Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ (Alex C’s THEORY OF EVERYTHING)

10 Μαρτίου, 2015 § Σχολιάστε


lexikon 2

[ Alex C ]
Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ (Alex C’s THEORY OF EVERYTHING)

«Ερωτας και Θάνατος — Πως να καταστρέφουμε Νόρμες και Προτώκολλα»
——————————————————————————————————

Εδω μαγκες, ΔΕΝ ΕΧΕΙ «too long to read», εδω εχει ΣΤΡΩΣΙΜΟ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΗ για ενα 5λεπτο διαβασμα που αφορα μια Προσπελάσιμη Αιωνιοτητα.

Ειναι το ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΕΧΩ ΓΡΑΨΕΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ.

Καντε μου την χαρη αγαπες, και ****διαβαστε το ΟΛΟ***. Το κρατησα οσο πιο Λακωνικο μπορούσα.

Θα μιλησω για τον ερωτα και τον θανατο, ως μια οντοτητα, ως μια έκφανση ενιαίου τοπίου.

——————————————————————————————————
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:

ΚΕΦΑΛΑΙΟ «ALPHA» – Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΕΓΩ ΩΣ ΣΚΟΠΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΣΤΙΓΜΗ.

1. ΟΡΙΣΜΟΣ «ΠΡΟΤΩΚΟΛΛΟΥ» ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ (Hollywood) ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΕΞ (Porno)
—- 1α. ΤΟ ΦΕΤΙΧ ΩΣ ΜΗ-ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΟ «ΣΠΑΣΙΜΟ» ΠΡΟΤΟΚΩΛΟΥ ΚΑΙ ΝΟΡΜΩΝ

2. ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΓΙΑ ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΠΡΟΤΟΚΟΛΛΟΥ
—- 2α. ΤΟ ΣΩΜΑ ΩΣ «Νεο-Εγκέφαλος», ΕΡΓΑΛΕΙΑΚΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΠΡΑΞΗΣ

3. ΟΡΙΣΜΟΣ «ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥ ΕΓΩ» – ΔΗΛΑΔΗ ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ «Ego Death»

4. ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥ ΕΓΩ

5. Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥ ΕΓΩ, ΤΟ «ΤΑΞΙΔΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ» ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΚΑΙ ΠΟΣΟ ΒΟΗΘΑ ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΥΦΗΣ ΤΗΣ ΠΕΡΣΟΝΝΑΣ ΤΗΣ ΚΑΘΕΜΙΑΣ ΜΑΣ

6. ΑΧΡΗΣΤΑ ΑΚΡΑ: Ο «Ανθρωπος» ως ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ ΜΙΑΣ ΜΑΙΜΟΥΣ ΜΕ ΕΝΑΝ ΑΓΓΕΛΟ — Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΠΟΥ ΕΝΕΧΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΩΝ 2 ΑΚΡΩΝ ΔΙΧΩΣ ΤΗΝ ΜΕΣΗ ΟΔΟ.

7. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΚΟΠΟ ΤΗΣ ΣΠΙΡΙΤΣΟΥΑΛ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ ΣΤΗ ΖΩΗ — Ο ΤΕΛΙΚΟΣ ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ «ΒΕΤΑ» – Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΕΓΩ ΩΣ ΜΕΣΟΝ ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΕΠΙΠΕΔΟ

1. Η ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΔΙΥΣΜΟΥ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ — Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΩΣ ΤΟΠΙΟ ΠΟΥ ΑΝΤΛΟΥΜΕ ΑΙΣΘΗΤΙΚΕΣ, ΗΘΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΚΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΕΦΑΡΜΟΣΤΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ.

2. ΠΡΟΣΓΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΣΤΟ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΒΙΩΜΑ — ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.

3. ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΑΚΙΑ.
——————————————————————————————————

ΚΕΦΑΛΑΙΟ «ΑΛΦΑ»

1. ΟΡΙΣΜΟΣ «ΠΡΟΤΩΚΟΛΛΟΥ» ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ (Hollywood) ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΕΞ (Porno)

Προτόκωλλο και νόρμες βρίσκουμε και σε διαδικασίες καθαρά σεξουαλικές, αλλά και σε διαδικασίες πιο ρομαντικες (όχι με την έννοια του «ρομάντζου», όμως).

Τα προτόκωλλα στο σεξ, έχουν δημιουργηθεί, αναπαράγονται και επιβάλλονται σε κάθε γενιά (ειδικά μετά την εμφάνιση του Διαδικτύου στις ζωές μας) λόγω της διασποράς του mainstream Πορνό στις ζωές μας. Θέλοντας και μη, η επαφή μας με τέτοιου είδους τέχνη, μας προκαλεί μια -συνειδητή ή και όχι- επιθυμία να μιμηθούμε αυτό που είδαμε, ωστε να νιώσουμε ότι «το κάνουμε σωστά».

Το άσχημο σε αυτό, είναι ότι επιτρέπουμε στον Εγκέφαλο, να πάρει τα ηνία στην πράξη, να προσπελάσει μνήμες στο θέμα «σεξ», και να μην αφήσει το υπόλοιπο Σώμα να λειτουργήσει ως Νεο-Εγκέφαλος, αποκτώντας προτωβουλίες, σωματικές σκέψεις, και σωματικούς συνειρμούς.

Ξέρουμε όλες, ότι αυτό που έχει εγκαθιδρυθεί ως νόρμα, είναι μια πολύ συγκεκριμένη σεξουαλική πρακτική, σχετικά με το (α) τι αποτελεί «σεξ», (β) τι αποτελεί «κορύφωση-οργασμό» και πόσο ‘απαραίτητο’ ειναι για να θεωρηθει legit σεξουαλική πράξη (γ) την ‘σειρα’ με την οποία τα 2 ή και παραπάνω σώματα θα ακολουθήσουν συγκεκριμένες πρακτικές, ώστε αυτό που κάνουν να αισθανθούν ότι ειναι το ‘σωστό σεξ’, έτσι όπως πρέπει να γίνεται.

Αυτό, προκαλεί την επεμβατική σκέψη περί ικανοποίησης του/των συντρόφων της στιγμής, περί επίδοσης, καθώς και περι θεμάτων coolness.

Ενα απλό παράδειγμα «προτοκώλλου» στο σεξ, είναι η ακολουθία «φάσωμα-τσιμπούκι-διείσδυδη-οργασμοι-αγκαλίτσα μετα το τέλος». Αν κατσουμε και αναλογιστούμε τις άπειρες δυνατότητες των σωμάτων μας, αυτό αποτελέι μια καταθλιπτική πραγματικότητα σχετικά με το πόσο περιορίζουμε τις όμορφες υπάρξεις μας σε κάτι θλιβερά απλοϊκό και -κατα την άποψή μου- φασιστικώς ύπουλα επιβαλλόμενο.

Ενα τελευταίο -αλλά το πιο κρίσιμο- παράδειγμα, είναι το γεγονός ότι η Διείσδηση, θεωρείται η μόνη σεξουαλική πρακτική που ορίζει το «κανονικό σεξ», εξορίζοντας όλα τα άλλα παιχνίδια στο κρεββάτι είτε ως «προκαταρκτικά», είτε ως «ατσούμπαλους πειραματισμούς».

Δεν ειναι τυχαία η συχνοτατη χρήση της λέξης «έχω ολοκληρώσει με το Χ άτομο», ως σινιάλο του ότι «φτάσαμε και στην διύσδηση». Μια εμμονή με αυτήν την πράξη, που αγνοεί κάθε πιθανότητα αγγίγματος όμορφων εμπειριών με άλλους τρόπους/τεχνικές.

—- 1α. ΤΟ ΦΕΤΙΧ ΩΣ ΜΗ-ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΟ «ΣΠΑΣΙΜΟ» ΠΡΟΤΟΚΩΛΟΥ ΚΑΙ ΝΟΡΜΩΝ
Η διεισδηση, λοιπόν, ως το μονο legit σεξ, δημιουργεί τον κινδυνο να νομισουμε οτι το σπασιμο του προτωκολου ειναι τα κάθε είδους «φετιχ».

Όχι, δεν ειναι.

Τα φετιχ δημιουργηθηκαν απο επιθυμίες ανθρωπων να εμπλουτίσουν το σεξουαλικό και ερωτικό Παιχνίδι, και απο την θεληση τους να σπασουν νορμες. Οι νόρμες όνως σπάνε, αλλά δυστυχώς, δεν καταφερνουν ρήξεις σε υπάρχοντα Προτώκολλα, πόσο μάλλον την «απωλεια του εγω» που θα αναλύσω παρακάτω.

Προτώκολλα υπάρχουν και στα φετίχ (άπειρες ταμπέλες και εκεί), και άλλωστε η «απωλεια του εγω» μπορει να γίνει μεσω ενός Απλου Ιεραποστολικου Σεξ 2 λεπτων, διοτι η ουσία του και ο ορισμός της απώλειας εγώ, βρίσκεται μέσω της απόλυτης πρακτικής Αποδόμησής, όπως θα περιγράψω αμέσως παρακάτω:

2. ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΓΙΑ ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΠΡΟΤΟΚΟΛΛΟΥ
Να διευκρινίσω -και ειναι ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΑΤΟ- ότι εδώ ΔΕΝ θα αναφερθώ στο ΚΛΙΣΕ του ερωτα «να κανει shutdown ο εγκέφαλος και να αναλαβει ΜΟΝΟ του το σωμα». Οχι. Εννοώ την πλήρη επέκταση της εγκεφαλικής διαδικασίας σε ολόκληρη τη σάρκα μας. Συμπεριλαμβανομένου ΚΑΙ του εγκεφάλου, απλώς αφαιρώντας το Μονωπόλιό του σχετικά με τέτοιου είδους διαδικασίες.

Λοιπόν: Το προτωκολλο σπαει με τον ανθρωπο που θα αποτρεψει τον εγκεφαλο να δραματουργησει την ερωτικη πραξη. Η εγκεφαλική σκέψη, θα παψει να δημιουργει σεναρια, θα παψει να προσπαθει να μαντεψει σεναρια της πραξης για να ικανοποιησει και να ικανοποιηθει, θα παψει να ανατρεχει στην τραπεζα μνημης του ωστε να βρει πρακτικες απο πορνο και παρελθοντικες πραξεις (πρωτοκολλου η και μη).

Εντελει, ο εγκεφαλος θα σηκωσει τα χερια ψηλα, και θα διαμοιράσει τις ικανότητές του, σε ‘εγκεφάλους’ του σώματος που έχουμε βάλει σε χειμερία νάρκη σχεδόν από την γέννησή μας!

Το σωμα ολοκληρο θα αρχίσει να αναλαμβανει την ικανοτητα της σκεψης, του συνειρμου, της φαντασίας, και άλλων διαδικασιών που ο εγκέφαλος τις μονοπωλούσε ως «δικές του». Μιλάω και αναφέρομαι στην Σωματική Συνειδητότητα (consiousness).

Με μικρό κίνδυνο να ξεφύγω απο το θέμα, έχω χρησιμοποιήσει αυτήν την τεχνική, ακόμη και στην συγγραφή Ποίησης: Δεν επιτρέπω να Δημιουργώ με εργαλείο μόνο την γκρίζα σάρκα του εγκεφάλου. Παράγω ποίηση και απο την κοιλίτσα μου, και απο τα χέρια μου — απο κάθε κομμάτι μου που αποτελεί την ολότητά μου.

Επιστρέφοντας στο θέμα μας, το σωμα θα αρχισει να σκεπτεται, να φαντάζεται, να κάνει συνειρμούς (ηθική-αισθητική), να παιρνει πρωτοβουλιες, να επανεπισκεπτεται σωματικες μνημες -ως «Νεο-Εγκεφαλος» αυτη τη φορα – και ετσι, η σκεψη του «Νεο-Εγκεφάλου» ειναι adhoc ταυτόχρονα και πράξη.

3. ΟΡΙΣΜΟΣ «ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥ ΕΓΩ» – ΔΗΛΑΔΗ ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ «Ego Death»
Και φτάνουμε στο σημαντικότερο -πρακτικά- σημείο του κειμένου μου:
Εντάξει όλες αυτές οι θεωρίες βρε Άλεξ, αλλά ΠΡΑΚΤΙΚΑ, πως φτάνουμε σε αυτά τα Τοπία συνειδητότητας ωστε να αντλήσουμε εργαλεία και να τους δώσουμε σάρκα, κάνοντάς τα λειτουργικά?

Η Απώλεια του Εγώ μπορεί να λάβει χώρα με Διαλογισμό, χρήση Ψυχότροπων Ουσιών (κυρίως ψυχεδελικών και εμπαθογενών, αλλά όχι περιορισμένη σε αυτά μόνον), μέσω του Σεξ, του Ερωτα, σύγχρονων μορφών Νηστείας, μέσω τεχνικών εκγύμνασης σώματος, και πολλών άλλων τεχνικών. Η καθεμιά μας, οφείλει να μελετήσει εις βάθος, ωστε να βρει την τεχνική που της ταιριάζει, ή και τον συνδιασμό τεχνικών.

4. ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥ ΕΓΩ
Προσωπικα, το καταφέρνω με χρηση Μανιταριών Ψιλοκυβίνης, με Διαλογισμό, με Συνειδητά Όνειρα, και με έντονη άσκηση σε συνδυασμό με νηστεία. Εδω, θα τονίσω και τον Ερωτα Διχως Προτοκωλλο ως τεχνική, αλλα αυτό στο επόμενο μέρος. Αλλά ας μπούμε στο ψητό.

Μπαίνοντας στην ψυχεδέλεια, το κλειδί για την πορεία προς την διάλυση του εγώ, είναι η ΣΤΑΔΙΑΚΗ ΑΠΩΛΕΙΑ ΜΝΗΜΩΝ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΜΑΣ, ΣΤΗΝ ΟΛΟΤΗΤΑ ΤΗΣ.

Αρχιζουμε να ξεχνάμε ποιοί είμαστε, πού είμαστε, τι είναι «αυτό» στο οποίο είμαστε, την γλώσσα μας, την έννοια του «σώματος», ακόμη και πολυ βασικές έννοιες, όπως «ζωη» και «θάνατος». Η διαδικασία, όπως θα περιγράψω παρακάτω, είναι αγωνιώδης, διότι το Εγώ αντιστεκεται αντιδραστικά, σαν μικροαστός που δεν θέλει να αμφισβητίσει την κοσμοθεωρία του!

Το Εγω, φοβάται τον θάνατό του. Κατα την διαδικασία της απώλειάς του, προσπαθεί να κρατηθεί απο ότι γνωστο και γνώριμο μπορεί τριγύρω του, ώστε να αποφύγει το αναπόφευκτο! Η κοινωνία μας, μας εμφυσά το ιδεολόγημα ότι η Ταυτότητά μας, είναι το πιό σημαντικό πράγμα στο σύμπαν.

Ακόμη και οι πιο αλτρουιστές άνθρωποι, θα φοβηθούν μπροστά στο ενδεχόμενο να απωλέσουν το ΤΙ είναι οι ίδιοι, και να μείνουν μια γυμνή συνειδητότητα διχως ιδιότητες και ταυτότητα, η οποία απλως θα παρατηρεί την γυμνή της ανυπαρξία (παράδοξο, αλλα κατορθωτό).

Όταν φτάσουμε στον Θάνατο του Εγώ, είμαστε σε φάση «σκέπτομαι άρα υπάρχω» και τίποτε παραπάνω. Είμαστε ένας «Ανθρωπος Διχως Ιδιότητες» (βλέπε βιβλιο).

Είμαστε μια εμβρυακή συνειδητότητα, η οποία παραδόξως παρατηρεί την ανυπαρξία της, και βρίσκεται προσωρινά σε ένα τοπίο, το οποίο -πάλι παραδόξως- προσδίδει στην εμπειρία την αίσθηση της Αιωνιότητας.

Πολύς κόσμος θα προσέδιδε την λανθασμένη έννοια «Φώτιση» σε αυτή την κατάσταση/τοπίο του νου μας, αλλά επειδή το Φως έχει χρησιμοποιηθεί ανα τους αιώνες απο θρησκείες και πολιτικές που μου είναι εχθρικές, δεν θα το κάνω.

Προσωπικά, σαν Αλεξ, θα έλεγα ότι εκείνο το τοπίο, δεν μας διδει μήτε φώτιση, μήτε σκότος: Είναι ένα τοπίο (που δυσκολα περιγράφεται μετα την επιστροφή απο εκει), το οποιο -όσο θυμαμαι- η μονη λέξη που μπορω να του προσάψω είναι η «Πληρότης μέσω της Ανυπαρξίας».

5. Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥ ΕΓΩ, ΤΟ «ΤΑΞΙΔΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ» ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΚΑΙ ΠΟΣΟ ΒΟΗΘΑ ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΥΦΗΣ ΤΗΣ ΠΕΡΣΟΝΝΑΣ ΤΗΣ ΚΑΘΕΜΙΑΣ ΜΑΣ

Επιστρέφοντας στην κανονικότητα μετά από αυτήν την απίστευτη εμπειρία, βιώνουμε κάτι το καταπλητικό:

Οι μνήμες σχετικά με την Ταυτότητά μας, αρχίζουν και επανέρχονται μια-μια, ουσιαστικά βάζοντάς μας στην εμπειρία μιας ‘γέννησης’. Κάτι το οποίο –εκτός από πολύ χρήσιμο σε εμάς για να δούμε ποιά μερη της ταυτότητάς μας είναι αποτέλεσμα κοινωνικών πιέσεων και τεχνολογιών– είναι και πολύ συγκινητικό, διότι είναι ξεκάθαρα μια εμπειρία Φοινικαs-esque, όπου μετά την ΑΠΟΛΥΤΗ απο-συναρμολόγησή μας, συναρμολογούμεθα ξανά, αλλά αυτή τη φορά, έχοντας διώξει την σκόνη που περιέχουν τα ταυτοτικά μας ‘γρανάζια’.

Επίσης, βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας, την Υφη της Εννοιας «περσόννα», το μάταιο της συντήρησης μιας ταυτότητας (ακομη και εαν αυτη κρινεται ως επαναστατική), καθώς και την σημαντικότητα του να είμαστε FLUID (μη-μονολιθικοί) στις επιτελέσεις μας. Το να ‘λικνιζόμαστε’ στην ζωή, είναι από τα πιο σοβαρά -και ταυτόχρονα διασκεδαστικά- στοιχεία της υπάρξεώς μας!

Δεν θα ήθελα να εμβαθύνω σε αυτην την διαδικασία επαναγέννησης, διότι αποτελεί υλικό για ολόκληρο κεφάλαιο, λόγω της έντονης σημασίας της ως διαδικασία, αλλά και της έντονης πρακτικότητάς της όταν ενσωματώσουμε τα συμπεράσματα στην καθημερινότητά μας.

6. ΑΧΡΗΣΤΑ ΑΚΡΑ: Ο «Ανθρωπος» ως ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ ΜΙΑΣ «ΜΑΙΜΟΥΣ» ΜΕ ΕΝΑΝ «ΑΓΓΕΛΟ» — Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΠΟΥ ΕΝΕΧΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΩΝ 2 ΑΚΡΩΝ ΔΙΧΩΣ ΤΗΝ ΜΕΣΗ ΟΔΟ.

Αρχικα, πρέπει να επισημάνω, το πόσο ΕΠΙΚΥΝΔΙΝΟ είναι να θεωρούμε ως σωστη προσέγγιση το να γίνουμε «σπιρίτσουαλ» όντα, τα οποία θα ίπτανται μονίμως 10 εκατοστά απο το έδαφος, και θα έχουν μια κάποια απώλεια επαφής με την κοινωνική αλλά και σαρκική πραγμάτικότητα, μη ικανα να εφαρμοσουν και να ενσαρκωσουν οτι μαθαινουν απο την απωλεια του εγω στην καθημερινη ζωη, και ΕΙΔΙΚΑ στα ΠΑΘΗ και ΗΔΟΝΕΣ και ΠΑΡΑΝΟΜΙΕΣ μας.

Είναι ακριβώς ο αντίστροφος κίνδυνος απο το να είμαστε «μαιμουδες».
Ως «μαιμούδες», ορίζω τα πλασματα (και καταστάσεις/φασεις και εκφανσεις του εγω, που υφιστανται και ταυτοχρονως οριζονται συνήθως με την εκδήλωση/υπαρξη εντωνως παγιωμενων ταυτοτητων, αρα ιεραρχιών, ανελευθερίας και ΥΠΕΡΗΦΑΝΙΑΣ/ελλειψης ταπεινοτητας μπροστα στο ματαιο της υπαρξης [δηλαδη]στην ΚΡΙΣΙΜΗ ΠΟΙΟΤΗΤΑ της αναγνώρισης της σημαντικότητας της υπαρξης της επιλογής του αγνωστικισμου ως θεση και αποψη σχετικά με τον Θανατο.

Ως «μαιμούδες», συνήθως παραμένουμε κλειστόμυαλα ‘θετικιστές’, αγνοώντας τον κίνδυνο του ότι η Επιστήμη είναι ένα είδος Θρησκείας, και μη προσπαθώντας να βρούμε μια ΠΡΟΣΩΠΟΠΟΙΗΜΕΝΗ διαδρομη προς την ΔΙΚΗ μας αλήθεια.

Δεν υπάρχει, λοιπόν, κανένας λόγος να προσπαθούμε να γίνουμε γκουρού και να φτάσουμε μια κάποια θέωση μεσω της Αγγελικής προσέγγισης. Η ζωή βρίσκεται στον συνδυασμό της μαιμούς με τον άγγελο. Δηλαδη, του Ανθρώπου.
7. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΚΟΠΟ ΤΗΣ ΣΠΙΡΙΤΣΟΥΑΛ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ ΣΤΗ ΖΩΗ — Ο ΤΕΛΙΚΟΣ ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ.

Το συμπερασμα είναι απλό, αλλά δώστε βάση, διότι μου πήρε 12 χρόνια μελέτης για να το πάρω χαμπάρι:

Η πραγματικη φιλοσοφια ή σπιριτσουαλιτι θα πρεπει να εχει ως τελικο σκοπο της την απολυτη πρακτικη, την απολυτη κοινωνικοποιηση, εμπνευση κ δημιουργικοτητα, και την απολυτη ηδονη.

Με αυτά τα εργαλεία, μπορούμε να προχωρήσουμε σε Επαναστατικές διαδικασίες, οι οποίες θα είναι φρέσκιες, και δεν θα εμπεριέχουν Ιδεολογίες. Έτσι, μετά το κάθε επαναστατικό/καταστροφικό βήμα, το επόμενο θα συνδιαμορφώνεται εκείνη την στιγμή, στα συντρίμμια του παρελθόντος.

Τέρμα οι ‘επαναστατικές βίβλοι’. Το Βίωμα και το Προσωπικό, είναι οι νέοι πυλώνες της επανάστασης.

Και κάτι Τολμηρό απο πλευράς μου:

Στα όμορφα τοπία που περιγράφω (νοητικά/σωματικά/επαναστατικά), να αναφέρουμε την πιθανότητα της καταργησης της ποιησης και της τεχνης ως «αχρηστα σχηματα παρελθόντος», σε μια παροντική κατασταση/ζωη που δεν θα τις εχει πλεον αναγκη.

Ποιός χρειάζεται την τέχνη, όταν το Παρόν είναι μονιμως δημιουργικά καταστροφικό?

Όταν η τέχνη δείξει σημάδια ότι πάει να αυτο-καταργηθεί, μάγκες, θα ξέρουμε ότι είμαστε σε πολύ σωστά μονοπάτια!

—-
1. Η ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΔΙΥΣΜΟΥ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ — Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΩΣ ΤΟΠΙΟ ΠΟΥ ΑΝΤΛΟΥΜΕ ΑΙΣΘΗΤΙΚΕΣ, ΗΘΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΚΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΕΦΑΡΜΟΣΤΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ.

Ας μιλησουμε για το πως η απωλεια του εγω γινεται απο σκοπός, ένα μέσον για κατι σημαντικότερο και μεγαύτερο:

Οταν 2 απολεσθεντα εγω ενώνονται μεσω του σεξ/ερωτα (παραδοξο) ουσιαστικα μιλαμε για 1 απολεσθεν εγω (τα δυο κορμα-μη μπερδευτω εδω), που φτανει ενα επιπεδο παραπερα, και συνειδητοποιει πιο προχωρημενα πραγματα:

Την ματαιοτητα του δυισμου στην σφαιρα της υπαρξης μας/κοινωνια. Η ενωση των 2 γυμνων εγω, ειναι μια παρατηρηση εξω απο τον χρονο, πανταχου παρουσα και παντοδυναμη, που ξερει/παρατηρει την καθε ανθρωπινη αγωνια, τον καθε ανθρωπινο πονο και μοχθο ανα τα χρόνια, ξερει το βασανο της υπαρξης.

Εγω σε αυτην την ‘καταστασιακη υπαρξη’ προσευχομαι.

Αυτο επικαλουμαι.

Για χαρη του διαλογιζομαι.

Για να το αγγιξουν ολοι πολεμαω τις θρησκειες.

Για να ζησουν, ασκητεύω.

Ποτε δεν γυρνας ιδιος απο αυτη την πραξη, απο αυτον τον ερωτα διχως σεναριο. Απο αυτα τα σωματα που ενωθηκαν διχως ο εγκεφαλος να ασκει μοναρχία στην πραξη αυτή, όντας το κυρίαρχο και μοναδικό όργανο που φιλοξενεί συνειδητότητα.

Επιστρεφεις στα καθημερινα, όντας περισσότερο ελεύθερος, και λιγότερο φοβισμένος.

Μόνη ελευθερία ο έρωτας — μόνος φίλος, ο θάνατος.

2. ΠΡΟΣΓΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΣΤΟ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΒΙΩΜΑ — ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.

ΑΣ ΠΡΟΣΓΕΙΩΘΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΙ ΠΙΣΩ ΠΑΛΙ ΣΤΙΣ ΠΕΡΣΟΝΝΕΣ ΜΑΣ!

Οταν λοιπον καποιος στρειτ μας ξαναπει οτι το σεξ φτιαχτηκε για την αναπαραγωγη του ειδους, και οτι αυτος ειναι ο σκοπος του ανθρωπου, μην τσαντιστητε.

Νιωστε ανακουφιση που ξερετε οτι υπαρχουν συμπαντικου μεγεθους λοιπες περιπετειες και λιμανια, και μην απορησετε που πολλες φορες τους λεμε breeders. Mille merci για την κατασκευή της σάρκας!

Ετσι, και εμεις και εσεις, θα βιωσουμε ολα αυτα τα ομορφα που εγραψα επανω. Αλλα και να μην ειχαμε γεννηθει, σε εκεινα τα τοπια θα βρισκομασταν παλι.

Οποτε, no need to stress περι θανάτου.

Προσοχή όμως, καθώς οπως προειπα, δεν υπαρχει λογος για υπερηφανιες, καθως αυτες μας ενυσχιουν τα εγω μας 😉

3. ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΑΚΙΑ.

Ξαναλέω:

Μόνη ελευθερία ο έρωτας — μόνος φίλος, ο θάνατος.

xoxo, Alex C

Where Am I?

You are currently viewing the archives for Μαρτίου, 2015 at Postmodern Resistance.

Αρέσει σε %d bloggers: