SICK – ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ

Οι αρχές των 80ς περιείχαν πλέον μια αρκετά διαδεδομένη υποκουλτούρα συσχετιζόμενη με την αναρχία και τις καταστασιακές φάσεις, το Punk. Μέσα στον συντηρητισμό του Λονδίνου στα τέλη της δεκαετίας του 70, η επιτέλεση του «πάνκη» εμπεριείχε ουσιαστικά, οτιδήποτε μπορούσε να σοκάρει και να ανακατέψει τα στομάχια της τότε κοινωνίας. Η πανκ εμφάνιση ήταν βρώμικη, τρομακτική, μη-ταξική, εκτός πραγματικότητας, άρρωστη, έκνομη.

Στη μεταμοντέρνα σύγχρονη κοινωνία, η αγαπημένη μας πανκ αισθητική, δυστυχώς έχει αφομοιωθεί από το σύστημα. Καπιταλιστικές γραμμές ρούχων πλέον έχουν μιμηθεί αμέτρητες φορές τις αισθητικές του άλλοτε, οι στολές αυτές έχουν βγει εκτός πολιτικών τόπων και πλαισίων. Διασημότητες του καλλιτεχνικού στερεώματος, έχουν επηρεαστεί από αυτή την «ουάου» αισθητική, και την εμπεριέχουν στις «casual» εμφανίσεις τους.

Η σύγχρονη εποχή, έχει την ανάγκη μίας επαναστατικής αισθητικής επιτέλεσης, η οποία θα πρέπει να εφευρεθεί από το μηδέν.

Στη σύγχρονη κοινωνία, ο υπ’ αριθμόν 1 φόβος στο κεφάλι πολλών πολιτών είναι η «σωματική» και «ψυχική» «νόσος». Μετά από πολλές βιοπολιτικές καινοτομίες με πληθώρα φαντεζί καινούριων ιών που κυκλοφόρησαν «στην αγορά», παρατηρούμε κόσμο στα μέσα μεταφοράς να φοράει μάσκες. Τα προϊόντα αποστείρωσης και απολύμανσης, έχουν σίγουρα διπλασιάσει τις πωλήσεις τους. Επιπλέον, όπως έχουμε ασχοληθεί και στο παρελθόν με αυτό το θέμα, η οποιαδήποτε παρέκκλιση από την αντιληψιακή νόρμα περι πραγματικότητας, καταδικάζεται σε φυλάκιση στα λευκά κελιά των ψυχιατρείων, ή σε βρώση ψυχοτρόπων ουσιών που προωθούν οι φαρμακευτικές εταιρείες, ως χημικούς ζουρλομανδύες.

Η οικονομική κρίση χτυπά τις καρδιές των δυτικών μητροπόλεων, και παρ’ όλα αυτά, πολίτες που χρωστάνε ποσά χρημάτων σε πιστωτικές και δάνεια, συνεχίζουν να καταναλώνουν επίσημες γραμμές ρούχων, να φροντίζουν για την ολοκληρωτική αποστείρωση των σωμάτων τους και των σπιτιών τους, και να καταστέλλουν επιθυμίες που διαχωρίζουν τις υπάρξεις τους σε σεξουαλικές και μη.

Ίσως η κατάλληλη μορφή για να σοκάρει την κοινωνία, αλλά και να μας βαφτίσει επιτέλους και αισθητικά «μη πολίτες» θα ήταν μια υπερβολή της ασθένειας, που θα χτυπά το κατεστημένο της υγείας. Ότι «προβλήματα» -κατά το σύστημα- φέρει το σώμα μας, μπορούμε να τα υπερβάλλουμε και να τα επιδυκνείουμε. Το ένα μας πόδι είναι πιο κοντό? Θα κουτσαίνουμε επιδεικτικά και με τρανταχτό λίκνισμα της μέσης. Έχουμε πρόβλημα στο έντερό μας? Θα το ανακουφίζουμε μέσα στο λεωφορείο. Έχουμε κατάθλιψη και χρειαζόμαστε εκτόνωση? Θα ουρλιάζουμε στις σήρραγες του μετρό.

Θα προσθέσουμε και άλλα στοιχεία ασθένειας στα σωματά μας, που μπορεί να μην τα φέρουμε όντως, για περεταίρω πρόκληση. Μαλλιά χημειοθεραπείας, σαρκώματα στο δέρμα, κακοποιημένα τατουάζ, μολυσμένα piercing και μύξες να τρέχουν. Θηλυπρεπή αγόρια και κορίτσια με μούσια να τρέχουν στους δρόμους. Σάλια γεμάτα πιθανότητες ιών να πετάγονται συντριβάνι στους περαστικούς.

Το σαμποτάζ στο κοινωνικό εργοστάσιο έχει και τις αισθητικές του πτυχές, ένα μικρό κομμάτι της ολικής επίθεσης στο υπάρχον.

ΤΟ “ΞΕΝΟΦΕΡΤΟ” ΚΑΙ Η ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

Μία οπτική πάνω στην συνθήκη της παγκοσμιοποίησης η οποία λαμβάνει χώρα στον πλανήτη (αν και τον τελευταίο καιρό τρίζουν τα γρανάζια της) θα έλεγε ότι από δυσμάς προς την ανατολή εξαπλώνεται επιβαλλόμενη μία οικονομική, πολιτική, κοινωνική, σχεσιακή και αισθητική αυτοκρατορία. Οι Η.Π.Α., ως σύγχρονη μήτρα της καπιταλιστικής συνθήκης, εκτός από το να ηγείται της πολιτισμικής και αισθητικής παραγωγής σχέσεων, επιβάλλει ως κράτος και στον υπόλοιπο πλανήτη τις πολιτικές της επιθυμίες, συχνά με αιματοβαμμένο τρόπο, επεκτείνοντας την κυριαρχία της και εκδημοκρατίζοντας περιοχές, οι πολιτικές των οποίων δεν αφορούν το παρόν κείμενο.

Μία επικίνδυνη ανάγνωση της πραγματικότητας, θα έλεγε ότι η πολιτισμική αυτή αυτοκρατορία πνίγει και θανατώνει το κάθε τοπικό στοιχείο, προτάσσοντας ως «αντίσταση» την στροφή προς εθνικιστικά μονοπάτια σκέψης και δράσης. Τέτοιοι λόγοι, υπογραμμίζουν διαρκώς την ύπαρξη «εξωτερικών εχθρών» που «απειλούν τα έθνη». Οι φοβικές τους σκέψεις ανιχνεύουν τον εχθρό στο πρόσωπο των μεταναστών, στο πρόσωπο του Ισλάμ, στο πρόσωπο queer σωμάτων, καθώς και σε οτιδήποτε άλλο ξεφεύγει από την ουσιοκρατική «μήτρα» του αγνού και αγαθού εγχώριου υλικού. Τέτοιοι φοβικοί λόγοι, παράγουν ρατσιστικές και σεξιστικές πρακτικές καλλιεργώντας αντανακλαστικά άμυνας απέναντι σε ένα μόνιμα παρών και επικίνδυνο «άλλο».

Κομμάτια του ριζοσπαστικού λόγου φτάνουν στο άλλο άκρο, κρίνοντας ως επικίνδυνη την όποια συμπερασματική ανάλυση περί μιας αυτοκρατορίας, ακόμη και όταν αυτή λαμβάνει χώρα σε αντιεξουσιαστικά πλαίσια. Ο Αντι-Αμερικανισμός, κρύβει -σύμφωνα με αυτές τις φωνές- τον κίνδυνο να ταυτιστούν οι λόγοι με αυτούς των εθνικιστών, να παραβλέπεται η ύπαρξη του εσωτερικού εχθρού, και να αντιμετωπίζεται η κατάσταση του τόπου στον οποίο δρούμε ως εκ των πραγμάτων καλή, με την αυτοκρατορία αυτή να έχει φέρει τα δεινά.

Η μεταμοντέρνα αντίσταση, προτάσσει έναν διάχυτο πόλεμο καταστροφής των ταυτοτήτων, και σε καμμία περίπτωση «επιστροφής» σε κάτι αθώο και τέλειο. Αναγνωρίζει την παγκοσμιοποιημένη επιβολή πραγματικοτήτων, όπως περιγράφηκε στην πρώτη παράγραφο, όμως βλέπει τον εαυτό της μέσα στην αντίσταση με αντίθετους όρους σε σχέση με τους εθνικιστές. Πιο συγκεκριμένα, δεν παλεύει για την «καταστροφή του εχθρού που μας κατέχει», αλλά για την επίθεση στην αυτοκρατορία, με παράλληλη δημιουργία όμως ανθελληνικών υποκειμενικοτήτων, οι οποίες θα μας χαρίσουν εργαλεία και τόπους ώστε να εκφραστούν όλα αυτά τα οποία τώρα βρίσκονται στην σφαίρα του αδιανόητου. Νιώθουμε αντι-αμερικάνοι, αλλά στο επίπεδο μέσα στο οποίο, ο «αμερικανισμός» που μας διέπει είναι -πλανητικά μιλώντας- ο κυρίαρχος, ενώ ο «ελληνισμός» πλέον -ευτυχώς- είναι ένα φάντασμα που αντικαταστάθηκε από τον Σύγχρονο Δημοκράτη Δυτικό Πολίτη. Πολιτισμικά, δεν θέλουμε να συντηρήσουμε ελληνικές παραδόσεις, αλλά, καθώς απαλλασσόμαστε από τις κυρίαρχες αμερικανιές, να κατακτήσουμε άρρητους αισθητικούς και δημιουργικούς τόπους, που θα είναι επικίνδυνοι για το Υπάρχον.

Λαμβάνοντας λοιπόν υπ’ όψιν ότι ο σύγχρονος εχθρός μας δεν είναι ο εθνικισμός παλαιάς κοπής, αλλά το σύγχρονο δημοκρατικό κράτος, η κύρια συγκέντρωση των δυνάμεων μας, πρέπει να επιτίθεται πρωτίστως σε αυτή την κοινή για τον δυτικό κόσμο συνθήκη. Η περιστασιακή αναβίωση εθνικιστικών ρευμάτων ανά τον δυτικό κόσμο είναι πολύ πιθανό να μην καρποφορήσει όσο μας ανησυχεί, διότι τα Σύγχρονα Δυτικά Κράτη είναι η μετα-μοντέρνα εξέλιξη αυτών, και μπορεί να τα ενσωματώσει με μεγάλη ευκολία, μη δίνοντάς τους τον χώρο να υπάρχουν σε πραγματικό επίπεδο δρόμου.

Αντιθέτως, εμείς, ως αντιεξουσιαστές, επιτεθόμενοι στη παγκοσμιοποιημένη δημοκρατία, ουσιαστικά παλεύουμε και με το παρόν, αλλά και με τα φαντάσματα του παρελθόντος.

Κάθε λογής «απειλητική» ταυτότητα, είτε αυτή είναι η Queer, είτε του Αναρχικού, είτε του Τρομοκράτη, είτε του Μετανάστη, είτε του «Mελαμψού» είτε του «Ανθέλληνα», του «Τρελού», του «Άσχημου» του «Περίεργου» του «Άλλου» κ.ο.κ μας βρίσκει αλληλέγγυους, και συχνά μας βρίσκει να την επιτελούμε με χαρά.

Το σαρκοφάγο φυτό του καπιταλισμού πρέπει να ξεριζωθεί από τη ρίζα του.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ

Μεταμοντέρνα Αντίσταση

meta

Επομένως η αντίσταση, πρέπει να εστιαστεί στο στρώμα της καθημερινής ζωής ως βασικό για την αλλαγή των σχέσεων πολιτικής κυριαρχίας τόσο στο μικρο όσο και στο μάκρο επίπεδο. Δευτερυόντως πρέπει να παρατηρήσουμε ότι η καταστροφική πλευρά μόνη της δεν είναι αρκετή. Το μετααναρχικό πολιτικό πρόγραμμα δε στοχεύει απλά στη σύλληψη του Κράτους για τους σκοπούς του, και ούτε μπορεί να βασιστεί στις αυτόνομες και ισονομιστικές παρορμήσεις των μαζών. Επιπλεόν, δεν υπάρχει κάτι “έξω” από την εξουσία, ούτε μία ουδέτερη απουσία της αρχής, αλλά μάλλον μόνο διαφορετικές κατασκευές  της εξουσίας. Επομένως η αντίσταση πρέπει να συνοδευτεί από μία εποικοδομητική πλευρά, εστιάζοντας στη δημιουργία νέων πρακτικών, και επίσης σε νέες υποκειμενικότητες για την κατανόηση ότι τα μέσα είναι οι σκοποί. Τότε σε πολλές περιστάσεις η κατασκευή νέων πρακτικών θα συνεπάγεται αναγκαστικά την εξάλειψη άλλων, συνδυάζοντας έτσι τόσο τα στασιαστικά όσο και τα εξελικτικά μοντέλα ή με τα λόγια του Kropotkin “χτίζοντας θα καταστρέφουμε” (Kropotkin, cited in Marshall, 1993: 317).[1]

Επίσης μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι οι πρακτικές παράγουν επιδράσεις που δεν είναι γραμμικές, και επομένως η δημιουργία εποικοδομητικών προγραμμάτων πρέπει να θεωρούνται ως πειράματα σε κοινωνικές μορφές, με μία ετοιμότητα για εγκατάλειψη ή δραστική αλλαγή των προγραμμάτων  πάνω σε μία κριτική αξιολόγηση. Ο Landauer γράφει, “χρειαζόμαστε προσπάθειες, χρειαζόμαστε την αποστολή χιλίων ανδρών στη Σικελία, χρειαζόμαστε τους πολύτιμους Garibaldi και χρειαζόμαστε αποτυχίες πάνω σε αποτυχίες και τη σκληρή φύση που δεν την τρομάζει τίποτα.”      (cited in Day, 2005: 126) Όντως, ο πειραματισμός είναι ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο στο έργο του Foucualt και του Deleuze. Για παράδειγμα ο Deleuze συμβουλεύει,

“Στέγασε τον εαυτό σου σε ένα στρώμα, πειραματίσου με τις ευκαιρίες που σου προσφέρει, βρες ένα προνομιακό χώρο πάνω του, βρες πιθανές κινήσεις αποεδαφικοποίησης, πιθανές γραμμές πτήσες, πειραματίσου, παρήγαγε ροές συνδέσμων εδώ κι εκεί, δοκίμασε συνεχές (continuumσ) από εντάσεις από τομέα σε τομέα, έχε ένα μικρό κομμάτι γης σε όλες τις στιγμές”.  (Deleuze & Guattari, 2004b: 178).

Επιπλέον, η ικανότητα για ριζική αλλαγή τέτοιων πειραμάτων θέτει περιορισμούς στο μέγεθος τους, κατανοώντας ότι σε μεγάλα πειράματα υπάρχει ο κίνδυνος οι αναδυόμενοι μηχανικές ιδιότητες θα επανακαταλάβουν τα συστατικά της μέρη. Ο Day συμβουλεύει ότι τα πειράματα συμβαίνουν ανάμεσα στα “πακέτα” (packs) του Deleuze, τα οποία έχουν τις ιδιότητες  “μικρών ή περιορισμένων αριθμών διάχυσης, [...] αδυνατότητα μίας σταθεροποιημένης ολότητας ή ιεραχικοποίησης” (Deleuze & Guattari, 2004b: 37), και ότι τα μαζικά πειράματα μπορεί να αντικατασταθούν από τη μάζα των πειραμάτων, ένα πλήθος από “μικρής κλίμακας πακέτου περιπλανόμενου μέσω απεριόριστων κοινωνικών χώρων τα οποία είναι ανεξερεύνητα.”(Day, 2004: 176) Η σύγχρονη σχολή της Ιταλικής στασιαστικής θεωρίας επομένως δίνει έμφαση στο γεγονός ότι τέτοια πειράματα είναι κοινωνικά αναπαραγώγιμα. Τα πειράματα και οι τακτικές “απαιτούν απλοϊκά μέσα που είναι διαθέσιμα σε όλους και είναι εύκολα αναπαραγώγιμα, [τα οποία] είναι λόγω της απλότητας και του αυθορμητισμού τους μη ελεγχόμενα” έτσι ώστε “η ανώνυμη πρακτική της κοινωνικής απελευθέρωσης να διαχυθεί σε όλα τα πεδία. (Anonymous, n.d.: 4)

---

[1] Το σχόλιο είναι ενδεικτικό της στροφής της σκέψης του Κροπότκιν τα τελευταία χρόνια της ζωής του, καθώς μετακινήθηκε από μία έννοια της απλής καταστροφής του Κράτους ώστε να πραγματωθεί η αυτόνομη κοινωνία από τα κάτω μάλλον σε μία νέα έμφαση στην οικοδόμηση (see Marshall, 1993: 309-338).

ΕΑΥΤΟΙ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ

Στην μεταμοντέρνα κοινωνική συνθήκη του σήμερα, η έννοια του «εαυτού» και της «ταυτότητας» κυριαρχεί στις συνειδητότητες των ανθρώπων. Είτε ως ρευστές ταυτότητες με ανταγωνιστικά μεταλλασσόμενα μέρη, είτε ως σταθερές ουσίες, ο καθένας έχει υπογραμμισμένη την συνθήκη του ότι αποτελεί ξεχωριστή οντότητα από το περιβάλλον του (έμβιο ή μη).

Ο «εαυτός» είναι ένα πολιτισμικό κατασκεύασμα το οποίο βοηθά στο να επιζεί διαρκώς το τρέχων σύστημα από τις ρωγμές που του προκαλούν τα επαναστατικά υποκείμενα. Συντηρείται με ονόματα, ομαδοποιείται προσωρινά, περιλαμβάνει κατασκευασμένα όρια (σωματικά και θεωρητικά) τα οποία υποδεικνύουν τι έχει προτεραιότητα να συμβεί για τον εκάστοτε «εαυτό», αφού ιεραρχεί τις πράξεις=> αποτελέσματα με τέτοιο τρόπο ώστε (τις πιο πολλές φορές) τους περισσότερους καρπούς να τους απολαμβάνει το σώμα που φιλοξενεί την ιδέα του «εαυτού».

Το λάθος κάποιων πνευματικών φιλοσοφιών είναι το ότι αναγνωρίζουν την ύπαρξη εαυτού, αλλά προτείνουν την αφοσιωμένη υπηρεσία του σώματος προς τις επιθυμίες των «άλλων» και την καταστολή του «εγώ».

Αποδομώντας την έννοια του εαυτού, μπορούμε να ιχνηλατήσουμε τον λόγο που λέει ότι όλα είμαστε μία θάλασσα πληροφορίας, πιθανοτήτων, ενέργειας και ύλης μέσα σε αυτό που αποκαλούμε συμβατικά «χωροχρόνο». Μπορούμε να αφαιρέσουμε το μονοπώλιο της σκέψης από το όργανο που λέγεται «εγκέφαλος» και να την απλώσουμε σε όλο το σώμα μας, κόβοντάς το κομματάκια. Μπορούμε τις προσλαμβάνουσές μας να τις αντιμετωπίζουμε ως σκέψεις και δράσεις μας, αφού είμαστε μέρος ενός όλου.

Τέλος, τις οποιεσδήποτε μορφές εξουσίας και επιθυμητικής καταστολής που αντιλαμβανόμαστε, να τις αντιμετωπίσουμε ως μέρη μας, και έτσι δίχως φόβο, να τις καταστρέψουμε μαζί με τον πολιτισμό που τις δημιούργησε. Και σε όλη την συνεχώς μεταβλητή, επιθετική και ηδονιστική πορεία της καταστροφής, να απελευθερώνουμε επιθυμίες, να συνδιαμορφώνουμε το επόμενο καταστροφικά δημιουργικό βήμα, και να συνεχίζουμε απτόητα την λυσσασμένη μας διαδρομή προς την κατάκτηση της συμπαντικής συνειδητότητας και ελευθερίας.

Μεταμοντέρνα Αντίσταση

ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ…

Ενώ στις ΗΠΑ δακρύζουν μπροστά στην πιθανότητα της Κυβέρνησης να καταργήσει την ελεύθερη κατοχή όπλων, πουθενά κανείς δεν συνειδητοποιεί ότι το μεγαλύτερο δολοφονικό όπλο υπάρχει ανάμεσά μας σε χιλιάδες αντίτυπα, εξημερώνοντας και ποιώντας δολοφόνους, διαφημιζόμενο καθημερινά από τα ΜΜΕ, το Αυτοκίνητο.

Προσπερνώντας τις στατιστικές για τα θύματα ετησίως από την χρήση αυτού του μέσου, παρατηρούμε μία καθαρά εξουσιαστική σχέση πεζού/ποδηλάτη και οδηγού αυτοκινήτου. Ο οδηγός με το αμάξι του, ουσιαστικά ορίζει χρόνους και τόπους της αστικής μας νομαδικότητας, ως ο κυρίαρχος ρόλος του δρόμου. Όλοι οι υπόλοιποι πρέπει να ετεροκαθορίζουμε την κίνησή μας, ώστε να μην μας πατήσει, να μην τον καθυστερήσουμε και αργήσει στην δουλειά, έχοντας συνεχώς στο μυαλό μας την αίσθηση του κινδύνου της ταχύτητας.

Η διευκόλυνση που πολλοί επικαλούνται, όπως στα ταξίδια αναψυχής στο Ζούμπερι, ουσιαστικά περιέχει την ουσία της εξημέρωσής μας. Το ταξίδι, έχει καταλήξει να αποκτά ποιότητες ανταμοιβής, ορίζοντας ως στόχο του τον τελικό προορισμό, και όχι όλη την αισθητηριακή εμπειρία μιας νομαδικής μετακίνησης προς τα εκεί. Υιοθετεί μητροπολιτικές αστικές ιδεολογίες, όπου το «άστυ» είναι η βάση μας, και η φύση, ως ένα μουσειακό ον, είναι κάπου «εκεί έξω» και θα την βρούμε μία Κυριακή πρωί, με μία οργανωμένη εκδρομή. Επίσης, δεν γίνεται καμιά κριτική απέναντι στην αλλοτρίωση του χρόνου, στην όσο γίνεται μικρότερη διάρκεια του ταξιδιού, στοιχεία τα οποία βοηθούν την γραμμή παραγωγής. Όσο λιγότερος ελεύθερος χρόνος ξοδευτεί, τόσο καλύτερα για την εξουσία. Άλλωστε, στου Ζούμπερι μπορούμε να φέρουμε και τα laptops και να συνεχίσουμε την δουλειά για την Δευτέρα.

Οι οδηγοί των αμαξιών είναι εν δυνάμει δολοφόνοι. Ένα σκεύος σαν και αυτό, το οποίο μπορεί να αναπτύξει τόσο μεγάλες ταχύτητες, ουσιαστικά ορίζει τον χειριστή του ως έναν οπλοφόρο της μητροπολιτικής μας πραγματικότητας. Η ψευδαίσθηση του αστικού ΚΟΚ συνεισφέρει μόνο στο να νομιμοποιείται η χρήση αυτού του όπλου στα μυαλά των εχθρών μας, και στο να λαμβάνει χρήμα το κράτος από τις παραβιάσεις. Οι πολίτες, απέναντι στην κατάχρηση του μέσου, δεν δείχνουν να ενδιαφέρονται περισσότερο από το να βρίσουν το… κακό κράτος που «δεν συλλαμβάνει τους κουκουλοφόρους, αλλά ρίχνει πρόστιμα στους αγανακτισμένους πολίτες».

Το μίσος μας για τα αμάξια, μέρος του μίσους μας για τον αστικό πολιτισμό, μας καθιστά εχθρούς κάθε οδηγού και του όπλου που φέρει. Σε οποιαδήποτε πρόκληση στον δρόμο μέσω μιας αυτοκινητικής κυριαρχίας, απαντάμε άμεσα και βίαια.

ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΠΟΔΗΛΑΤΟΥΣ

ΠΡΟΣΟΧΗ! ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΜΕ ΤΙΜΟΝΙ!

ΕΠΑΝΟΙΚΕΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΜΑΣ!

ΑΝΤΙΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

Aντιπολιτισμικοί Αναρχικοί

Η ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

Η μεγαλύτερη παγίδα για το σώμα που επιθυμεί ριζοσπαστικοποιημένη ελευθερία, είναι να κατακεραυνώνει γενικώς και αορίστως την Πνευματικότητα, στο όνομα της επιβεβλημένης ανά τα χρόνια εξουσίας από την οργανωμένη θρησκεία και τους υπηκόους της.

Η ύπαρξη των οργανωμένων θρησκειών έχει ως κύριο σκοπό της, τον αποπροσανατολισμό του σώματος από την δημιουργία μιας οργασμικής πνευματικής και σαρκικής σχέσης με την Φύση, την φασιστική επιβολή ενός ενιαίου, μη προσωποποιημένου δόγματος της «αλήθειας», καθώς και την συντήρηση μιας εξουσιαστικής μεταφυσικής ύπαρξης που λέγεται «θεός» η οποία εκτός από το να καταστέλλει επιθυμίες, επιβάλλει ηθικές και αισθητικές στα σώματα τα οποία την θεωρούν ως υπάρχουσα. Συχνά, βοηθά τον εθνικό κορμό ενός κράτους να οδεύει δυνατός προς την δολοφονία των ελευθεριών μας.

Αυτό που συνήθως συμβαίνει στους ριζοσπαστικούς χώρους, είναι το γεγονός ότι λόγω του φασισμού των οργανωμένων εκκλησιαστικών θεσμών, υιοθετείται συναινετικά μία υλιστική προσέγγιση στον τρόπο που βιώνουμε την ύπαρξή μας, αφορίζοντας οποιαδήποτε άλλη θεώρηση ως μεταφυσικά mumbo-jumbo ή ως εξουσιαστικά κατάλοιπα κάποιας οργανωμένης θρησκείας.

Αντιδρώντας στην εξημέρωση των σωμάτων μας από τον Πολιτισμό και την θέσμιση της Κοινωνίας, θα μπορούσαμε θα ακολουθήσουμε μία προσωποποιημένη διαδρομή προς την γνώση, είτε υιοθετώντας μία υλιστική προσέγγιση, είτε προσδίδοντας μία αδιόρατη ποιότητα στην ύπαρξη με την οποία μπορούμε να αλληλεπιδράσουμε, αλλά και τον οποιοδήποτε άλλο συνδυασμό. Η κάθε ατομικότητα, με την δική της θεώρηση, δεν θα περιορίζει την ελευθερία της έτερης ατομικότητας, δεν θα δημιουργεί δόγματα, και έτσι δεν θα σχηματίζεται ένα ιδεολογικό πλαίσιο σε αυτή τη πνευματικότητα, το οποία θα κατέστρεφε και την προσπάθεια αυτή, αλλά και κάθε ελεύθερη σπίθα.

Η επιβολή του υλισμού, είναι ένα ιδιότυπο Δόγμα του ριζοσπαστικού χώρου, το οποίο αφορίζει την οποιαδήποτε αυτόνομη έκφραση προς κάτι αδιόρατο, ως χιπισμό, ακόμη και εάν αυτή η έκφραση ενισχύει την επαναστατικότητα του υποκειμένου και δημιουργεί αισθητικές και σωματικές ροές οι οποίες εμπλουτίζουν την κατεσταλμένη μας υπόσταση.

Μην ξεχνάμε ότι ο Καπιταλισμός και οι υποστηρικτές της ελεύθερης αγοράς, είναι αυτοί που πρώτοι χαίρονται όταν οι υπήκοοί τους έχουν ακλόνητη Θρησκευτική Πίστη στα Θρησκευτικά τους Όργανα, τα οποία είναι οι Γιατροί, οι Επιστήμονες, οι Ερευνητές και οι Καλλιτέχνες. Μία πίστη στην μεταμοντέρνα θρησκεία που λέγεται επιστήμη.

Εμείς, σαν αντιπολιτισμικοί αναρχικοί, προτάσσουμε μέσα στην βίαιη καταστροφή του Κράτους, του Πολιτισμού και της θέσμισης της Κοινωνίας, την μόνιμη αμφισβήτηση του κοσμοθεωρητικού πλαισίου στο οποίο κινούνται τα μυαλά μας. Ας σκοτώσουμε τον κοσμολογικό μπάτσο που κρύβουμε στο κεφάλι μας, και ας αφήσουμε την επιθυμία να δει τον κόσμο όπως γουστάρει, και επομένως (με τις ευλογίες της Κβαντομηχανικής αλλά και των ανατολικών φιλοσοφιών) να τον αναδημιουργήσει.

Μεταμοντέρνα Αντίσταση // ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ – ΑΝΑΡΧΙΚΕΣ

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ (Μετάφραση κειμένου Feral Faun)

Το χάος είναι ένας ρέον χορός της ζωής, ο οποίος είναι ερωτικός. Ο Πολιτισμός μισεί το χάος, και επομένως, μισεί τον Έρωτα. Ακόμη και σε υποτιθέμενους απελευθερωμένους σεξουαλικά καιρούς, ο Πολιτισμός κατέστειλε το ερωτικό. Διδάσκει ότι οι οργασμοί είναι συμβάντα που εντοπίζονται σε απομονωμένους τόπους των σωμάτων μας, και μάλιστα μετά από συγκεκριμένη διαχείριση τους. Συμπιέζει τον Έρωτα στην αρματωσιά του Άρη, μετατρέποντας την σεξουαλική πρακτική σε μία ανταγωνιστική, ανταποδοτική εργασία, αντί ενός χαρούμενου και αθώου παιχνιδιού.

Όμως μέσα σε αυτήν την καταστολή, ο Έρωτας αρνείται να αποδεχθεί αυτή την μούχλα. Η χαρούμενή του χορευτική μορφή, δημιουργεί ρωγμές στην πανοπλία του Άρη ανά καιρούς. Καθώς τυφλωνόμαστε από την πολιτισμένη μας υπόσταση, ο χορός της ζωής βρίσκει μικρούς τρόπους να διαρρεύσει στην συνειδητότητά μας. Κοιτάζοντας το ηλιοβασίλεμα, στεκόμενοι στη μέση του δάσους, αναρριχόμενες σε ένα βουνό, ακούγοντας τον ήχο των πτηνών, περπατώντας ξυπόλητα στην παραλία, αρχίζουμε να αισθανόμαστε μία συγκεκριμένη έξαρση, μία αίσθηση χαράς και δέους. Είναι η αρχή ενός διασωματικού οργασμού, μη περιορισμένου στις αποκαλούμενες από τον Πολιτισμό «ερωτογενείς ζώνες», του οποίου όμως η ύπαρξη δεν αφήνεται να ολοκληρωθεί από τον ίδιο τον Πολιτισμό αυτό. Διαφορετικά, θα συνειδητοποιούσαμε ότι οτιδήποτε είναι εξω-πολιτισμικό (μετα-πολιτισμικό? παρα-πολιτισμικό ??) είναι ζωντανό και χαρούμενα ερωτικό.

Κάποια σώματα από εμάς, όμως, αρχίζουν να αφυπνίζονται από την αναισθησία του Πολιτισμού. Συνειδητοποιούμε ότι κάθε πέτρα, κάθε δέντρο, κάθε ποτάμι, κάθε ζώο, κάθε ον στο σύμπαν δεν είναι απλά ζωντανό, αλλά στην παρούσα στιγμή είναι περισσότερο ζωντανό από τις πολιτισμένες υπάρξεις μας. Αυτή η συνειδητότητα δεν είναι απλά πνευματική, ειδάλλως ο Πολιτισμός θα γίνει άλλη μία ακαδημαϊκή θεωρία. Νιώθουμε. Έχουμε ακούσει τα ερωτικά τραγούδια των ποταμιών και των βουνών και έχουμε δει τον χορό των δέντρων. Δεν θέλουμε να τα αντιμετωπίζουμε ως νεκρά πράγματα, καθώς είναι απείρως ζωντανά. Θέλουμε να γίνουμε εραστές τους, να συμμετάσχουμε στον όμορφο και ερωτικό τους χορό. Μας τρομάζει. Ο ζοφερός χορός του Πολιτισμού παγώνει κάθε κύτταρο, κάθε μύ της υπάρξεώς μας. Ξέρουμε ότι θα είμαστε επιπόλαιοι χορευτές και εραστές. Θα είμαστε αδαείς. Αλλά σε αυτήν την συνθήκη εντοπίζεται η ελευθερία μας. Εάν μπορέσουμε να γίνουμε ηλίθιοι, θα ξεκινήσουμε να σπάμε τις αλυσίδες του Πολιτισμού, και θα μπορέσουμε να απωλέσουμε την ανάγκη του Κατορθώματος. Χωρίς αυτή την ανάγκη, θα έχουμε χρόνο να διδαχθούμε τον χορό της ζωής. Θα έχουμε τον χρόνο να γίνουμε εραστές των πετρών, των ποταμιών, των δέντρων.

Η, πιο συγκεκριμένα, ο χρόνος θα πάψει να ισχύει για εμάς. Ο χορός θα γίνει η ζωή μας, καθώς θα μάθουμε να αγαπάμε ότι ζεί. Και μόνο εάν διδαχθούμε αυτόν τον χορό η ευρύτερη αντίστασή μας θα έχει αποτελέσματα. Όταν ο Πολιτισμός φωλιάζει μέσα μας, πάντα τον αναπαράγουμε.

Επομένως, ας χορέψουμε τον χορό της ζωής. Επιπόλαια, χωρίς ντροπή. Άλλωστε ποιος πολιτισμένος άνθρωπος δεν είναι ουτως η άλλως επιπόλαιος? Ας κάνουμε έρωτα στους ποταμούς και στα βουνά με τα μάτια μας, τα χέρια μας, τα δάκτυλά μας. Ας μετέχει στην έκσταση κάθε μέρος των σωμάτων μας. Θα πετάξουμε. Θα χορέψουμε. Θα θεραπευτούμε.

Και θα ανακαλύψουμε ότι η φαντασία μας είναι ισχυρή, μέρος του ερωτικού χορού που μπορεί να δημιουργήσει τον κόσμο που επιθυμούμε.

ΕΚΦΥΛΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΣΗ

Προτού η ετεροκανονική κυριαρχία αρχίσει να χαράσσει τα ζοφερά παιδέματά της στις επιφάνειες των νεαρών σαρκών -όχι πρίν τα 3-, επιτελείται μία έκφυλη συνθήκη, τα μέρη και οι αισθητικές της οποίας, καθιστούν σαθρή -αν και όχι μελλοντικά αναποτελεσματική- την όποια προσπάθεια για «από τα πάνω» έμφυλο προσανατολισμό.

Οι κραδασμοί του σώματος, ελεύθεροι από κάθε είδους βιοπολιτική προπαγάνδιση, ενσαρκώνουν όλες εκείνες τις επιθυμίες που αργότερα ο πολιτισμός θα καταστήσει κατεσταλμένες.

Τα υποκείμενα που προσανατολίστηκαν προς την σφαίρα του αντικανονικού, θα υποστούν έκτακτη μετ-εκπαίδευση στον χώρο των ομοκανονικοτήτων.

Η οποιαδήποτε ελπίδα λοιπόν για προσπάθεια προς μία έκφυλη απεκπαίδευση των σωμάτων μας, απαιτεί την υιοθέτηση της τεχνολογίας εκείνης, η οποία μέσω ενός ταξιδιού επιστροφής στον χρόνο, θα βάλει φωτιά στις ασφάλειες οι οποίες καιρό με τον καιρό εγκατέστησαν εξουσιαστικές συνθήκες στο μάταιο ταξίδι της υπερταλαιπωρημένης μας υπόστασης.

Η υιοθέτηση της έτερης έμφυλης επιτελεστικότητας στα κορμιά μας, ίσως με θεαματικό τρόπο, δεν θα κάνει τίποτα παραπάνω από το να νοηματοδοτήσει τα σώματά μας ως αντικανονικά, διαδικασία η οποία θα μας στείλει στον σκιώδη, αλλά κωδικωμένο -παρ’ ΄όλα αυτά-  χώρο της έμφυλης κυριαρχίας.

Για να αποφύγουμε την αντικανονικότητα, και να οσμιστούμε τους άρρητους τόπους αυτούς της ανυπαρξίας έμφυλων διπολισμών, θα χρειαστεί να συγκρατήσουμε την ανάγκη μας για γελοιοπήση της πατριαρχίας μέσω θεαματικών προτσές, και να αναλογιστούμε ότι διαπραγματευόμενοι με τις έμφυλες επιτελεστικότητες, πάντα θα καταλήγουμε σε κάτι κανονικό, όπως διαπραγματευόμενοι με το κράτος θα καταλήγουμε πάντοτε ηττημένοι.

Για να κωδικώσουμε λοιπόν τις επαναστατικές διαδικασίες προς κάτι εμφύλως αμέθεκτο, θα χρειαστεί να απωλέσουμε τα εμφυλόσημα που με τόσο κόπο και δοκιμασίες αποκτήσαμε ανά τα χρόνια (άλλοι στο γήπεδο – άλλοι στα gay μαγαζιά), κ να αφήσουμε την επιθυμία και τα αισθητηριακά σείστρα να λυσσάξουν λυσσαλέα.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Τα κράτη, επιβάλλοντας στους λαούς την χρήση συγκεκριμένων ημερολογίων (όπως το Γρηγοριανό), ουσιαστικά ορίζουν και την συνειδησιακή συνθήκη των σωμάτων μας, καθώς η αντίληψη του χρόνου βασίζεται στους κανόνες εκείνους που είναι τα προτάγματα του κάθε ημερολογίου. Κανένα σώμα δεν τολμά να επινοήσει μια διαφορετική χρονική εμπειρία, καθώς ο μπάτσος που λέγεται ρολόι-ημερολόγιο, θα επιβάλλει την αυτονόητη (για τους περισσότερους) συνθήκη του γραμμικού χρόνου.

Το ημερολόγιο που χρησιμοποιούμε θεωρεί τον χρόνο ως κάτι γραμμικό, βοηθώντας το κεφάλαιο, καθώς τα προλεταριακά σώματα προσαρμόζονται σε αυτήν την μετα-μοντέρνα γραμμή παραγωγής, έχοντας συγκεκριμένα χρονικά ρεπό, συγκεκριμένες ώρες εργασίας, καθώς και συγκεκριμένες ώρες ψευδο-ελευθερίας. Επιπλέον, το μητροπολιτικό σώμα, απομακρυσμένο από τα πλούσια φαινόμενα της παρατήρησης του σύμπαντος από την γη, δεν βιώνει το πέρας του χρόνου ως μέρος κάτι μεγαλύτερου και συλλογικότερου όπως το άπειρο του χωρο-χρόνου, αλλά ως μία εργασιακή μονάδα που ακολουθεί τις προσταγές ρολογιών και υπενθυμίσεων στο κινητό, για χάρη μιας γιγαντιαίας εργοστασιακής συνθήκης που λέγεται μισθωτή σκλαβιά.

Πολλοί πολιτισμοί του μακρινού παρελθόντος, βίωναν τις ημερολογιακές τους συνθήκες ως φαινόμενα κυκλικά, επηρεαζόμενα από την ελεύθερη βούληση, αλλά επηρεαζόμενα ακόμα και από τον παράγοντα του τυχαίου/παραλόγου. Η είσοδος λοιπόν στον τρόπο αντίληψης του χρόνου του προσωπικού και του τυχαίου, σαμποτάρει ουσιαστικά την οποιαδήποτε παθητική βίωση της υπάρξεώς μας. Η αντίληψη του χρόνου ως κάτι fixed, μας κάνει παρατηρητές του, και όχι συνδιαμορφωτές του.

Η επανοικειοποίηση του χρόνου είναι όσο σημαντική όσο και αυτή του τόπου, καθώς σαμποτάροντας την τρέχουσα χρονική συνείδηση, απελευθερωνόμαστε από τις εξουσιαστικές δυνάμεις που διατάζουν να ακολουθήσουμε μία παραγωγική για τον καπιταλισμό και τα αφεντικά, γραμμή. Η επανοικειοποίηση αυτή, αφήνει ελεύθερο το μυαλό να βιώνει την εμπειρία του παρόντος, δίχως να ανησυχεί για μελλοντικές πιθανότητες, ή να νιώθει άσχημα για παρελθοντικά τετελεσμένα γεγονότα. Για’ αυτό λοιπόν, η επαναστατική διαδικασία προς μια άχρονη συνθήκη, πάει μαζί με τις διαδικασίες προς συνθήκες αναρχικές, έκφυλες, αυτοοργανωμένες.

Τα εργαλεία προς μια τέτοια διαδικασία είναι η συνεχής ανυπακοή στις προσταγές του χρονικού καθεστώτος, αλλά και το σαμποτάρισμα της καπιταλιστικής διαδικασίας προς αντι-παραγωγικούς τόπους και χρόνους.

Η αντίληψη του χρόνου είναι πολιτική επιλογή και χρειάζεται διαρκή αμφισβήτηση, σαμποτάρισμα, και πολεμική διάθεση.

ΟΡΓΗ ΚΑΙ ΜΙΣΟΣ

Οι ημέρες που τα τσεκούρια μας θα κατακρεουργήσουν την ζοφερή και γουρουνίσια υπόστασή σας πλησιάζουν.

Προετοιμαστείτε όλοι, καθ’οτι θα γραφτεί ιστορία.

Αλέξανδρε, όσο αίμα μπάτσου χυθεί αυτές τις ημέρες, για πάρτη σου.

ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ Η ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ

Η ευρύτερη «κοινωνία» (σάμπως δεν είμαστε μέρος της) είναι γνωστό ότι αφομοιώνει και αναπαράγει το οποιοδήποτε ανελεύθερο πρόταγμα που επιβάλλεται από τους εξουσιαστές. Καθημερινά βλέπουμε ότι υπάρχουν περιστατικά οικειοποίησης των εξουσιαστικών τακτικών, από την περίπτωση των κατοίκων του Αγίου Παντελεήμονα, μέχρι απλά περιστατικά ρουφιανιάς και εξουσιαστικών δομών στις ανθρώπινες σχέσεις.

Η τακτική των εξουσιαστών για να κρατήσουν ανελέυθερες τις μάζες, συνοψίζεται στην φράση «διαίρει και βασίλευε», καθώς ο ρατσισμός, η πατριαρχία, η έμφυλη τρομοκρατία, είναι συμπλέγματα που ουσιαστικά κοινωνικοποιούν τον άνθρωπο ο οποίος γεννιέται σε αυτόν τον πλανήτη.

Ένας άνθρωπος ο οποίος γεννιέται σε έναν κόσμο με σύνορα, και προγραμματίζεται αυτομάτως να υιοθετεί διαιρετικές συμπεριφορές (εθνικισμός, πατριωτισμός, που παράγουν ρατσισμό και ξενοφοβία).

Ένας άνθρωπος ο οποίος γεννιέται σε έναν κόσμο με 2 κανονικοποιημένα «φύλα» και προγραμματίζεται να υιοθετεί συμπεριφορές (ανδρισμός, θηλυκότητα, που παράγουν σεξισμούς και κανονικότητες/αντικανονικότητες)

Ένας άνθρωπος ο οποίος γεννιέται σε έναν κόσμο όπου ο Καπιταλισμός προτάσσει την επιβίωση του «επιτυχέστερου» και προγραμματίζεται να γίνει όσο περισσότερο παραγωγικός γίνεται.

Και ναι, οι άνθρωποι δεν είναι χαζοί που τους «εμφυτεύουν» αντιδραστικότητες, αλλά σαν παραλληλισμό, ας σκεφτούμε το κατά πόσο θα μπορούσαμε σε μια ηλικία των πχ. 20 ετών να ξεγράψουμε την γλώσσα που διδαχθήκαμε (πχ ελληνική) και να υιοθετήσουμε μία καινούρια (η οποία δεν υπάρχει καν).

Εξαίρεση στον κανόνα είναι τα όντα τα οποία έκαναν την επιλογή να ξεπουλήσουν μια για πάντα την ανθρώπινή τους υπόσταση, και να υπηρετήσουν την εξουσία συνειδητά και πρακτικά (μπάτσοι, επιστήμονες για τα κράτη, παπάδες, δημοσιογράφοι των ΜΜΕ).

Σαν επαναστατικά υποκείμενα, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε το γεγονός ότι δεν έχουμε αποτάξει από τις σάρκες μας πλήρως όλους αυτούς τους μηχανισμούς, όσο και αν το επιθυμούμε και προσπαθούμε. Η θέση μας λοιπόν απέναντι σε σώματα που δεν έχουν δραπετεύσει από τον προγραμματισμό της καταστολής της επιθυμίας, δεν πρέπει να είναι ευθέως πολεμική, αλλά βίαια σοκαριστική και αφυπνιστικά προταγματική, χωρίς όμως αυτό να σημάνει τακτική στρατολόγησης στην αναρχία. Εμείς και αυτά τα σώματα δεν έχουμε τόσες διαφορές όσες ομοιότητες.

Σε έναν κόσμο όπου κοινωνικά καλούπια ανταγωνίζονται, η πιο σωστή τακτική είναι το πρόταγμα για την επίθεση στον Δημιουργό αυτών των καλουπιών. Η επίθεση στο Κράτος, στις Τράπεζες, στο Ιατρικό Καθεστώς, στα Προπαγανδιστικά Μέσα, στην Εκκλησία, στο Εκπαιδευτικό Καθεστώς, καθώς και στα εργαλεία τους. Παράλληλα με μία κοινωνική έντονη ζύμωση προς την απαλλαγή των σωμάτων μας, συλλογικά, από τα κατάλοιπα ενός κόσμου που οφείλουμε να καταστρέψουμε.

Όλοι οι καταπιεσμένοι, της γης οι λειψές σάρκες, ουσιαστικά έχουν τους ίδιους εχθρούς, και τις ίδιες λανθάνουσες μεθόδους, αλλά η τεχνική «διαίρει και βασίλευε» δεν τους επιτρέπει να δούνε την κοινή αλήθεια.

Ας σοκαρίσουμε λοιπόν.

Η Αναρχία δεν είναι «άλλη μία υποκειμενική σκοπιά προς την ουτοπία». Δεν είναι άλλη μία «ανταγωνιστική ομάδα». Είναι η μία και μοναδική κατάσταση στην οποία όλες οι σάρκες μπορούν να απελευθερώσουν τις πραγματικές τους ελευθερίες σε έναν υγιή πλανήτη, με μία διαυγή συνειδητότητα. Είναι η αλήθεια.

Και πλησιάζει η ώρα.

ΣΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΩΝ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΩΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΣΤΟΧΑΣΤΡΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΕΣ ΑΓΩΝΙΣΤΡΙΕΣ

ΜεταΜοντέρνα Αντίσταση

ΟΙ ΗΜΕΡΕΣ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ

(παραλήρημα)

Οι μέρες όλο και περισσότερο μου θυμίζουν εκείνα τα οποία ονειρεύτηκα ως παιδί.

Οι περιπέτειές μου, οι σύντροφοι που με στηρίζουν και στηρίζω, οι ουσίες που κάνω έρωτα και οι συγκρούσεις στις οποίες μετέχω, επιβεβαιώνουν όλο και περισσότερο την αντίληψή μου ότι τα πράγματα όσο πάει και εντείνονται. Τα πράγματα όσο πάνε και αυξάνουν το ενδιαφέρον τους εκθετικά. Η μιζέρια και η κατάθλιψη όσο πάει μου φαίνεται εφηβική αντιδραστικότητα.

Οι άνθρωποι ξέχασαν ότι για να καταφέρεις να αγαπήσεις τον εαυτό σου πρέπει πρώτα να αγαπήσεις την κάθε πιθανότητα του μέλλοντος που μπορείς να επηρεάσεις, μαζί με τους ανθρώπους που την περιλαμβάνουν.

Σκέφτομαι ότι θέλω να εμβαθύνω στην πόλη αυτή, να ξεζουμίσω και να εκμεταλλευτώ κάθε στιγμή αδρεναλίνης και ηδονής που τόσο απλόχερα προσφέρει η συνθήκη του να ζεις εξεγερμένος κάτω από τους εξουσιαστές. Θέλω να ξεπεράσω τον κίνδυνο και να κινδυνέψω τις βαρετές στιγμές που όσο πάει και μειώνονται.

Το νόημα της ύπαρξής μας είναι ακριβώς μπροστά μας και μόνο η αντιδραστικότητα και η μιζέρια μπορεί να το θολώσει – απλά χρειάζεται να ζούμε με τις ασφάλειές μας έτοιμες να τιναχθούν. Δεν χωράνε μιζέριες, καταθλίψεις και η οποιαδήποτε δήθεν σκοτεινή ηττοπάθεια. Όσοι μας πατήσανε θα πατηθούν και μάλιστα πολύ άσχημα και με πολύ αίμα.

Γνωρίζω αναρχικούς που δεν εντοπίζουν νόημα και σκέφτομαι ότι απλά έχουν αρχίσει να αποδέχονται την τόσο μουδιαστική εφησύχαση που μας έρχεται από τα πάνω, ξεχνώντας την έκπληξη του παραλόγου και της εξεγερσιακής μας ύπαρξης.

Οι άνθρωποι έχουν αρχίσει να αντιλαμβάνονται την απάτη της πολιτισμένης ζωής.

Ο πλανήτης βρίσκεται ένα βήμα πριν την γενικευμένη σύρραξη. Συνειδητότητες καταγράφουν εννοιολογικά άλματα.

Και πλέον μοιάζει όσο επίκαιρο όσο ποτέ το να είσαι Αναρχικός, και να οικειοποιείσαι την ζωή του Λύκου.

Ο ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΟΣ ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ (διορθωμένο)

Σε πολλούς πολιτισμούς του παρελθόντος, ο θάνατος δεν θεωρούταν ένα σκοτεινό και τρομακτικό τέλος της ανθρώπινης εμπειρίας, αλλά μια αξιοπρεπής λήξη του πλούσιου κύκλου της ζωής. Οι Αμερινδιάνοι συχνά ανέφεραν ότι «είναι μια πολύ ωραία μέρα για να πεθάνεις σήμερα» και οι Μάγιας είχαν επινοήσει την θεά της αυτοκτονίας που λεγόταν Ιξτάμπ (Ixtab), η οποία προστάτευε αυτούς που αυτοκτονούσαν, ως θαρραλέους.

Στον πολιτισμό μας, οι εξέχουσες μορφές της ζοφερής εξουσίας, προμοτάρουν με κάθε είδους τρόπο την όσο γίνεται περισσότερο επέκταση των χρόνων της ζωής του ανθρώπου. Χρησιμοποιώντας πολιτικές του φόβου, προτρέπουν τους πολίτες να υπόκεινται στα πειράματα και στην σωματική συντήρηση του Ιατρικού Καθεστώτος, ώστε να παραμένουν όλο και περισσότερα χρόνια ζωντανοί σε αυτόν τον πλανήτη. Ειρωνικά, η καλλιέργεια του φόβου και η προώθηση της απάτης που συνομοτείται μέσω της επιβολής ψεύτικων αναγκών που περιλαμβάνουν κάθε είδους μικροαστική νεύρωση, μειώνει την ποιότητα αυτών των χρόνων της ζωής στο ελάχιστο.

Το Ιατρικό Καθεστώς, δεν ασχολείται με την βελτίωση των μέσων για την καλύτερη ενσάρκωση των επιθυμιών της ανθρώπινης σάρκας, αλλά λαμβάνει μέρος στην πολιτική του φόβου, με το να επικεντρώνεται στην πρόληψη συνδρόμων, ασθενειών και συμπεριφορών που ουσιαστικά το ίδιο το σύστημα δερματοστικτεί πάνω στα σώματα που δεν επιλέγουν να θυσιάσουν τις ψυχεδελικές τους συνειδήσεις.

Η καταστολή απλώνεται με την επινόηση κινδύνων για τα αποτελέσματα συμπεριφορών που πολλές φορές παράλληλα είναι και απελευθερωτικές (είδη μέθης, σεξουαλικές πρακτικές) στοχεύοντας στην επιθυμία του σώματος για αδιαμεσολάβητη από τον φόβο επαφή.

Η μισθωτή σκλαβιά είναι ανεκτή από τον άνθρωπο διότι θεωρείται «ανάγκη» η αποταμίευση και η σιγουριά της σύνταξης για τα «δύσκολα» για την σάρκα χρόνια της τρίτης ηλικίας, όπου οι μικροαστοί σκοπεύουν να… ξεζουμίσουν την ζωή.

Τα άτομα που αυτοκτονούν, χαρακτηρίζονται ως δειλά, παρ’ όλο που είναι εκείνα τα οποία επιλέγουν να βιώσουν μια εμπειρία που δεν έχει χαρτογραφηθεί από κανέναν πρίν.

Τέλος, σε συνειδησιακό επίπεδο, η ανθρώπινη σκέψη παύει να επικεντρώνεται στην σαρκική εμπειρία του παρόντος, και περιπλέκεται στην συνεχή και αγωνιώδη σκέψη για καβάτζα, ατομισμό και ρουφιανιά, ώστε να φροντίσει το μακρύτερο και ασφαλέστερο μέλλον για το σώμα που την ενσαρκώνει.

Η επανοικειοποίηση της αντίληψης του χρόνου, και η έξοδος από το ιατρικό σύστημα αξιών, θα φροντίσει να μας οπλίσει με τα εργαλεία εκείνα, που θα εντείνουν την ενσάρκωση της οργής, και της πληθώρας επιθυμιών που θα δολοφονήσουν την αιώνια αυτή συνθήκη των εξουσιαστών.

ΤΟ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΑ ΤΗΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ

Συζητώντας με έναν διαδικτυακά γνωστό μου περί του εάν η έννοια της ψυχικής ασθένειας είναι ένα κοινωνικό κατασκεύασμα, μου δήλωσε ότι ο αυτισμός που βιώνει είναι κάτι που όχι απλά του το διαγνώσαν γιατροί, αλλά κάτι που παρατηρεί ότι τον επηρεάζει σε θέματα αντίληψης πραγματικότητας και πράξης, και εντοπίζει όντως διαφορές με υποτιθέμενα «υγιείς» ανθρώπους. Το ερώτημά του σε εμένα λοιπόν ήταν πως γίνεται εγώ να υποστηρίζω κάτι τέτοιο, αμφισβητώντας την εμπειρία του, και χαρακτηρίζοντας την ασθένειά του μύθευμα.

Αρχικά, οι Καπιταλιστές Γιατροί αυτού του συστήματος, καθώς και όλο το ερευνητικό προσωπικό όλων αυτών των καιρών, κατά κάποια διαβολική σύμπτωση, εντοπίζουν και βαφτίζουν ασθένειες, όλες εκείνες τις συμπεριφορές που θα χαρακτηρίζονταν ως αντιπαραγωγικές. Ουσιαστικά, τα σύνολα της αισθητηριακής εμπειρίας ενός ανθρώπου ο οποίος δεν μπορεί να προσαρμοστεί στο -πραγματικά- άρρωστο σύστημα που ζούμε, βαφτίζονται «παθολογίες», και ανάλογα με την συμπτωματολογία, τοποθετείται και μία ταμπελίτσα η οποία δηλώνει την αντίστοιχη ασθένεια.

Ύστερα, σε μία φανταστική κοινωνία όπου ο χρόνος του ανθρώπου δεν έχει να κάνει με την οποιαδήποτε παραγωγικότητά του, οι άνθρωποι δεν θα χωρίζονταν σε ψυχικά υγιείς και μη, αλλά θα υπήρχε ένα πλουραλιστικό φάσμα ανθρώπινης αντίληψης, αφού και η τρέλα του καθενός δεν θα του ήταν τροχοπέδη για τίποτα, αλλά και το υποτιθέμενα υγιές μυαλό ημών θα είχε εκφράσει ελεύθερα όλες του τις παρεκκλίσεις από την τωρινή κοινωνική νόρμα. Ποιος ξέρει? Ίσως η Σχιζοφρένεια (κατάσταση που εμπειρικά θυμίζει 99% την ψυχεδέλεια από ενθεογενή) να επεκτεινόταν και η κοινωνία αυτή να τρίπαρε ελεύθερα.

Ποιος μας λέει ότι αυτό το σύστημα δεν έχει καταστείλει την φυσική ψυχεδέλεια του ανθρώπου και ότι οι λίγοι που δεν άντεξαν να προσαρμοστούν, φυλακίζονται στα λευκά κελιά των ψυχιατρείων?

Οι «επικίνδυνες» ταμπέλες, όπως η ασθένεια που λέγεται Ψύχωση (αγγλικά: Psychosis), οι οποίες λόγω των παραισθήσεων, της έλλειψης αντίληψης και της συγχυσμένης συνειδητότητας μπορεί να προκαλέσουν βίαιες συμπεριφορές, ουσιαστικά τονίζουν την ανικανότητα προσαρμογής του υγιούς μυαλού στο άρρωστο πολιτικά και πολιτισμικά περιβάλλον, συγχύζοντας το από όλες τις απόψεις.

Το Ιατρικό Καπιταλιστικό Καθεστώς έχει φτάσει στο σημείο να θεωρεί διαταραχή της συμπεριφοράς την επαναστατικότητα του υποκειμένου, δίδοντας της το όνομα «Αντικοινωνική Διαταραχή Προσωπικότητας – Antisocial Personality Disorder». Διαβάζοντας το λινκ για την περιγραφή αυτής της… ασθένειας, θα δείτε ότι ουσιαστικά φωτογραφίζει τα επαναστατικά υποκείμενα.

Οι Ψυχίατροι λοιπόν, είναι οι μπάτσοι στην έμφυτη ψυχεδέλεια του ανθρώπινου όντος, που όταν εντοπιστεί ακόμη και μετά από όλη την εξουσιαστική καταστολή, θανατώνεται οριστικά με τον εγκλεισμό και την νάρκωση.

Η λεγόμενη «συμβουλευτική» υπηρεσία (κοινώς Ψυχολόγοι) είναι ουσιαστικά η «κοινωνικά αποδεκτή» από την Mainstream κοινωνία στρατηγική, ώστε ο κάθε άνθρωπος να συνεχίζει να αντέχει την παράνοια αυτού του συστήματος και των τρεχουσών κοινωνικών σχέσεων χωρίς να χάσει τα λογικά του. Οι Ψυχολόγοι λοιπόν, φροντίζουν να κρατούν το άτομο σε μία παραγωγική συνθήκη, παίζοντας τον ρόλο του δημοτόμπατσου της κατεσταλμένης μας ψυχεδελικής ύπαρξης.

Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΥΠΑΡΚΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

Είναι γεγονός πλέον ότι η συνειδητότητα του αυτό-γκόλ του συστήματος οικονομικής και πολιτικής εξουσίας που ζούμε, έχει περάσει σε μία εντονότερη συνθήκη, αν λάβουμε υπ’ όψιν το απλό γεγονός ότι πλέον εκφράζεται λεκτικά, από λογής καθεστωτικά και μη, μέσα ενημέρωσης, όλου του πλανήτη.

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, συχνά μέσα προπαγάνδισης, εκφράζουν όλο και εντονότερα τις ανησυχίες τους για το γεγονός της επερχόμενης ολοκληρωτικής οικονομικής κατάρρευσης, δρώντας -ειρωνικά- ως καταλύτες, αφού ο πανικός που δημιουργούν, στρέφει τους μικροαστούς σε έλλειψη «εμπιστοσύνης», και επομένως σε ρευστοποιήσεις και μετριοπαθείς καταναλωτικές πρακτικές.

Η συνθήκη αυτή, αν και στοχεύει στον φόβο, βοηθά στο να σπαρθεί ένα φαντασιακό «Πτώσης του Καπιταλισμού», ουσιαστικά επηρεάζοντας και την πραγματικότητα των επιλογών του κάθε πολίτη-ανθρώπου. Ο καπιταλισμός πρόκειται όντως να καταρρεύσει (κατά την γνώμη του κάφρου που γράφει αυτό το blog, τουλάχιστον) και η ιστορικότητα του πλανήτη είναι ανεπαρκής ώστε να υποδείξει τι θα ακολουθήσει, καθότι ποτέ η οικονομία δεν ήταν τόσο παγκοσμιοποιημένη, και καθότι οι νέες γενιές των δυτικών αστικών δημοκρατιών, δεν έχουν ζήσει ποτέ την έννοια της απόλυτης ύφεσης και -γιατί όχι- του πολέμου. Η διαδικτυακή συνειδητότητα και κομμούνα μιας μεγάλης μερίδας της σημερινής νεολαίας (εκτός Ελλάδας – εδώ το Internet είναι μόνο για αστεία βιντεάκια) μπορεί να κάνει χρήση της ευέλικτης κοινωνικής αλληλεπίδρασης των πολιτών του κυβερνοχώρου, και να προπαγανδίσει την κατάλληλη συνθήκη για την «ημέρα μετά».

Η εργατική τάξη, καθώς και οι μετα-μοντέρνοι προλετάριοι (νεόφτωχοι που προσκύνησαν τα δάνεια των τραπεζών) θα πρέπει να διαλύσουν κάθε μορφής εθνικισμό και κομματική προσκόλληση, εφόσον θέλουν πραγματικά να καταστρέψουν κάτι και να περάσουν σε μία καινούρια εποχή.

Οι φοιτητές θα πρέπει να απαγκιστρωθούν από την μικρογραφία της ελληνικής κομματικής συνθήκης που είναι το κάθε ΑΕΙ-ΑΤΕΙ και να ξεφύγουν από το αντιδραστικό πρότυπο του επαναστάτη φοιτητή με τον φραπέ.

Οι άνθρωποι που επιλέγουμε να ζούμε σε μία πολιτικά αντιεξουσιαστική συνθήκη, θα πρέπει να σκεφτούμε ότι πλησιάζει η ώρα ενός βίαιου, τελεσίδικου κοινωνικού ανταγωνισμού.

Τέλος, η φαντασία μας, και η δίψα για ελευθερία πρέπει να κατασκευάσουν λογής πρωτοβουλίες, οι οποίες και θα ξεγράψουν αντιδραστικοποιήσεις και την λογική της μη-βίας, αλλά και θα προσπαθήσουν να έχουν την κατάλληλη απεύθυνση, ώστε το μεγάλο πείραμα των εξουσιαστών που λέγεται Καπιταλισμός να είναι και το τελευταίο.

Εξαιρούνται οι κάθε λογής αντιδραστικοί νεοφιλελεύθεροι (αλήθεια, θα μείνουν άραγε αρκετοί τέτοιοι?), οι φασίστες, οι χριστιανοί, και τα εξουσιαστικά όργανα, βεβαίως-βεβαίως.

Ο ΑΥΤΟΜΑΤΙΣΜΟΣ ΩΣ ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Ο άνθρωπος από την αρχή της ιστορίας έως και σήμερα, μειώνει όλο και περισσότερο τον ελεύθερό του χρόνο ποσοτικά, αλλά και αλλοτριώνει ποιοτικά τις στιγμές του μέσω της επανάληψης, της ρουτίνας, και της απομάκρυνσής του από τους δημόσιους χώρους.

Η καθημερινή ζωή στην μετα-μοντέρνα κοινωνία, περιλαμβάνει πρακτικές, αισθητικές αλλά και μέσα αυτοματισμού. Η επαναληπτική ρουτίνα του σχολείου, της εργασίας, των υποχρεώσεων. Η άμεση δράση-αντίδραση μεταξύ του ανθρώπου και του υπολογιστή, και η άμεση εξυπηρέτηση από το ρομπότ-εξυπηρετητή (ATM, εκδοτήρια).

Οι πρακτικές, αισθητικές, αλλά και τα μέσα αυτά του αυτοματισμού, εισάγονται και στην προσωπική σφαίρα του κάθε ανθρώπου, στην επικοινωνία του με άλλες ατομικότητες, αλλά ακόμα και στις εγκεφαλικές του διαδικασίες.

Λαμβάνει χώρα λοιπόν, ένας «προγραμματισμός» που προέρχεται από τους εξουσιαστές (οι οποίοι λατρεύουν αυτό το μοντέλο μετα-μοντέρνας σκλαβιάς) και συντηρείται/αναπαράγεται από τις κοινωνίες, εισαγόμενος και στις κοινωνικές σχέσεις.

Λογικό λοιπόν η κοινωνία και οι ατομικότητες να μην δέχονται συμβάντα, ανθρώπους και αισθητικές που ξεκουρδίζουνε την χιτλερικά μελωδική τονικότητα της συλλογικής υπόστασής μας.

Λογικό λοιπόν η ρουφιανιά, ο εθνικισμός και το βόλεμα να είναι ο μεταμοντέρνος σταυρός του κάθε αλλοτριωμένου μεταμοντέρνου «πιστού».

Λογικό λοιπόν ο χαμένος ελεύθερος χρόνος να είναι ένα μεταμοντέρνο «εκκλησιαστικό χαράτσι».

Λογικό λοιπόν, ο αυτοματισμός να είναι ο μεταμοντερνος «εκκλησιασμός» του κάθε πολίτη-πιστού.

Ας γίνουμε λοιπόν ο κόκκος άμμου στο ρολόι τους, η κατσαρίδα μέσα στο νοικοκυριό τους, η ομοφυλοφιλία στον Χριστό τους, το bug στο καλοστημένο λογισμικό τους, ώστε και να ενδυναμώσουμε την επαναστατική δυναμική της ατομικότητάς/συλλογικότητάς μας, αλλά και για να προκαλέσουμε μακελειό στην συντήρηση της μετα-μοντέρνας βιομηχανικής παραγωγής που λέγεται «πλανήτης γη».

Η ΟΥΤΟΠΙΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΡΑ

Εδώ και χρόνια, υποστηρικτές του καπιταλισμού, φιλήσυχοι πολίτες, αντιδραστικά στοιχεία, γονείς και δάσκαλοι, τραγουδάν ένα σκοπό ο οποίος σε μέσες άκρες συνοψίζεται στα εξής:

«Δεν βαριέσαι. Σοσιαλισμοί/Αναρχίες/Κομμουνισμοί κτλ είναι ουτοπίες βρε παιδιά! Ο καπιταλισμός έχει ευκαιρίες για όλους! Είναι το πιο ελεύθερο σύστημα που θα μπορούσαμε να έχουμε! Όποιος εργαστεί σκληρά, θα τα καταφέρει!»

Αν και πιστεύω ότι ο σοσιαλισμός και ο κομμουνισμός είναι όντως ουτοπικά συστήματα, και ούτως ή άλλως περιέχουν εξουσιαστικές δομές και (βασίζονται στον) κρατισμό, θα ήθελα να επικεντρωθώ στο κατά πόσο ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΟΠΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ.

Με δυο λόγια, το Αμερικάνικο Όνειρο (ουσιαστικά το καπιταλιστικό ουτοπικό ψευδο-φαντασιακό) συνοψίζεται στα εξής:

1. Σπούδασε και ξανα-σπούδασε για να είσαι διαπιστευμένα επαγγελματίας.

2. Γίνε ο καλύτερος επαγγελματίας στον χώρο σου (πατώντας πτώματα)

3. Πάρε τον παχυλό μισθό σου

4. Πάρε και ένα ωραιότατο στεγαστικό δάνειο από μια τράπεζα.

5. Παντρέψου και κάνε 2,5 παιδιά.

6. Αγόρασε το σπίτι των ονείρων σου (?).

7. Δούλευε όλη την υπόλοιπή σου ζωή για να πληρώνεις λογαριασμούς.

8. Πλήρωνε λεφτά για θέματα υγείας συνέχεια, ουσιαστικά για να επεκτείνεις την ζωή σου άσκοπα.

9. Πάρε σύνταξη στα γεράματα, και ΠΑΜΕΕΕ!!! Απόλαυσε την ζωή!

10. Δίδαξε στα παιδιά σου το δόγμα 1-10. Επανέλαβε.

Αν υπάρχει κάτι ουτοπικό στα κεφάλια τους, αυτό δεν είναι τα όποια συστήματα και διαδικασίες είναι απομακρυσμένα από την ηθική του ξοδεύειν, αλλά το ίδιο το σύστημα που υπηρετούν.

Αν υπάρχει κάτι ουτοπικό είναι το ότι η «άνεση», τα «κομφόρ», τα μεγάλα μεγέθη στα πάντα και η μεγάλη ποσότητα στα πάντα, φέρνει την ευτυχία.

Αν υπάρχει κάτι ουτοπικό είναι το ότι οι τράπεζες υπάρχουν για να προστατεύουν και να επενδύουν υπεύθυνα τα χρήματα των πολιτών.

Αν υπάρχει κάτι ουτοπικό είναι το ότι σε αυτό το σύστημα ο καθένας επιλέγει συνειδητά το πόσο παραγωγικός θα είναι, ώστε να απολαμβάνει και τις αναλογικές ανέσεις.

Αν υπάρχει κάτι ουτοπικό σε αυτό το σύστημα είναι ότι προάγει την ελευθερία.

Αυτό το σύστημα είναι ένα ψέμα. Μία απάτη. Βασίζεται στην εκτύπωση χρήματος που αμέσως σημαίνει χρέος του κράτους στις κεντρικές τράπεζες. Βασίζεται στην απληστία και στον φασισμό λίγων ατομικοτήτων που κινούν τα νήματα. Βασίζεται στο μούδιασμα της κοινωνίας και στην αντιδραστικοποίησή της μέσω των υποτιθέμενων προνομίων της ελεύθερης αγοράς.

Τώρα που το σύστημα αυτό κλυδωνίζεται, είναι οι κατάλληλοι καιροί για να συζητηθούν τα εξής:

1. Πως δύναται να επιταχυνθεί η κατάρρευση του καπιταλισμού, ώστε να μην προλάβει να ανακάμψει. Με μαζικές αποταμιεύσεις? Με δυνατότερη κατανάλωση? Ή με τον μετριασμό της αγοραστικής κίνησης?

2. Τι κινήσεις πρέπει να γίνουν κοινωνικά (τοπικά, αλλά και σε παγκόσμιας κλίμακας συζήτηση των ευρύτερων αναρχικών/αυτόνομων/αντεξουσιαστικών/ριζοσπαστικών χώρων), ώστε η κοινωνία να μην στραφεί σε λύσεις Χίτλερ, αλλά προς μία πορεία αυτονομίας, τουλάχιστον.

3. Πώς να δείξουμε περισσότερο τώρα από ποτέ, ότι οι έννοιες πατρίς-θρησκεία-οικογένεια είναι εγκληματικά μορφώματα διεστραμμένων εγκεφάλων, και πώς να μειώσουμε την αφομοίωση και αναπαραγωγή τους.

Το καπιταλιστικό «τοίχος του Βερολίνου» πέφτει αυτές τις μέρες, με τις ΗΠΑ σε κατάσταση πανικού, την Ευρώπη σε κατάσταση χεσίματος, και μια Ισλανδία με κρατικοποιημένες τράπεζες και ένα νόμισμα που υποτιμήθηκε στο 95%. Η Ισλανδία συγκεκριμένα έλαβε βοήθεια από την Ρωσία.

Ας μην περιμένουμε εκείνη την περίοδο όπου τα πράγματα θα έπρεπε να έχουν ήδη ξεκινήσει.

Επανάσταση σύντομα.

ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΚΑΙ Η ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ ΑΠΟ ΜΕΣΑΖΟΝΤΕΣ, ΚΟΜΜΑΤΑ, ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ

Από την αρχή της ιστορίας ο άνθρωπος είχε την τάση να παρατά τα προνόμια της αυτονομίας του και είτε να τα φορτώνει σε εκπροσώπους, είτε να τα πολλαπλασιάζει, εκπροσωπώντας.

Δεν γνωρίζω τους λόγους για αυτό το τόσο εύκολο ξεπούλημα της αξιοπρέπειας, αλλά μπορώ να γράψω κάποιες σκέψεις για την άμεση δράση, καθώς και για μορφές συλλογικοτήτων που διέπονται από αντι-ιεραρχικές ιδέες και πρακτικές.

Η ΑΜΕΣΗ ΔΡΑΣΗ

Η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση που προωθούν οι εξουσιαστές, είναι η αδυναμία του ανθρώπου να δράσει όπως το επιθυμεί κοινωνικά ώστε να απελευθερώσει μία ή παραπάνω επιθυμίες του, και επομένως να «αλλάξει τα πράγματα». Ελπίζω να γίνεται κατανοητό ότι μόνο μέσω της ενσάρκωσης μιας επιθυμίας μπορεί η κλισέ αυτή φράση να οριστεί ως πραγματική.

Οι οποιοιδήποτε μεσάζοντες (κόμματα, εκπρόσωποι, φορείς, «η πολιτεία»), σπάζοντας την αμεσότητα μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας του κάθε ατόμου, κατακερματίζουν ουσιαστικά την πραγμάτωση των επιθυμιών του, και εντέλει και τις ίδιες τις επιθυμίες του.

Η τρέχουσα κατακερματισμένη πολιτικοκοινωνική πραγματικότητα αυτή, μέσω ενός πανέξυπνου φαύλου κύκλου, καταλήγει να παίρνει ιδεολογικές προεκτάσεις στην πλειοψηφία των ατόμων του κόσμου που ζούμε. Εννοώ ότι η πραγματικότητα αυτή, καταλήγει να περιορίζει πλέον την ζωή του υποκειμένου, μην φτάνοντας καν να δημιουργήσει ένα φαντασιακό μιας άμεσης δράσης.

Ας προσπαθήσουμε όλοι να επαναφέρουμε το ψυχεδελικό εναγκάλιασμα του φαντασιακού με το πραγματικό.

ΜΟΡΦΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑΣ

Δεν κατανοώ γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι ο άνθρωπος έχει «από την φύση του» ηγετικές τάσεις ή ότι οι άνθρωποι «χρειάζονται ηγέτες».

Η απλή μορφή αντι-ιεραρχικής συλλογικότητας προτείνει ένα μοντέλο λειτουργικό και επιθυμητικά ευρύ. Κανείς δεν έχει θεσμικά περισσότερες ευθύνες, μεγαλύτερη ισχύ γνώμης, επιρροή στους άλλους. Άτυπες τάσεις για κάτι τέτοιο που πιθανόν να προκύψουν, συζητούνται και αντιμετωπίζονται ξεκάθαρα και φωτεινά.

Από τον καθένα σύμφωνα με τις ικανότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του. Ο καθ’ ένας έχει την απόλυτη ευθύνη για τον εαυτό του ως ατομικότητα, αλλά και ως μέλος μιας συλλογικότητας.

Έρχονται καιροί που η κατάρρευση οικονομικών και πολιτικών πραγματικοτήτων, θα καταστήσει αναγκαία μια κάποια μορφή αυτόνομης πολιτικής ύπαρξης σε μεγάλη μερίδα πληθυσμού που η μόνη σχέση της με τον αναρχικό χώρο περνούσε μέσα από τα καθεστωτικά ΜΜΕ. Και επειδή σε χαλεπούς καιρούς οι κοινωνίες έχουν βγάλει Χιτλερ(ς), θα ήταν αξιοπρόσεκτο και εύστοχο να διαποτίζονταν κοινωνικές ομάδες με βασικές αρχές αυτόνομης δράσης και συνήδεισης, ώστε την ώρα που όλα καταρρέουν να έχουν αυτή την σκέψη σε ένα μέρος του μυαλού τους ελπίζω μη-αδρανές.

Η ΡΟΥΦΙΑΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΦΙΛΗΣΥΧΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ

Η ρουφιανιά ως φαινόμενο σε μία κοινωνία απαντάται στα πιο φασίζοντα, κατεσταλμένα επιθυμητικά, και αλλοτριωμένα υποκείμενα (δηλαδή σε μεγάλη μερίδα του πληθυσμού).

Μου φαίνεται υπερβολικά δύσκολη η προσπάθεια καταγραφής της νοητικής διαδικασίας των ατόμων αυτών κατά την συγκεκριμένη πράξη (και όχι μόνο), και δεν θα το προσπαθήσω.

Μπορώ όμως να αναφερθώ στην επιθυμία μου να είμαι ενάντιος σε τέτοιες προσωπικότητες βίαια.

Οι προσωπικότητες αυτές προφανώς αναπαράγουν την αντίληψη για την πραγματικότητα και την κοινωνία που τόσο εύκολα έχουν αφομοιώσει από την εξουσία, και ουσιαστικά η ρουφιανιά είναι το προσωπικό μουσικό όργανό τους που το παίζουν σε στιγμές -κατ’ αυτούς- παραφωνίας.

Η παρτιτούρα όμως η οποία έχουν στο κεφάλι τους είναι κατασταλτική, μη – ανθρώπινη, εξευτελιστική και ανελεύθερη.

Καιρός λοιπόν να επιτεθούμε και στους μαέστρους αυτής της τόσο αηδιαστικά μελωδικής συμφωνίας, αλλά και στους οργανοπαίκτες της που αναλαμβάνουν άτυπα χρέη μπάτσου κατά το δοκούν (τους). Επίσης, ας κάψουμε κάθε μορφής παρτιτούρες.

Αλληλεγγύη στους συλληφθέντες από άτυπους μπάτσους.

Αλληλεγγύη και σε όλους τους συντρόφους-αγωνιστές.

Η ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΜΕΘΗΣ ΑΠΟ ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΚΑΙ Η ΔΑΙΜΟΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ

Η περίπλοκη σχέση του ανθρώπου με τις ψυχότροπες ουσίες έχει ουσιαστικά ξεκινήσει με την παρουσία του σε αυτόν τον πλανήτη. Αμέτρητες καταγραφές παρουσιάζουν πολιτισμούς του παρελθόντος να έχουν οργανική χρήση των ουσιών αυτών, και μάλιστα πολύ συχνά ενταγμένη στην κοινωνική σφαίρα. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα η χρήση μανιταριών ψιλοκυβίνης (Psilocybe Cubensis) από τους Μάγιας, αλλά και η δυνατή σύνδεση των ανατολικών λαών με την Κάνναβη (=μπάφοι).

Η αρνητική κοινωνική συνείδηση απέναντι στις ψυχότροπες ουσίες, καθώς και η απαγόρευση τους, είναι πρόσφατο -για την ιστορία- φαινόμενο, και υπογραμμίζει έντονα τα σχέδια των εξουσιαστών για την πνευματική καταστολή των ανθρώπων.

Ψυχεδελικές ενθεογενείς ουσίες όπως η κάνναβη, τα μανιτάρια ψιλοκυβίνης, το LSD, το DMT, με την ικανότητα τους να διαποτίζουν τον ανθρώπινο εγκέφαλο με «φίλτρα» τα οποία μπορούν να δώσουν μια ευρύτερη αντίληψη για αυτό που αποκαλούμε «πραγματικότητα», αλλά και μία πιο καθαρή αντίληψη για το μόρφωμα που αποκαλούμε «Δυτικός Πολιτισμός», παραμένουν στην παρανομία, με το επιχείρημα ότι, αν και δεν είναι ουσίες που μπορούν να προκαλέσουν εθισμό, δύναται να ξυπνήσουν ψυχωτικά επεισόδια σε ανθρώπους που πιθανόν να έχουν την τάση αυτή.

Για άλλη μια φορά, η προληπτική πολιτική του φόβου, σε όλο της το μεγαλείο (βλέπε AIDS).

Σε περίπτωση που η χρήση ψυχεδελικών ουσιών ήταν διαδεδομένη στον πολιτισμό αυτό, η κατάσταση θα ήταν αρνητική για τους εξουσιαστες: Αφενός η αίσθηση του χρόνου θα επανα-οικιοποιούταν από τον καθένα, και αυτό θα καθιστούσε τα πράγματα «αντιπαραγωγικά», και αφετέρου τα συμπεράσματα και οι αισθητικές που θα προέκυπταν από τις εμπειρίες αυτές, θα ήταν κάθετα αντίθετες με αυτό που συμβαίνει γύρω μας. Και βεβαίως, σε μαζικό επίπεδο αυτό θα ήταν επικίνδυνο για το σύστημα.

Ναρκωτικές ουσίες όπως το αλκοόλ και η ηρωίνη, τσιτωτικές ουσίες όπως η κόκα και η νικοτίνη που όντως μπορούν να δημιουργήσουν μια σχέση εξάρτησης, προωθούνται από τα κράτη (νομίμως και μή) ώστε να δημιουργούν σε ανθρώπους καταπιεστικές συνθήκες απόγνωσης σε αναζήτηση για την ουσία που επιθυμούν. Η παρανομία κάποιων ουσιών (όπως η ηρωίνη) και βοηθά στο να καταστέλλονται χειρότερα οι χρήστες αυτής της ουσίας που επιθυμούν καθημερινή χρήση, αλλά και να ενισχύεται η οικονομία του εκάστοτε κράτους από τα έσοδα της «αγοράς» αυτής.

Βλέπουμε λοιπόν, ότι η απαγόρευση των ουσιών βοηθά στην καταστολή της συνειδητότητας, της φαντασίας και της επιθυμίας του ανθρώπου, και από την σκοπιά της έλλειψης ψυχεδέλειας, αλλά και από την σκοπιά της συντήρησης των «εθισμών». (Τα εισαγωγικά τα βάζω διότι πιστεύω ότι οι κοινωνικές συνθήκες ορίζουν τον εθισμένο, όχι μία ουσία. Για φανταστείτε να γινόταν παράνομο το τσιγάρο ΣΗΜΕΡΑ…)

Από την άλλη, ατομικότητες του αναρχικού χώρου έχουν την -σεβαστή για τις προθέσεις τους- άποψη, ότι «τα ναρκωτικά» (sic) συντελούν αρνητικά στην επαναστατικότητα του υποκειμένου.

Αρχικά, να δηλώσω ότι δεν μπορεί ένας αντικρατικός χώρος να ακολουθεί το κρατικό «λεξιλόγιο» και να βάζει όλες τις ουσίες στο ίδιο τσουβάλι αποκαλώντας τις «ναρκωτικά». Ναρκωτικές ουσίες είναι αυτές που καταστέλλουν το νευρικό σύστημα και δύο παραδείγματα είναι η πρέζα, και το ΑΛΚΟΟΛ (διότι υπάρχει η άποψη ότι ο επαναστάτης, την μπυρίτσα του την πίνει…. τα άλλα είναι τα «κακά»).

Δεύτερον, δεν υπάρχει καμμία κριτική στο πως η παρανομία ορισμένων ουσιών δημιουργεί την αντι-κουλτούρα αυτή που τόσο απεύχονται. Σε περίπτωση που το αλκοόλ γινόταν παράνομο αύριο, οι περισσότεροι θα γινόμασταν ακριβώς όπως οι χρήστες ηρωίνης που οι κοινωνίες αποκαλούν αφοριστικά “πρεζάκια”, και δεν υπερβάλλω καθόλου αν σκεφτούμε το πόσες φορές καταναλώνουμε αλκοόλ την εβδομάδα, και τι θα γινόταν αν δεν το βρίσκαμε και εάν η τιμή ενός ποτηριού εκτοξευόταν στα 50 ευρώ!!!

Επομένως, βγάζοντας το αλκοόλ απ’ έξω, επειδή δεν κατανοούν ότι δεν δημιουργεί πρόβλημα (φανερό) λόγω της νομιμότητάς του, έχουν πέσει στην παγίδα των εξουσιαστών περί ηθικής και νομιμότητας στις ουσίες.

Επίσης, για όσους λένε ότι το αλκοόλ απλά σε ζαλίζει, ενώ το χασίς είναι… ναρκωτικό και σε στέλνει, να παραθέσω ότι πεθαίνουν ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ άνθρωποι ετησίως από την χρήση του αλκοόλ και τις προεκτάσεις αυτής της χρήσης, ενώ από την αρχή της ιστορίας μέχρι σήμερα, οι θάνατοι από χασίς, ήταν:

0 (ναι καλά διαβάσατε, μηδέν)

(επίσης θέλει μυαλό για να αντέξεις την ψυχεδέλεια, αν όταν την ακούς σου σκάνε οι σκέψεις του πόσο σφιχτοκώλης και κρυφο-αλλοτριωμένος είσαι, εννοείται ότι θεωρείς το αλκοόλ «άκακο» που σε κάνει να ΜΗΝ σκέφτεσαι. Κρυφο-Έλληνα…)

Τελειώνοντας, θα προέτρεπα τους ανθρώπους να επανακατακτήσουν τις απόψεις τους για το τι θα πει «θέτω το σώμα μου υπό συγκερασμό με μία ουσία», να μελετήσουν καλά το www.erowid.org και να αποφεύγουν το αλκοόλ, την πρέζα, το κάπνισμα και την κόκα. Επίσης να προσέχουν τα νοθευμένα.