ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ

28 Μαρτίου, 2011 § 10 Σχόλια


Ο Θάνατος είναι ένα συμβάν που εγγυημένα θα συμβεί σε όλους μας. Δεν ειναι μια κατάσταση αποφευχθέα. Δεν είναι ένα γεγονός που με προσπάθεια μπορεί να προσπεραστεί. Σε αντίθεση με πόνους και δυσάρεστα συμβάντα μέσα στην ζωή, τα οποία μπορούν να αποφευχθούν, και –ειρωνικά- οι άνθρωποι δείχνουν πιο διαθέσιμοι να αντιδράσουν στον θάνατο και να τον ξορκίσουν, παρά σε δυσάρεστες καταστάσεις για τα σώματά μας και την ελευθερία τους. Κοινώς, ένας άνθρωπος θα «χτυπήσει ξύλο» πιο εύκολα όταν κάποιος αναφέρει τον Θάνατο, παρά μια βαριά κατάθλιψη, μια φυλάκιση ή ένα χτύπημα στο πόδι που θα καταστήσει κάποιον λιγότερο ικανό να περπατήσει με άνεση για την υπόλοιπή του ζωή (το λένε αναπηρία).

Οι άνθρωποι του Δυτικού Πολιτισμού, επηρρεασμένοι απο την καπιταλιστική σκέψη, επιθυμούν να ζήσουν μια όσο το δυνατόν μακρύτερη χρονικά ζωή. Όμως, η εμπειρία δείχνει ότι η ζωή είναι σαν την τσίχλα: Όσο την τεντώνεις, ανοίγουν τρύπες. Οι άνθρωποι προτιμούν να χτυπήσουν τα 90, ακόμη και αν σε αυτή την ηλικία, οι περιπέτειες και οι ηδονές έχουν πια αγγίξει το μηδέν. Κοινώς, δεν προτιμούν μια ζωή σύντομη και γεμάτη, αλλά μια ζωή μακριά και ξενέρωτη.

Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα, όπως έχω ξαναπεί, το ότι η Αυτοκτονία, ενώ είναι η Απόλυτη πράξη βουτιάς στο άγνωστο (καθ’ ότι κανείς δεν έχει επιστρέψει από τον θάνατο), οι περισσότεροι την χαρακτηρίζουν «πράξη δειλίας» και «φυγοπονιά». Με τα λόγια τους μιάζουν την πιό θαρραλέα απόφαση που υπάρχει στο Σύμπαν, και την καταντάν να μοιάζει με το αντίθετο απο αυτό που είναι. Μέσα στον φόβο τους για το άγνωστο, νομίζουν ότι επικυρώνουν τις προσωπικότητές τους λέγοντας αυτήν την πατάτα. Όχι ερωτευμένοι.

Μέσα σε αυτό το φιλοσοφικό φάσμα βρίσκουμε τις απόψεις και τις πόζες του καθενός για το πού ακριβώς βρίσκεται ανάμεσα σε αυτό το δίπολο. Και έτσι, η θέση του κάθε ανθρώπου μέσα σε αυτό το φάσμα, είναι η αφετηρία για να γεννηθούν ηθικές, αισθητικές, και επομένως Πολιτικές.

Η Πολιτικότητα του κάθε υποκειμένου μοιάζει να είναι μια ευθέως εκκινούμενη Πόζα από την άνωθι θέση: Ένας Αναρχικός ρισκάρει στον δρόμο και τις συγκρούσεις – στην παρανομία, προκειμένου να σκαριφήσει όσο το δυνατόν περισσότερο την πραγματικότητα προς το πιο – κατ’ αυτόν, ελεύθερο. Ένας συντηρητικός καπιταλιστής (ή ακόμη χειρότερα, ένας ελληνοχριστιανός που προσβάλλει την αισθητική μας καταρχάς), καθώς επιθυμεί κατα βάθος την αθανασία, καδραρισμένη από το κέρδος και την απληστία, πολιτικοποιείται συντηρητικά και πράττει αναλόγως.

Αυτο το κείμενό μου είναι λειψό. Είναι η αρχή της σκέψης μου για το πόσο η πολιτικότητα, η ηθική και οι αισθητικές του κάθε υποκειμένου βρίσκονται σε συνάρτηση με την θέση του απέναντι στον ανακουφιστικά (για εμέ) αναπόφευκτο θάνατο.

Αναμένεται συνέχεια.

Υ.Γ. Ζήστε σύντομα και ζουμερά. Όλοι θα πεθάνουμε. Ας ζήσουμε λοιπόν μια ζωή σύντομη, αλλά πηχτή και γεμάτη ηδονές. Καλό σας απόγιομα.

§ 10 Responses to ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ

  • Ο/Η A-politikos λέει:

    Δεν την τραβάς σαν τσίχλα φυσικά, εννοείται. Από την άλλη όμως ούτε την συρρικνώνεις κι όλας, αγωνιώντας να τα ζήσεις σώνει και καλά όλα το συντομότερο δυνατό. Το μονοπάτι του να βρει ο καθένας, καθώς και τα σημεία όπου τα όποια μονοπάτια ενώνονται, μήπως τα καταφέρουμε πολλά μονοπάτια μαζί,να τσακίσουμε τις λεωφόρους.
    Και σε αυτό το δρόμο προς την ποιότητα – η ποσότητα αν είναι να ‘ρθει θε να ρθει αλλιώς δε θα σκάσουμε- είναι που ρίχνω Χ στην αυτοκτονία, τουλάχιστον μέχρι τώρα. Απόλυτα σεβαστή αλλά το πείσμα για νίκες, για έρωτες, για αγώνες, για ο,τιδήποτε απολαυστικό, το προτιμώ.

    • Ο/Η postmodernresistance λέει:

      Για την ώρα (και κυριολεκτώ για την ώρα, 2:41) και εγώ το προτιμώ. Αλλα παιζει τρελλή ακροβασία. Με πολλούς και διάφορους τρόπους.

      Δεν πιστεύεις όμως ότι στον άνθρωπο που αυτοκτόνησε αξίζουν συγχαρητήρια?

      • Ο/Η A-politikos λέει:

        Είναι μωρέ τρελά υποκειμενικό μου φαίνεται. Μπορεί να εμπνεύσει πάθος και αγώνα μια τέτοια κίνηση και να γεννήσει δυνατές καταστάσεις. Μπορεί να σπείρει ηττοπάθεια και παραίτηση. Μπορεί και να είναι μια απλή ανοησία.
        Να μου πεις, σημασία έχει να είναι ειλικρινής κι αμόλυντη ως προς τις προθέσεις, το προς τα έξω έρχεται
        σε δεύτερη μοίρα. Μου έρχονται παραδείγματα και για τις τρεις περιπτώσεις, αλλά πιάνει χώρο.
        Σίγουρα τις πιο πολλές φορές αξίζει απέραντο Σεβασμό.

  • Ο/Η faggot λέει:

    εγώ σκέφτομαι ότι ο θάνατος είναι πράγματι αναπόφευκτος, η ζωή όμως όχι και εκεί παίζει το όλο θέμα με την πολιτική, τη θρησκεία και γενικά οτιδήποτε δίνει νόημα σε κάτι που δεν είναι αυτονόητο, πράγματι όλες οι πολιτικές, οι στάσεις ζωής και οι κουλτούρες είναι σε συνάρτηση με το θάνατο και με αυτό τον τρόπο δομούν τη ζωή…θα έλεγα να φοβόμαστε λιγότερο το θάνατο σε μια ζωή που έχει νόημα και το φτιάχνουμε εμείς, γενικό κάπως αλλά έτσι προσπαθώ να το δω, δεν ξέρω αν όλες οι αυτοκτονίες έχουν το ίδιο πρόσημο ως προς το γιατί γίνονται, δεν κατακρίνω καμία γι΄αυτό αλλά η σκέψη αυτή με παραλύει το ίδιο με αυτή της ζωής δίχως νόημα γιατί ο θάνατος-που είναι το τελείως άγνωστο- και στις δύο περιπτώσεις έχει την απόλυτη εξουσία

  • Ο/Η kapoios λέει:

    agori mou gluko
    se eida proxtes meta apo polu kairo
    sth pathsion
    na kateythinesai gia na breis
    ligh eyxaristhsh se xroma karamelas.
    mou exeis leipsei kai se thelo piso stis idies geitonies, pezodromous, syneleyseis, poreies.
    filia.
    mh xatheis-xathoume e?
    k.

    • Ο/Η postmodernresistance λέει:

      οποιος/οποια κ να σαι να εισαι σιγουρος/η οτι ειμαι καλυτερα απο ποτε.

      απλως δεν θα με ξαναδεις σε καποιες συνελευσεις διοτι με προδωσανε σαν τις χειροτερες πουτανες.

      δεν θα με ξαναδεις σε καποιους δρομους διοτι δεν ξενυχτω πια

      θα αργησεις να με δεις σε πορειες μεχρι καποιοι να μου ζητησουν συγγνωμη.

      μεχρι τοτε, θα σπερνω τους σπορους της πολιτισμικης επαναστασης οπως πριν: μοναχικα και καλλιτεχνικα.

      αν και ευτυχως το μοναχικα τωρα τελευταια εσπασε. η τεχνη ερχεται σε ομαδικη βερσιον.

      Υ.Γ.Ποια ειναι τελικα η καραμελα?

  • Ο/Η κομμάντο καλοκαιρινής εντροπίας λέει:

    Κι ένα ακόμη, σημερινό..

    http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=273352

  • Ο/Η alchemye λέει:

    ισως σε ενδιαφερει
    anarchy-without-anarchism

    http://leniency.blogspot.com/2009/06/anarchywithoutanarchism.html

  • Ο/Η MasterOfDeception λέει:

    Γιατι να ζησουμε «λιγα χρονια και ζουμερα» και οχι «πολλα χρονια και ζουμερα» ?

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

What’s this?

You are currently reading ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ at Postmodern Resistance.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: