Η ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ (Η «ΤΑ ΕΝ ΟΙΚΩ ΜΗ ΕΝ ΔΗΜΩ»)

14 Δεκέμβριος, 2010 § 6 Σχόλια


Θα ξεκινήσω το άρθρο μου την δήλωση ότι η φράση «τα εν οίκω μη εν δήμω» είναι η αρχή, η ρίζα και ο πυλώνας του φασισμού.

Η συντριπτική πλειοψηφία των υποκειμένων στην εποχή μας φυλάσσουν τις προσωπικές τους αποσκευές μόνο για μια κλειστή ελίτ φίλων / γνωστών ή ακόμη και συγγενών. Κοινώς, μοιράζονται τα προβλήματά τους, τις σκέψεις τους, τις εμπειρίες τους και τις απόψεις τους με λίγα άτομα. Ακόμη, αποκαλύπτουν την υπόσταση της ταυτότητάς τους στην ολότητά της επίσης σε αυτή την περιορισμένη ελίτ. Γύρω μας κυκλοφορούν άνθρωποι μυστήρια. Κλειστά βιβλία όπου για να έχεις την πολυτέλεια να αποκτήσεις πρόσβαση στις σελίδες τους, θα πρέπει να μπεις στο παιχνίδι της απόκτησης κοινωνικών κατασκευασμάτων όπως η «εμπιστοσύνη» η «εχεμύθεια» καθώς και η «διακριτικότητα». Θα πρέπει να ξοδέψεις χρόνο και ενέργεια ώστε μέσα από κοινωνικές τεχνολογικές διαδρομές να αρχίσεις να διαβάζεις τις σελίδες τους, ακόμη και αν εσύ από την αρχή της γνωριμίας σας έχεις ξετυλίξει την ολότητα της ύπαρξής σου με την λογική «σε όποιον αρέσουμε και στους άλλους δεν θα μπορέσουμε».

Άτομα, όπως ο γράφων του άρθρου, που είναι κινητές δηλώσεις των οντοτήτων τους (όχι απο ξιπασμένες αφετηρίες, αλλά απο επιθυμία για την διάλυση των Εγώ) συνήθως χαρακτηρίζονται ως πόρνες προσοχής (attention whores), ανίκανοι να θεσπίσουν όρια, άτομα «ότι νά ναι», έως και άτομα που –τι ειρωνία- με την αποκάλυψη των δικών τους αληθειών, μπαίνουν βίαια στον προσωπικό χώρο των άλλων. Χαρακτηριστική η φράση εξ Αμερικής «Too much information, dude” – “Το παραέκανες με τις λεπτομέρειες, μεγάλε».

Επίσης, έχει χαρακτηριστεί ως προβληματική η έννοια της «διαφάνειας». Μια υπέροχη, κατ’εμάς,  έννοια που δηλώνει την υπερήφανη προβολή της κάθε μας ανωμαλίας / κανονικότητας δερματοστιγμέννη μόνιμα στις κινητές μας υποκειμενικότητες.

Ίσως έχει έρθει η ώρα να αμφισβητήσουμε αυτή την πραγματικότητα. Ας σταματήσουμε να γνωριζόμαστε, ακκιζόμαστε, ερωτοτροπούμε και συγκρουόμαστε με το τσιγκέλι. Ας σταματήσουμε αυτήν την Ιδιοκτησία της Σκέψης, και αυτόν τον διαχωρισμό σε «ενδο-ομαδικές πληροφορίες» και μη.

Όταν είσαι απλώς γνωστός μου και με ρωτάς γιατί δείχνω χάλια, θέλω να σου λέω χύμα ότι χτες το γάμησα με τα ψυχεδελικά και σήμερα ακόμη δεν έχω προσγειωθεί. Όταν σε ρωτάω «πως και έτσι χαρούμενος σήμερα?» θέλω να μου λές ότι χτες αγόρασες ένα gadget, ακόμη και αν πολιτικά αυτά μας είναι εχθρικά. Όταν μου λές «τί έχεις» θέω να σου λέω ότι «δεν μου αρέσει που με ρωτάς». Όταν κάθεσαι δίπλα μου, θέλω να απομακρυνθώ χωροθετικά σε εκατοστά εφόσον στο παρελθόν με έχεις προσβάλλει. Όταν μια νοικοκυρά με ρωτά γιατί ντύνομαι στα μαύρα, θα της πω ότι είμαι αναρχικός, και θα της εξηγήσω τι ειναι αυτό το πράμα, όσο χρόνο κρατήσει η υπομονή μου.

Το τσιγκέλι είναι ένα εργαλείο που έχω βαρεθεί να χρησιμοποιώ.

Αυτή η διάφανη διάλυση των Εγώ, είναι μια εξαιρετική ευκαιρία να σπάσουμε την μεταμοντέρνα τάση προς την φαινομενολογική ανάγνωση των πάντων. Το μυστήριο ας αφεθεί για παιχνιδιάρικες στιγμές όπου του αρμόζει. Ας είμαστε τολμηρά όντα, και ας αποκαλύψουμε στο κοινωνικό σύμπαν την κάθε μας σκέψη.

Πως αλλιώς θα γίνουμε μια ακονισμένη μάζα που θα χτυπήσει το σύστημα σε τόσο αποξενωμένες εποχές?

Ας κολλεκτιβοποιήσουμε την σκέψη, την πληροφορία, την ανωμαλία και την κανονικότητα του κάθε όντος που είμαστε. Χίπικο? Μπορεί, αλλά η πολλή χιποφοβία που είναι ableism (διάκριση με βάση την ικανότητα – πχ φλώρος / μάγκας) καταβάθος είναι που μας έχει κάνει να μην μπορούμε να κοιμηθούμε τα βράδια και να μην θέλουμε να ξυπνήσουμε τα πρωινά.

ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ

ΚΟΛΛΕΚΤΙΒΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΟΡΑΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΩΝ ΜΑΣ

§ 6 Responses to Η ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ (Η «ΤΑ ΕΝ ΟΙΚΩ ΜΗ ΕΝ ΔΗΜΩ»)

  • Ο/Η εξαδάκτυλος λέει:

    Αυτό θα ήταν θεμιτό – πιστεύεις ότι είναι και εφικτό; Δεν ρωτάω αν το να το κάνεις είναι αναγκαίο τελικά, όσο γιά το αν είναι έτοιμοι γύρω μας να το δεχτούνε.
    Αν αναγκαστούμε να περιοριστούμε τελικά στον κύκλο που μας καταλαβαίνει και μας αποδέχεται, (και δεν ζητάει να μας σκοτώσει γιατί είμαστε διαφορετικοί), δεν καταλήγουμε πάλι περιορισμένοι πίσω από τοίχους που σηκώσαμε οι ίδιοι;
    Και κατανοώ την ανάγκη του «αν όχι τώρα, πότε; αν όχι εμείς, ποιός;» απλά το συζητάω γιατί έχει φοβηθεί το μάτι μου…

  • Ο/Η ετσι λέει:

    μα καλα βρε παιδι μου δν ξερεις οτι αυτο θελει πολλα αρχιδια για να το κανει καποιος?Το ξερεις…
    Οτι για να γινει αυτο πρεπει πρωτα ολοι να πιστεψουμε στους ευτους μας κ να μην εχουμε αυτο το σκαλωμα του αν ανοιχτω θα πληγωθω?Κ αυτο το ξερεις…
    Νομιζω λοιπον οτι πρωτα πρεπει να μαθουμε να επικοινωνουμε αληθινα κ με διαθεση κατανοησης κ μετα ολα αυτα που λες…
    Τωρα ακομα λεμε 7 ατομα το ιδιο πραγμα κ δν το καταλαβαινουμε οτι ειναι το ιδιο κ το ψειριζουμε…Για να μην ανοιξω κουβεντες για σοβαροφανεια που οτι δν ειναι σοβαρο κ δν αρμοζει στην ηληκια μας ειναι κ απαγορευμενο η που οτι αγγιζει το παιδικο ειναι κ μη πολιτικο ανωριμο κ δν ξερω εγω τι αλλο…
    Βιαζεσε γλυκε μου πολυ βιαζεσε

    • Ο/Η postmodernresistance λέει:

      σε ευχαριστώ που κατανόησες το περιεχόμενο αυτού που έγραψα. έχεις δίκιο σε κάποια πράγματα που λες.

      θες να μην χρησιμοποιούμε την φράση «δεν έχω τα αρχίδια»? Ειναι λιγο σεξιστική, μισανδρική αλλά και μισογύνικη, και λιγο tactless. Πρόσφατα επινοήσαμε μια φράση πιο ωραία: «δεν έχω τα γόνατα». Ειναι πιο ωραία…

  • Ο/Η deus λέει:

    Αν ήταν περισσότερα τέτοια μυαλά, τέτοιες διαθέσεις και συμπεριφορές, πολλοί «κοντινοί» πολιτικά θα είχαν πάει σπίτι τους (και θα ήταν ευτύχημα) και πολλοί περισσότεροι θα είχαν έρθει και θα είχαν προχωρήσει τα πράγματα.

    Εκπληκτικό το κείμενο και όσα πρόλαβα να διαβάσω από τ άλλα.
    Ευτυχώς που δίπλα στους «σκληρούς» κ τους μιλιταντ εμφανίζεται ο ριζοσπαστισμός αυτής της ποιότητας.

  • Ο/Η akamashedbrains λέει:

    Σύντροφε, ξεχνάς πάντως κάτι καθοριστικά σημαντικό:
    Η οντότητα, το Εγώ, η ύπαρξη είναι λέξεις που προσπαθούν να περιγράψουν ένα συγκροτημένο σύνολο, που η Δύση ονόμασε εαυτό. Φευ! Δεν είμαστε κλειστά συστήματα ούτε συγκροτημένα σύνολα, αλλά μάλλον μια διαρκής κίνηση ανα-συγκρότησης σε διάλογο με άλλες τέτοιες. Οπότε, σύντροφε, κάθε φορά κι απ’ την αρχή μας συγκροτούν οι σχέσεις μας, κι έτσι, καμία ολότητα δεν έχουμε να προσφέρουμε ο/η μια/ένας στον/στην άλλη/άλλο. Το τσιγκέλι, σύντροφέ, είναι ένα εργαλείο που έχω βαρεθεί να χρησιμοποιώ με την πάρτη μου, αλλά δεν έχω άλλο. Κάθε μέρα, μαθαίνω να ζω με το τσιγκέλι. In tsigeli we trust.

  • Ο/Η sa λέει:

    Μμμ, διαβαζω τωρα, πρωτη φορα κειμενο και απαντησεις και σκεφτομαι πως το κειμενο μαζι με τη τελευταια απαντηση συνδεονται αρμονικα. Δλδ, ναι η οντότητα, το Εγώ, η ύπαρξη είναι λέξεις που προσπαθούν να περιγράψουν ένα συγκροτημένο σύνολο, που η Δύση ονόμασε εαυτό.
    Εμεις, αυτα τα υποκειμενα που δεν είμαστε κλειστά συστήματα ούτε συγκροτημένα σύνολα, αλλά μάλλον μια διαρκής κίνηση ανα-συγκρότησης σε διάλογο με άλλες τέτοιες, παλευουμε διαρκως με το ιδανικο της συγκροτησης, της εξελιξης, της ωριμοτητας και της σταθεροτητας και οποια αλλης κανονικοτητας φερει ολο αυτο.
    Επισης η κινηση προς τη διαλυση του εγω, μιας ενιαιας αρραγους ταυτοτητας, δεν αρνειται την υπαρξη της (ταυτοτητας), την υπαρξη της κάθε μας ανωμαλίας / κανονικότητας δερματοστιγμέννη μόνιμα στις κινητές μας υποκειμενικότητες. Στην δικη μου σκεψη απο εκει εκιννει η αναγκη διαλυσης, ή καλυτερα η προβολη της ιδιας της ανυπαρξιας ενοτητας του υποκειμενου. Απο τη δυνατη ταση για αποκτηση ενιαιου εγω.
    Για αυτο ας πουμε αγαπαω καποια ναρκωτικα, μου δινουν στιγμες που καποια ψηγματα εαυτου μπορουν να ανασυγκροτηθουν μονο μεσω επαφης με ενα αλλο σωμα. Ειναι εκει που μπορω να αντιληφθω μεσω πολλων αισθητηριακων διαδρομων, οτι ειμαστε σχέσεις. Και οι σχέσεις εχουν και μνημη οχι μονο μας φτιαχνουν στο τωρα αλλα ακολουθουν και επαναληπτικα ανασυγκροτητικες ροες.
    Ναι, αυτα.
    Θενκς νταρλινγκ, pr.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

What’s this?

You are currently reading Η ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ (Η «ΤΑ ΕΝ ΟΙΚΩ ΜΗ ΕΝ ΔΗΜΩ») at Postmodern Resistance.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: