JUNKIEVISION – ΠΟΥΣΤΙΑ ΚΑΙ ΟΛΕΘΡΟΣ @ ΛΥΚΑΒΗΤΤΟΣ
Ιουλίου 14th, 2011 § 1 σχόλιο
JUNKIEVSION – Update 5
Postmodern Resistance
Μη πειθάρχηση στο σύστημα της νηφάλιας κυριαρχίας, της υγείας, της ετεροκανονικότητας και της λογικής.
Ιουλίου 14th, 2011 § 1 σχόλιο
JUNKIEVSION – Update 5
Visions of Jefferson
Μεταμεσονύκτια. Είχε χρόνια να ανέβει, έβαλε τον αυτόματο πιλότο στα πόδια. Η αφορμή μια σύναξις, δεν είδε πολλά, ήταν και σκοτεινά αλλά ευτυχώς τους έδωσαν νερό. Την υγειά του να’χεις. Κράτησε το ποτήρι μέχρι να λιώσουν τα παγάκια. «Τι δέντρα είναι αυτά» ρώτησε; «Ίσως κυπαρισοειδή, ίσως και όχι.». Αυτή η αστική μουσική (ηλεκτρονική) μοιάζει παράταιρη όταν κοιτάς την πόλη από ψηλά, με κάποια ομολογουμένως υπεροψία και κοντά σε ακίνητες φιγούρες δένδρων. «Εμείς είμαστε εδώ» έμοιαζαν να λένε αλλά δεν κουνιόταν φύλλο. Αναμόχλευε το πλαστικό κύπελλο, τα παγάκια ασυγκίνητα. Μετά υπέθετε ότι δεν ήταν τόσο παράταιρη όσο σουρεαλιστική, εδώ η πόλη έμοιαζε γοητευτική, δεδομένης της απόστασης…σαν ρυάκια κιτρινοπορτοκαλοκόκκινης λάβας μέσα στο μαύρο της νύχτας, Ήθελε να φτάσει μέχρι πάνω, αυτό φάνηκε δύσκολο, στον ήδη επιβαρημένο από τις ημέρες αυτόματο πιλότο. Έκατσαν σε σκαλοπάτι μακριά από τη σύναξη και μερικά φαινομενικά str8 ζευγάρια περνούσαν για κατούρημα. Ξαφνικά, έμπροσθεν, striptease. «Ούτε χαρτομάντιλο για σκούπισμα» γέλασαν. Μπροστά είχε δύο λυγισμένα πόδια, αγκάλιασε το τρίτο, με το κεφάλι να κοιτά ακόμη πιο πάνω…μετά από κάποια ώρα έθεσαν σε εφαρμογή πάλι τον αυτόματο πιλότο και άρχισαν να κατηφορίζουν, προσπερνώντας το παιδί, που ίσως φόραγε βραχιόλι στον αστράγαλο να προσπαθεί να κοιμηθεί, μεταξύ δύο σκαλοπατιών. «Ελπίζω η παρέα του να μην τον ξεχάσει» είπε. «Ναι και γω» είπε.