ΔΙΣΕΛΙΔΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ

27 Σεπτεμβρίου, 2011 § 1 σχόλιο


Φιλι Ερημην Μας

Η συζήτηση είχε ξεκινήσει εδώ και μία ώρα, αλλά ο Γιάννης ήδη είχε νιώσει τα πρώτα χαϊδέματα μιας γλυκόπικρης βαρεμάρας να του ακινητοποιούν νευροδιαβιβαστές του εγκεφάλου του. Η κουβέντα επρόκειτο να κινηθεί γύρω από την φύση της αντιφασιστικής πορείας που θα γινόταν σε μία εβδομάδα, αλλά οι μοναδικές χρωματικές διακυμάνσεις της συζήτησης αφορούσαν σε προσωπικές συγκρούσεις, που τον Γιάννη τον αφήναν παγερά αδιάφορο.

Μια λυγερή κοπέλα στην απέναντι γωνία της αίθουσας του στεκιού παρακολουθούσε τον Γιάννη διακριτικά, κρυμμένη πίσω από την μεγάλη επιφάνεια του μπλοκ σχεδίου που κρατούσαν τα διπλωμένα πάνω στην καρέκλα γόνατά  της. Διακρίνοντάς την πίσω από τις σκιές, ο Γιάννης εντυπωσιάστηκε από την σκοτεινή φιγούρα της. Ήταν μια κοπέλα υπερβολικά αδύνατη, με κατάμαυρα μακριά ίσια μαλλιά που καθώς έπεφταν στο μέτωπό της σχηματίζοντας ένα τρίγωνο κόψιμο, διακρίνονταν σκούρες μωβ πινελιές. Είχε την τυπική φιγούρα μιας κοπέλας που σίγουρα δεν θέλει να γίνεται αντιληπτή: Τα μαύρα φαρδιά ρούχα της, με πολλές στρώσεις που διαδέχονταν η μία την άλλη, κάλυπταν σχεδόν ολόκληρη την επιφάνεια του κορμιού της, εκτός του κεφαλιού, και των χεριών που τόσο αργόσυρτα σκέπαζε με τα μανίκια της. Σε τακτές χρονικές περιόδους, όταν ο Γιάννης προσπαθούσε να παρακολουθήσει την πορεία της κουβέντας, η κοπέλα αυτή, χρησιμοποιώντας το φανερό ένα τέταρτο της κορυφής των ματιών της πίσω από το μπλοκ, τον κοιτούσε, και σχεδίαζε.

Πέρασε αρκετή ώρα μέχρι ο Γιάννης να αντιληφθεί την ύπαρξη αυτής της συνθήκης. Η κούραση του και η απογοήτευσή του από την γενικότερη πορεία της συζήτησης δεν τον άφησαν να στοχαστεί πάνω σε αυτήν την ενδιαφέρουσα εικαστική συζήτηση που λάμβανε χώρα ερήμην του, παρ’ όλο που κανονικά θα το έκανε, όπως κάνει πάντα με ευκολία ακόμα και για στιγμές που η τυπικότητά τους ξεπερνά την αοριστία τους.

Περπατώντας στο δρόμο προς την κατάληψη, Ο Γιάννης κοιτάζοντας μονάχα το πεζοδρόμιο, έχοντας τυποποιήσει πλέον τις συνηθισμένες «χωρικές» διαδρομές μέσα στην πόλη, έπινε και στοχαζόταν, συντηρώντας την εικόνα που έχει για αυτόν ο χώρος: του «στοχαζόμενου μπεκρή περιπλανητή» Έφτυσε μια χλέπα στο πεζοδρόμιο, και άναψε ένα Winston. Το μισοτελειωμένο μπουκάλι λικέρ που κρατούσε στο χέρι του είχε ήδη αρχίσει, με τον τρόπο του, να φέρνει στην επιφάνεια των σκέψεών του ευφάνταστες σεναριακές παραλλαγές περί της ιδιαίτερης αυτής κοπέλας που είδε στο στέκι. Παραλλαγές της τελευταίας ώρας, όπου ο ίδιος εντέλει μίλησε στην κοπέλα αυτή και γνωρίστηκαν, ιστορίες της καθημερινής της ζωής, των γούστων της στο φαγητό, στο γαμήσι, και στις μικρές αυτές συνήθειες που μας ξεχωρίζουν πιο πολύ και από το δακτυλικό μας αποτύπωμα. Τα σχήματα που δημιουργούσε η γραμμή του βλέμματος στο πεζοδρόμιο, σε συνδυασμό με το μασάζ του αλκοόλ, δημιουργούσαν ρυθμικά και οπτικά μοτίβα, που βοηθούσαν στο να ισχυροποιηθούν οι σκέψεις αυτές στο κεφάλι του, και να τον ενθουσιάσουν, ερεθίσουν, ενεργοποιήσουν.

Με το κλείσιμο της πόρτας στο δωμάτιό του, σαν να ξύπνησε από αυτήν την φαντασιακή γοητεία της συνθήκης αυτής. Είχε ήδη μπει στη «φωλιά του κούκου»  –όπως του αρέσει να αποκαλεί την κατάληψη-, είχε χαιρετήσει συντρόφους, τα είχε πει μάλιστα για πέντε λεπτά με τον φίλο του που την επόμενη είχαν αναλάβει να μαγειρέψουν, αλλά με την βοήθεια ενός αυτόματου πιλότου. Το φαντασιακό του είχε ενσαρκωθεί και κατεύθυνε, επηρέαζε, και σωματοποιούσε ανύπαρκτες καταστάσεις. Ξύπνησε μόνο με την είσοδο στο δωμάτιό του, όπου η ζεστή αυτή ατμόσφαιρα των χυμένων εντύπων, δίσκων και παπάδων υπερίσχυσε της γητείας αυτής της τόσο ανύπαρκτης κοπέλας.

Πίνοντας έναν μπάφο στο στρώμα που έχει στο πάτωμα και ακούγοντας την θορυβώδη μουσική που επιτέλους τελειοποίησε την προηγούμενη εβδομάδα, τον πήρε ο ύπνος.

Η συζήτηση είχε ξεκινήσει εδώ και μία ώρα, αλλά η Μαρία ήδη είχε νιώσει τα πρώτα χαϊδέματα μιας γλυκόπικρης βαρεμάρας να της ακινητοποιούν νευροδιαβιβαστές του εγκεφάλου της. Η κουβέντα επρόκειτο να κινηθεί γύρω από την φύση της αντιφασιστικής πορείας που θα γινόταν σε μία εβδομάδα, αλλά οι μοναδικές χρωματικές διακυμάνσεις της συζήτησης αφορούσαν σε προσωπικές συγκρούσεις, που η Μαρία τις έβρισκε ανέραστες και όχι αρκετά οργισμένες, και έτσι την αφήναν παγερά αδιάφορη.

Ένα πανέμορφο αγόρι στο κέντρο της αίθουσας του στεκιού παρακολουθούσε την συζήτηση, προσπαθώντας να αντισταθεί στο τραγούδι του Μορφέα, έχοντας την τυπική σωματική στάση του ανθρώπου που βαριέται, με χέρια και πόδια σταυρωμένα. Διακρίνοντάς τον κάτω από το κολακευτικό για αυτόν υπόλευκο φώς, η Μαρία εντυπωσιάστηκε από την φωτεινή και άρτια φιγούρα του. Ήταν ένα αγόρι ντυμένο στα μαύρα, με απόλυτη αρμονία προσώπου, και μαλλιά που ενώ σε όλη την επιφάνεια του κεφαλιού ήταν κοντά, στο πίσω μέρος ήταν αρκετά μακριά ώστε παρακολουθώντας το μήκος τους, η Μαρία πρόσεξε μια νεκρή κατσαρίδα στο πάτωμα. Είχε την τυπική φιγούρα ενός αγοριού που σίγουρα είναι ένας περιπλανητής με πίστη στον εαυτό του: Το ευθύ και αυστηρό βλέμμα του, χαρακτηρίζει ανθρώπους που η σκέψη τους κινείται σε μαθηματικούς ρυθμούς, ενώ οι διακυμάνσεις της αναπνοής του σε συγκεκριμένες τυπικές φρασεολογίες της κουβέντας έδιναν στην Μαρία να καταλάβει ότι το παιδί δεν είναι χαζό.

Προσπαθώντας να μην γίνει αντιληπτή, η Μαρία γύρισε σελίδα στο μπλοκ που τόσο στοργικά κρατούσε στα πόδια της (η σελίδα απλά φιλοξενούσε την λέξη ΒΑΡΙΕΜΑΙ σε δώδεκα γραφιστικές εκδοχές) και ξεκίνησε να σχεδιάζει αυτό που έβλεπε μπροστά της. Η συζήτηση ήταν αρκετά πλατιά, ώστε η Μαρία να καταφέρει να ολοκληρώσει ένα πρώτο σχέδιο, που περιείχε τον Γιάννη να κάθεται σε μια καρέκλα, και δίπλα του στο έδαφος, μια νεκρή κατσαρίδα. Τυπικό για την Μαρία να απομονώνει δύο στοιχεία του περιβάλλοντος στο σχέδιο: αυτό που την ενδιαφέρει, καθώς και ένα άσχετο (στην περίπτωση την κατσαρίδα) που, κατ’ αυτήν, υποδηλώνει τον χωρόχρονο του πρώτου αντικειμένου, αλλά κατά την καθηγήτριά της στην σχολή, υποδηλώνει την ανάγκη για εντυπωσιασμό.

Η Μαρία, όπως κάνει συνήθως, περίμενε την αίθουσα να αδειάσει για να σηκωθεί από την καρέκλα της, και να αρχίσει να περπατά προς την έξοδο.

Στη στάση του λεωφορείου που παραδοσιακά κάθεται και καπνίζει ένα τσιγάρο παρακολουθώντας τις σπίθες που βγάζουν οι κεραίες του τρόλεϊ όταν διασχίζουν διασταυρώσεις των καλωδίων με ταχύτητα, την βρήκε μια έκπληξη: Από την κάβα έβγαινε το αγόρι που σχεδίαζε στο στέκι, κρατώντας ένα μικρό μπουκάλι – μάλλον λικέρ. Σβήνοντας το τσιγάρο της σε κάδο –σαν να απέφευγε την ενοχή του σκουπιδιού στο πεζοδρόμιο, αφού θα γέμιζε με ενοχές της παρακολούθησης- ακολούθησε το αγόρι αυτό, έχοντας μια σιγουριά ότι δεν θα την αναγνωρίσει, αφού και ήταν καλά κρυμμένη στις σκιές της αίθουσας του στεκιού, αλλά και το παιδί αυτό ήταν απορροφημένο στις σκέψεις του. Η Μαρία παρατήρησε ότι και εκείνος κοιτάζει το πεζοδρόμιο όταν περπατά, όπως αυτή, εκτός από τις Κυριακές, που της αρέσει να κοιτάζει τις πολυκατοικίες. Για ένα δευτερόλεπτο ένοιωσε κάτι που της θύμιζε χαρά, αν και η ίδια ξέρει ότι ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για κάτι που έχεις να το νοιώσεις για πάνω από έξι χρόνια.

Φτάνοντας στο στενό που η Μαρία έπρεπε να στρίψει, την συγκλόνισε η εικόνα του να φτύνει μια χλέπα στο πεζοδρόμιο. Αφού φρόντισε λοιπόν το αγόρι να απομακρυνθεί αρκετά, ώστε να είναι ασφαλής η απόσταση, η Μαρία έφτυσε μια χλέπα ακριβώς από πάνω. Με το δεξί της παπούτσι, ανέμιξε τις δύο αυτές χλέπες, και από κάτω με κάρβουνο έγραψε «φιλί ερήμην μας»

ΤΕΛΟΣ

2007

§ One Response to ΔΙΣΕΛΙΔΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ

  • Ο/Η βλαχάκι (το) λέει:

    Παρατηρητές και αντικείμενα. Αναρωτιέμαι αν το 2011 θα είχε η κατσαρίδα διαφορετική βέρζιον αυτής της στόρυ.
    Μέχρι τέλους νόμιζα ότι ήταν φίλη, ερήμην μας.Τ9 σου λέει μετά…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

What’s this?

You are currently reading ΔΙΣΕΛΙΔΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ at Postmodern Resistance.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: