιού μου, αντικείμενα και σκιές παίρνουν ανθρωπόμορφες αισθητικές και ενέργειες σάμπως να ήμασταν περισσότεροι.»

«ΤΟΥ ΞΑΝΑΓΛΕΙΦΩ το σώμα και δεν υπαρχει πια εγκεφαλος σε κανεναν. Δεν σηκωνει συζητηση.»

«Εκκρίσεις.»

«Αν αυτό που κάνουμε ειναι Σατανικό, νιώθω τιμημένος. Αυτός που γλείφω μου θυμίζει απίστευτα έναν φίλο μου και σύντροφο που λέγεται Θάνατος. Όση ηδονή μου δίνουν τα σκοτάδια, οι σκιές, το κρύο, ο πόνος, η μοναξιά, τα αιχμηρά αντικείμενα, ο πόνος, η Υψηλή Μαγεία, η αυτοκτονία, τα τραγούδια ανάποδα, τα ουρλιαχτά μέσα στην νύχτα από βιασμό 30 Απρίλη 1986: της ημέρας που γεννηθηκα. Δυσκολευομα να αντιληφθω τι σκατα εχει παξει με την γεννα μου, την ζωη μου και οτι ολοι θα πεθανουμε αυτη τη στιγμη…»

«Το οτι θα πεθάνουμε ΟΛΟΙ –δίχως εξαιρέσεις- με γεμίζει με κύματα ευτυχίας, πληρότητας, έκστασης και χορού. Διαόλια που αυνανίζονται. Μπροστά μου αυνανίζεται ο Μπαφομέτ.»

«Μόνο κρέας και καύλα ακούω»

«Νιωθω πολύ αισιόδοξος.»

«Ο εγκέφαλος στην κοινωνία μας, απολαμβάνει το μονοπώλιο της σκέψης και απεχθάνεται τον χορό των μελών μας. Και το αντίστροφο.»

«Τώρα ακούω μια φωνή: μίλα αγόρι μου, μίλα αγόρι μου…»

«Δεν θέλω άλλο πια εγκέφαλο, θέλω αυτό που ζω τώρα να μην τελειώσει. Μόνο τότε ίσως κα να φοβηθώ τον θάνατο λίγο.»

«Θέλω => Κάνω. Και κανείς και τίποτα δεν θα μου το χαλάσει αυτό ποτέ. Θα κάνω ότι γουστάρω.»

Where Am I?

You are currently browsing the Ποίηση & Ψυχότροπα category at Postmodern Resistance.

Αρέσει σε %d bloggers: