Η ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΟΣΜΗΣ ΤΟΥ ΔΙΔΥΜΟΥ
Ιουλίου 1st, 2011 § 2 σχόλια
Εγραψα ενα ποιημα, αλλα δεν εισακουστηκε.
Παρτε το, πάντα είχα καλύτερη τυχη με τις ανθρωπινες σχεσεις απο τριάδα ανθρώπων και πάνω:
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΓΑ ΚΑΙ ΒΑΛΤΕ ΝΑ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ ΑΥΤΟ ΑΠΟ ΠΙΣΩ: http://www.youtube.com/watch?v=gJt9sNzqCKk&feature=related
Η ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΟΣΜΗΣ ΤΟΥ ΔΙΔΥΜΟΥ.
ΣΙΧΑΜΑ εστι, οταν έλθει νεο,υποσχομενο ατομο, και αμεσως κορακια που γεμιζουν βαθια κενα τους μεσα απο κρεατινες οδους με παλινδρομική ρύπανση επιμελώς γυροφέρνουν. Μποδίζουν την όρασή μας. Μποδίζουν πιθανότητες να νύξουν δυο ψυχές ότι η μία είδε ΜΕΣΑ στην άλλη. Mέσα μας δεν είναι η εχθρότης. Ποτέ η κλισεδιάρα Δύσις. Mέσα μας, είναι το τραγούδι της νιότης για ένωση όσο εμείς χορεύουμε στις αρμονικές του.
ΕΥΦΟΡΙΑ εστι, οταν ανάμεσα στον κυκεώνα των χρωματιστών και ακέφαλων ‘εγώ’ σε στιγμες σποραδικες, ενθύμιση Αυγούστου, οι κλειδοκρατορες της συμπτωσης της ενωσης δυο βλεμματων σπαραχτικα λουφαρουνε απο της σκλαβιας τους την ηρεμια. Τα βλέμματά μας σκεδάζουν μισος. Τα βλέμματά μας ενθυμούνται ομοιότητες που δυσκολα ανιχνεύονται. Μέσα στο καταναγκαστικο παιχνιδι των ‘εγω’, κι εμεις, σαν γκλιτερ περίστροφα σκοτωνουμε την πιθανοτητα μας.
ΕΣΥ εστι, να εισαι πισω στο μαυρο γραφειο – αναλόγως την ημερα και σε αλλης δωματιου γη, και να χορογραφουνται τα δακτυλά σου απο πληκτρολόγια και πένες. Και να, αλλη μια απο μεσα σου ξεπηδησε ικεσια. Δεν αποθηκευτηκε το υλικο απο ανθρακα σε καποιο σου συρταρι. Ανυπομονεις για διαμαντιενους οργασμους των οφθαλμων και της ριγης πάνω απο μια υπογραφή ονόματος που ακομη δεν εχει κατασταλαξει. Ανυπομονεις και φορας μαντήλι μαυρο γυρω απο τα μάτια σου – κατάδικος στους ήχους. Ανυπομονεις, και οι ηχοι κροττουν μέσα απο το μυαλό σου. Τα εξωθεν ερεθισματα – τα προαναφερθεντα κορακια απασχολουνται με το πως θα διατηρηθει επανω σου το καθαρο μαντηλι. Ο κροτος που ακουγεται απο την αμαύρωση ιερου ναου ιεροσυλια απο Νευροτυπικό τυπάκι, νομιζεις οτι ειναι ο αντικτυπος της εικονας σου στον κοσμο. Και αυτο, αλλα ταυτοχρονα και ο θρηνος που αντιλαλει χιλιομετρα πιο κατω για μια συμπαντικη γεννα σπανιας αξιας που ο τοκετος της δημιουργησε ολουθε γυρω της μαυρες, απυθμενες τρυπες.
Αυριο θα ειναι μια άλλη μέρα
αλλα τα γραπτά σου επιζητούν
επανανάγνωσης
και μερικα τον ταφο.
Καναλι επανεκκινηση σε τοπους
που κατασκευαζεται η
πιο σκοτεινη σου οσμη.
Και το ονομα που ντρεπεσαι.
Αγόρι μου, δεν σε ξέρω – απ’ότι ακούω εισαι γαμω τα τυπακια.
Αλλά χαμήλωσε τις κεραιες σου. Το σύνολο όλων αυτών που γράφεις – μουσική, ποίηματα – οι υπαρξιακές σου σημειώσεις, μου δείχνουν άτομο εξαιρετικής αντίληψης καταδικασμένο στην μοναξιά.
Έλα στην παρέα μας. Είναι πολύ δύσκολο να κατανοήσει την αξία σου κάποιος από αυτόν τον κόσμο.
Όταν “έπιασα” το νόημα που αγωνίζεσαι να δώσεις (παντα δινεις κομματι-κομμάτι του μεγάλου νοηματικου πάζλ ανα έργο σου καριολη) τρόμαξα. Φρίκαρα. Πότε ενηλικιώθηκα και σκότωσα μέσα μου την μαγεία που εσύ φαίνεται να σκορπάς τόσο άνευ όρων.
Έχεις δίκιο ότι κάναμε ταμπού την αγάπη. Σε έχω στο reader, σε διαβάζω με το που τα σκεφτεις.
Ένας άνθρωπος που σε γουστάρει.
http://youtu.be/-4QGi-KDZ2M
Where are you?
Are you hiding from me?
Are you still looking for things that no-one else can see?
Where are you?
Are you in some place that we cannot reach?
Are you bathing in moonlight or drowned on the beach?
Where are you?
Are you surrounded by things we cannot penetrate?
Is the cage you love the home you also hate?
Your fear of death attracts such strange objects
Smothering you, hiding you, don’t let it spoil you
Show yourself so the others may see you
So the others may feed you
They want to be near you
If you can’t get enough of your hypnotic injection
Then it’s time to put an end to this invalid function
Poor little ghost boy
Let me be your human toy
Where are you?
No-one’s seen you for years
Have your wounds grown wings? Are you feasting on fears?
I can see your dark corona is eating into you
You’re surrounded by things we cannot penetrate
Is the cage you love the home you also hate?
Life lies with the scissors inside her
The surgeon was a butcher
All of us are wounded, anaesthetised in A.E.
Numbed by stuff we should not see
Each of us lies bleeding
Our rivers intermingling
Poor little ghost boy
Let me be your human toy
I’ll wrap my last kiss in a bandage
I’ll wrap my last kiss in a bandage
I’ll wrap my last kiss in a bandage
I’ll wrap my last kiss in a bandage