ΔΙΣΕΛΙΔΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ

Φιλι Ερημην Μας

Η συζήτηση είχε ξεκινήσει εδώ και μία ώρα, αλλά ο Γιάννης ήδη είχε νιώσει τα πρώτα χαϊδέματα μιας γλυκόπικρης βαρεμάρας να του ακινητοποιούν νευροδιαβιβαστές του εγκεφάλου του. Η κουβέντα επρόκειτο να κινηθεί γύρω από την φύση της αντιφασιστικής πορείας που θα γινόταν σε μία εβδομάδα, αλλά οι μοναδικές χρωματικές διακυμάνσεις της συζήτησης αφορούσαν σε προσωπικές συγκρούσεις, που τον Γιάννη τον αφήναν παγερά αδιάφορο.

Μια λυγερή κοπέλα στην απέναντι γωνία της αίθουσας του στεκιού παρακολουθούσε τον Γιάννη διακριτικά, κρυμμένη πίσω από την μεγάλη επιφάνεια του μπλοκ σχεδίου που κρατούσαν τα διπλωμένα πάνω στην καρέκλα γόνατά  της. Διακρίνοντάς την πίσω από τις σκιές, ο Γιάννης εντυπωσιάστηκε από την σκοτεινή φιγούρα της. Ήταν μια κοπέλα υπερβολικά αδύνατη, με κατάμαυρα μακριά ίσια μαλλιά που καθώς έπεφταν στο μέτωπό της σχηματίζοντας ένα τρίγωνο κόψιμο, διακρίνονταν σκούρες μωβ πινελιές. Είχε την τυπική φιγούρα μιας κοπέλας που σίγουρα δεν θέλει να γίνεται αντιληπτή: Τα μαύρα φαρδιά ρούχα της, με πολλές στρώσεις που διαδέχονταν η μία την άλλη, κάλυπταν σχεδόν ολόκληρη την επιφάνεια του κορμιού της, εκτός του κεφαλιού, και των χεριών που τόσο αργόσυρτα σκέπαζε με τα μανίκια της. Σε τακτές χρονικές περιόδους, όταν ο Γιάννης προσπαθούσε να παρακολουθήσει την πορεία της κουβέντας, η κοπέλα αυτή, χρησιμοποιώντας το φανερό ένα τέταρτο της κορυφής των ματιών της πίσω από το μπλοκ, τον κοιτούσε, και σχεδίαζε.

Πέρασε αρκετή ώρα μέχρι ο Γιάννης να αντιληφθεί την ύπαρξη αυτής της συνθήκης. Η κούραση του και η απογοήτευσή του από την γενικότερη πορεία της συζήτησης δεν τον άφησαν να στοχαστεί πάνω σε αυτήν την ενδιαφέρουσα εικαστική συζήτηση που λάμβανε χώρα ερήμην του, παρ’ όλο που κανονικά θα το έκανε, όπως κάνει πάντα με ευκολία ακόμα και για στιγμές που η τυπικότητά τους ξεπερνά την αοριστία τους.

Περπατώντας στο δρόμο προς την κατάληψη, Ο Γιάννης κοιτάζοντας μονάχα το πεζοδρόμιο, έχοντας τυποποιήσει πλέον τις συνηθισμένες «χωρικές» διαδρομές μέσα στην πόλη, έπινε και στοχαζόταν, συντηρώντας την εικόνα που έχει για αυτόν ο χώρος: του «στοχαζόμενου μπεκρή περιπλανητή» Έφτυσε μια χλέπα στο πεζοδρόμιο, και άναψε ένα Winston. Το μισοτελειωμένο μπουκάλι λικέρ που κρατούσε στο χέρι του είχε ήδη αρχίσει, με τον τρόπο του, να φέρνει στην επιφάνεια των σκέψεών του ευφάνταστες σεναριακές παραλλαγές περί της ιδιαίτερης αυτής κοπέλας που είδε στο στέκι. Παραλλαγές της τελευταίας ώρας, όπου ο ίδιος εντέλει μίλησε στην κοπέλα αυτή και γνωρίστηκαν, ιστορίες της καθημερινής της ζωής, των γούστων της στο φαγητό, στο γαμήσι, και στις μικρές αυτές συνήθειες που μας ξεχωρίζουν πιο πολύ και από το δακτυλικό μας αποτύπωμα. Τα σχήματα που δημιουργούσε η γραμμή του βλέμματος στο πεζοδρόμιο, σε συνδυασμό με το μασάζ του αλκοόλ, δημιουργούσαν ρυθμικά και οπτικά μοτίβα, που βοηθούσαν στο να ισχυροποιηθούν οι σκέψεις αυτές στο κεφάλι του, και να τον ενθουσιάσουν, ερεθίσουν, ενεργοποιήσουν.

Με το κλείσιμο της πόρτας στο δωμάτιό του, σαν να ξύπνησε από αυτήν την φαντασιακή γοητεία της συνθήκης αυτής. Είχε ήδη μπει στη «φωλιά του κούκου»  –όπως του αρέσει να αποκαλεί την κατάληψη-, είχε χαιρετήσει συντρόφους, τα είχε πει μάλιστα για πέντε λεπτά με τον φίλο του που την επόμενη είχαν αναλάβει να μαγειρέψουν, αλλά με την βοήθεια ενός αυτόματου πιλότου. Το φαντασιακό του είχε ενσαρκωθεί και κατεύθυνε, επηρέαζε, και σωματοποιούσε ανύπαρκτες καταστάσεις. Ξύπνησε μόνο με την είσοδο στο δωμάτιό του, όπου η ζεστή αυτή ατμόσφαιρα των χυμένων εντύπων, δίσκων και παπάδων υπερίσχυσε της γητείας αυτής της τόσο ανύπαρκτης κοπέλας.

Πίνοντας έναν μπάφο στο στρώμα που έχει στο πάτωμα και ακούγοντας την θορυβώδη μουσική που επιτέλους τελειοποίησε την προηγούμενη εβδομάδα, τον πήρε ο ύπνος.

Η συζήτηση είχε ξεκινήσει εδώ και μία ώρα, αλλά η Μαρία ήδη είχε νιώσει τα πρώτα χαϊδέματα μιας γλυκόπικρης βαρεμάρας να της ακινητοποιούν νευροδιαβιβαστές του εγκεφάλου της. Η κουβέντα επρόκειτο να κινηθεί γύρω από την φύση της αντιφασιστικής πορείας που θα γινόταν σε μία εβδομάδα, αλλά οι μοναδικές χρωματικές διακυμάνσεις της συζήτησης αφορούσαν σε προσωπικές συγκρούσεις, που η Μαρία τις έβρισκε ανέραστες και όχι αρκετά οργισμένες, και έτσι την αφήναν παγερά αδιάφορη.

Ένα πανέμορφο αγόρι στο κέντρο της αίθουσας του στεκιού παρακολουθούσε την συζήτηση, προσπαθώντας να αντισταθεί στο τραγούδι του Μορφέα, έχοντας την τυπική σωματική στάση του ανθρώπου που βαριέται, με χέρια και πόδια σταυρωμένα. Διακρίνοντάς τον κάτω από το κολακευτικό για αυτόν υπόλευκο φώς, η Μαρία εντυπωσιάστηκε από την φωτεινή και άρτια φιγούρα του. Ήταν ένα αγόρι ντυμένο στα μαύρα, με απόλυτη αρμονία προσώπου, και μαλλιά που ενώ σε όλη την επιφάνεια του κεφαλιού ήταν κοντά, στο πίσω μέρος ήταν αρκετά μακριά ώστε παρακολουθώντας το μήκος τους, η Μαρία πρόσεξε μια νεκρή κατσαρίδα στο πάτωμα. Είχε την τυπική φιγούρα ενός αγοριού που σίγουρα είναι ένας περιπλανητής με πίστη στον εαυτό του: Το ευθύ και αυστηρό βλέμμα του, χαρακτηρίζει ανθρώπους που η σκέψη τους κινείται σε μαθηματικούς ρυθμούς, ενώ οι διακυμάνσεις της αναπνοής του σε συγκεκριμένες τυπικές φρασεολογίες της κουβέντας έδιναν στην Μαρία να καταλάβει ότι το παιδί δεν είναι χαζό.

Προσπαθώντας να μην γίνει αντιληπτή, η Μαρία γύρισε σελίδα στο μπλοκ που τόσο στοργικά κρατούσε στα πόδια της (η σελίδα απλά φιλοξενούσε την λέξη ΒΑΡΙΕΜΑΙ σε δώδεκα γραφιστικές εκδοχές) και ξεκίνησε να σχεδιάζει αυτό που έβλεπε μπροστά της. Η συζήτηση ήταν αρκετά πλατιά, ώστε η Μαρία να καταφέρει να ολοκληρώσει ένα πρώτο σχέδιο, που περιείχε τον Γιάννη να κάθεται σε μια καρέκλα, και δίπλα του στο έδαφος, μια νεκρή κατσαρίδα. Τυπικό για την Μαρία να απομονώνει δύο στοιχεία του περιβάλλοντος στο σχέδιο: αυτό που την ενδιαφέρει, καθώς και ένα άσχετο (στην περίπτωση την κατσαρίδα) που, κατ’ αυτήν, υποδηλώνει τον χωρόχρονο του πρώτου αντικειμένου, αλλά κατά την καθηγήτριά της στην σχολή, υποδηλώνει την ανάγκη για εντυπωσιασμό.

Η Μαρία, όπως κάνει συνήθως, περίμενε την αίθουσα να αδειάσει για να σηκωθεί από την καρέκλα της, και να αρχίσει να περπατά προς την έξοδο.

Στη στάση του λεωφορείου που παραδοσιακά κάθεται και καπνίζει ένα τσιγάρο παρακολουθώντας τις σπίθες που βγάζουν οι κεραίες του τρόλεϊ όταν διασχίζουν διασταυρώσεις των καλωδίων με ταχύτητα, την βρήκε μια έκπληξη: Από την κάβα έβγαινε το αγόρι που σχεδίαζε στο στέκι, κρατώντας ένα μικρό μπουκάλι – μάλλον λικέρ. Σβήνοντας το τσιγάρο της σε κάδο –σαν να απέφευγε την ενοχή του σκουπιδιού στο πεζοδρόμιο, αφού θα γέμιζε με ενοχές της παρακολούθησης- ακολούθησε το αγόρι αυτό, έχοντας μια σιγουριά ότι δεν θα την αναγνωρίσει, αφού και ήταν καλά κρυμμένη στις σκιές της αίθουσας του στεκιού, αλλά και το παιδί αυτό ήταν απορροφημένο στις σκέψεις του. Η Μαρία παρατήρησε ότι και εκείνος κοιτάζει το πεζοδρόμιο όταν περπατά, όπως αυτή, εκτός από τις Κυριακές, που της αρέσει να κοιτάζει τις πολυκατοικίες. Για ένα δευτερόλεπτο ένοιωσε κάτι που της θύμιζε χαρά, αν και η ίδια ξέρει ότι ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για κάτι που έχεις να το νοιώσεις για πάνω από έξι χρόνια.

Φτάνοντας στο στενό που η Μαρία έπρεπε να στρίψει, την συγκλόνισε η εικόνα του να φτύνει μια χλέπα στο πεζοδρόμιο. Αφού φρόντισε λοιπόν το αγόρι να απομακρυνθεί αρκετά, ώστε να είναι ασφαλής η απόσταση, η Μαρία έφτυσε μια χλέπα ακριβώς από πάνω. Με το δεξί της παπούτσι, ανέμιξε τις δύο αυτές χλέπες, και από κάτω με κάρβουνο έγραψε «φιλί ερήμην μας»

ΤΕΛΟΣ

2007

Η Ιστορια Του Ολου

Η Ιστορια Του Ολου

Πριν ο χρόνος απο fractal γίνει γραμμικός, Ο Αιώνια Εθισμένος Στο Όπιο Ερμαφρόδιτος, έπλεε στο Σύμπαν όντας ταυτοχρόνως Αυτό. Για να βιώσει, να χαρεί και να δει με έναν Καθρέπτη την ύπαρξή του, δημιούργησε ένα δίπολο αρσενικής και θηλυκής ενέργειας, σχίζοντας τον εαυτό του στα δύο, και στέλνοντας σε ένα επίπεδο ψευδαίσθησης υλικότητας τις δύο αυτές εκφάνσεις, οι οποίες είχαν μια δεύτερη ψευδαίσθηση θνητότητας. Και οι δύο, έπρεπε για να «επιβιώσουν» να υπάρξουν συμβιωτικά με το περιβάλλον. Να είναι μέρος των κύκλων που Ο Αιώνια Εθισμένος Στο Όπιο Ερμαφρόδιτος κατασκεύασε. Κρίσιμο κομμάτι των κύκλων αυτών.

Η Αρσενική ύπαρξη πάταγε γερά στην ψευδαίσθηση της υλικότητας, και είχε το αβαντάζ σε αυτήν. Ήξερε να βρεί φαγητό, ήταν δυνατός, και δημιουργούσε ιεραρχίες βάση της επικράτησης μέσω της βίας. Οι κύκλοι του περιβάλλοντος τον τρόμαζαν, φοβόταν την θνητότητα, και γινόταν όλο και πιο σκληρός και βίαιος.

Η Θηλυκή ύπαρξη ίπτατο λίγα εκατοστά από το έδαφος, και ήταν απελευθερωμένη από την ψευδαίσθηση της ύλης. Ήξερε να βλέπει την φόδρα της πραγματικότητας, εκτιμούσε την ηδονή του φαγητού και όχι την αξία επιβίωσης του, ήταν λιγότερο δυνατή σωματικά από τον Άντρα, και δεν αρεσκόταν στην κατασκευή ιεραρχιών. Η θνητότης δεν την τρόμαζε, καθ’ότι οι κύκλοι του περιβάλλοντος ήταν περισσότερο αντικείμενο παρατήρησής της, και άρα ανάλυσης, παρά άβουλο κομμάτι τους.

 Τους ευλόγησε με τον Έρωτα και το Σεξ. Κατα την διάρκεια και των 2, η ένωσή τους, τους φέρνει σε κατάσταση συνειδητότητας του Αιώνια Εθισμένου Στο Όπιο Ερμαφρόδιτου και, άρα, στη ΘΕΩΣΗ. Η δε ικανότητα αναπαραγωγής του ανθρώπου, τους προκαλούσε συναισθήματα πληρότητας. Ένα παιδί, ήταν μια Θυσία πόνου της γυναικας προς τον Αιώνια Εθισμένο Στο Όπιο Ερμαφρόδιτο, καθώς ήταν καρπός της ισορροπίας Αρσενικού/Θηλυκού. Επιπλέον, ο πόνος της γυναίκας κατά τον τοκετό σχεδιάστηκε έτσι ώστε να ενισχύει την ενέργεια του Οπίου του Αιώνια Εθισμένου Στο Όπιο Ερμαφρόδιτου.

Ομως Κατι Πηγε Στραβα. Και Ακομη Παει.

Η Αρσενική δύναμη επικράτησε στον πλανήτη. Επειδή ό Άντρας είχε το αβαντάζ να είναι αυτός που διαχειρίζεται καλύτερα την ψευδαίσθηση της ύλης, γέμισε τον κόσμο Ιεραρχίες, Βία, Πολέμους, και –το χειρότερο- λόγω της διασποράς του φόβου της Θνητότητας, δημιουργήθηκαν άπειρες ψευδο-θρησκείες οι οποίες βασίστηκαν στην Αρσενική ποιότητα, και λειτούργησαν ως κανονιστικά πλαίσια για τις κοινωνίες, ως περιορισμοί – και όχι ως πνευματικά εργαλεία απελευθερωτικής εξερεύνησης.

Κατι Επρεπε Να Γινει.

Ο Αιώνια Εθισμένος Στο Όπιο Ερμαφρόδιτος, αποφάσισε κάτι ριζοσπαστικό: Να άρχιζε να στέλνει στον πλανήτη, πλάσματα Κατ’Οικόνα και Καθ’Ομοίωσή του. Όντα με ΔΥΟ [2] ψυχές αντί με μία. Η μία ενέργεια θα ενσαρκωνόταν ως ψευδο-ύλη (σώμα) και η άλλη ως Πνεύμα (Ψυχή). Ο Αιώνια Εθισμένος Στο Όπιο Ερμαφρόδιτος αποφάσισε ότι ο αριθμός τους θα αυξανόταν ανα τα χρόνια, και έτσι ίσως κάποτε να επαναφερόταν η ισορροπία στον πλανήτη μεταξύ των Δυο ενεργειών.

Τα Δίψυχα αυτά όντα, ΔΕΝ θα μπορούσαν να τεκνοποιήσουν. Αντ’ αυτού, θα είχαν τιμητικά ταλέντα ώστε να παράξουν όσα Πνευματικά Τέκνα επιθυμούν. Το κυριότερο: Δεν θα απαιτείτο να κάνουν σεξ ή έρωτα με άνθρωπο του αντίστροφου σώματος, καθότι θα είχαν την τιμή να βρίσκονται στην Ιερή Συνειδητότητα του Αιώνια Εθισμένου Στο Όπιο Ερμαφρόδιτου ΜΟΝΙΜΑ. Το τρομακτικό μειονέκτημα για αυτή την τιμή, είναι η φοβερή τους ευαισθησία και οι –για την περιορισμένης φύσης επιστήμη του πλανήτη- «μεταφυσικές» τους ικανότητες, στοιχεία τα οποία τους εξορίζουν στην σφαίρα της ΜΟΝΑΞΙΑΣ. Μην μπερδεύεστε: Συχνά θα τους δείτε περιτριγυρισμένους απο πλήθη που τους θαυμάζουν. Όμως, κανεις Μονόψυχος δεν τολμα να τους πλησιάσει και να δει τη λάμψη και τη δόξα της ψυχής τους. Οι υπόλοιποι Δίψυχοι, θα βρίσκονται περιστασιακά, αλλά «κάτι» δεν θα τους ενώνει ούτε ως καλη παρέα, ούτε ερωτικά, καθώς ο Ρόλος τους είναι να αναμιχθούν σε πυρήνες Μονόψυχων και να τους Αφυπνίσουν/Ισσοροπήσουν.

Ο Αιώνια Εθισμένος Στο Όπιο Ερμαφρόδιτος έφτιαξε λοιπόν τα εξής επιπλέον ΔΥΟ όντα:

1. Τα όντα με Αρσενικό σώμα, αλλά Θηλυκή ψυχή.

Αυτά, θα χλευάζονταν από την αρχή της ιστορίας τους. Η θηλυπρεπής κίνησή τους και η αγάπη τους προς τους Μονόψυχους άνδρες, θα τους καθιστούσε εξόριστους, μέχρι το ιστορικό σημείο όπου ο αριθμός τους θα δημιουργούσε μια ψευδαίσθηση κοινότητας. Παραμένουν μοναχικοί. Έχουν όμως ένα Φοβερό ταλέντο, που εξέπληξε ακόμη και τον ίδιον τον Αιώνια Εθισμένο Στο Όπιο Ερμαφρόδιτο: Μέσω της ΤΕΧΝΗΣ, η οποία είναι Θηλυκής καταγωγής, παράγουν έργα τα οποία με την αλήθεια τους σοκάρουν την κοινωνία των Μονόψυχων. Το σοκ, το οποίο καθώς περνάν τα χρόνια μεγαλώνει, περνα σαφώς και σε ομόκεντρους κύκλους όπως η Φιλοσοφία και η Πολιτική, αλλάζοντας τον κόσμο με έναν ρυθμό που εξέπληξε ακόμη και τον Ίδιον !

2. Τα όντα με Θηλυκό σώμα, αλλά Αρσενική ψυχή.

Τα όντα αυτά αργήσαν να αποκτήσουν ορατότητα στην κοινωνία, αν και ενσαρκώθηκαν ταυτόχρωνα με τα προηγούμενα. Η κοινωνία επιβραβεύει τόσο την προσκόλληση στο «υλικό», που δεν αντιλήφθηκε καν ότι επρόκειτο για Δίψυχα πλάσματα! Τα όντα αυτά, έχουν μια Μαγεία που είναι δύσκολο να αποκρυπτογραφηθεί. Η Μαγεία τους έγκειται στο ότι μπορούν να χειριστούν την Ύλη (η καλύτερα, την ψευδαίσθησή της) με έναν τρόπο που ο καλύτερος Ανήρ Μονόψυχος μάστορας θα ζήλευε. Δεύτερον, έχουν  μια εξίσου δυνατή μαγεία η οποία προστατεύει τις Μονόψυχες Γυναίκες. Δεν είναι σύμπτωση ότι το κίνημα του Φεμινισμού εμπεριείχε πολλές Δίψυχες (αποκαλούνται Λεσβίες). Τρίτον, μοιράζονται την ίδια ικανότητα να παράξουν ΤΕΧΝΗ, αν και με διαφορετικούς τρόπους, άλλα επίπεδα, και άλλες προθέσεις. Υπάρχουν πολλές ακόμη πτυχές των ταλέντων τους, αλλα δεν εχει φθάσει η ιστορική στιγμή να αποκαλυφθούν.

Τα δύο όντα αυτά πέρασαν απο σαράντα κύματα. Η –ακριβέστερα- απο ΤΕΣΣΕΡΑ [Ιστορικά μιλώντας]:

α. την σφαίρα του ΑΔΙΑΝΟΗΤΟΥ

β. την σφαίρα του ΘΑΝΑΤΟΥ

γ. την σφαίρα της ΠΑΡΑΝΟΜΙΑΣ

δ. την σφαίρα της ΨΥΧΙΚΗΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ

Επειτα, μετά από πολλούς αγώνες, σε μέρη της γης, είναι ελεύθερα να ζήσουν. Οι φοβισμένοι Μονόψυχοι, όμως, ακόμη τα κοροϊδεύουν, καθώς φοβούνται την εκ φύσεως ενσωματωμένη πιθανότητα του να γίνουν Δίψυχοι μέσα τους. Αυτό παρατηρήται περισσότερο στους Άντρες, καθώς οι Μονόψυχες Γυναίκες, ως μη προσκολλημένες στο υλικό, διαισθάνονται την μαγική υπόσταση αυτών των όντων. Ακόμη και αυτές, δυστυχώς, τα χρησιμοποιούν είτε για υποσυνειδητα υστερόβουλους σκοπούς, είτε για Πατερίτσες σε κοινωνικές τους ελλείψεις.

Ηγκηκεν Η Ωρα

Ιστορικά, έφτασε η στιγμή όπου τα Δίψυχα όντα θα αποκτήσουν τεράστια ορατότητα, σέβας, και μαζί με τις αδικημένες Μονόψυχες Γυναίκες, θα καταφέρουν να φέρουν τον πλανήτη στην απόλυτη Ερμαφρόδιτη Ισορροπία. Μόνον τότε θα τελειώσουν οι Χαρμάνες του Αιώνια Εθισμένου Στο Όπιο Ερμαφρόδιτου, και θα συμβούν 2 πράγματα:

1. Ο Ίδιος θα αποκτήσει ΤΡΙΠΛΗ υπόσταση [η ΤΡΙΤΗ φύση, μας ειναι ΑΔΙΑΝΟΗΤΗ και ΑΜΕΘΕΚΤΗ]

 2. Η κοινωνία των ανθρώπων θα γίνει ολόκληρη Δίψυχη, μη έχοντας ανάγκη το υλικό, περνώντας σε ένα απολαυστικό –φαινομενικά αιώνιο- Συνειδητό Όνειρο, όπου τα Βάσανα της Ύλης θα έχουν τελειώσει, και ο καθείς θα έχει πάρει το μάθημά του. Όσοι ήταν Δίψυχοι απο πριν δε, θα απολαύσουν μεγαλύτερες ποσότητες ηδονής και ανακούφισης, καθ’ ότι λειτούργησαν ως μάρτυρες και ως όσιοι για πολλά χρόνια, δίχως να αναγνωριστεί αυτό απο απολύτως κανέναν.

 Θα είναι οι πρώτοι που θα ξεπεράσουν το όριο της Θέωσης, και θα εισέλθουν σε επίπεδα που εσείς, ω αγαπημένοι μου «θνητοί», δεν μπορειτε να συλλάβετε με το μηχάνημα από άνθρακα που σας κατασκεύασα.

 Μην ξεχνάτε κάτι: Η ζωή στην Γη πλάστηκε για να Υποφέρετε: Μόνον έτσι θα μπορούσε να παραχθεί αυτός ο πλούτος ΤΕΧΝΗΣ, ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ, ΟΜΟΡΦΙΑΣ, καθώς και –αξιοθρήνητων- προσπαθειών για Αγάπη, Έρωτα και Ηδονή.

 Σύντομα τελειώνει. Όποιος επιθυμεί να τελειώσει πρόωρα το μάθημά του, διότι δεν αντέχει, είναι ελεύθερος να Αυτοκτονήσει. Ανόητες θρησκείες θεωρούν μια τέτοια πράξη ως δειλή, ενώ Ο Αιώνια Εθισμένος Στο Όπιο Ερμαφρόδιτος καλωσορίζει αυτά τα όντα με ιδιαίτερη θέρμη. Λάτρεις της ΜΗΤΡΑΣ, ΠΑΘΗΤΙΚΟΤΗΤΑΣ, ΑΚΙΝΗΣΙΑΣ, ΜΗ-ΚΟΠΟΥ, ΗΔΟΝΗΣ.

Ένας από τους 16 Αγγέλους

του

Αιώνια Εθισμένου Στο Όπιο Ερμαφρόδιτου,

Alex C JunkieFaggot

ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ

“For there is no other aesthetic problem than that of the insertion of art into everyday life. The more our daily life appears standardised, stereotyped and subject to an accelerated reproduction of objects of consumption, the more art must be injected into it in order to extract from it that little difference which plays simultaneously between other levels of repetition, and even in order to make the two extremes resonate—namely, the habitual series of consumption and the instinctual series of destruction and death.”

Gilles Deleuze, Difference and Repetition

ΛΟΝΔΙΝΟ, ΚΑΙ ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ ΕΝΟΣ ΠΑΛΑΙΟΥ POST

Δεν το έχω ξανακάνει αυτό.

Σήμερα με αφορμή την τούρτα των εξεγέρσεων ανά τον κόσμο και του κερασακίου στο Λονδίνο, απλώς θα ήθελα να ‘υπενθυμίσω’ ένα πανάρχαιο ποστ που ειχα γραψει εδω πριν απο 3 χρόνια.

Εχει πλακα το πως [προ]έβλεπα τα πράγματα τότε, και το πόσο είχα χαρεί διότι για πρώτη φορά μου αφήσανε κόμμεντς σε άρθρο του μπλόγκ μου. Ξαναδιαβάστε τ[ο/α]

ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ

ΑΠΟΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΨΥΧΟΤΡΟΠΩΝ ΟΥΣΙΩΝ

Όχι, δεν περιμέναμε το Κράτος να αποποινικοποιήσει την κατοχη και χρήση των ψυχότροπων ουσιών για να αισθανθούμε διαφορετικά ή να παράξουμε πολιτικό λόγο, ούτε βιώνουμε ως ορθό το να χαρούμε πολιτικά για αυτό που συνέβη – ασχέτως αν ανακουφιζόμαστε ως υποκείμενα για πρακτικούς λόγους.

Σύντομα οι κάτοικοι του Ελλαδικού χώρου θα μπορούν να μετακινούνται στην πόλη έχοντας στις τσέπες τους τις ουσίες της προτίμισής τους, με το Κράτος να ορίζει μέχρι ποιά ποσότητα καθορίζει το εάν ο πολίτης κατέχει την ουσία, ή την εμπορεύεται (το οποίο παραμένει κακούργημα).

Πολλοί θα βιαστούν να πουν μέσω Μανιχαϊστικών αναλύσεων, ότι μεσα στους χαλεπούς καιρούς που βιώνουμε, το κράτος επιλέγει την οδό της αποποινικοποίησης, ώστε να θολώσει και καταστείλλει το επαναστατικό ρεύμα που κρύβεται στις μάζες και δεν το βλέπουμε τόσο καιρό, έτοιμο να εκραγεί. Θα μιλήσουν για το «ύσηχο» Άμστερνταμ, για τους «φλώρους Ευρωπαίους», και –πάντα κρατώντας ένα μπουκάλι μπύρα- θα κάνουν πολιτικό κήρυγμα σχετικά με το πως «ΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ» (έτσι, τσουβάλιασμα) και «η επανάστασις» δεν χωράνε στην ίδια φράση. Θα επιμείνουν, παραταύτα, ότι η Μπύρα χωράει στην επανάσταση, καθώς «απλώς σε ζαλίζει λίγο, και δεν σε στέλνει όπως ΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ» [sic, ακριβής μεταφορά τοποθέτησης συντρόφου].

Έχουμε βαρεθεί το επι ετών ντιμπέιτ σχετικά με το θέμα, οπότε δεν πρόκειται να πετάξουμε στα μούτρα πολλών τους αριθμούς θανάτων σχετιζόμενων με το αλκοόλ [και τα ατυχήματα που σχετίζονται με αυτό] και το τσιγάρο, ούτε θα επιμείνουμε να ανοίξουν κανα βιβλίο και να απολαύσουν την περιγραφή της τρομερής χαρμάνας του καφέ και ιδιαιτέρως της ζάχαρης.

Ούτε θα προσπαθήσουμε να επικοινωνήσουμε το απλό πραγματάκι, ότι ουσίες που χαρμανιάζουν (όπως η πρέζα), όταν υπάρχουν σε πλαίσια παρανομίας και κοινωνικού στίγματος, και προκαλούν αύξηση της χρήσης – αλλά και δημιουργούν αυτοεκπληρούμενες προφητείες καταλήγοντας σε έλλειψη παιδείας χρήσης, και έπειτα ΟΝΤΩΣ σε καταστολή υποκειμένων. Το ότι οι φανατικοί πολέμιοι της υπεύθυνης χρήσης ουσιών, είναι οι ίδιοι κομμάτι της καταστολής αυτής, είναι ένα fun fact που όταν το συνειδητοποιήσουν (αν), κοιτάξτε γύρω σας διότι μάλλον φθάσαμε συλλογικά επίπεδο συνειδητότητας Bhudda.

Ας μπούμε στο ψητό:

Δεν προτιμούμε ρεφορμιστικούς αγώνες, οπότε το βήμα της αποποινικοποίησης δεν το θεωρούμε ακριβώς «νίκη».

Όμως, αυτή η αλλαγή στη νομοθεσία θα επιφέρει πάρα πολλές θετικές εξελίξεις στην κοινωνική πραγματικότητα, όπως έχει φανεί σε χώρες όπου ήδη εφαρμόζεται, καθώς και πολλές άλλες που δεν μπορούμε να προβλέψουμε/ιχνηλατήσουμε, καθώς η ιδιαιτερότητα της ελληνικής πραγματικότητας, ως τσατσά, στέλνει αδιάβαστα ακόμη και τα μέντιουμ.

1. Παιδεία

Το γεγονός ότι η κατοχή/χρήση ουσιών θα βγεί στο φως της πραγματικότητας πολλών οικογενειών/φίλων/ομάδων, θα εκκινήσει συζητήσεις, έρευνες και πειράματα σχετικά με την περίπλοκη σχέση μιας ουσίας και ενός υποκειμένου, αφήνοντας παρακαταθήκες για τις επόμενες γενιές, οι οποίες δεν θα έχουν αντανακλαστικά έτοιμα για κατάχρηση (όπως γίνεται με κάθε τι ‘απαγορευμένο’) αλλά έναν πλούτο πληροφοριών και συμβουλών, ώστε να αντιληφθούν ότι η κάθε ουσία απο μόνη της στερείται νοήματος, και το αποκτά σε σύζευξη με τις ψυχικές και σωματικές ιδιαιτερότητες του κάθε ανθρώπου, την χωροχρονική του κοινωνική πραγματικότητα, καθώς και τον παράγοντα της τυχαιότητας (ρίσκα).

2. Coming Out / Αποκαλύψεις

Άπειροι χρήστες σκληρών –και καλά- ουσιών, όπως η Ηρωίνη, οι οποίοι ζούσαν για δεκαετίες ολόκληρες υγιέστατες ζωές (συγγνώμη για τον όρο), θα «βγούν απο την ντουλάπα» και θα αποκλύψουν αλήθειες. Μέχρι τώρα, οι μόνες ιστορίες που ακούγονται σχετικά με ουσίες που χαρμανιάζουν, είναι ιστορίες θανάτων, τραγωδιών καθώς και καλλιτεχνήματα του στύλ «χειμώνας ειναι εκεί που πας και θα κρυώνεις νανανα». Πλέον, θα αρχίσει να ακούγεται η αφήγηση μιας ομάδας ανθρώπων που ντρεπόταν/φοβόταν να παραδεχτεί την χρήση τους, και θα γινει αντιληπτό ότι για κάποια υποκείμενα, ορισμένες ουσίες δρούν περισσότερο ως γειωτές στην πραγματικότητα, παρά ως σκεύη φυγής από αυτήν. Αυτό, είναι ενα fact που πολλοί αρνούνται να το αντιληφθούν, και θα συνεχίσουν ανενόχλητοι το κουτσομπολιό, το να παύουν να μιλάνε σε φίλους που κάνουν χρήση, αρνούμενοι πεισματωδώς να αφήσουν το κοινωνικό στίγμα να πάψει να υφίσταται.

3. Περι «παραμύθας»

Είναι μεγάλη αλήθεια ότι σε σχέση με τις ουσίες, αρκεί ένα «σπασμένο τηλέφωνο» για να πάψουν να σου μιλάνε, δίχως να διασταυρώσουν την πραγματικότητά σου με μια συνάντηση μαζί σου. Επίσης είναι μεγάλη αλήθεια ότι κάποιοι θα αγκιστρωθούν απο πράξεις/λόγια χρηστών που έλαβαν χώρα κάτω από επήρρεια ουσίας, ώστε να χαρακτηρίσουν το άτομο και να το απομονώσουν. Η ειρωνία είναι όμως ότι και οι ίδιοι βιώνουν άλλες «παραμυθατζίδικες» καταστάσεις, που σε ένα τρίτο υποκείμενο θα προκαλούσαν χειρότερη αντίδραση.

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ: Αν ο γράφων του άρθρου κάτω απο την επήρρεια ενός δυνατού ηρεμιστικού (πχ Vulbegal – είναι Βενζοδιαζεπίνη) πεί ένα ψέμμα, ΜΠΑΜ – αυτό αρκεί για να φορεθεί μια γιγαντιαία κοινωνική μαρκίζα πάνω από το κεφάλι του, που θα γράφει «ΠΡΟΣΟΧΗ: ΠΡΕΖΑΚΙ. ΚΟΛΛΑΕΙ ΚΑΙ ΚΛΕΒΕΙ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΣΑΣ. Herp Derp.». ΟΜΩΣ, αν ενα άλλο άτομο πάνω στην –αθώα- μέθη του MDMA πει σε έναν φίλο του ότι τον αγαπά και θέλει να κάνουν έρωτα, και την επόμενη μέρα το μόνο που γαμιέται είναι η αμηχανία με τα κεφάλια τους, τότε δεν πειράζει, έτσι είναι αυτά….

Λέγοντας αυτά, θέλω να καταλήξω ότι: Οι «παραμύθες» ορίζονται από την κατάσταση, τα άτομα, την ουσία, και την τυχαιότητα.

Επίσης: Την παραμύθα πολλοί αγάπησαν, τον παραμυθατζή κανείς.

4. Φυλάκιση

Δεν θέλουμε να αναφέρουμε πολλά για αυτό το ζήτημα,  καθώς διαφωνούμε με τον θεσμό της φυλακής στην ολότητά του. Παρ’όλα αυτά, αξίζει να αναφέρουμε ότι οι φυλακές σχεδόν θα αδειάσουν, και ότι θα πάψει να τιμωρείται κάποιος για κάτι που κάνει στον ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΕΑΥΤΟ *ΤΟΥ*.

5. Θάνατος

Ούφ… Έχω γράψει άπειρες φορές ότι ο θάνατος νοηματοδοτείται από το πως η εκάστοτε κοινωνία βλέπει την ζωή, καθώς και ότι δεν μου προκαλεί συναισθήματα αρνητικά (πέρα από την εγωιστική θλίψη της απώλειας κάποιου), αλλά ας υποκριθώ για λίγο ότι ο θάνατος είναι φτου κακά και αχ-πως-θα-καταφέρουμε-να-τον-ξορκίζουμε:

Λοιπόν. Λόγω των άνωθι, οι χρήστες πάσης φύσεως ουσιών θα έχουν τις κατάλληλες πληροφορίες και γνώσεις στο κεφάλι τους, ωστε να αποφεύγουν το «χειρότερο». Οι ‘δρομίσιες’ γνώσεις που  -κατα την πείρα μου- είναι συχνά επικινδύνως λανθασμένες, θα αντικαθίστανται σταδιακά με επικυρωμένες και διασταυρωμένες πληροφορίες μέσω (1) βιβλιογραφίας (2) εμπειρίας και (3) υπεύθυνης χρήσης του Internet για την ανεύρεση των παραπάνω.

6. Σαμποτάζ αλκοόλ, τσιγάρων, φαρμάκων

Σε λίγα χρόνια λοιπόν, που θα ειναι μια πιο εμφανης πραγματικότητα η χρήση ουσιών και οι συνέπειές της, θα ξεκινήσει πολύς κόσμος να αντιλαμβάνεται ότι ο διαχωρισμός σε «ΝΑΡΚΩΤΙΚΑΑΑΑ» και μη, δεν ήταν παρά μια νομική απαγόρευση ουσιών που –αν μελετήσετε- θα δείτε ότι Ιστορικά περισσότερο είχε να κάνει με ανταγωνιστικά λόμπι στο παιχνίδι του καπιταλισμού, παρά με πρόθεση να προστατεύσουν την ανθρωπότητα.

Μιας και που θα υπάρχουν γλαστρούλες φούντας στα σπίτια μας, λοιπόν, οι εταιρείες αλκοόλ και τσιγάρων –συγχωρέστε με-  θα τον πιούνε. Ποιός δεν θα προτιμήσει να καλλιεργήσει ένα φυτό που πανεύκολα μεγαλώνει υγειες στο μεσογειακό κλίμα για να φτάσει στην Μέθη (η οποία είναι και απείρως καλύτερη ποιοτικά αλλά και λιγότερο επιβαρυντική για τα σώματά μας), αλλά θα τα σκάει στα μπαρ και στις καβες ώστε να γίνεται κουδούνι και να ξερνά στις τουαλέτες για να… φλερτάρει και να ξεχάσει. Τουλάχιστον η ντροπή & αμηχανία που προκαλεί η διευρυμένη συνειδησιακή κατάσταση της Μέθης της Φούντας, θα εξοπλίσει συλλογικά τους χρήστες με τις κατάλληλες ωοθήκες (για να μην πω αρχίδια), ώστε να ξεπεράσουν την φάση Χασικλής-του-καναπέ, και να τολμήσουν να κοινωνικοποιηθούν παρ’όλη την ψυχεδέλεια που θα βουίζει την υπαρξιακή αντίληψη του εγκεφάλου τους. Άιντε, παίζει και να το ξαναρχίσω τώρα που το σκέφτομαι…

Δεύτερον, πολλές ουσίες –όπως η φούντα- έχουν ευεργετικές ιδιότητες για πολλές ασθένειες. Η φούντα συγκεκριμένα βοηθά στην κατάθλιψη, σε πόνους, ναυτία, σκλήρυνση κατα πλάκας, γλαύκωμα, και πολλά άλλα. Τα μανιτάρια ψιλοκυβίνης (τα ψυχεδελικά δηλαδή) είναι η μοναδική λύση σε σοβαρές περιπτώσεις ημικρανίας. Τα οπιούχα, αν και σωματικά «εθιστικά» είναι η μόνη λύση για «ψυχώσεις», «σχιζοφρένεια», και «βαριά κατάθλιψη». Εκτος αν προτιμάτε τα Νευροληπτικά, όπου ανταλάσσεις την φρενιτική σχιζοκατάσταση με ένα μαγκωμένο ζόμπι. Τουλάχιστον με τα οπιούχα θα υπάρχει μια ευχάριστη διαύγεια. Καλό θα είναι βέβαια να υπάρχει και ένας διαυγής  φίλος για να τσεκάρει μην παρα-θεραπευτεί ο πάσχων, και φάει όλα του τα λεφτά στη πρέζα, πίνοντας 5g τη μέρα.

Αυτά. Για τους ρεφορμιστές, είναι μακρύς ο δρόμος της πλήρους νομιμοποίησης κάθε ουσίας (legalization).

Για εμας, μια πρακτική ανακούφιση διότι δεν θα χάσουμε την ελευθερία μας επειδή κουβαλάμε ένα αποξηραμένο λουλούδι στην τσάντα μας.

Για εμας, ειναι ακομη μια ευκαιρια να φωναξουμε στο Κράτος και στην Κοινωνία ότι

 

 

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΜΑΣ. ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΚΡΕΒΑΤΙΑ ΜΑΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΝΕΥΡΟΔΙΑΒΙΒΑΣΤΕΣ ΜΑΣ.

Live fast, die young [carrying an Ancient soul, notwithstanding]

JUNKIEVISION – ΠΟΥΣΤΙΑ ΚΑΙ ΟΛΕΘΡΟΣ @ ΛΥΚΑΒΗΤΤΟΣ

JUNKIEVSION – Update 5

 

LIVE PUBLIC BAPTISM

Η ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΟΣΜΗΣ ΤΟΥ ΔΙΔΥΜΟΥ

Εγραψα ενα ποιημα, αλλα δεν εισακουστηκε.

Παρτε το, πάντα είχα καλύτερη τυχη με τις ανθρωπινες σχεσεις απο τριάδα ανθρώπων και πάνω:

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΓΑ ΚΑΙ ΒΑΛΤΕ ΝΑ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ ΑΥΤΟ ΑΠΟ ΠΙΣΩ: http://www.youtube.com/watch?v=gJt9sNzqCKk&feature=related

Η ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΟΣΜΗΣ ΤΟΥ ΔΙΔΥΜΟΥ.

ΣΙΧΑΜΑ εστι, οταν έλθει νεο,υποσχομενο ατομο, και αμεσως κορακια που γεμιζουν βαθια κενα τους μεσα απο κρεατινες οδους με παλινδρομική ρύπανση επιμελώς γυροφέρνουν. Μποδίζουν την όρασή μας. Μποδίζουν πιθανότητες να νύξουν δυο ψυχές ότι η μία είδε ΜΕΣΑ στην άλλη. Mέσα μας δεν είναι η εχθρότης. Ποτέ η κλισεδιάρα Δύσις. Mέσα μας, είναι το τραγούδι της νιότης για ένωση όσο εμείς χορεύουμε στις αρμονικές του.

ΕΥΦΟΡΙΑ εστι, οταν ανάμεσα στον κυκεώνα των χρωματιστών και ακέφαλων ‘εγώ’ σε στιγμες σποραδικες, ενθύμιση Αυγούστου, οι κλειδοκρατορες της συμπτωσης της ενωσης δυο βλεμματων σπαραχτικα λουφαρουνε απο της σκλαβιας τους την ηρεμια. Τα βλέμματά μας σκεδάζουν μισος. Τα βλέμματά μας ενθυμούνται ομοιότητες που δυσκολα ανιχνεύονται. Μέσα στο καταναγκαστικο παιχνιδι των ‘εγω’, κι εμεις, σαν γκλιτερ περίστροφα σκοτωνουμε την πιθανοτητα μας.

ΕΣΥ εστι, να εισαι πισω στο μαυρο γραφειο – αναλόγως την ημερα και σε αλλης δωματιου γη, και να χορογραφουνται τα δακτυλά σου απο πληκτρολόγια και πένες. Και να, αλλη μια απο μεσα σου ξεπηδησε ικεσια. Δεν αποθηκευτηκε το υλικο απο ανθρακα σε καποιο σου συρταρι. Ανυπομονεις για διαμαντιενους οργασμους των οφθαλμων και της ριγης πάνω απο μια υπογραφή ονόματος που ακομη δεν εχει κατασταλαξει. Ανυπομονεις και φορας μαντήλι μαυρο γυρω απο τα μάτια σου – κατάδικος στους ήχους. Ανυπομονεις, και οι ηχοι κροττουν μέσα απο το μυαλό σου. Τα εξωθεν ερεθισματα – τα προαναφερθεντα κορακια απασχολουνται με το πως θα διατηρηθει επανω σου το καθαρο μαντηλι. Ο κροτος που ακουγεται απο την αμαύρωση ιερου ναου ιεροσυλια απο Νευροτυπικό τυπάκι, νομιζεις οτι ειναι ο αντικτυπος της εικονας σου στον κοσμο. Και αυτο, αλλα ταυτοχρονα και ο θρηνος που αντιλαλει χιλιομετρα πιο κατω για μια συμπαντικη γεννα σπανιας αξιας που ο τοκετος της δημιουργησε ολουθε γυρω της μαυρες, απυθμενες τρυπες.

Αυριο θα ειναι μια άλλη μέρα
αλλα τα γραπτά σου επιζητούν
επανανάγνωσης
και μερικα τον ταφο.
Καναλι επανεκκινηση σε τοπους
που κατασκευαζεται η
πιο σκοτεινη σου οσμη.

Και το ονομα που ντρεπεσαι.

2009

 

Απόγευμα 2009.

Περπατούσα ήδη μία ώρα, και σε λίγα λεπτά έφτανα στον προορισμό μου, ένα σπίτι στα Εξάρχεια. Γύρω μου ο καιρός ήταν ήπιος Σεπτέμβρης, και μια πιθανότητα καταιγίδας δεν το έκανε θέμα, πίσω από τις θαυματουργές πολυκατοικίες. Το βλέμμα μου κοίταζε το έδαφος για να μην προκαλεί η παρουσία μου, και οι ροές του θύμιζαν όνειρο προεφηβικής ηλικίας. Φαντασιωνόμουν εκρηκτικά σενάρια για την εξέλιξη της βραδιάς, που η υπενθίμυση περί της φόδρας της πραγματικότητας τα μετέτρεπε σε παστέλ.

Ο κυνισμός των φίλων μου έχει προκαλέσει ρωγμές στην ρομαντική πανοπλία που έχει γίνει το δεύτερο δέρμα μου. Ο κυνισμός όλου του κόσμου, της επικρατούσας αισθητικής και των επαναστατών του καιρού μας, ταράσσει την συλλεκτικής αξίας καρδιά μου. Ο κυνισμός, είναι το μεταλλικό βαρίδιο στην παλλάντζα της ηθικής μας και παίζει παιχνίδια βαρύτητας με τις ραγισμένες μας καρδιές.

Για τους άνωθι λόγους, όταν μου άνοιξε την πόρτα, ξινές γεύσεις δημιουργήθηκαν στις νευρικές απολήξεις των μυών στα μάγουλά μου, που προκάλεσαν την γέννηση ενός από τα πιό ζεστά και οπιούχα χαμόγελα που θα μπορούσα να παράσχω.

«Κούκλε μου.»

Του απάντησα αγκαλιάζοντας όσο λιγότερο τυπικά μπορούσα το σώμα του, που κάθε φορά ξεχνάω ότι είναι πιο ψηλό και αρσενικό από το δικό μου, θυμίζοντας δένδρο. Οι αγκαλιές, είναι τα υπολλείματα μιας εποχής όπου το θάρρος συναρμολογούσε σχέσεις, και όχι απόψεις για το πόσο περισσότερο μόνοι θα καταφέρουμε να νιώσουμε.

«Μου έλειψες.»,

είπα, και αμέσως έκρινα την φράση μου ως υπερβολικά μιας περσόννας και όχι εμού, καθώς καραδοκεί στην γωνία το άλγος του φόβου της ανθρώπινης επαφής, ακροβασία μεταξύ ανταγωνισμού και απόγνωσης, επανέρχομαι ενθυμόμενος ότι πραγματικά τον αγαπάω.

Στο κάδρο της αντάμωσής μας, και καθώς ανεβαίναμε τις σκάλες, προσπαθούσα να πείσω το σώμα μου να βγεί από την κατάσταση υπερδιέγερσης.

ΣΑΜΠΑΘ

Καλο καλοκαιρι και καλο ματωμα αυτιών. Κλικ στο εξωφυλλο.

 

2o SINLGE: “ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΝΤΡΟΓΚΙ”

Ενα χαλαρο single για να μπουμε στο ηφαιστειο του δισκου σε λιγες μέρες…

NEO SINGLE: ΘΑ ΠΑΝΤΡΕΥΤΩ ΤΗΝ ΝΥΧΤΙΑ…

Οπως παντα, δεν μπορώ να περιμένω…

Παρτε το πρώτο single απο τον επόμενο δισκο.

EDIT: Ο Δίσκος ειναι ολοκληρωμένος και έτοιμος: http://www.mediafire.com/?y4w623xfx2nh2gn

Για την μουσική μας ιστοσελίδα, κάντε κλικ εδώ για να μεταβείτε στο ReverbNation

Για το σκέτο single, “Θα παντρευτώ την νυχτιά”, κάντε κλικ στο artwork του single

ΕΣΠΑΣΕ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΣΑΝ ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΙΟ ΧΑΡΜΑΝΑΣ ΗΜΕΡΑ

 

 

Αυτό το μυαλό σου.

 

Όλα τα «άλλα» του μυαλού  σου συναντήσαν τα «άλλα» μου

και προσωρινά ξανααπέκτησα ελπίδα στον όρο «τύχη».

Υπερχρησιμοποιώ τα εισαγωγικά ως μέρος του γραπτού λόγου

και οι ακροβασίες μου οι παρελθοντικές σε λευκούς αποστειρωμένους

χώρους

συναντούν την πανέμορφη ηλιαχτίδα που πηγάζει απο τα δυο σου μάτια.

το –για τους άλλους- περίεργό σου μυαλό

το –κατ’ εμε- απιστευτα συμτωματικό παρελθόν μας

το κάψιμο που νιώθω ως έκτρωση-φωτοσύνθεση να τρέφει την έμπνευσή μου

η μοναξιά σου που –τραγικά- με κανει να χαίρομαι διότι οι δεκαπέντε ραγισμένες μου καρδιές, ο λυπημένος ουρανός και τα οπιούχα συνριβάνια με στείλαν σε τόπους έρημους που  μου λέγαν «είσαι μόνος».

Έσπασε η καρδιά μου σαν πληκτρολόγιο, αφού το προαναφερθέν gadget χορογράφησε

τα δάχτυλά μου

για να σου γράψω τραγούδια αίσχη που δεν φτάνουν καν να σε αποτυπώσουν.

 

Θα ακολουθήσω το αριστερό μονοπάτι,

όχι για τον δικό μου εγωισμό

αλλά για να δω αυτές οι δύο μοναξιές

τι καλλιτεχνήματα θα παράξουν.

 

Η ομορφιά σου η ζωική προσθέτει ένα βάρος.

Με κανει να ηλεκτρίζομαι στο σώμα και την ψυχή

ποιήματα της γώγου, σεξ με τον εμπειρίκο

η πατησιων ειναι η μανα μου,

αναποδογύρισμα κλόθου, ρέος και ζάερ.

Δεν θα σταματήσω αυτή τη φορά.

Update 4

Οι καρδιες σπανε, αλλα τα updates συνεχιζονται.

 

Small Update #2

Update for SABBATH: #1

ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ ΣΤΟΝ ΕΜΦΥΛΙΟ

Ο παππους μου ηταν ενοπλος ανταρτης στον εμφυλιο. Μου ειχε πει παμπολλες ιστοριες για το πως αναμεσα σε μαχες οι εξεγερμενοι στηναν θεατρικες παραστασεις στα βουνα που σκορπιζαν πολιτισμικους επαναστατικους σπορους.

Για αυτο και εγω θα συνεχισω. Απο τα λιγα που μου δινουν ζωη.

Αυτο το καλοκαιρι θα χορεψουμε: ΣΑΜΠΑΘ

!

Πρωτον: Να συσπειρωθουμε.

Δευτερον: Μπαινουμε σε combat mode – κάποιος να μου μαθει επιθετικη αμυνα.

Λακωνικα, Αλεξ.

ΤΙΤΛΟΙ ΤΕΛΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΩΧΡΑ ΣΠΕΙΡΟΧΑΙΤΗ”

 

Η συγκίνησή μας για όλες εκείνες τις σχέσεις που κερδίσαμε στο μεγάλο αυτό ταξίδι είναι ανείπωτη. Χωρίς υπερβολές, νιώθουμε πολύ τυχεροί άνθρωποι. Ξέρουμε ότι στο δρόμο τού «να πράττουμε αυτά που πρεσβεύουμε» κάναμε πολλά λάθη. Αλλά ήμαστε ειλικρινείς. Αυτό νιώθουμε ότι δεν μπορεί κανείς να μας το πάρει. Όπως και την γονιμότητα των αμοιβαίων μας στιγμών. Χωρίς κοινό, χωρίς καλλιτέχνες, χωρίς αποστάσεις, μέσα σε ένα αδιαχώριστο Εμείς. Όλοι και όλες.

 

Ολόκληρο το κείμενο εδώ: ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΕΛΟΥΣ

 

Αν και δεν ακουγα τετοιου είδους μουσική (γενικότερα – όχι των παιδιών) νομίζω οτι έληξε ένα project ετων που αφησε παρακαταθήκη κυρίως την πολιτικότητα με την οποία χειρίστικάν τις νότες, τους στίχους και τις φωνές του ότι καλλιτεχνικά παράξαν. Είχα φίλους (Άκη, εσένα κοιτάω) που είχαν το φορητό στέρεο στην αγκαλιά τους και γουστάραν.

Η πολιτικότητα του πως χειρίζονταν την αντιεμπορευματικότητα στη μουσικη και το πως τη βλεπαν σαν δημοτικό τργούδι, με επηρρέασε και εμενα εως και σημερα.

 

ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ

Ο Θάνατος είναι ένα συμβάν που εγγυημένα θα συμβεί σε όλους μας. Δεν ειναι μια κατάσταση αποφευχθέα. Δεν είναι ένα γεγονός που με προσπάθεια μπορεί να προσπεραστεί. Σε αντίθεση με πόνους και δυσάρεστα συμβάντα μέσα στην ζωή, τα οποία μπορούν να αποφευχθούν, και –ειρωνικά- οι άνθρωποι δείχνουν πιο διαθέσιμοι να αντιδράσουν στον θάνατο και να τον ξορκίσουν, παρά σε δυσάρεστες καταστάσεις για τα σώματά μας και την ελευθερία τους. Κοινώς, ένας άνθρωπος θα «χτυπήσει ξύλο» πιο εύκολα όταν κάποιος αναφέρει τον Θάνατο, παρά μια βαριά κατάθλιψη, μια φυλάκιση ή ένα χτύπημα στο πόδι που θα καταστήσει κάποιον λιγότερο ικανό να περπατήσει με άνεση για την υπόλοιπή του ζωή (το λένε αναπηρία).

Οι άνθρωποι του Δυτικού Πολιτισμού, επηρρεασμένοι απο την καπιταλιστική σκέψη, επιθυμούν να ζήσουν μια όσο το δυνατόν μακρύτερη χρονικά ζωή. Όμως, η εμπειρία δείχνει ότι η ζωή είναι σαν την τσίχλα: Όσο την τεντώνεις, ανοίγουν τρύπες. Οι άνθρωποι προτιμούν να χτυπήσουν τα 90, ακόμη και αν σε αυτή την ηλικία, οι περιπέτειες και οι ηδονές έχουν πια αγγίξει το μηδέν. Κοινώς, δεν προτιμούν μια ζωή σύντομη και γεμάτη, αλλά μια ζωή μακριά και ξενέρωτη.

Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα, όπως έχω ξαναπεί, το ότι η Αυτοκτονία, ενώ είναι η Απόλυτη πράξη βουτιάς στο άγνωστο (καθ’ ότι κανείς δεν έχει επιστρέψει από τον θάνατο), οι περισσότεροι την χαρακτηρίζουν «πράξη δειλίας» και «φυγοπονιά». Με τα λόγια τους μιάζουν την πιό θαρραλέα απόφαση που υπάρχει στο Σύμπαν, και την καταντάν να μοιάζει με το αντίθετο απο αυτό που είναι. Μέσα στον φόβο τους για το άγνωστο, νομίζουν ότι επικυρώνουν τις προσωπικότητές τους λέγοντας αυτήν την πατάτα. Όχι ερωτευμένοι.

Μέσα σε αυτό το φιλοσοφικό φάσμα βρίσκουμε τις απόψεις και τις πόζες του καθενός για το πού ακριβώς βρίσκεται ανάμεσα σε αυτό το δίπολο. Και έτσι, η θέση του κάθε ανθρώπου μέσα σε αυτό το φάσμα, είναι η αφετηρία για να γεννηθούν ηθικές, αισθητικές, και επομένως Πολιτικές.

Η Πολιτικότητα του κάθε υποκειμένου μοιάζει να είναι μια ευθέως εκκινούμενη Πόζα από την άνωθι θέση: Ένας Αναρχικός ρισκάρει στον δρόμο και τις συγκρούσεις – στην παρανομία, προκειμένου να σκαριφήσει όσο το δυνατόν περισσότερο την πραγματικότητα προς το πιο – κατ’ αυτόν, ελεύθερο. Ένας συντηρητικός καπιταλιστής (ή ακόμη χειρότερα, ένας ελληνοχριστιανός που προσβάλλει την αισθητική μας καταρχάς), καθώς επιθυμεί κατα βάθος την αθανασία, καδραρισμένη από το κέρδος και την απληστία, πολιτικοποιείται συντηρητικά και πράττει αναλόγως.

Αυτο το κείμενό μου είναι λειψό. Είναι η αρχή της σκέψης μου για το πόσο η πολιτικότητα, η ηθική και οι αισθητικές του κάθε υποκειμένου βρίσκονται σε συνάρτηση με την θέση του απέναντι στον ανακουφιστικά (για εμέ) αναπόφευκτο θάνατο.

Αναμένεται συνέχεια.

Υ.Γ. Ζήστε σύντομα και ζουμερά. Όλοι θα πεθάνουμε. Ας ζήσουμε λοιπόν μια ζωή σύντομη, αλλά πηχτή και γεμάτη ηδονές. Καλό σας απόγιομα.

6 Μπαστούνι

Το 6 μπαστούνι, ανήκει στην μικρή αρκάνα (που παραδόξως είναι τα περισσότερα χαρτιά στην τράπουλα Ταρώ). Η μικρή αρκάνα δεν είναι λιγότερο σημαντική από την μεγάλη, απλώς αφορά σε ερμηνείες και ενέργειες της καθημερινότητας. Με εξαίρεση τους άσσους και τις φιγούρες, είναι πραγματάκια που συμβαίνουν καθημερινά. Η μεγάλη αρκάνα (22 φύλα) είναι πολύ δυνατές αρχετυπικές φιγούρες της πορείας μιας ψυχής στην πραγματικότητα.

Επιτυχία, νίκη, αναγνώριση, κολακεία απόδωση τίτλων ή τιμών, γκόλ!

Το έξι μπαστούνι σας εύχομαι να είναι μια κατάσταση που θα ολοκληρώνει κάθε στόχο στη ζωή σας, ανώμαλοί μου. Για εμας τα φρικιά, οι στιγμές νίκης είναι περισσότερο πικάντικες από τον νορμάλ πληθυσμό, επειδή η αντεστραμμένη ενέργεια αυτής της κάρτας, είναι αυτή που μας γέννησε, που μας σχημάτισε, που μας κάδραρε σε ταυτότητα.

Όταν μας έρχεται το 6 μπαστούνι λοιπόν, να το αδράττουμε όπως ο πεινασμένος το φαγητό του.

Στην υπερβολή της η κάρτα σημαίνει ψώνισμα. Σημαίνει την αρχή της ξιπασιάς και της κατάχρησης της αναγνώρισης ή της δημοφιλίας που έχει ένα άτομο.

Ανάποδα, η κάρτα σημαίνει ήττα, αδικία, απώλεια αντικειμένου ή ανθρώπου (χωροταξική απώλεια – όχι θάνατο ή καταστροφή), και την μη αναγνώριση των κόπων μας. Ανάποδα, η κάρτα αυτή σημαίνει ότι στην ταινία που παίξαμε κατα λάθος δεν γράφτηκε στους τίτλους τέλους το όνομά μας.

 

 

Λίγη Ιστορία:

Η κάρτα που απεικονίζεται είναι από την τρ’απουλα Raider Waite Tarot, την οποία έχω και χρησιμοποιώ. Ζωγραφίστηκε για πρώτη φορά το 1909 στο Λονδίνο από την Pamela Colman Smith που ειναι το εξής αλάνι:

Οι συμβολισμοί επηρρεαστήκαν από τον αναζητητή (δικός μου όρος) Eliphas Levi του 19ου αιώνα.

Είναι η πιό δημοφιλής τράπουλα ταρώ, και επηρρέασε αρκετές μελλοντικές εκδόσεις άλλων καλλιτεχνών και αναζητητών της πραγματικότητας. Ήταν η πρώτη τράπουλα που στην μικρή αρκάνα, υπήρχε μια ζωγραφιά που αντιπροσώπευε το νόημα του κάθε φύλλου. Μέχρι τότε, το 6 μπαστούνι ήταν απλά 6 μπαστούνια. Σε αυτήν την τράπουλα, ήταν η πρώτη φορά που αποτυπώθηκαν πολύ καλά μελετημένοι συμβολισμοί, όπως είδατε και στο σημερινό post.

Η τράπουλα είναι παραδοσιακή, ήτοι έχει 78 φύλλα (22 Μεγάλη Αρκάνα + 56 Μικρή) και για την εποχή που ζωγραφίστηκε, ήταν πολύ μπροστά απο πλευράς στύλ και έκφρασης.

Άλλες κάρτες είναι απλές, λιτές και κρατώντας τες στα χέρια σας παίρνετε σινιάλα “απλά”. Άλλες, είναι γεμάτες απο συμβολισμούς, καλά κρυμμένα σύμβολα ή σχηματισμοί, αντιστοιχίσεις με τα στοιχεία της φύσης ή με πλανήτες, και πολλά ακόμη.

Μια βόλτα στο Μοναστηράκι μπορεί να σας εξασφαλίσει μια μεταχειρισμένη εκδοχή της τράπουλας. Θα είναι πιό φθηνή, και κατα την άποψή μου, η μεταχειρισμένη τράπουλα έχει μια άλλη γλύκα. Άσε που στα βιβλιοπωλεία θα την πουλάνε γάμα τα ακριβή.

Αναφέρεται συχνά ως η καταλληλότερη για τον αρχάριο (ακριβώς επειδή αναπαριστά τα πάντα), αλλά προσωπικά, αν και κάνω χρήση Ταρώ εδώ και 12 χρόνια, δεν την αλλάζω με τίποτα. Την θεωρώ καλόγουστη και λιτή.

Δείτε μερικά ακόμη χαρτιά από αυτήν την τράπουλα (screenshot απο wikipedia):

 

Σημείωση: Είναι η Μεγάλη Αρκάνα, αλλα λείπει “Ο Τρελός” που αριθμείται παραδοσιακά ως 0 (μηδέν) και τοποθετείται προ του μάγου. Για αυτό λέμε ότι η τράπουλα είναι “το ταξίδι του τρελού”  -  “A Fool’s Journey”

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΟΣ: ΕΝΘΕΟΓΕΝΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ

 

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΟΣ:

ΕΝΘΕΟΓΕΝΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ

 

Τα ημερολόγια ενθεογενών εμπειριών δεν θα ακολουθούν κάποια τυπική φόρμα πολιτικού άρθρου φερ’ ειπίν. Είναι σημεώσεις από ένα παλιό τετράδιο. Δεν έχουν καν καλλιτεχνική αξία, παρά μόνον αναμνησιακή.

• Σεπτεμβριος 2008
• 3 μήνες πριν την Εξέγερση
• Ουσία: MDMA
• Άτομα: 4
• Φορά περιγράφοντα (Alex C): 2^η στη ζωή του
• Ποσότητα: 1 γραμμάρο δια του τέσσερα [άτομα]
• Τα λάθη στην καταγραφή μένουν ως έχουν.
• Χώρος: Ένα μεγάλο σαλόνι στο σπίτι που νοκάζαμε

«Με το MDMA γουρλώνω τα μάτια όπως οι χορευτές εκείνοι των φυλών που εκστασιάζοντα χορεύοντας γύρω από μια εστία φωτιάς. Αυτή τη φορά όμως η φλοξ δεν έρχεται από το κάψμο ξύλων, αλλά από μία σχεδόν μή-πιστευτή εσωτερική έκρηξη συναισθημάτων του «ανήκειν», καθώς και απο κατι ηλεκτρικά απομεινάρια ορθολογιστικής σκέψης που σου λένε – έτσι θα έπρεπε να ζούσαμε.»

«Οι στιγμές που ο άνθρωπος τριπάρει με βάζουν στον πειρασμό να τις χαρακτηρίσω ως ιερές, κάτι το οποίο η πολιτικότά μου έρχεται σε σύγκρουσε μεν, αλλα αισιοδοξώ σκεπτόμενος ότι η κάθε σύγκρουση παράγει ηθικές, οι οποίες παράγουν αισθητικές, οι οποίες παράγουν πολιτικές και οι οποίες διαμορφώνουν ταυτότητες που μας χωρίζουν.

«Είναι οι στιγμές που έχει το βλέμμα του ενεργού παρατηρητή. Σαν να κάνουμε stop στην εκέλεση του αλγορίθμου των κοινωνικών σχέσεων και εξετάζουμε τον πηγαίο κώδκα.»

«Αν και μάλλον κάνω λάθος – αυτό ταιριάζει περισσότερο στο tripping των μανιταριών. Στο rollng του MDMA, το βλέμμα μοιάζει, άλλα έχει άλλη αφετηρία.»

«Είμαστε και τα 4 γυμνά. Ένα πανέμορφο όμορφο αγόρι λέει οτι η κατάσταση είναι εντελώς έκφυλη. Προηγουμένως σε ένα ξέσπασμα εκπλήξεως –ήταν η πρώτη του φορά- είπε: ‘τι μου λές ρε φίλε? Τόσο μίζερες είναι οι ζωούλες μας. Αυτό είναι καταπληκτικό….»

ΖΩΓΡΑΦΙΑ

«Με το MDMA συμβαίνει ένα –απο μηχανής- debugging στον πηγαίο κώδικα του software που λέγεται ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ, και τρέχεις…»

«Υιοθετείς τοτέμ, περσόνα. Γίνεσαι σατανάς, διαόλι.»

«Είναι όλα σώμα. Το –κατα τους καπιταλστές- ‘IQ’ φαίνεται να αλλάζει εργοστάσιο παραγωγής, και το αναλαμβάνει η σάρκα.»

«Κρατάω κάτι πολύ ιδιαίτερο, που κανείς δεν το αντέχει καν. Όταν κοιτάζομαι με τον άλλον στα μάτια για ΠΑΡΑ πολύ ώρα (δίχως να τον αγγίζω απαραίτητα), και ‘κλειδώσετε βλέμματα’, λαμβάνει χώρα η στιγμή που για πρώτη φορά στην ζωή μου ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΙ την λέξη Έκσταση. ‘Έκσταση’ όχι ως την χημική ουσία, αλλά  ως αυτό που χάθηκε ανα τα χρόνα. Αυτό που φυλές ανα την γη προσπελάττανε μεσω χωρών, μουσικής, μανιταρών, πολέμων, ή απλώς ζώντας μόνιμα μέσα της… Αυτό είναι το Rolling.»

«Ενω δεν υπήρξε…»

« πωωω γραφω πράγματα που ακούω και οχι σημειώσες του μυαλού μου. δεν μπορώ να συγκεντρωθώ. σε λίγο δεν θα εχουμε καμμια δικαιολογία να μην χορεύουμε. Μόνον εάν είμαστε νεκροί.»

«Δεν αντιστέκεσαι. Το σώμα σου αναλαμβάνει. Ο ήχος της μουσκής πλέον δεν προσλαμβάνεται από τα αυτιά μόνο, αλλά από ολόκλξρο το σώμα.»

«Είμαστε μία κοπέλα, ένας πούστης –εγώ- και 2 όμορφα στρείτ αγόρια».

«Γυμνοι.»

«Φιλομαστε και τριβομαστε με μια αγάπη που δεν είναι στην σφαίρα της διανοήσης αν και διαβασα εχτές για την ιπτάμενη πυραμίδα πάνω από την Μόσχα. Πιστεύω στους εξωγήινους. Νιώθω ότι τώρα μας παρακολουθούν και ότι η ζωή τους είναι μόνιμα έτσι. Μας λυπούνται που πρέπει να περάσουμε τόσο πόνο για να φτάσουμε στην ωρίμανση, αλλά το κάνουν από αγάπη. Και η ώρα έρχεται. Όλα θα πάνε καλά.»

«Νιώθω λες και κρατιόμαστε αγκαλιά σφιχτά, σε μιά δίνη ηδονής ψυχεδέλειας και αρχετύπων. Και γύρω μας, το χάος.»

ΖΩΓΡΑΦΙΑ

«Όμως αλλιώς εννοώ το αρχέτυπο του MDMA και αλλιώς των μανιταριών.

«1. Το MDMA σου αφαιρεί όλα τα κοινωνικά κεκτημένα του homo sapiens και θυμόμασται το πως ήταν να είμαστε ζώα χωρίς κουλτούρα, πολιτισμό ή γραφή. Ζώα που έτυχε να τους μείνει -άγνωστο από πού- κληροδότημα μια γλώσσα, σε εμάς έτυχε τα ελληνικά και μια μακρινή ανάμνηση από μια ζωή άσκοπη και εσφαλμένη.»

«2. Τα Μανιτάρια είναι δύσκολο μονοπάτι, αν και –συγχωρέστε με- ανώτερο. Τα μανιτάρια θα είχαν το ίδιο αποτέλεσμα, ανεξαρτήτως της κουλτούρας/γλώσσας/πολιτισμού του ανθρώπου που τα τρώει. Σου δείχνουν την φόδρα του χρόνου, την φόδρα του θανάτου, την φόδρα της φόδρας, καθώς και πολλά άλλα συμπαντικά αρχέτυπα, που δεν μπορώ άλλη τεχνική να χρησιμοποιήσω για να τα διατυπώσω πέρα από φτωχή ποίηση.»

«Για ένα μέλος μιας Αφρικανικής φυλής, το MDMA είναι αχρηστο.»

«Αντθέτως, εάν έτρωγα μανιτάρια με ένα άτομο απο μιά φυλή της αφρικής, θα είχαμε τις ίδιες συμπαντικές προσλαμβάνουσες (φοδρα χωροχρόνου – άσχετη η διαφορά της αισθητικής των πολιτισμών του καθενός). Διότι είμαστε και οι 2 κάτοικοι της τρέχουσας ύλης και ενέργειας.»

ΖΩΓΡΑΦΙΑ

«Σφάλμα μεγάλο να φας μανιτάρα και να διασκεδάσεις, ή να ασχολε΄σα με κοινωνκά – τεχνοκρατικά θέματα».

«Τα προβλήματα που αντιμετωπίζεις στην κοινωνική σου ζωή δεν έχουν θέση, δεν ανήκουν στην ψυχεδέλεια αυτή.»

«Σκέφτομαι υπαρξιακά θέματα, και αναγιεννέμαι μέσα από αυτή την κατάρρευση όλων των γνωστών μας σταθερών και μεταβλητών (καταρρέουν ΚΑΙ οι μεταβλητές?). Σε αυτά, σε αγαπάω για αυτό που θα περάσεις, συμπερλαμβάνεται και το ‘εγώ’ σου. Ο εαυτός σου.»

«Ξέρεις πως? Σαν ένα αντίστροφο ταξίδι μιας κουράδας που περνά απο τα σπλάχνα rewind και καταλήγει ένα φαγώσιμο αντικείμενο μπροστά σου.»

«Rolling.»

«Αλλά έλεγα για εκείνο το ‘βλέμμα’: Θέλω να φιλήσω τον άνθρωπο που το έχει φάει λόγω της ψυχεδέλειάς του, όπως δίνουμε φαγητάκι στον σκύλο μας αφού κλάψει γιατί πεινά. Για το αστέρι στο βλέμμα ενός τζάνκη όταν του δώσεις ένα ευρώ και συμπληρώσε τα λεφτά για να πάει να γίνει»

ΖΩΓΡΑΦΙΑ

«Ομως υπάρχει ένα προβληματάκι. Το ένα από τα δύο αγόρια είναι ένα πλάσμα που θέλω να του ρουφήξω όλους τους χυμούς του σαν φρούτο. Τον έγλειψα πάρα πολύ και για πρώτη φορά αισθάνθηκα σεξουαλική ηδονή και εν τέλει οργασμό στην γλώσσα μου.»

«Δεν έχω ξαναζήσει τόσο σπάνια επίπεδα επιθυμίας για έναν άνθρωπο. Μου είναι πρωτόγνωρο. Στην νηφάλιά μου ζωή έχω ζήσει το να θέλω αγάπη, έρωτα ή σεξ από κάποιον, αλλά αυτή τη στιγμή υπάρχει μονάχα ένα «ΘΕΛΩ» που κορεύεται και χορτάζεται ηδονικά κάθε δευτερόλεπτο που γυμνοι ερωτοτροπουμε.»

«ΘΕΛΩ να γλείψω όλο του το σώμα και τα σάλια μου να του δώσουν ποιότητες Ιερού Ναού»

«Ακούω από την μουσική την παραίσθηση ‘η ζωή ήτανε να αλλάξει’. Επίσης με την άκρη του ματιού μου, αντικείμενα και σκιές παίρνουν ανθρωπόμορφες αισθητικές και ενέργειες σάμπως να ήμασταν περισσότεροι.»

«ΤΟΥ ΞΑΝΑΓΛΕΙΦΩ το σώμα και δεν υπαρχει πια εγκεφαλος σε κανεναν. Δεν σηκωνει συζητηση.»

«Εκκρίσεις.»

«Αν αυτό που κάνουμε ειναι Σατανικό, νιώθω τιμημένος. Αυτός που γλείφω μου θυμίζει απίστευτα έναν φίλο μου και σύντροφο που λέγεται Θάνατος. Όση ηδονή μου δίνουν τα σκοτάδια, οι σκιές, το κρύο, ο πόνος, η μοναξιά, τα αιχμηρά αντικείμενα, ο πόνος, η Υψηλή Μαγεία, η αυτοκτονία, τα τραγούδια ανάποδα, τα ουρλιαχτά μέσα στην νύχτα από βιασμό 30 Απρίλη 1986: της ημέρας που γεννηθηκα. Δυσκολευομα να αντιληφθω τι σκατα εχει παξει με την γεννα μου, την ζωη μου και οτι ολοι θα πεθανουμε αυτη τη στιγμη…»

«Το οτι θα πεθάνουμε ΟΛΟΙ –δίχως εξαιρέσεις- με γεμίζει με κύματα ευτυχίας, πληρότητας, έκστασης και χορού. Διαόλια που αυνανίζονται. Μπροστά μου αυνανίζεται ο Μπαφομέτ.»

«Μόνο κρέας και καύλα ακούω»

«Νιωθω πολύ αισιόδοξος.»

«Ο εγκέφαλος στην κοινωνία μας, απολαμβάνει το μονοπώλιο της σκέψης και απεχθάνεται τον χορό των μελών μας. Και το αντίστροφο.»

«Τώρα ακούω μια φωνή: μίλα αγόρι μου, μίλα αγόρι μου…»

«Δεν θέλω άλλο πια εγκέφαλο, θέλω αυτό που ζω τώρα να μην τελειώσει. Μόνο τότε ίσως κα να φοβηθώ τον θάνατο λίγο.»

«Θέλω => Κάνω. Και κανείς και τίποτα δεν θα μου το χαλάσει αυτό ποτέ. Θα κάνω ότι γουστάρω.»

Withdrawals EP

Το πίσω μέρος του δίσκου.

Είναι έτοιμος.

Κατεβάστε τον είτε κάνοντας κλικ στην φωτογραφία, είτε στον παρακάτω σύνδεσμο:

http://www.mediafire.com/?co2t3doiu9e3kxw

Η ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ (Η «ΤΑ ΕΝ ΟΙΚΩ ΜΗ ΕΝ ΔΗΜΩ»)

Θα ξεκινήσω το άρθρο μου την δήλωση ότι η φράση «τα εν οίκω μη εν δήμω» είναι η αρχή, η ρίζα και ο πυλώνας του φασισμού.

Η συντριπτική πλειοψηφία των υποκειμένων στην εποχή μας φυλάσσουν τις προσωπικές τους αποσκευές μόνο για μια κλειστή ελίτ φίλων / γνωστών ή ακόμη και συγγενών. Κοινώς, μοιράζονται τα προβλήματά τους, τις σκέψεις τους, τις εμπειρίες τους και τις απόψεις τους με λίγα άτομα. Ακόμη, αποκαλύπτουν την υπόσταση της ταυτότητάς τους στην ολότητά της επίσης σε αυτή την περιορισμένη ελίτ. Γύρω μας κυκλοφορούν άνθρωποι μυστήρια. Κλειστά βιβλία όπου για να έχεις την πολυτέλεια να αποκτήσεις πρόσβαση στις σελίδες τους, θα πρέπει να μπεις στο παιχνίδι της απόκτησης κοινωνικών κατασκευασμάτων όπως η «εμπιστοσύνη» η «εχεμύθεια» καθώς και η «διακριτικότητα». Θα πρέπει να ξοδέψεις χρόνο και ενέργεια ώστε μέσα από κοινωνικές τεχνολογικές διαδρομές να αρχίσεις να διαβάζεις τις σελίδες τους, ακόμη και αν εσύ από την αρχή της γνωριμίας σας έχεις ξετυλίξει την ολότητα της ύπαρξής σου με την λογική «σε όποιον αρέσουμε και στους άλλους δεν θα μπορέσουμε».

Άτομα, όπως ο γράφων του άρθρου, που είναι κινητές δηλώσεις των οντοτήτων τους (όχι απο ξιπασμένες αφετηρίες, αλλά απο επιθυμία για την διάλυση των Εγώ) συνήθως χαρακτηρίζονται ως πόρνες προσοχής (attention whores), ανίκανοι να θεσπίσουν όρια, άτομα «ότι νά ναι», έως και άτομα που –τι ειρωνία- με την αποκάλυψη των δικών τους αληθειών, μπαίνουν βίαια στον προσωπικό χώρο των άλλων. Χαρακτηριστική η φράση εξ Αμερικής «Too much information, dude” – “Το παραέκανες με τις λεπτομέρειες, μεγάλε».

Επίσης, έχει χαρακτηριστεί ως προβληματική η έννοια της «διαφάνειας». Μια υπέροχη, κατ’εμάς,  έννοια που δηλώνει την υπερήφανη προβολή της κάθε μας ανωμαλίας / κανονικότητας δερματοστιγμέννη μόνιμα στις κινητές μας υποκειμενικότητες.

Ίσως έχει έρθει η ώρα να αμφισβητήσουμε αυτή την πραγματικότητα. Ας σταματήσουμε να γνωριζόμαστε, ακκιζόμαστε, ερωτοτροπούμε και συγκρουόμαστε με το τσιγκέλι. Ας σταματήσουμε αυτήν την Ιδιοκτησία της Σκέψης, και αυτόν τον διαχωρισμό σε «ενδο-ομαδικές πληροφορίες» και μη.

Όταν είσαι απλώς γνωστός μου και με ρωτάς γιατί δείχνω χάλια, θέλω να σου λέω χύμα ότι χτες το γάμησα με τα ψυχεδελικά και σήμερα ακόμη δεν έχω προσγειωθεί. Όταν σε ρωτάω «πως και έτσι χαρούμενος σήμερα?» θέλω να μου λές ότι χτες αγόρασες ένα gadget, ακόμη και αν πολιτικά αυτά μας είναι εχθρικά. Όταν μου λές «τί έχεις» θέω να σου λέω ότι «δεν μου αρέσει που με ρωτάς». Όταν κάθεσαι δίπλα μου, θέλω να απομακρυνθώ χωροθετικά σε εκατοστά εφόσον στο παρελθόν με έχεις προσβάλλει. Όταν μια νοικοκυρά με ρωτά γιατί ντύνομαι στα μαύρα, θα της πω ότι είμαι αναρχικός, και θα της εξηγήσω τι ειναι αυτό το πράμα, όσο χρόνο κρατήσει η υπομονή μου.

Το τσιγκέλι είναι ένα εργαλείο που έχω βαρεθεί να χρησιμοποιώ.

Αυτή η διάφανη διάλυση των Εγώ, είναι μια εξαιρετική ευκαιρία να σπάσουμε την μεταμοντέρνα τάση προς την φαινομενολογική ανάγνωση των πάντων. Το μυστήριο ας αφεθεί για παιχνιδιάρικες στιγμές όπου του αρμόζει. Ας είμαστε τολμηρά όντα, και ας αποκαλύψουμε στο κοινωνικό σύμπαν την κάθε μας σκέψη.

Πως αλλιώς θα γίνουμε μια ακονισμένη μάζα που θα χτυπήσει το σύστημα σε τόσο αποξενωμένες εποχές?

Ας κολλεκτιβοποιήσουμε την σκέψη, την πληροφορία, την ανωμαλία και την κανονικότητα του κάθε όντος που είμαστε. Χίπικο? Μπορεί, αλλά η πολλή χιποφοβία που είναι ableism (διάκριση με βάση την ικανότητα – πχ φλώρος / μάγκας) καταβάθος είναι που μας έχει κάνει να μην μπορούμε να κοιμηθούμε τα βράδια και να μην θέλουμε να ξυπνήσουμε τα πρωινά.

ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ

ΚΟΛΛΕΚΤΙΒΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΟΡΑΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΩΝ ΜΑΣ

ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΑ ΤΕΧΝΗΣ

Ενα τμήμα κειμένου απο κάτι που γράφω…

 

2

Ας γενικεύσουμε την προσωπική μας ιστορία σε συμπεράσματα για το πως γεννήθηκε ένας καλλιτέχνης.

Θα ασχοληθούμε με άτομα που άνηκαν από μικρά στην κατηγορία του «αλλου» από μικρή ηλικία. Εμφανώς ομοφυλόφιλοι, άσχημοι, ανάπηροι, μετανάστες, φτωχοί, ανίκανοι, φοβισμένοι. Γενικότερα, όλα τα άτομα που απο μικρή ηλικία δεν είχαν την τύχη να βιώσουν συναισθήματα ασφάλειας, αγάπης, ευεξίας και την αίσθηση του «ανήκειν».

Αυτά τα άτομα, όντας εξοστρακισμένα από την κοινωνία των ζωντανών, πέρασαν πολύ χρονικό διάστημα μόνα τους. Σε αυτό το χρονικό διάστημα, είχαν την ευκαιρία (1) να σκεφτούν πολυ¹ καθώς και (2) να παρατηρήσουν λεπτομερειακά την κοινωνία των ζωντανών. Η παρατήρηση αυτή ήταν λεπτομερειακή σε εξαντλητικό βαθμό, απ’ ευθείας ανάλογο με την πύρινη ανεκλπήρωτη επιθυμία του να άνηκαν στο σύστημα σχέσεων του αντικειμένου παρατήρησής τους.

Ανάλογα με το γούστο του κάθε ατόμου (καθώς και τον παράγοντα της τυχαιότητας), το κάθε άτομο εστίασε την παρατήρησή του σε διαφορετικό πεδίο. Άλλοι παρατηρούσαν τους ήχους της κοινωνίας των ζωντανών. Άλλοι τις εικαστικότητές της. Άλλοι τα δράματα που πλέκονταν. Άλλοι τα θέματα που εκφράζονταν, ή ακόμη και τις τεχνικές έκφρασης του καθημερινού λόγου. Ουσιαστικά, η επιλογή αυτή ήταν μια πρωτόλεια κατευθυντική γραμμή προς την μελλοντική επιλογή ενός ή παραπάνω θεσμισμένων καλλιτεχνικά αντικειμένων (τραγούδι, θέατρο, εικαστικά, ποίηση, performance art κλπ).

Μια κρίσιμα σημαντική στιγμή και ίσως η κοσμογονία της καλλιτεχνικής δημιουργίας (γενεαλογικά μιλώντας) για το άτομο, ήταν η στιγμή που συνηδειτοποίησε ότι δεν μπορεί να έχει την πολυτέλεια να αναπαράξει τα δεδομένα και τους καρπούς της παρατήρησής του όντας μέλος της κοινωνίας των ζωντανών, καθώς τα χρόνια περνούσαν, και συνέχιζε να είναι ένα εξοστρακισμένο «άλλο».

Μία επιλογή έμενε μόνον: Να αρχίσει να κατασκευάζει στο φαντασιακό του νέες φόρμες και σχήματα προσκείμενα στο πεδίο που παρατηρούσε. Για παράδειγμα, ένας επίμονος παρατηρητής των σχεσιακών δραμάτων της κοινωνίας, θα άρχιζε να κατασκευάζει στο μυαλό του σενάρια δραμάτων που πλέκανε μεταξύ τους φανταστικοί χαρακτήρες. Θα δημιουργούσε στο φαντασιακό του προσωπικότητες με αναλυτικότατα βιογραφικά, να συμμετέχουν σε μεταξύ τους συγκρούσεις, συγκερασμούς, παύσεις και λήξεις. Μια πρώιμη δραματουργία. Επίσης, θα πέρναγε ώρες στο δωμάτιό του, μιμούμενος έναν τσακωμό μεταξύ φίλων και την μετέπειτα συνθηκολόγησή τους. Αυτό θα ήταν το καταφύγιό του. Ειρωνικά, το πλέγμα εξουσίας που τον απέρριψε και τον έστειλε στην σφαίρα της μοναξίας, είναι το συγκεκριμένο Αυτό που αναπαρίσταται στο μυαλό του και στον προσωπικό του χώρο-σκηνή, με μια προσωποποιημένη διαδρομή προς την κοινωνική ‘αλήθεια’, καθώς η προαναφερθείσα μοναξιά, επηρρεάζει τα φαντασιακά αυτά σενάρια, κάνοντάς τα να αποκλίνουν από την μετριότητα της καθημερινότητας και να πλησιάζουν μια λιγότερο παστέλ αλληλουχία συμβάντων και αισθητικές φόρμες.

Και φτάνουμε στην στιγμή που το παιδάκι αυτό, ως έφηβος (ή και λίγο νωρίτερα / αλλά ίσως και λίγο αργότερα) γίνεται το υποκείμενο ‘καλλιτέχνης’:

Είναι η στιγμή που συνεδητοποιεί ότι στην κοινωνία των ζωντανών, υπάρχουν κάτι περίεργοι άνθρωποι που λέγονται «καλλιτέχνες», και ουσιαστικά συγκροτούν την ταυτότητά τους εξασκώντας ακριβώς αυτό, που το παιδάκι είχε ως καθημερινό εργαλείο επιβίωσης. Και όχι απλώς αυτό, αλλά το παρουσιάζουν υπερήφανα στην κοινωνία των ζωντανών ως το Έργο τους, με τα βλέμματά τους έτοιμα να κατασπαράξουν αυτό που ουσιαστικά αυτοί κατασκεύασαν: Τον τρόπο, δηλαδή, που το υποκείμενο που εξορίστηκε στην σφαίρα του θανάτου (καλλιτέχνης) κάνει ένα επιλεκτικό re-construction τμημάτων της πραγματικότητας, ωστε να ανιχνεύσει και να επικυρώσει αλήθειες της ζωής (κοινωνία).

Με δυό λόγια: Το πώς ο θάνατος, παρατηρεί την ζωή.

 

Κοινωνία = Ζωή

Τέχνη = Θάνατος

 

¹ Να σημειωθεί ότι η έντονη και συνεχόμενη σκέψη που αναφέρεται στο κείμενο δεν υποννοεί ανάπτυξη μεγαλύτερης ευφυίας από τα άτομα της κοινωνίας των ζωντανών. Αντιθέτως, η εστίαση πρέπει να γίνει στην ένταση της σκέψης και στην ποιοτική της σύνδεση –σχεδόν γεννεσιουργική- με το εργαλείο της φαντασίας. Ο γράφων του κειμένου δεν αρέσκεται στο να δείχνει σημαδια πίστης στην ευφυία ούτως ή άλλως.

Λάβδανον

Από την ποιητική συλλογή “Λάβδανον” που έγραψα το 2010, και θα εκτυπώσω με τη βοήθεια πρίντερ μέσα στο 2011.

 

ωμέγα

Συνειρμικά, η έννοια της νηφαλιότητας, μου φέρνει στον νου την λέξη «μαχαίρι». Τα περιγράμματα των σωμάτων διακρίνονται εύκολα και ο αέρας φρενίτιδα κουβαλάει. Το τελευταίο χαμόγελο δεν κρύβει καμία υπόσχεση. Από όλα τα βλέμματα θάνατος ξεφυτρώνει. Την ήττα μας δεν την παραδεχόμαστε. Κατά την διακοπή λοιπόν της νηφαλιότητας -με όποιον τρόπο- επανερχόμαστε στην αέναη και λυσιτελή παραγωγή φτηνών πορνό για τους έξυπνους του διαστήματος, πλέκουμε τα δράματά μας, με νύχια δεν κουρευόμαστε και φροντίζουμε για την καταγραφή των άνωθι εις τους αιώνας των αιώνων αμήν.

 

2

Ενηλικιωθήκαμε και πράγματι εκυρήχθη πόλεμος σε κάθε τι ωραίο, κάθε τι ηδονικό, αλλά κυρίως προς σύμπασες τις ιριδίζουσες απολαύσεις που καρεκλοκενταυρικά αυνανίζονταν δίχως να δημιουργήσουν ανατροφοδοτήσεις εμετών, σπασμένο δόντι μέσα σε όνειρο, παχύρρευστο μαύρο αίμα και πάλι παρανομώ.

 

 

16

Στα τοπία της εξαίρεσης,

του άλλου

και του μη αντιλήψιμου,

ορθογραφεί το σώμα μας

μεταμεσονύκτια γράμματα της ασφάλτου.

Ενωμένοι, στον τόπο του εγκλήματος

που έχει για θύμα του

τον αέρα,

αλληλέγγυοι στην έλλειψη ταυτότητας

της μίας και του άλλου,

σφίγγουμε τις χαρμανιάρικές μας κοιλιές,

αγνοούμε προσωρινά την επέλαση των χαπιών

στων ονείρων μας την πλεκτάνη

και παραμένουμε με ξινά δάκρυα και ελπίδες,

κολλημένοι

με το βλέμμα στον ουρανό.

Πακέτο η μέλλουσα βροχή.

Το περιπολικό που περνάει,

προκαλέι την παυλοφική ανόρθωση

της σπονδυλικής μας στήλης,

αλλά ταυτόχρονα και μια υπενθύμιση

ότι πηγάζουν υφές από εκεί,

δούρειοι ίπποι των ψευδαισθήσεων,

ευηπόληπτοι πολίτες,

χάη και σπέρμα.

 

 

17

Είναι φορές που αυτόματα,

με το ταξίδι χίλιων καφέ κόκκων

από την Πατησίων στην μύτη μας

και τούμπαλιν,

το βίωμα ενός Αγίου

διεκδικεί την θέση του σε κάδρο τραπεζαρίας.

Διαγράφει στίγματα ενοχών,

στα ερμηνευτικά του σχήματα

εμπεριέχεται ο λόγος για το συνάχι

και ο πόνος στα έντερα,

κρυφή πληγή,

το αγκίστρι της απελπισίας,

αλλά ταυτόχρονα,

και το πολυτελές χαρτί,

πάνω στο οποίο γράφτηκαν

τα απομνημονεύματα ενός Αγίου.

 

 

13

Εχθρός μας δεν είναι η αντανάκλαση του άλλου. Εντοπίζω λίβελλους ακατανόησης και μέριμνας μονοπάτια σε αυτή την ερμητική αποδοχή της άσκοπης δημιουργίας. Εχθρός μας είναι η εχθρότης. Εχθρός μας είναι η πεπερασμένη θάλασσα. Εχθρός μας είναι η επαμφοτερίζουσα αισθητική της στρόφιγγας του αστυνομικού, πνίξιμο οικοκυρικών και νεύμα και όφις. Ο μοναδικός εχθρός μας, είναι το ίδιο μας το θύμα.

 

6

Μου λές απείθαρχα λόγια όπως κάτι που δεν καταλαβαίνω.

Η εικόνα από το μέλλον.

Και το παράσημο της παρακμής, φορεμένο στα μαύρα μπουφαν

των συντρόφων που αγάπησα.

 

 

 

8

θλιμμένες υπάρξεις είμαστε

λυγερές και σκυφτές μορφές,

σκεφτικές μέσα στην αυτιστική

τους επαναστατική ύπαρξη

θλιμμένος, σκεφτικός και γκρι,

σαν ζωγραφισμένος με μολύβι μια Κυριακή

θέλω να’ μαι

ώστε η κάθε άκαμπτη,

άρρωστη

και νοσηρή μου εικαστικότητα

να πέσει πάνω σου και να

σαμποτάρει την κατεσταλμένη

χοροεσπερίδα της μελανής

υπάρξεώς σου

 

Αντίο για σήμερα.

ΕΜΦΥΛΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

Εκτος από πολιτικοί και οικονομικοί, υπάρχουν και έμφυλοι πρόσφυγες.

Πρόσφατα δημοσιεύτηκε ένα άρθο στην εφημερίδα Rolling Stone της Ουγκάντα, στο πρωτοσέλιδο της οποίας δημοσιεύονται 100 ονόματα και διευθύνσεις ομοφυλόφιλων και λεσβιών, με την προτροπή «κρεμάστε τους». Η ομοφυλοφιλία στην Ουγκάντα εκτός από κοινωνικά έκνομη, είναι και νομικα, καθώς αυτή η συμπεριφορά τιμωρείται με φυλάκιση. Σε συνεντεύξεις για το ζήτημα, πολιτικοί παράγοντες της χώρας δήλωσαν ότι η εφημερίδα «καλώς έπραξε» διότι η ομοφυλοφιλία είναι «παράνομη, ανήθικη και προσβάλλει την κουλτούρα της χώρας».

Από την στιγμή που δημιουργήθηκε αυτή η νομοθεσία, υπάρξαν πολλές φυλακίσεις, βασανιστήρια και δολοφονίες queer σωμάτων. Επιπλέον, αντρικές «διορθωτικές» συμμορίες κυνηγούν και βιάζουν ομαδικά λεσβίες έτσι ώστε να τις βάλουν στον δρόμο της κανονικότητας.

Δυτικές χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, δεν δέχεται την παραπάνω κατάσταση ως λόγο αντάξιο για πολιτικό άσυλο, διότι «θα αρχίσουν να δηλώνουν όλοι ομοφυλόφιλοι» ώστε να μεταναστεύσουν στην Ευρώπη. Επιπλέον, όσοι κατάφεραν να γίνουν μετανάστες και να προσπαθήσουν για μια καλύτερη ζωή στην Δύση, εξοστρακίζονται και απομονώνονται από τις εδώ ομοεθνείς κοινότητές τους, στέλνοντάς τους σε μία ακόμη πιο εξαθλιωμένη και μοναχική ζωή. Φρίκη.

Αυτά τα σώματα είναι φυλακισμένα σε τόπους που δεν ανέχοναι καν την ύπαρξή τους. Οι αναπνοές τους τιμωρούνται με μια μοίρα χειρότερη από θάνατο.

Εδώ να σημειωθεί ότι οι προ-αποικιακές κοινωνίες της Αφρικής δεν είχαν κανένα πρόβλημα με την ομοφυλοφιλία. Ίσα-ίσα, υπήρχε μια θέση στην κοινωνία για αυτούς τους ανθρώπους ως πνευματικές περσόνες ή ως δάσκαλοι. Όλα άλλαξαν μετά την κατάκτηση από τους Χριστιανο-Ευρωπαίους.

Και εμείς, από μια άλλη γωνιά της γης, παρατηρούμε αυτήν την κατάσταση δίχως να μπορούμε να κάνουμε κάτι. Μόνο να αναγνωρίζουμε ότι είμαστε σώματα με λιγότερη σημασία από όλα τα κατατρεγμένα. Σώματα που κατατρέχονται και από τους άλλους κατατρεγμένους. Σώματα που δεν συνιστούν λόγο για άσυλο.

Είμαστε οι τελευταίοι.

 

Υστερόγραφο: ΚΑΛΕ!!!! Καλε-καλε!! Τι διαμάντι βρήκα πάλι στο Youtube??

Έναν πάστορα στην Ουγκάντα να εξηγεί γιατί η ομοφυλοφιλία πρέπει να μην γίνει ποτέ νόμιμη. Απολαύστε το τραγικό:

ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΥΛΕΣ

Σημειώσεις και παραληρήματα ενός απaίδευτου και μή διαβασμένου νου που δεν βρίσκει τον εαυτό του στην μεταμοντέρνα σκέψη, όχι επειδή θέλέι να κάνει ένα βήμα πίσω, αλλά επειδή πιστέυει ότι εκπλήρωσε τον ρόλο της, και πρέπει μέσα από τα συντρίμια του «ανθρώπινου υποκειμένου» που άφησε πίσω της να ξαναχτίσουμε. Αυτή την φορά όμως, με όρους νέους, συνδυασμό της συντήρησης και της αποδόμησης. Το τρίτο στάδιο. Καμήλα, Λιοντάρι, Άνθρωπος.

Το κείμενο αποτελεί μια όχι και τόσο επιτυχημένη προσπάθεια. Εάν ο γράφων του blog ήταν πιό διαβαστερό παιδί, θα τα κατάφερνε καλύτερα. Λυπάμαι για την τάση προς μπουρδολογία που παρατηρείται σε σημεία, αλλά απο πίσω κρύβονται επιχειρήματα που δεν μπορώ να τα κατασκευάσω επαρκώς, καθ’ ότι αναφέρονται σε άλλες μορφές νοητικής εμπειρίας, πέρα από την λογική-πείραμα-απόδειξη, και επομένως χάνονται στην υπαρξιακή μετάφραση.

1

Ένας πολιτικός λόγος που εκφράζεται για χρόνια στους ριζοσπαστικούς χώρους (αλλά και στην αριστερά), ειναι η αντίληψη του αγώνα ως μια διαδικασία που θα επιφέρει την επανάσταση, με αυτήν να αποτελεί ένα μελλοντικό ιδανικό που θα φέρει την ευτυχία και την νίκη, φέροντας ουσιοκρατικούς λόγους περί “ελευθερίας”, “ισότητας”, θεωρώντας αυτές τις έννοιες ως αντικειμενικά καλές για την ανθρωπότητα, και πολύ συχνά, ως έμφυτες ιδιότητες, που έχουν αλλοτριωθεί από το τρέχον σύστημα και οι επαναστατικές διαδικασίες θα τις “απελευθερώσουν”. Αυτοί οι λόγοι, κατακεραυνώνουν έναν διαφορετικό τρόπο ζωής στο παρόν, και προτάσσουν την οργάνωση για να επισπευθεί και επέλθει η επανάσταση.

2

Στην εποχή μας, όλο και περισσότερο, εκφράζεται μια σκέψη άλλης μορφής και περιεχομένου, η οποία αποδομεί την έννοια του ανθρώπου, απορρίπτοντας οποιαδήποτε υποτιθέμενα έμφυτη ιδιότητα ως κοινωνική κατασκευή, προτάσσει την απεδαφικοποιημένη διάχυση στο εδώ και στο τώρα, καθως και την διαγραφή της επανάστασης από τα επαναστατικά ημερολόγια. Δεν συμπαθεί τα προτάγματα, και προτιμά την κατασκευή χώρων για υποκειμενικότητες, αλλά και αρέσκεται στην υπονόμευση οποιασδήποτε εγκαθίδρυσης μιας νέας “αλήθειας”, ακόμη και εαν αυτή ευλογείται ως επαναστατική.

3

Εμείς δεν βρίσκουμε τον εαυτό μας σε καμμία από τις δύο σχολές σκέψης και πράξης.

4

Η μεν κλασσική αντίληψη για την αναρχία, από την μία πλευρά έχει δείξει θετικά σημεία συμπαγούς και επιτυχούς συγκρότητησης πολιτικών αγώνων (και με ένα κίνημα να μεγαλώνει χρόνο με τον χρόνο), αλλά έρχεται σε αμηχανία όταν βρίσκεται μπροστά σε θεματικές/υποκείμενα/συμβάντα που αφορούν μοριακές πραγματικότητες, εξαιρέσεις και υπερήφανες ανωμαλίες, ή ακόμη και σε μορφές αγώνα που πρόσφατα συγκροτήθηκαν ως τέτοιοι. Επίσης, δυσκολεύεται να παρατήσει ουσιοκρατικές αντιλήψεις όπως το κατασκεύασμα της υγείας, την δαιμονοποίηση των ψυχότροπων ουσιών στο σύνολό τους, την αυταξία της ζωής και πολλών άλλων πραγμάτων.

4

Η δε μεταμοντέρνα σκέψη, παίζει έναν εξαιρετικό ρόλο υπονόμευσης των κλασσικών αντιλήψεων, αλλά -κατά την άποψή μας-, δυσκολεύεται να παράξει καταφάσεις. Οι αρνήσεις της, δημιουργούν ζυμώσεις σε συμπαγή, πολιτικώς, υποκείμενα, εξασκεί τον νού, ξεγυμνώνει παλιές μας αντιλήψεις που αντιφάσκουν με την επιθυμία μας για ελευθερία και ανοίγει νέα πεδία σε μεγάλο βαθμό. Πιστεύουμε, όμως, ότι ο υπονομευτικός της ρόλος ως προς το παλιό, απέτυχε να γίνει η γέφυρα προς ένα τρίτο είδος σκέψης, καινούριο, το οποίο δεν θα αποδομεί, αλλά θα κατασκευάζει. Δεν θα ρωτά μόνον, αλλά θα απαντά. Δεν θα κόβει σε κομματάκια, αλλά θα ενώνει. Δεν θα είναι κυνικό, αλλά αισιόδοξο.

«Η ζωή δεν έχει νόημα από μόνη της. Δώσε στην ζωή το νόημα που επιθυμείς.»

Εάν δεν κάνω λάθος, αυτό ονομάζεται υπαρξισμός. Δεν έχω μελετήσει ανθρώπους που γράψαν γύρω από αυτό, αλλά έχω πιάσει το νόημα, και μπορώ να πω δυο πράγματα.

Από την μία, απορρίπτω με μιάς, έμφυτα νοήματα σε λέξεις και πράγματα που κραυγαλέα είναι πολιτισμικές κατασκευές (πχ «Ο σκοπός του ανθρώπου είναι η αναπαραγωγή») <ήχος εμετού>

Από την άλλη, θεωρώ στείρο ετεροκαθορισμό το να απορρίψουμε κατευθείαν κάθε πιθανότητα να υπάρχουν νοήματα και σκοποί σε αυτό το τόσο γεμάτο μοτίβα και συναισθηματικό πλούτο που λέγεται ζωή.

Αντί να μηδενίζουμε, θα μπορούσαμε να προσπαθήσουμε να επανα-ανιχνεύσουμε ποιές συμπεριφορές, σκέψεις, αισθητικές και ροές λειτουργούν ωφέλιμα, ως προς το καλό του όλου, όπου όλον είναι το πεπερασμένο σύνολο ενέργειας, ύλης και πληροφορίας που απαρτίζει το τοπικό μας οικοσύστημα (πλανήτης γη).

Ναι, ρε, πιστεύω και σε άλλες διαστάσεις και όντα, τραβάς κανα ζόρι?

Ο νους μας και η λογική σκέψη δεν είναι τα μοναδικά εργαλεία της ύπαρξής μας, αν και δυστυχώς στον πολιτισμό μας είναι τα μοναδικά που έχουν κύρος, και η πλειοψηφία του κόσμου πιστεύει σε αυτά. Πολλές φορές, λοιπόν, βρισκόμαστε σε θέση όπου η λογική πτέρυξ της ύπαρξής μας πείθεται από την συλλογιστική της κριτικής μεταμοντέρνας σκέψης, αλλά ένα άλλο τμήμα του σώματός μας, μια αχαρτογράφητη και μυστήρια «κεραία» χτυπά καμπανάκια. Για παράδειγμα, σε μια συζήτηση με ένα άτομο που δεν πιστεύει στην ύπαρξη κάποιας «ανθρώπινης φύσης», βρίσκουμε τον εαυτό μας ανίκανο να παράξει επιχειρήματα για το αντίθετο. Η επιτυχής και μελετημένη επιχειρηματολογία που αντλεί εργαλεία από την Ιστορία, την κοινωνιολογία, την ανθρωπολογία πράγματι προσφέρει στην κουβέντα μια ικανοποιητική γενεαλογία των νοημάτων, και αποδυκνείει ότι δεν υπάρχει κάτι έξω απο αυτά, παρα μόνον αυτά. Όμως κάτι ταράσσει το σώμα μας. Κάτι που δεν μπορεί να εκφραστεί μέσω των επιχειρημάτων και της λογικής. Ξαφνικά ο εγκέφαλός μας δέχεται καταιγιστικές εικόνες από ανθρώπους σε όλον τον πλανήτη, κάθε εποχής. Παρατηρούμε κοινές υλικότητες ανα χωροχρόνο, να αλληλεπιδρούν με την ίδια υλικότητα της ύπαρξης. Βλέπουμε όλα τα σώματα να παρατηρούν την κυκλική δομή του χρόνου μέσω των κινήσεων των ουράνιων σωμάτων, κάποιες φορές με μυθολογικά εργαλεία και άλλες φορές μέσω της απόδειξης και του πειράματος. Βλέπουμε κοινά συναισθήματα, παράγωγα αντίδρασης σε παρόμοιες εξουσιαστικές καταστάσεις που παράγουν φόβο και διστυχία. Βλέπουμε παντού μοναξιές. Ηδονές, τελετές και εκστάσεις, που απογυμνώνουν τα σώματα από τους πολιτισμικούς τους μανδύες, και αποκαλύπτουν έναν κοινό πυρήνα, που είναι η σύνδεση με το παράλογο.

Το παράλογο, το άρρητο, αυτό που δεν καθίσταται ως μοτίβο, είναι κάτι που μπορεί να θεωρηθεί ως κοινό παρασκηνιακό στοιχείο της επιτελεστικής μας ύπαρξης.

Η (1) λογική σκέψη και η (2) μεταφυσική αντίληψη, δεν είναι παρα δύο διαφορετικά μοτίβα συνειρμών στον εγκέφαλό μας, όπου ο δυτικός πολιτισμός μας επικυρώνει το πρώτο και ταμπουοποιεί το δεύτερο. Για τον γράφων του blog, o Ήλιος είναι ταυτόχρονα και άστρο (με όλες τις φυσικομαθηματικές εξηγήσεις) αλλά και θεότης. Και τα δύο αποδυκνείονται με μοτίβα συνειρμών, που χρησιμοποιούν προηγούμενα ιστορικώς συμπεράσματα της ίδιας τους της μεθοδολογίας. Ένας νοητικός αυνανισμός. Εγώ θα επέλεγα την θεώρηση που ικανοποιεί περισσότερο τις αισθήσεις μου και την φαντασία μου.

Ουσιαστικά οι «σωστές μορφές σκέψης» οι οποίες υποτίθεται αναλύουν την πραγματικότητα που μας περιβάλλει, δεν είναι τίποτα παραπάνω από πολιτισμικά κατασκευάσματα.

Δεν έχω να πώ κάτι άλλο για την ώρα. Το κείμενο είναι απαράδεκτης ποιότητας, αλλα καμμιά φορά θέλω να εκφραστώ ψιλο-φιλοσοφικά, αν και δεν έχω σε καμμία περίπτωση τα εργαλεία. Συνήθως το κάνω μέσω της τέχνης, η οποία είναι ένα φιλοσοφικό εργαλείο προσβάσιμο από όλους. Έχω μια φράση που την έφτιαξα παραλάσσοντας μια άλλη: Η τέχνη, είναι η γέφυρα μεταξύ της σιωπής και της φιλοσοφίας.

Αυτά τα άκυρα για σήμερα.

Υ.Γ. Οι κατσαρίδες, που κινούνται σε δύο επίπεδα, αντιλαμβάνονται το υποκείμενο «άνθρωπος» ως «σόλα παπουτστιού», αφού μόνο αυτό το τμήμα του τους γίνεται αντιληπτό. Επομένως, εάν σκεφτούμε για λίγο το πόσο περιορισμένους μας κρατά ο πολιτισμός μας και πόσα είδη κεραιών δεν έχουμε αναπτύξει, προσπαθήστε να φανταστείτε τον κόσμο μας ως μια περιορισμένης αντίληψης πραγματικότητα «αποτυπωμάτων» ενός μεγαλύτερου πράγματος που σπανίως έχουμε πρόσβαση, και εφόσον την καταφέρουμε, η πειθάρχηση στον πτωχό για το πνεύμα πολιτισμό που ζούμε, φροντίζει να την καθιστά «μη έγκυρη».

Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ

Είμαστε μια γενιά που γαλουχήθηκε με τον κυνισμό, τον ατομισμό και ένα είδος φιλοδοξίας που δεν αφορούσε στην διαμοίραση της ηδονής, αλλά στην όσο το δυνατόν απορρόφησή της από το περιβάλλον (ανθρώπινο και φυσικό). Όταν οι γονείς μας ήταν παιδιά, κοινωνικοποιούνταν στους δρόμους και τις αλάνες, και εκτόνωναν μεγατόνους ενέργειας μέσα από παιχνίδι, συγκινήσεις, αδρεναλίνη και ατυχήματα. Η δική μας γενιά, είχε να αντιμετωπίσει την αποστείρωση, η οποία δεν προήλθε από την ζωή στην πόλη (η οποία μια χαρά ενδιαφέρουσα μπορεί να γίνει), αλλά από την εμμονή των γωνέων να μεγαλώσουν το παιδί τους σε ένα περιβάλλον δίχως ρίσκα. Οι πολιτικές του φόβου που αναπαράγονται στις σύγχρονες κοινωνίες, ωθήσαν τους γονείς να μας μεγαλώσουν σε μία φούσκα.

Βγαίνοντας από την φούσκα του σχολείου, μπήκαμε σε μία μεγαλύτερη, και πιό ασφαλή: Το πανεπιστήμιο.

Προσωπικά, ως αναρχικός φοιτητής σε σχολή καλών τεχνών, βίωσα 4 χρόνια στα οποία τα χρήματα μου έρχονταν δίχως να κάνω καμμία προσπάθεια (διότι στο παιδί δεν πρέπει να λείψει τίποτα – άσε που το παιδί είναι και τεμπέλης), έκανα καταλήψεις και αγωνίστηκα δίχως να έχω τίποτα να χάσω πέρα από την βαρεμάρα, παρήγαγα τέχνη και απόλαυσα ψυχότροπες ουσίες κάθε είδους. Είμαι σίγουρος ότι δεν είμαι ο κανόνας στο μοντέλο της φοιτητικής ζωής, αλλά πιστεύω ότι κάθε φοιτητής στην Ελλάδα, έζησε τα καλύτερα χρόνια της ζωής του εκεί μέσα.

Και φτάνουμε στο σημείο όπου για όλους σκάνε όλες οι φούσκες. Η ενηλικίωση.

Δεν θα επικεντρωθώ στα αυτονόητα χαστούκια της ζωής, όπως στο γεγονός ότι πρέπει να βρούνε όλοι δουλειά μέσα σε ένα σύστημα που προωθεί την απληστία και τον αμοραλισμό προκειμένου κάποιος να πετύχει. Δεν θα επικεντρωθώ ούτε στις πολιτισμικές διδαχές που καταπιέζουν τους πάντες και αφορούν στο φύλο και την σεξουαλικότητα, την ψυχική υγεία, την καθαριότητα, την αποφυγή ψυχότροπων ουσιών και την ευφυία.

Όσο η τεχνολογία επικεντρωνόταν στο πως θα μας συνδέει όλο και περισσότερο, εμείς καταφέραμε να αποσυνδεθούμε από τον κοινωνικό ιστό. Επίσης, όσο τα μηχανήματα γίνονται πιό έξπυνα, εμείς γινόμαστε πιό χαζοί.

Η γενιά μας, αποτελείται από άτομα που δεν μπορούν να πούν σε έναν φίλο τους ότι τον αγαπάν και θα είναι δίπλα του, καθ’ ότι ντρέπονται. Άλλοι, μέσα από ατομικίστικες ψευδαισθήσεις, πιστεύουν ότι αυτά είναι «χίπικα» πράγματα, και πρωοθούν ένα πλαίσιο σκληράδας στις φιλίες τους. Πολλοί, αν και θα ήθελαν να εκφραστούν έτσι, δεν το κάνουν διότι φοβούνται ότι θα χάσουν την φιλία αυτή, επειδή ανιχνεύουν ότι στην εποχή μας το να κάνεις φίλους και να τους κρατάς απαιτεί τις ίδιες τεχνικές όπως το Sex and the City προέβαλλε για τον έρωτα και το σεξ: Εξουσία, ευφυία, ιεραρχίες και τεχνάσματα.

Καθημερινά νιώθω ότι στους ανθρώπους που αγαπώ και θαυμάζω περισσότερο, πρέπει να είμαι ήπιος με την έκφρασή μου, διότι απειλούμαι διαρκώς από την πιθανότητα να ξενερώσουν με τις τακτικές μου. Νιώθω ότι οφείλω να ρίχνω μια αόρατη πετονιά και να την τραβάω πίσω στα κατάλληλα χρονικά τοπία, ώστε να μήν χάσω αυτές τις φιλίες που μέχρι στιγμής δεν τους έχει επιτραπεί να παράξουν σχεσιακό πλούτο.

Έχω βιώσει με ορισμένους ανθρώπους το εξοργιστικό γεγονός του να είναι ενθουσιασμένοι μαζί μου στην αρχή της γνωριμίας μας (ενώ ήμουν επιφυλακτικός λόγω της νέας γνωριμίας) και όταν τους γνώρισα καλά και ενθουσιάστηκα, απομακρύνθηκαν και ψυχράνθηκαν. Κοινως, επειδή δεν είχαν κάτι να κατακτήσουν πλέον, εφυσηχάστηκαν. Φοβερή ηθική περιβάλλει τις φιλίες στην εποχή μας.

Απαιτείται πολύ λιγότερο θάρρος απο αυτό που χρησιμοποιούμε στους δρόμους και τις συγκρούσεις προκειμένου να χτίσουμε ποιοτικές σχέσεις. Χρειάζεται μια στοιχειώδη προσπάθεια, καθώς και μια προσεκτικότερη διαχείρηση των μεταμοντέρνων σκέψεων, που καμμιά φορά με την φαινομενολογία τους τείνουν να πετάνε στα σκουπίδια κάθε αξία που δίνει λίγο φως στην ανθρωπότητα κατά την πορεία της στον πλανήτη αυτόν. Ναι, οκ, ούτε σε εμένα αρέσουν τα «ιερά» και τα «αξιακά», αλλα την φιλία την αντιμετωπίζω ως έναν από τους κατασκευαστικούς λίθους της πραγματικότητάς καθεαυτής, πόσο μάλλον των κοινωνικών σχέσεων και των αγώνων.

Ας αφήσουμε την οπτική ότι οι εγκάρδιες και φιλέσπλαχνες σχέσεις (εκεί που αξίζει) είναι «so 70s», και ας ξαναπροσεγγίσουμε με θάρρος αυτούς που αγαπάμε. Οι καιροί που θα έρθουν θα είναι τόσο πολιτικά και κοινωνικά σκληροί, που εάν δεν έχουμε τις σχεσιακές βάσεις, δεν θα καταφέρουμε καν να αντισταθούμε. Πάνω απ’ όλα, ας εμπλουτίσουμε την καθημερινότητα με τέχνη που θα την μιμηθεί η ζωή, ας διαμοιράσουμε την ηδονή, και –ακόμη και εάν η πολιτικότητα κάποιου τον κάνει να μην πιστεύει στο «ανθρώπινο», ας προσπαθήσει τουλάχιστον να καταλάβει τι εννοούν οι διπλανοί του με αυτό, και ας βουτήξει μέσα του.

Εκτός από τους οργανωμένους πολιτικούς αγώνες της αναρχίας, θα βάλω τα δυνατά μου ώστε αυτοί να στηρίζονται σε μια καθημερινότητα γεμάτη ηδονές της επικοινώνησης της ζωής. Τέλος η απομόνωση.

Ζούμε στην χειρότερη εποχή που θα μπορούσε να υπάρξει. Και εάν δεν θέσουμε τις βάσεις για τις μελλοντικές κοινωνίες, οι υλικότητές μας δεν θα είναι παρούσες για να το βιώσουνε.

Το μέλλον.

Υ.Γ. Για τις ερωτικές σχέσεις δεν θέλω να εκφραστώ καν. Καν.

ΟΙ ΠΡΕΖΕΜΠΟΡΟΙ ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΝΕ ΣΤΑΦ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΤΟΣΙΤΣΑ

Ας απολαύσουμε μερικά νέα από τον κλάδο της ψυχιατρικής, και πιο συγκεκριμένα, θα σχολιάσουμε μια έρευνα που έλαβε χώρα σχετικά με την συνταγογράφηση φαρμάκων στις Η.Π.Α.

Μια εταιρία ερευνών, έστειλε έναν αριθμό από ερευνητές, ως undercover υποτιθέμενους «ψυχικά ασθενείς» σε ίσο αριθμό αναγνωρισμένων Ψυχιάτρων. Όλοι οι «ασθενείς» υποστήριξαν απλά ότι είδαν την διαφήμιση της ουσίας Paxil (αντικαταθλιπτικό) στην τηλεόραση, και ότι επιθυμούν να τους συνταγογραφηθεί. Πολλοί από τους ερευνητές που παρίσταναν τους ασθενείς, δεν έδειχναν καν σημάδια κατάθλιψης, αλλά την στιγμή που ανέφεραν το όνομα του «φαρμάκου» στους Ψυχιάτρους, στο 50% των «ασθενών» διεγνώσθη εντέλει κατάθλιψη και στο 55% συνταγογραφήθηκε ακριβώς το «φάρμακο» που υποστήριξαν ότι είδαν στην τηλεόραση.

Σημείωση: Στις Η.Π.Α. είναι νόμιμο οι φαρμακοβιομηχανίες να διαφημίζουν τα drugs τους στην τηλεόραση.

Πιο συγκεκριμένα, οι «ασθενείς» που ανέφεραν το συγκεκριμένο φάρμακο είχαν στατιστικά την πενταπλάσια (5x) πιθανότητα να τους συνταγογραφηθεί αυτό από άλλους «ασθενείς» που δεν το ανέφεραν. Αυτή η απλή έρευνα/πείραμα μας δείχνει το πώς οι γιατροί είναι μαριονέτες των φαρμακευτικών εταιριών. La crème de la crème των dealers.

Οι Ψυχίατροι αυτοί  υποστηρίζουν ότι είναι «επιστημονικά καταρτισμένοι». Υποστηρίζουν ότι είναι ρασιοναλιστές και πιστεύουν στην απόδειξη και το πείραμα. Παρ’όλα αυτά, όταν ένας πελάτης τους απλώς αναφέρει το όνομα ενός «φαρμάκου», όλη αυτή η βαρβάτη λογική και επιστημοσύνη, πετιέται από το παράθυρο του 143ου ορόφου της 5ης λεωφόρου όπου βρίσκεται το γραφείο τους (με γαμάτη θέα), και αντικαθίσταται από την συμφεροντολογική νοοτροπία προς τα αφεντικά τους.

Είναι αυτονόητο ότι οι Φαρμακοβιομηχανίες ξέρουν πολύ καλά ότι αρκετός κόσμος θα προτείνει ο ίδιος την φαρμακευτική του αγωγή στους γιατρούς, έχοντας δει την Διαφήμιση αυτής στην τηλεόραση. Οι διαφημίσεις φαρμάκων ήταν παράνομες στις Η.Π.Α., μέχρι που το 1997, ο Οργανισμός Φαρμάκων (FDA) τις έκανε νόμιμες, και από τότε, η αγορά αυτή έχει φουσκώσει τραγικά. Το 40% του αμερικανικού πληθυσμού βρίσκεται κάτω από φαρμακευτική αγωγή, τα προϊόντα της οποίας διαφημίζονται και στην τηλεόραση.

Τα φάρμακα της κλασσικής δυτικής ιατρικής, είναι αποπροσανατολιστικά, καθώς πάντοτε πολεμούν τα συμπτώματα του προβλήματος, και ποτέ την ρίζα/αιτία του. Απλά το καλύπτουνε, παίζοντας συχνά με την ισορροπία της βασικής βιοχημείας των σωμάτων μας.

Ο FDA δεν αποσύρει από την Αμερικανική αγορά φάρμακα, που έχουν αποδειχθεί ότι μπορούν να σκοτώσουν ή να προκαλέσουν σοβαρότατα προβλήματα. Επίσης, έχει ενσωματωθεί στα Πανεπιστήμια Ιατρικής, τροποποιώντας την ύλη και το πρόγραμμα, έχοντας μια απαράδεκτη εμπλοκή με την σχολή, κάνοντας μια φασιστική σύζευξη της ιατρικής παιδείας με τους όρους του παιχνιδιού της «ελεύθερης αγοράς» και της «ανταγωνιστικότητας». Στα 4 χρόνια που διαρκεί η φοίτηση, μαθαίνουν βασικές αρχές ανατομίας και φυσιολογίας, και φυσικά έπειτα εγχειρίσεις, ακτινοβολίες, φάρμακα και χημειοθεραπείες… Τους διδάσκεται ότι η «ιατρική διάγνωση» ως διαδικασία, βασίζεται πάντα στον εντοπισμό βιοχημικών ανισορροπιών του σώματος, που μπορεί να καταπολεμηθεί πάντοτε με την φαρμακολογία και τα drugs. Η εμπλοκή των εταιριών στα Πανεπιστήμια είναι τέτοια, ώστε σε αρκετά από αυτά μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι

[…ουσιαστικά διοικούνται από τις Φαρμακευτικές εταιρίες.] (sic)

Τα επιχειρήματα των ανθρώπων που υποστηρίζουν την φαρμακευτική αγωγή ως «επιστημονική» καταρρίπτονται εύκολα εάν ρίξουμε μια ματιά στα ενδότερα των σχέσεων εταιριών-γιατρών:

Η λειτουργία των φαρμάκων, είναι «επιστημονικά αποδεδειγμένη», αφού η πλήρης ταυτότητα και λειτουργία του κάθε φαρμάκου, εκδίδεται σε επίσημα ιατρικά έντυπα και εφημερίδες.

Ποιοι είναι οι αρχισυντάκτες αυτών των εντύπων?

Ποιοι αποφασίζουν ποια άρθρα θα δημοσιευτούν και ποια όχι?

Ε, λοιπόν, είναι οι πιο ακριβοπληρωμένοι επιστήμονες από φαρμακοβιομηχανίες. Οι εταιρίες αυτές, συχνά σπονσοράρουν οικονομικά τα προαναφερθέντα «έντυπα», και πολλοί γραφειοκράτες του FDA επωφελούνται οικονομικά, καθώς έχουν επενδύσει σε μετοχές αυτών των φαρμακευτικών εταιριών!!!

Επιστημονική βάση (ακόμη και αν τη συμπαθούσαμε ως blog) δεν μπορούμε να εντοπίσουμε. Οι πιο πολλές «επιστημονικές μελέτες» είναι ούτως ή άλλως διαστρεβλωμένες. Οι μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες, θα κάνουν 12 έρευνες για ένα συγκεκριμένο τους «φάρμακο», έξι από τις οποίες θα έχουν θετικό συμπέρασμα και οι άλλες έξι αρνητικό. Τις αρνητικές θα τις θάψουν, και ο FDA δίχως πολλά-πολλά γραφειοκρατικά τερτίπια, θα υπογράψει επισήμως τις 6 άλλες, και σε πολύ λίγο καιρό, οι τυχεροί Αμερικανοί θα έχουν άλλο ένα ντρόγκι στα ράφια των φαρμακείων τους, αλλά και στις 10λεπτες διαφημίσεις στην τηλεόρασή τους.

Κάτι ακόμη που είναι ευρύτατα γνωστό (και συμβαίνει και στην Ελλάδα) είναι ότι πολλές εταιρίες ουσιαστικά δωροδοκούν Ιατρούς, στέλνοντάς τους σε πληρωμένα «ταξίδια αναψυχής», διακοπές, πληρωμένα γεύματα, ακόμη και επιταγές 10.000$ ως «consulting fee» (το μεταφράζω άτολμα ως «συμβουλευτική μισθοδοσία»).

Έτσι λειτουργεί το σύστημα. Με αυτήν την «κυκλική λειτουργία» του συστήματος αυτού, όλα φαίνονται σαν να πατάνε σε μια επιστημονική, «ανθρωπιστική» και αξιοκρατική βάση. Ενώ η πραγματικότης είναι ένα γιγαντιαίο φαγοπότι στις πλάτες (και τους εγκεφάλους) του λαού, με τον ίδιον τον λαό να δίδει μια εξοργιστική συναίνεση σε αυτό που συμβαίνει, μη κάνοντας την προσωπική του έρευνα και μη αμφισβητώντας την επιστημονική πραγματικότητα. Τέτοια δυνατή Θρησκευτική Πίστη στην Ψυχιατρική, παρατηρούμε ακόμη και στους χώρους μας, μέσα στους ίδιους τους ριζοσπαστικούς χώρους καθ’ αυτούς.

Πιο εξοργιστικό είναι το γεγονός ότι το Ιατρικό Σύστημα θα εξευτελίσει με όλη του την ενέργεια κάθε είδους εναλλακτικής ιατρικής (παραδοσιακή Κινέζικη, αγιουβέρδα, ομοιοπαθητική, θεραπευτικό μασάζ, βελονισμός, Δυτικά βότανα κλπ.). Το σύνηθες επιχείρημα του Εχθρού είναι «Όλα αυτά δεν είναι αποδεδειγμένα. Μόνο οι πρακτικές της  δυτικής ιατρικής μπορούν να αποδειχθούν». Ναι, οκ, είδαμε πως «αποδεικνύει» η Δυτική Ιατρική. Αν ήταν έτσι η «απόδειξη», τώρα θα είχα κάνει μια αίρεση που θα πίστευε στο γιγαντιαίο ροδάκινο και θα ήμανε πλούσιος.

Η Δυτική Ιατρική θυμίζει περισσότερο αίρεση, παρά επιστήμη. Το φάρμακο είναι η σωτηρία για τον άνθρωπο, η οποία δίδεται από τους αγιογράφους αυτής, τους ιατρούς.

Πιστεύουν ότι μπορούν να απομονώσουν ένα μόριο από ένα φυτό, να το πατεντάρουν, να το κάνουν copyright (αυτονόητα πράγματα καλέ) παρ’όλο που απλά τρώγοντας/καπνίζοντας το φυτό αυτούσιο, είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα (η και καλύτερο), είναι δωρεάν και πιο φυσικό.

Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι το φάρμακο «Marinol» (Η.Π.Α.). Είναι απομονωμένη η κύρια ουσία της Κάνναβης (το THC = Τετραυδροκανναβιόλη), σε χάπι, που βοηθά σε πόνους, τάσεις για εμετό, ακόμη και κατάθλιψη. Το φυτό βέβαια, στην ίδια χώρα, είναι παράνομο να το κατέχεις, να το καλλιεργείς αλλά και να το καταναλώνεις. Μόνο η επιστήμη θα σου πει τι θα παίρνεις και πότε. Με μια απλή γενίκευση, θα έχει πάντα απαντήσεις για όλα τα σώματα. Η πλήρης παράδοση των σωμάτων μας στην εκκλησια. εεε… συγνώμη. Στην επιστήμη ήθελα να πω.

Η Ιατρική είναι ένα εμπόρευμα, και όχι ένας κοινωνικός θεσμός αλληλεγγύης. Και όπως με όλα, μέσα από την ολική κοινωνική απελευθέρωση και μέσα από καινούριους αναρχικούς κοινωνικούς θεσμούς μόνο θα μπορέσουμε ως κοινωνία να βοηθάμε τα σώματά μας να ηδονούν. Οτιδήποτε μέσα στον καπιταλισμό, συγκροτείται από την ουσία του: Το κέρδος.

Υστερόγραφο:

Και αν σκέφτεστε ότι όλο το άρθρο αφορά στις Η.Π.Α. μόνον και ότι δεν πρέπει να ανησυχούμε, να σας υπενθυμίσω ότι είμαστε στην έναρξη της χειρότερης οικονομικής και πολιτικής κρίσης στην Ελλάδα εδώ και αιώνες, και ότι η «ελεύθερη» αγορά θα κάνει ότι μπορεί για να κρατηθεί ζωντανή. Ακόμη και το να γίνει ένας νόμιμος dealer που «θα λύνει όλα τα προβλήματα των ανθρώπων σε τούτους τους δύσκολους καιρούς».

Κάθε πρόβλημα και χαπάκι. Και η σθεναρή αντίσταση του λαού είναι πρόβλημα για τους έχοντες.

Εμείς προτάσσουμε την αυτοδιαχείριση των σωμάτων μας, με DIY πειραματισμούς με φυσικές και χημικές ουσίες κάθε είδους, κάθε σχολής (δυτική ιατρική, κινέζικη ιατρική, ομοιοπαθητική, DIY, κλπ) και με δημιουργία καινούριων αυτοοργανωμένων δομών ψυχικής και σωματικής αλληλεγγύης, που ο σκοπός τους δεν θα είναι μας πολλαπλασιάζουν τα χρόνια ζωής σε αυτόν τον πλανήτη και να μας θολώνουν, αλλά να μας λύνουν τα προβλήματα τα οποία μας εμποδίζουν να απελευθερώνουμε επιθυμίες, καθώς και να μας βοηθούν να τολμάμε τα ακατόρθωτα: Προτάσσουμε, δηλαδή, την κατασκευή μιας νέας παιδείας περί των σωμάτων μας, η οποία θα διαλύσει τους διαχωρισμούς τύπου «υγιής/ασθενής», και θα αντιμετωπίζει το κάθε σώμα ως ένα ξεχωριστό, σπάνιο σύμπαν του οποίου τις επιθυμίες θα πρέπει η κάθε κοινότητα -συλλογικά- να βοηθάει να απελευθερωθούν.

Υστερόγραφο 2:

Καλέ! Καλέ-καλέ! Τι δωράκι σας έχω ως μπόνους?? Την διαφήμιση του Paxil!

“Your life is waiting!” Αχ, καλέ πως δεν το πήρα χαμπάρι…

ΕΝΑΣ ΕΜΠΛΟΥΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΜΠΛΟΓΚ

Αν θυμαμαι καλα, ο υπερρεαλισμος ως σκεψη και πραξη, ήταν απότοκο της φρικης του 1ου παγκοσμιου πολεμου – ως μια εννοιολογικη βαρκα φυγης απο την πραγματικότητα (καλά, όπιο δεν είχαν τότε?)

Τους τελευταίους 2-3 μήνες ζούμε την πλήρη μεταμοντέρνα σύρραξη, τον απόλυτο πόλεμο μεταξύ των κομματιών που απαρτίζουν τις ταυτότητές μας. Οι μόνοι άμαχοι πολέμου που μείναν, είναι οι μηχανισμοί πειθάρχησης μέσα μας, τεχνολογίες οι οποίες θα είναι μήτρες δυστυχίας για πάντα.

Για αυτό, εγκαινιάζω μια νεα φαση στο μπλογκ. Εκτος απο τα κλασσικα κείμενα ψευδοπολιτικά παραληρήματα που γράφω, θα εναποθέτω ποιήματα από συλλογές δικές μου που έχω γράψει στο παρελθόν.

Ξεκινάμε σήμερα.

Από την συλλογή “Ηλεκτρονικός Υπερρεαλισμός” [2008]

ΕΝΔΥΜΑΤΟΛΟΓΙΚΕΣ ΟΝΕΙΡΟΒΑΣΙΕΣ

Άρχισε η σκέψη μου να ενεργείται μέσω του μόντεμ της, λείχουσα και περιλείχουσα τον Εμπειρίκον και καθώς ερχόταν σε έναν οργανωτικό οργασμό, διέσπασε το φουστάνι της εσωτερικής κορασίδας της σε δύο άναρχα αγοράκια ντυμένα με ρούχα οικοδομής μπαρόκ που φιλοξενεί τρεις άκαμπτες κορασίδες. Το σήμα δεν άργησε να φτάσει. Οι πετονιές του δεν συσπάστηκαν μέσω μιας σεσημασμένης ηδονής μητρικής κάρτας που εγκαταλείφθηκε πριν την κβαντομηχανική επανάσταση. Συνεχίζοντας θαλερά, η καταζητούμενη αστυνομική ταυτότητα της υπάρξεώς μας παραμένει ασάλευτη και ακίνητη και νοικοκυρά πίσω από τα πιάτα, μη εντυπωσιασμένη από την νοβοπάν φύση μιας Εβραίας άσχημης αφροαμερικάνικης γκέι κλανιάς. Δεν αργεί η στιγμή που τα πουλιά και τα αιδοία και τα ποιήματα θα τρέξουν ελεύθερα σε αυτόν τον ατέρμονο στίβο στιλπνών εντυπώσεων. Τα κοράκια σφυρίξαν τρεις φορές. Δεν μας εντυπωσιάζουν οι γελαδάρηδες. Τα κανόνια είναι πια γεμάτα. Πέη δεν περιμένουμε. Μένει μόνον να τρομάξουμε με τρεις συλλογικές ψυμμιθιολογικές δερματοστιξίες τα μάτια των γιγάντων εκείνων που ουρούσαν πάνω τους κατά το πρωκτικό –σύμφωνα με τον Φρόιντ- στάδιο.

ΕΡΩΤΑΣ ΧΩΡΙΣ ΜΗΛΑ

Διέσχισα την ύπαρξή μου ντυμένος σαν πρωινό, ακολουθώντας τις προσταγές του και τις καύλες του και κάθε ήχου βλέμματα. Εκείνος με πήρε μακριά από το ποτάμι εντυπώσεων που ακύρωσε την σύνδεσή μου με ένα ασύρματο διαδίκτυο, κατακεραυνώνοντας γωνιές, σπίτια, και εκείνον τον παππού που τόσο πορτοκαλί με κοίταζε. Του πήρε έξι μήνες. Τον τελευταίο μήνα, μετά από τρεις εκσπερματώσεις σε άδειο καφενείο ορκωτών δικαστών, και μετά από εντεταλμένες έρευνες γύρω από τις μη-ψυχότροπες ουσίες, διαδέχτηκε μια λευκή κορασίς ντυμένη στα ολοκληρωμένα κυκλώματα έναν εντυπωσιακά άδειο φίλο. Η σύνδεση με τον διακομιστή επανεκιννήθηκε, όπως το αιδοίο της μητρός μου την ώρα που ο πατέρας μου γιόρταζε την άνοιξη σαν τις φυλές των υπονόμων της μητρόπολης εξεγέρσεως ημέρα. Πλέον δεν κοιτάω τις προσταγές του. Η ώρα που ο χάρος και ο ανατολικός και ο τελευταίος ηθοποιός της επιθεώρησης αυτής θα αυνανιστούν ομαδικά κάτω από μια ομπρέλα γεμάτη ψιλοκυβίνη έφτασε. Τα σκυλιά είναι δεμένα. Ας αντιμετωπίσουμε μαζί λοιπόν τον τρόπο που η πληκτρολόγηση των συναισθημάτων μας θα αντιστρέψει όρη και βουνά κάτω από το τυραννικό βλέμμα μιας κατακαημένης θείτσας.

ΥΓΡΟ ΣΤΟ ΥΠΟΓΕΙΟ

Κυκλικά αναφερόμενη η ολομέτωπη σάλπιγγα της αστυνομικής περίθαλψης αλυχτά με ρώμη. Ζωάρια μηδενισμού διαγώνια ξεψυχούσαν, παρά την πορτοκαλί μεμψιμοιρία του εχτές και του μετά. Δημιουργικής εκστάσεως έκλεισαν διαπαντός οι τρόποι, σύμπασας της κολάσεως και της πωρώσεως και του τρόπου που μιλώ και θάνατος κυκλοφορεί στα στενά της μητροπόλεως. Επισκεψιμότητες που χάθηκαν στον δρόμο, χαραγματιές αιγάλεω και ρούχα μου πολλά, αραχνούφαντοι κέδροι και βουνά σαν δυό κρανία, κρανίου τόπος έγινε η έντεχνη ψυχή μου.

ΤΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΤΗΣ ΜΑΤΑΙΩΣΗΣ ΚΑΙ Η ΑΠΟΞΕΝΩΣΗ – Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΠΑΡΕΪΣΤΙΚΩΝ ΘΕΣΜΩΝ ΨΥΧΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΧΩΡΟ

Τον τελευταίο καιρό, αμέτρητοι φίλοι και γνωστοί μου σύντροφοι και αγωνιστές, περνούν μια πολύ άσχημη ψυχολογική φάση, η οποία δημιουργήθηκε από τον συνδιασμό των καταιγιστικών πολιτικών εξελίξεων (οι οποίες είναι αρκετά δυσάρεστες), από το μούδιασμα στο οποίο βρίσκεται ο αναρχικός χώρος, καθώς και από τις προσωπικές δυσάρεστες εξελίξεις (φιλικό, ερωτικό, επικοινωνιακό επίπεδο) οι οποίες τροφοδοτούν και τροφοδοτούνται από τις πρώτες.

Ένα κοινό μοτίβο συναισθημάτων σε αυτές τις περιπτώσεις (συμπεριλαμβανομένου και του γραφόντος) αποτελείται από αίσθημα κατάθλιψης, απογοήτευσης, έντονης παράνοιας, μόνιμης συναισθηματικής επιφυλακής, άγχους και νεύρων.

Η υιοθέτηση σκληρών ταυτοτήτων από μέρους μας, ως επαναστατικά υποκείμενα, προκαλεί πολλές φορές τον ακρωτηριασμό διάφορων ευαισθησιών μας, καθ’ ότι ο καθένας, υποκύπτει σε μια φαντασιακή πίεση που έρχεται από το συλλογικό, η οποία υπαγορεύει την σκληρότητα, τον κυνισμό, την μη ανοιχτή συζήτηση περί των ψυχολογικών μας προβλημάτων και ένα σιδηρούν προσωπείο. Ξεχνάμε όμως ότι, είναι ακριβώς αυτή η υπέρμετρη ευαισθησία που διαχωρίζει τον αναρχικό χώρο από άλλα πολιτικά υποκείμενα, καθ’ ότι μόνο αν είσαι φοβερά ευαίσθητος επιλέγεις να μπεις σε έναν πραγματικά επαναστατικό χώρο πολύ πριν ακόμη φτάσει η κοινωνία σε προεπαναστατική φάση, ζώντας στην παρανομία, και κατακερματίζοντας μια για πάντα την γαλήνη στο νευρικό σου σύστημα. Και όλα αυτά, βλέποντας αποτελέσματα από τις πράξεις σου σε ένα πολύ τεντωμένο στο χρόνο, διάστημα.

Δημιουργούνται, λοιπόν, σε πολλούς, είδη τύψεων, τα οποία προκαλούν μεγάλη συσσώρευση δυσάρεστων συναισθημάτων, που το επαναστατικό υποκείμενο θα ένιωθέ ότι θα φανεί «ευάλωτο», «φλώρικο», «μη αρκετό» εάν τα εξέφραζε. Η συσσώρευση αυτών, προκαλεί ακόμη περισσότερες τύψεις, και σε ακραίες φάσεις, αρχίζουν οι περιπτώσεις της σωματικοποίησης αυτών (κρισεις πανικού, πόνοι, ακόμη και εθισμοί).

Το μυστικό για την άμεση ανακούφιση από μία τύψη, μία ενοχή ή έναν βαθύ προβληματισμό, είναι η λεκτικοποίησή του (η προφορά του) και το άκουσμά του από έναν άλλο γνωστό η φίλο μας. Δεν εννοώ την επι-κοινώνηση της πληροφορίας, αλλά την αυταξία της ίδιας της ηχητικής – γλωσσικής αναπαράστασης του συναισθήματος, που έχει ως αποτέλεσμα, το υποκείμενο με το πρόβλημα, ξαφνικά να ακούσει μια σχετικά ξερή και ρηχή προβληματική σε σύγκριση με την άβυσσο που λαμβάνει χώρα στο κεφάλι του όταν ένα πρόβλημα μενει ανεπικοινώνητο. Κοινώς, όταν ακούσεις το πρόβλημά σου, ανακουφίζεσαι γιατί μόνο τότε συνειδητοποιείς ότι είναι απλούστερο απο αυτό που νιώθεις, έχει αρχή, μέση και τέλος, και –αν όχι πάντα επιλύσιμο- τουλάχιστον μπορείς να αρχίσεις να ανιχνεύεις την διαχείρησή του.

Όπως έχω πει και στο προηγούμενο κείμενο, έχουμε ταμπουοποιήσει ως χώρος την αγάπη και την φιλευσπλαχνία. Είναι αυτονόητο λοιπόν, στις σπάνιες φορές που θα επικοινωνηθεί ένας τόσο ριζικός προβληματισμός (που μας καθιστά –φαντασιακά- στο άλλο μάτι ως «φλώρους») να γίνει σε συνθήκες σχεδόν συνωμοτικές, με υποσχέσεις ότι «δεν θα διαδοθεί» (ενω τα κατωρθόματά μας πάντα τα αφήνουμε να διαρρέουν!), γεμίζοντας επιλέον τύψεις το υποκείμενο μπας και χαλάσει η σκληρή του εικόνα και υπάρξει drop down στην επαναστατική σκηνή. Η ειρωνία είναι, ότι κανείς δεν σκέπτεται με τέτοιες ιεραρχίες, κανείς δεν κρίνει τον σύντροφό του με βάση το θάρρος, αλλά παρ’ όλα αυτά, ο καθένας μας, πιστέυει ότι όλοι οι άλλοι θα το κάνουν για την περίπτωσή του!

Οφείλουμε να δηλώνουμε τις αιμορραγίες μας, ωστε να βρεθεί ο κατάλληλος δότης.

Υ.Γ. Θυμάμαι ότι μπροστα στην πολλαπλότητα των νέων συλλογικοτήτων περί έμφυλου στον χώρο, κάποιος γνωστός μου είχε κάνει το, τουλάχιστον επικύνδινο σχόλιο, ότι μιας και που ο χώρος δεν πάει καλά, έχει μπει σε φάση «εσωτερισμού». Καλά, το ότι θεωρει την πολιτική ενασχόληση με το έμφυλο «εσωτερική» αναζήτηση (φαντάζομαι θα το έχει στο μυαλό του κάπως ότι «εδώ ο κόσμος καιγεται και το μουνί χτενίζεται») το αφήνω ασχολίαστο. Αλλά είναι τουλάχιστον επικύνδινο ότι πολλοί σύντροφοι, αντιλαμβάνονται τον χώρο μας ως μια μεγάλη εικονική αίθουσα συνελέυσεων, ένα σύνολο από πολιτικές τοποθετήσεις «πρωτοκόλλου» ακόμη και την νίκη του «πολιτικού» επί του «προσωπικού».

Υ.Γ.2. Ουσιαστικά αυτό που ζούμε, είναι η νίκη του δοκούν επί της επιθυμίας.

Η ΔΥΣΦΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΔΡΕΝΑΛΙΝΗΣ ΚΑΙ Ο ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΘΑΡΡΟΥΣ

Στο πεδίο της σωματικότητας, τα λόγια είναι φτωχά στο να προσπαθήσουν να αναλύσουν τις σχέσεις εξουσίας και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς που διαπερνούν τις σάρκες μας, πόσο μάλλον να ιχνηλατήσουν «σωματικούς» Λόγους που είναι κυριαρχικοί και διαχωριστικοί.

Η αδρεναλίνη είναι μία ουσία που εκκρίνεται σε περιπτώσεις όπου το σώμα μας πρέπει να βρεθεί σε κατάσταση διέγερσης, λόγω κινδύνου, και να αντιδράσει, να σκεφτεί, να κινηθεί πιο γρήγορα και αποτελεσματικά. Ως επαναστατικά υποκείμενα είναι αμέτρητες οι φορές που βρισκόμαστε σε τέτοιες συγκυρίες, συχνά σε βαθμό που να έχουμε συνηθίσει / ενσωματώσει το «άκουσμα» της ουσίας αυτής.

Πολλές φορές σε συντροφιές, θεωρείται αυτονόητη η επιθυμία ενός σώματος να δοκιμαστεί σε καταστάσεις ακραίας έκκρισης αυτής της ουσίας, ή ακόμα και σε καταστάσεις πρόγευσης αυτής. Συχνά η υλικότητα σωμάτων δεν επιτρέπει την δοκιμασία αυτή, η απλά το σώμα μπορεί πολιτικά να συμφωνεί με την διαδικασία, αλλά η αισθητική εμπειρία αυτής να προσλαμβάνεται ως δυσάρεστη. Σε κάποια υποκείμενα, η επιθυμία αυτή γεννιέται σε ορισμένου πολιτικού πλαισίου συγκυρίες, ή και ποτέ, ή και πάντοτε.

Ο διαχωρισμός στις συντροφιές μας ξεκινά από την ονοματοδοσία της αυτονόητης επιθυμίας για αδρεναλίνη ως «θάρρος», λειτουργώντας εκβιαστικά για πολλά συντροφικά σώματα. Η κεκτημένη αυτή ταχύτητα, εμποδίζει την ελεύθερη πολιτική και αισθητική ζύμωση προκαλώντας το εξής παραδειγματικό δίπολο: Από τη μία κάποια σώματα καταλήγουν να βιώνουν έντονες καταστάσεις σε οποιαδήποτε συγκυρία -συχνά δίχως κριτική επεξεργασία-, και από την άλλη, άλλα σώματα εκτοπίζονται στο πεδίο της αδράνειας, πιστεύοντας ότι «δεν είναι ικανά» για τέτοιες δοκιμασίες.

Ο Πολιτισμός καταστέλλει και διαχωρίζει τα σώματά μας με το «βάπτισμά» τους ως «μάχιμα» ή ως «νωχελικά», εκτοπίζοντας όλους εκείνους τους σωματοποιημένους συλλογισμούς, που ως διαδικασίες ανήκουν ακόμη στη σφαίρα του αδιανόητου: Πολύ απλά, το «μυαλό» (ο δυτικός «Νούς») θα αποφασίζει για τις πράξεις του σώματος, συχνά κατασκευάζοντας ταυτότητες.

Αντιδρώντας σε αυτή την διαπίστωση, θα αφήνουμε τα σώματά μας να λυσσάξουν σε κάθε συγκυρία που αυτά θα κρίνουν ως ηδονική, δυνητικά καταστρεπτική και έξαλλη, δίχως να υπακούμε σε ταυτότητες που μας έχουν επιβληθεί από κοινωνικά πλέγματα εξουσίας. Η συγκυρία, το τυχαίο, και η πολιτική διαπίστωση της κάθε στιγμής, θα πετάξουν το μπαλάκι στο χάος που κρύβεται μέσα μας. Σε αυτή την ομορφιά δεν χωράνε ούτε «μάχιμοι» ούτε «θεωρητικοί» Λόγοι και ταυτότητες. Το «θάρρος» και η «υποχρέωση» είναι έννοιες εχθρικές, και Πολιτισμένες στον μέγιστο βαθμό της υπόστασής τους.

Η ΔΥΣΦΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ

Κατά την διάρκεια της ενασχόλησής τους με τις επαναστατικές διαδικασίες, τα υποκείμενα εκτός από τις αντίστοιχες πρακτικές, τις ανθρώπινες σχέσεις, τις ηδονές και τις λύπες, έχουν να διαβούν μέσα από το μονοπάτι της ανάγνωσης και της αφομοίωσης κειμένων που έχουν γραφτεί από συντρόφους, φιλοσόφους, πολιτικούς και ούτω καθ’ εξής.

Πολλές φορές, η Αυθεντία τέτοιων θεωρητικών εκφράζεται μέσα από κείμενα εξαιρετικής περιπλοκότητας, που υποχρεώνουν τον αναγνώστη -εφόσον δεν είναι κάτοχος διδακτορικού- να περάσει μέσα από ώρες προκαταρκτικών μελετών όψιμων θεωρητικών ώστε και να αφομοιώσει τις βάσεις πάνω στις οποίες εκφραστήκαν οι ύστεροι Λόγιοι, αλλά και να «εξασκήσει» το σώμα του με skills ορθολογιστικής Δυτικής σκέψης και κατανόησης.

Συχνά παράγονται τέτοιοι διαχωρισμοί κατά την διάρκεια κουβεντών. Αντί ο ομιλητής να παρουσιάσει ένα μεστωμένο προσωπικό συμπέρασμα στο οποίο να έχουν πρόσβαση όλοι μέσω της απλότητάς του, ανακαλεί τα γραπτά (ή απλά το όνομα) κάποιου/κάποιας θεωρητικού, χρήζοντας την μισή συντροφιά ανίκανη να συνεχίσει να παρακολουθεί την πορεία της κουβέντας και συντηρώντας την φασιστική υποχρέωση του πολιτισμού μας περί των «διαβαστερών και μελετηρών σωμάτων». Άλλωστε όποιος θέλει να καταλάβει, ας βάλει τον κώλο του κάτω να διαβάσει, έτσι? (Θυμίζει σε κάποιον άλλον το σχολείο αυτή η φάση?). Αρκετές φορές, η ικανοποίηση που παράγεται έχει να κάνει με το κατόρθωμα της ακριβούς μεταφοράς του Λόγου της αυθεντίας που επικαλείται ανά περίσταση, παρά με την ηδονή της ανθρώπινης επικοινωνίας και ζύμωσης.

Η ιεροποίηση του διαβάσματος από τον πολιτισμό μας, δεν έχει αμφισβητηθεί από τους ριζοσπαστικούς χώρους, καθώς θεωρείται αυτονόητη η συνθήκη ότι όλα τα σώματα είναι ικανά να αφιερώσουν χρόνο στο διάβασμα. Δεν λαμβάνεται υπ’ όψιν καθ’ όλου η πιθανότητα η ανάγνωση να φέρνει δυσφορία σε κάποιο σώμα, είτε για λόγους αισθητικής, είτε για λόγους που πηγάζουν από την υλικότητα του εκάστοτε σώματος. Επιπλέον, η ταξική/κοινωνική διάσταση του ζητήματος διαφαίνεται σημαντική: Πολύ απλά, για να αφιερώσεις χρόνο στο να εξασκήσεις μακροπρόθεσμα ικανότητες ανάγνωσης και αφομοίωσης, απαιτείται αρκετός ελεύθερος χρόνος και καθαρό μυαλό, πράγμα που τα προλεταριακά και τα ποικίλως καταπιεσμένα σώματα δεν μπορούν / δεν επιθυμούν να διαθέσουν έτσι ώστε να «ξεστραβωθούν».

Η Μεταμοντέρνα Αντίσταση προτάσσει την παύση κάθε αναφοράς σε οποιουδήποτε είδους Αυθεντία, παρά μόνο στην άμεσα κατανοητή (και άρα αδιαμεσολάβητη) εγκυρότητα του προσωπικού βιώματος, του παραδείγματος, ακόμη και του παιχνιδιού με τις σωματικότητές μας. Την επιστροφή και την επανοικειοποίηση της έμφυτης συναισθητικής ικανότητας μεταξύ των σωμάτων μας. Την έλλειψη πειθαρχείας στην χρήση του γραπτού και προφορικού λόγου. Τακτικές που και δεν αποκλείουν κανένα υποκείμενο από το να γίνει μέρος των συντροφικών σχέσεων που επιθυμεί, αλλά και δημιουργούν μια οικουμενική συνθήκη που ξεπερνά και αποδομεί την συνθήκη του κατορθώματος.

Όπως ο ετεροσεξισμός θεωρεί όλα τα σώματα ως straight, έτσι και η διάκριση με βάση την ικανότητα, θεωρεί όλα τα σώματα ικανά / με την επιθυμία να εμπλακούν σε διαδικασίες «μόρφωσης». Κάθε φορά που σε μία συντροφιά, κάποιος Λόγος ή γνώση θεωρείται αυτονόητα κατεκτημένη, εγκαθιδρύεται ο διαχωρισμός και η κυριαρχία.

SICK – ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ

Οι αρχές των 80ς περιείχαν πλέον μια αρκετά διαδεδομένη υποκουλτούρα συσχετιζόμενη με την αναρχία και τις καταστασιακές φάσεις, το Punk. Μέσα στον συντηρητισμό του Λονδίνου στα τέλη της δεκαετίας του 70, η επιτέλεση του «πάνκη» εμπεριείχε ουσιαστικά, οτιδήποτε μπορούσε να σοκάρει και να ανακατέψει τα στομάχια της τότε κοινωνίας. Η πανκ εμφάνιση ήταν βρώμικη, τρομακτική, μη-ταξική, εκτός πραγματικότητας, άρρωστη, έκνομη.

Στη μεταμοντέρνα σύγχρονη κοινωνία, η αγαπημένη μας πανκ αισθητική, δυστυχώς έχει αφομοιωθεί από το σύστημα. Καπιταλιστικές γραμμές ρούχων πλέον έχουν μιμηθεί αμέτρητες φορές τις αισθητικές του άλλοτε, οι στολές αυτές έχουν βγει εκτός πολιτικών τόπων και πλαισίων. Διασημότητες του καλλιτεχνικού στερεώματος, έχουν επηρεαστεί από αυτή την «ουάου» αισθητική, και την εμπεριέχουν στις «casual» εμφανίσεις τους.

Η σύγχρονη εποχή, έχει την ανάγκη μίας επαναστατικής αισθητικής επιτέλεσης, η οποία θα πρέπει να εφευρεθεί από το μηδέν.

Στη σύγχρονη κοινωνία, ο υπ’ αριθμόν 1 φόβος στο κεφάλι πολλών πολιτών είναι η «σωματική» και «ψυχική» «νόσος». Μετά από πολλές βιοπολιτικές καινοτομίες με πληθώρα φαντεζί καινούριων ιών που κυκλοφόρησαν «στην αγορά», παρατηρούμε κόσμο στα μέσα μεταφοράς να φοράει μάσκες. Τα προϊόντα αποστείρωσης και απολύμανσης, έχουν σίγουρα διπλασιάσει τις πωλήσεις τους. Επιπλέον, όπως έχουμε ασχοληθεί και στο παρελθόν με αυτό το θέμα, η οποιαδήποτε παρέκκλιση από την αντιληψιακή νόρμα περι πραγματικότητας, καταδικάζεται σε φυλάκιση στα λευκά κελιά των ψυχιατρείων, ή σε βρώση ψυχοτρόπων ουσιών που προωθούν οι φαρμακευτικές εταιρείες, ως χημικούς ζουρλομανδύες.

Η οικονομική κρίση χτυπά τις καρδιές των δυτικών μητροπόλεων, και παρ’ όλα αυτά, πολίτες που χρωστάνε ποσά χρημάτων σε πιστωτικές και δάνεια, συνεχίζουν να καταναλώνουν επίσημες γραμμές ρούχων, να φροντίζουν για την ολοκληρωτική αποστείρωση των σωμάτων τους και των σπιτιών τους, και να καταστέλλουν επιθυμίες που διαχωρίζουν τις υπάρξεις τους σε σεξουαλικές και μη.

Ίσως η κατάλληλη μορφή για να σοκάρει την κοινωνία, αλλά και να μας βαφτίσει επιτέλους και αισθητικά «μη πολίτες» θα ήταν μια υπερβολή της ασθένειας, που θα χτυπά το κατεστημένο της υγείας. Ότι «προβλήματα» -κατά το σύστημα- φέρει το σώμα μας, μπορούμε να τα υπερβάλλουμε και να τα επιδυκνείουμε. Το ένα μας πόδι είναι πιο κοντό? Θα κουτσαίνουμε επιδεικτικά και με τρανταχτό λίκνισμα της μέσης. Έχουμε πρόβλημα στο έντερό μας? Θα το ανακουφίζουμε μέσα στο λεωφορείο. Έχουμε κατάθλιψη και χρειαζόμαστε εκτόνωση? Θα ουρλιάζουμε στις σήρραγες του μετρό.

Θα προσθέσουμε και άλλα στοιχεία ασθένειας στα σωματά μας, που μπορεί να μην τα φέρουμε όντως, για περεταίρω πρόκληση. Μαλλιά χημειοθεραπείας, σαρκώματα στο δέρμα, κακοποιημένα τατουάζ, μολυσμένα piercing και μύξες να τρέχουν. Θηλυπρεπή αγόρια και κορίτσια με μούσια να τρέχουν στους δρόμους. Σάλια γεμάτα πιθανότητες ιών να πετάγονται συντριβάνι στους περαστικούς.

Το σαμποτάζ στο κοινωνικό εργοστάσιο έχει και τις αισθητικές του πτυχές, ένα μικρό κομμάτι της ολικής επίθεσης στο υπάρχον.

ΤΟ “ΞΕΝΟΦΕΡΤΟ” ΚΑΙ Η ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

Μία οπτική πάνω στην συνθήκη της παγκοσμιοποίησης η οποία λαμβάνει χώρα στον πλανήτη (αν και τον τελευταίο καιρό τρίζουν τα γρανάζια της) θα έλεγε ότι από δυσμάς προς την ανατολή εξαπλώνεται επιβαλλόμενη μία οικονομική, πολιτική, κοινωνική, σχεσιακή και αισθητική αυτοκρατορία. Οι Η.Π.Α., ως σύγχρονη μήτρα της καπιταλιστικής συνθήκης, εκτός από το να ηγείται της πολιτισμικής και αισθητικής παραγωγής σχέσεων, επιβάλλει ως κράτος και στον υπόλοιπο πλανήτη τις πολιτικές της επιθυμίες, συχνά με αιματοβαμμένο τρόπο, επεκτείνοντας την κυριαρχία της και εκδημοκρατίζοντας περιοχές, οι πολιτικές των οποίων δεν αφορούν το παρόν κείμενο.

Μία επικίνδυνη ανάγνωση της πραγματικότητας, θα έλεγε ότι η πολιτισμική αυτή αυτοκρατορία πνίγει και θανατώνει το κάθε τοπικό στοιχείο, προτάσσοντας ως «αντίσταση» την στροφή προς εθνικιστικά μονοπάτια σκέψης και δράσης. Τέτοιοι λόγοι, υπογραμμίζουν διαρκώς την ύπαρξη «εξωτερικών εχθρών» που «απειλούν τα έθνη». Οι φοβικές τους σκέψεις ανιχνεύουν τον εχθρό στο πρόσωπο των μεταναστών, στο πρόσωπο του Ισλάμ, στο πρόσωπο queer σωμάτων, καθώς και σε οτιδήποτε άλλο ξεφεύγει από την ουσιοκρατική «μήτρα» του αγνού και αγαθού εγχώριου υλικού. Τέτοιοι φοβικοί λόγοι, παράγουν ρατσιστικές και σεξιστικές πρακτικές καλλιεργώντας αντανακλαστικά άμυνας απέναντι σε ένα μόνιμα παρών και επικίνδυνο «άλλο».

Κομμάτια του ριζοσπαστικού λόγου φτάνουν στο άλλο άκρο, κρίνοντας ως επικίνδυνη την όποια συμπερασματική ανάλυση περί μιας αυτοκρατορίας, ακόμη και όταν αυτή λαμβάνει χώρα σε αντιεξουσιαστικά πλαίσια. Ο Αντι-Αμερικανισμός, κρύβει -σύμφωνα με αυτές τις φωνές- τον κίνδυνο να ταυτιστούν οι λόγοι με αυτούς των εθνικιστών, να παραβλέπεται η ύπαρξη του εσωτερικού εχθρού, και να αντιμετωπίζεται η κατάσταση του τόπου στον οποίο δρούμε ως εκ των πραγμάτων καλή, με την αυτοκρατορία αυτή να έχει φέρει τα δεινά.

Η μεταμοντέρνα αντίσταση, προτάσσει έναν διάχυτο πόλεμο καταστροφής των ταυτοτήτων, και σε καμμία περίπτωση «επιστροφής» σε κάτι αθώο και τέλειο. Αναγνωρίζει την παγκοσμιοποιημένη επιβολή πραγματικοτήτων, όπως περιγράφηκε στην πρώτη παράγραφο, όμως βλέπει τον εαυτό της μέσα στην αντίσταση με αντίθετους όρους σε σχέση με τους εθνικιστές. Πιο συγκεκριμένα, δεν παλεύει για την «καταστροφή του εχθρού που μας κατέχει», αλλά για την επίθεση στην αυτοκρατορία, με παράλληλη δημιουργία όμως ανθελληνικών υποκειμενικοτήτων, οι οποίες θα μας χαρίσουν εργαλεία και τόπους ώστε να εκφραστούν όλα αυτά τα οποία τώρα βρίσκονται στην σφαίρα του αδιανόητου. Νιώθουμε αντι-αμερικάνοι, αλλά στο επίπεδο μέσα στο οποίο, ο «αμερικανισμός» που μας διέπει είναι -πλανητικά μιλώντας- ο κυρίαρχος, ενώ ο «ελληνισμός» πλέον -ευτυχώς- είναι ένα φάντασμα που αντικαταστάθηκε από τον Σύγχρονο Δημοκράτη Δυτικό Πολίτη. Πολιτισμικά, δεν θέλουμε να συντηρήσουμε ελληνικές παραδόσεις, αλλά, καθώς απαλλασσόμαστε από τις κυρίαρχες αμερικανιές, να κατακτήσουμε άρρητους αισθητικούς και δημιουργικούς τόπους, που θα είναι επικίνδυνοι για το Υπάρχον.

Λαμβάνοντας λοιπόν υπ’ όψιν ότι ο σύγχρονος εχθρός μας δεν είναι ο εθνικισμός παλαιάς κοπής, αλλά το σύγχρονο δημοκρατικό κράτος, η κύρια συγκέντρωση των δυνάμεων μας, πρέπει να επιτίθεται πρωτίστως σε αυτή την κοινή για τον δυτικό κόσμο συνθήκη. Η περιστασιακή αναβίωση εθνικιστικών ρευμάτων ανά τον δυτικό κόσμο είναι πολύ πιθανό να μην καρποφορήσει όσο μας ανησυχεί, διότι τα Σύγχρονα Δυτικά Κράτη είναι η μετα-μοντέρνα εξέλιξη αυτών, και μπορεί να τα ενσωματώσει με μεγάλη ευκολία, μη δίνοντάς τους τον χώρο να υπάρχουν σε πραγματικό επίπεδο δρόμου.

Αντιθέτως, εμείς, ως αντιεξουσιαστές, επιτεθόμενοι στη παγκοσμιοποιημένη δημοκρατία, ουσιαστικά παλεύουμε και με το παρόν, αλλά και με τα φαντάσματα του παρελθόντος.

Κάθε λογής «απειλητική» ταυτότητα, είτε αυτή είναι η Queer, είτε του Αναρχικού, είτε του Τρομοκράτη, είτε του Μετανάστη, είτε του «Mελαμψού» είτε του «Ανθέλληνα», του «Τρελού», του «Άσχημου» του «Περίεργου» του «Άλλου» κ.ο.κ μας βρίσκει αλληλέγγυους, και συχνά μας βρίσκει να την επιτελούμε με χαρά.

Το σαρκοφάγο φυτό του καπιταλισμού πρέπει να ξεριζωθεί από τη ρίζα του.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ

Μεταμοντέρνα Αντίσταση

ΕΑΥΤΟΙ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ

Στην μεταμοντέρνα κοινωνική συνθήκη του σήμερα, η έννοια του «εαυτού» και της «ταυτότητας» κυριαρχεί στις συνειδητότητες των ανθρώπων. Είτε ως ρευστές ταυτότητες με ανταγωνιστικά μεταλλασσόμενα μέρη, είτε ως σταθερές ουσίες, ο καθένας έχει υπογραμμισμένη την συνθήκη του ότι αποτελεί ξεχωριστή οντότητα από το περιβάλλον του (έμβιο ή μη).

Ο «εαυτός» είναι ένα πολιτισμικό κατασκεύασμα το οποίο βοηθά στο να επιζεί διαρκώς το τρέχων σύστημα από τις ρωγμές που του προκαλούν τα επαναστατικά υποκείμενα. Συντηρείται με ονόματα, ομαδοποιείται προσωρινά, περιλαμβάνει κατασκευασμένα όρια (σωματικά και θεωρητικά) τα οποία υποδεικνύουν τι έχει προτεραιότητα να συμβεί για τον εκάστοτε «εαυτό», αφού ιεραρχεί τις πράξεις=> αποτελέσματα με τέτοιο τρόπο ώστε (τις πιο πολλές φορές) τους περισσότερους καρπούς να τους απολαμβάνει το σώμα που φιλοξενεί την ιδέα του «εαυτού».

Το λάθος κάποιων πνευματικών φιλοσοφιών είναι το ότι αναγνωρίζουν την ύπαρξη εαυτού, αλλά προτείνουν την αφοσιωμένη υπηρεσία του σώματος προς τις επιθυμίες των «άλλων» και την καταστολή του «εγώ».

Αποδομώντας την έννοια του εαυτού, μπορούμε να ιχνηλατήσουμε τον λόγο που λέει ότι όλα είμαστε μία θάλασσα πληροφορίας, πιθανοτήτων, ενέργειας και ύλης μέσα σε αυτό που αποκαλούμε συμβατικά «χωροχρόνο». Μπορούμε να αφαιρέσουμε το μονοπώλιο της σκέψης από το όργανο που λέγεται «εγκέφαλος» και να την απλώσουμε σε όλο το σώμα μας, κόβοντάς το κομματάκια. Μπορούμε τις προσλαμβάνουσές μας να τις αντιμετωπίζουμε ως σκέψεις και δράσεις μας, αφού είμαστε μέρος ενός όλου.

Τέλος, τις οποιεσδήποτε μορφές εξουσίας και επιθυμητικής καταστολής που αντιλαμβανόμαστε, να τις αντιμετωπίσουμε ως μέρη μας, και έτσι δίχως φόβο, να τις καταστρέψουμε μαζί με τον πολιτισμό που τις δημιούργησε. Και σε όλη την συνεχώς μεταβλητή, επιθετική και ηδονιστική πορεία της καταστροφής, να απελευθερώνουμε επιθυμίες, να συνδιαμορφώνουμε το επόμενο καταστροφικά δημιουργικό βήμα, και να συνεχίζουμε απτόητα την λυσσασμένη μας διαδρομή προς την κατάκτηση της συμπαντικής συνειδητότητας και ελευθερίας.

Μεταμοντέρνα Αντίσταση

ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ…

Ενώ στις ΗΠΑ δακρύζουν μπροστά στην πιθανότητα της Κυβέρνησης να καταργήσει την ελεύθερη κατοχή όπλων, πουθενά κανείς δεν συνειδητοποιεί ότι το μεγαλύτερο δολοφονικό όπλο υπάρχει ανάμεσά μας σε χιλιάδες αντίτυπα, εξημερώνοντας και ποιώντας δολοφόνους, διαφημιζόμενο καθημερινά από τα ΜΜΕ, το Αυτοκίνητο.

Προσπερνώντας τις στατιστικές για τα θύματα ετησίως από την χρήση αυτού του μέσου, παρατηρούμε μία καθαρά εξουσιαστική σχέση πεζού/ποδηλάτη και οδηγού αυτοκινήτου. Ο οδηγός με το αμάξι του, ουσιαστικά ορίζει χρόνους και τόπους της αστικής μας νομαδικότητας, ως ο κυρίαρχος ρόλος του δρόμου. Όλοι οι υπόλοιποι πρέπει να ετεροκαθορίζουμε την κίνησή μας, ώστε να μην μας πατήσει, να μην τον καθυστερήσουμε και αργήσει στην δουλειά, έχοντας συνεχώς στο μυαλό μας την αίσθηση του κινδύνου της ταχύτητας.

Η διευκόλυνση που πολλοί επικαλούνται, όπως στα ταξίδια αναψυχής στο Ζούμπερι, ουσιαστικά περιέχει την ουσία της εξημέρωσής μας. Το ταξίδι, έχει καταλήξει να αποκτά ποιότητες ανταμοιβής, ορίζοντας ως στόχο του τον τελικό προορισμό, και όχι όλη την αισθητηριακή εμπειρία μιας νομαδικής μετακίνησης προς τα εκεί. Υιοθετεί μητροπολιτικές αστικές ιδεολογίες, όπου το «άστυ» είναι η βάση μας, και η φύση, ως ένα μουσειακό ον, είναι κάπου «εκεί έξω» και θα την βρούμε μία Κυριακή πρωί, με μία οργανωμένη εκδρομή. Επίσης, δεν γίνεται καμιά κριτική απέναντι στην αλλοτρίωση του χρόνου, στην όσο γίνεται μικρότερη διάρκεια του ταξιδιού, στοιχεία τα οποία βοηθούν την γραμμή παραγωγής. Όσο λιγότερος ελεύθερος χρόνος ξοδευτεί, τόσο καλύτερα για την εξουσία. Άλλωστε, στου Ζούμπερι μπορούμε να φέρουμε και τα laptops και να συνεχίσουμε την δουλειά για την Δευτέρα.

Οι οδηγοί των αμαξιών είναι εν δυνάμει δολοφόνοι. Ένα σκεύος σαν και αυτό, το οποίο μπορεί να αναπτύξει τόσο μεγάλες ταχύτητες, ουσιαστικά ορίζει τον χειριστή του ως έναν οπλοφόρο της μητροπολιτικής μας πραγματικότητας. Η ψευδαίσθηση του αστικού ΚΟΚ συνεισφέρει μόνο στο να νομιμοποιείται η χρήση αυτού του όπλου στα μυαλά των εχθρών μας, και στο να λαμβάνει χρήμα το κράτος από τις παραβιάσεις. Οι πολίτες, απέναντι στην κατάχρηση του μέσου, δεν δείχνουν να ενδιαφέρονται περισσότερο από το να βρίσουν το… κακό κράτος που «δεν συλλαμβάνει τους κουκουλοφόρους, αλλά ρίχνει πρόστιμα στους αγανακτισμένους πολίτες».

Το μίσος μας για τα αμάξια, μέρος του μίσους μας για τον αστικό πολιτισμό, μας καθιστά εχθρούς κάθε οδηγού και του όπλου που φέρει. Σε οποιαδήποτε πρόκληση στον δρόμο μέσω μιας αυτοκινητικής κυριαρχίας, απαντάμε άμεσα και βίαια.

ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΠΟΔΗΛΑΤΟΥΣ

ΠΡΟΣΟΧΗ! ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΜΕ ΤΙΜΟΝΙ!

ΕΠΑΝΟΙΚΕΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΜΑΣ!

ΑΝΤΙΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

Aντιπολιτισμικοί Αναρχικοί

Η ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

Η μεγαλύτερη παγίδα για το σώμα που επιθυμεί ριζοσπαστικοποιημένη ελευθερία, είναι να κατακεραυνώνει γενικώς και αορίστως την Πνευματικότητα, στο όνομα της επιβεβλημένης ανά τα χρόνια εξουσίας από την οργανωμένη θρησκεία και τους υπηκόους της.

Η ύπαρξη των οργανωμένων θρησκειών έχει ως κύριο σκοπό της, τον αποπροσανατολισμό του σώματος από την δημιουργία μιας οργασμικής πνευματικής και σαρκικής σχέσης με την Φύση, την φασιστική επιβολή ενός ενιαίου, μη προσωποποιημένου δόγματος της «αλήθειας», καθώς και την συντήρηση μιας εξουσιαστικής μεταφυσικής ύπαρξης που λέγεται «θεός» η οποία εκτός από το να καταστέλλει επιθυμίες, επιβάλλει ηθικές και αισθητικές στα σώματα τα οποία την θεωρούν ως υπάρχουσα. Συχνά, βοηθά τον εθνικό κορμό ενός κράτους να οδεύει δυνατός προς την δολοφονία των ελευθεριών μας.

Αυτό που συνήθως συμβαίνει στους ριζοσπαστικούς χώρους, είναι το γεγονός ότι λόγω του φασισμού των οργανωμένων εκκλησιαστικών θεσμών, υιοθετείται συναινετικά μία υλιστική προσέγγιση στον τρόπο που βιώνουμε την ύπαρξή μας, αφορίζοντας οποιαδήποτε άλλη θεώρηση ως μεταφυσικά mumbo-jumbo ή ως εξουσιαστικά κατάλοιπα κάποιας οργανωμένης θρησκείας.

Αντιδρώντας στην εξημέρωση των σωμάτων μας από τον Πολιτισμό και την θέσμιση της Κοινωνίας, θα μπορούσαμε θα ακολουθήσουμε μία προσωποποιημένη διαδρομή προς την γνώση, είτε υιοθετώντας μία υλιστική προσέγγιση, είτε προσδίδοντας μία αδιόρατη ποιότητα στην ύπαρξη με την οποία μπορούμε να αλληλεπιδράσουμε, αλλά και τον οποιοδήποτε άλλο συνδυασμό. Η κάθε ατομικότητα, με την δική της θεώρηση, δεν θα περιορίζει την ελευθερία της έτερης ατομικότητας, δεν θα δημιουργεί δόγματα, και έτσι δεν θα σχηματίζεται ένα ιδεολογικό πλαίσιο σε αυτή τη πνευματικότητα, το οποία θα κατέστρεφε και την προσπάθεια αυτή, αλλά και κάθε ελεύθερη σπίθα.

Η επιβολή του υλισμού, είναι ένα ιδιότυπο Δόγμα του ριζοσπαστικού χώρου, το οποίο αφορίζει την οποιαδήποτε αυτόνομη έκφραση προς κάτι αδιόρατο, ως χιπισμό, ακόμη και εάν αυτή η έκφραση ενισχύει την επαναστατικότητα του υποκειμένου και δημιουργεί αισθητικές και σωματικές ροές οι οποίες εμπλουτίζουν την κατεσταλμένη μας υπόσταση.

Μην ξεχνάμε ότι ο Καπιταλισμός και οι υποστηρικτές της ελεύθερης αγοράς, είναι αυτοί που πρώτοι χαίρονται όταν οι υπήκοοί τους έχουν ακλόνητη Θρησκευτική Πίστη στα Θρησκευτικά τους Όργανα, τα οποία είναι οι Γιατροί, οι Επιστήμονες, οι Ερευνητές και οι Καλλιτέχνες. Μία πίστη στην μεταμοντέρνα θρησκεία που λέγεται επιστήμη.

Εμείς, σαν αντιπολιτισμικοί αναρχικοί, προτάσσουμε μέσα στην βίαιη καταστροφή του Κράτους, του Πολιτισμού και της θέσμισης της Κοινωνίας, την μόνιμη αμφισβήτηση του κοσμοθεωρητικού πλαισίου στο οποίο κινούνται τα μυαλά μας. Ας σκοτώσουμε τον κοσμολογικό μπάτσο που κρύβουμε στο κεφάλι μας, και ας αφήσουμε την επιθυμία να δει τον κόσμο όπως γουστάρει, και επομένως (με τις ευλογίες της Κβαντομηχανικής αλλά και των ανατολικών φιλοσοφιών) να τον αναδημιουργήσει.

Μεταμοντέρνα Αντίσταση // ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ – ΑΝΑΡΧΙΚΕΣ