ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΑ ΤΕΧΝΗΣ

29 Οκτώβριος, 2010 § 2 Σχόλια


Ενα τμήμα κειμένου απο κάτι που γράφω…

 

2

Ας γενικεύσουμε την προσωπική μας ιστορία σε συμπεράσματα για το πως γεννήθηκε ένας καλλιτέχνης.

Θα ασχοληθούμε με άτομα που άνηκαν από μικρά στην κατηγορία του «αλλου» από μικρή ηλικία. Εμφανώς ομοφυλόφιλοι, άσχημοι, ανάπηροι, μετανάστες, φτωχοί, ανίκανοι, φοβισμένοι. Γενικότερα, όλα τα άτομα που απο μικρή ηλικία δεν είχαν την τύχη να βιώσουν συναισθήματα ασφάλειας, αγάπης, ευεξίας και την αίσθηση του «ανήκειν».

Αυτά τα άτομα, όντας εξοστρακισμένα από την κοινωνία των ζωντανών, πέρασαν πολύ χρονικό διάστημα μόνα τους. Σε αυτό το χρονικό διάστημα, είχαν την ευκαιρία (1) να σκεφτούν πολυ1 καθώς και (2) να παρατηρήσουν λεπτομερειακά την κοινωνία των ζωντανών. Η παρατήρηση αυτή ήταν λεπτομερειακή σε εξαντλητικό βαθμό, απ’ ευθείας ανάλογο με την πύρινη ανεκλπήρωτη επιθυμία του να άνηκαν στο σύστημα σχέσεων του αντικειμένου παρατήρησής τους.

Ανάλογα με το γούστο του κάθε ατόμου (καθώς και τον παράγοντα της τυχαιότητας), το κάθε άτομο εστίασε την παρατήρησή του σε διαφορετικό πεδίο. Άλλοι παρατηρούσαν τους ήχους της κοινωνίας των ζωντανών. Άλλοι τις εικαστικότητές της. Άλλοι τα δράματα που πλέκονταν. Άλλοι τα θέματα που εκφράζονταν, ή ακόμη και τις τεχνικές έκφρασης του καθημερινού λόγου. Ουσιαστικά, η επιλογή αυτή ήταν μια πρωτόλεια κατευθυντική γραμμή προς την μελλοντική επιλογή ενός ή παραπάνω θεσμισμένων καλλιτεχνικά αντικειμένων (τραγούδι, θέατρο, εικαστικά, ποίηση, performance art κλπ).

Μια κρίσιμα σημαντική στιγμή και ίσως η κοσμογονία της καλλιτεχνικής δημιουργίας (γενεαλογικά μιλώντας) για το άτομο, ήταν η στιγμή που συνηδειτοποίησε ότι δεν μπορεί να έχει την πολυτέλεια να αναπαράξει τα δεδομένα και τους καρπούς της παρατήρησής του όντας μέλος της κοινωνίας των ζωντανών, καθώς τα χρόνια περνούσαν, και συνέχιζε να είναι ένα εξοστρακισμένο «άλλο».

Μία επιλογή έμενε μόνον: Να αρχίσει να κατασκευάζει στο φαντασιακό του νέες φόρμες και σχήματα προσκείμενα στο πεδίο που παρατηρούσε. Για παράδειγμα, ένας επίμονος παρατηρητής των σχεσιακών δραμάτων της κοινωνίας, θα άρχιζε να κατασκευάζει στο μυαλό του σενάρια δραμάτων που πλέκανε μεταξύ τους φανταστικοί χαρακτήρες. Θα δημιουργούσε στο φαντασιακό του προσωπικότητες με αναλυτικότατα βιογραφικά, να συμμετέχουν σε μεταξύ τους συγκρούσεις, συγκερασμούς, παύσεις και λήξεις. Μια πρώιμη δραματουργία. Επίσης, θα πέρναγε ώρες στο δωμάτιό του, μιμούμενος έναν τσακωμό μεταξύ φίλων και την μετέπειτα συνθηκολόγησή τους. Αυτό θα ήταν το καταφύγιό του. Ειρωνικά, το πλέγμα εξουσίας που τον απέρριψε και τον έστειλε στην σφαίρα της μοναξίας, είναι το συγκεκριμένο Αυτό που αναπαρίσταται στο μυαλό του και στον προσωπικό του χώρο-σκηνή, με μια προσωποποιημένη διαδρομή προς την κοινωνική ‘αλήθεια’, καθώς η προαναφερθείσα μοναξιά, επηρρεάζει τα φαντασιακά αυτά σενάρια, κάνοντάς τα να αποκλίνουν από την μετριότητα της καθημερινότητας και να πλησιάζουν μια λιγότερο παστέλ αλληλουχία συμβάντων και αισθητικές φόρμες.

Και φτάνουμε στην στιγμή που το παιδάκι αυτό, ως έφηβος (ή και λίγο νωρίτερα / αλλά ίσως και λίγο αργότερα) γίνεται το υποκείμενο ‘καλλιτέχνης’:

Είναι η στιγμή που συνεδητοποιεί ότι στην κοινωνία των ζωντανών, υπάρχουν κάτι περίεργοι άνθρωποι που λέγονται «καλλιτέχνες», και ουσιαστικά συγκροτούν την ταυτότητά τους εξασκώντας ακριβώς αυτό, που το παιδάκι είχε ως καθημερινό εργαλείο επιβίωσης. Και όχι απλώς αυτό, αλλά το παρουσιάζουν υπερήφανα στην κοινωνία των ζωντανών ως το Έργο τους, με τα βλέμματά τους έτοιμα να κατασπαράξουν αυτό που ουσιαστικά αυτοί κατασκεύασαν: Τον τρόπο, δηλαδή, που το υποκείμενο που εξορίστηκε στην σφαίρα του θανάτου (καλλιτέχνης) κάνει ένα επιλεκτικό re-construction τμημάτων της πραγματικότητας, ωστε να ανιχνεύσει και να επικυρώσει αλήθειες της ζωής (κοινωνία).

Με δυό λόγια: Το πώς ο θάνατος, παρατηρεί την ζωή.

 

Κοινωνία = Ζωή

Τέχνη = Θάνατος

 

1 Να σημειωθεί ότι η έντονη και συνεχόμενη σκέψη που αναφέρεται στο κείμενο δεν υποννοεί ανάπτυξη μεγαλύτερης ευφυίας από τα άτομα της κοινωνίας των ζωντανών. Αντιθέτως, η εστίαση πρέπει να γίνει στην ένταση της σκέψης και στην ποιοτική της σύνδεση –σχεδόν γεννεσιουργική- με το εργαλείο της φαντασίας. Ο γράφων του κειμένου δεν αρέσκεται στο να δείχνει σημαδια πίστης στην ευφυία ούτως ή άλλως.

§ 2 Responses to ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΑ ΤΕΧΝΗΣ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

What’s this?

You are currently reading ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΑ ΤΕΧΝΗΣ at Postmodern Resistance.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: